Atos 22

Dónbeenì páaníi fĩnle vũahṹ (BOXNT) vs ARA

Sair da comparação
ARA Almeida Revista e Atualizada 1993
1 «Wàn maáwà lè wàn zàwa, mi ɲí bìo á ĩ bío hã laà na kà wán, á a lénnáa ĩ ɲúhṹ.»
1 Irmãos e pais, ouvi, agora, a minha defesa perante vós.
2 Bìo ɓa ɲá ò o wee bío mu zúifùmu, á ɓa wíokaa wan tɛ́tɛ́tɛ́. Ó o Poole wíokaa lá le bíonì ò o bía:
2 Quando ouviram que lhes falava em língua hebraica, guardaram ainda maior silêncio. E continuou:
3 «Ĩnɛ́n lée zúifù nìi. Ĩ ton ho Silisii kɔ̃hṹ lóhó na ɓa le Taasi yi, ká ĩ màhã́ dɔ̃n ho Zeruzalɛɛmu yi hen. O Kamaliyɛli lé yìa kenía mi lè wàn ɓùaawa làndá sesese. Ĩnɛ́n mún lá can ĩ kuio le Dónbeenì bìo yi làa bìo minɛ́n wee wéráa mu ho zuia bìo síi.
3 Eu sou judeu, nasci em Tarso da Cilícia, mas criei-me nesta cidade e aqui fui instruído aos pés de Gamaliel, segundo a exatidão da lei de nossos antepassados, sendo zeloso para com Deus, assim como todos vós o sois no dia de hoje.
4 Bìa wee bè o Ɲúhṹso wɔ̃hṹ ɓúi á ĩ beéra lò á ɓó, á wìikaa ɓa báawa lè ɓa hã́awa ɓúi kúaa ho kàsó yi.
4 Persegui este Caminho até à morte, prendendo e metendo em cárceres homens e mulheres,
5 Le *Dónbeenì yankarowà ɲúhṹso beenì lè ɓa *nì-kĩ́a ɓúenɓúen á zũ le bìo á ĩ wee bío bon. Bán lé bìa á ĩ fó hã vɔ̃nna cɔ̃́n, na á ĩ ì ɓua á à varáa wàn zàwa *zúifùwa na ho Damaasi yi cɔ̃́n, hĩ̀a wee zéení le ĩ dà vaá wìika bìa tà a *Krista bìo bĩ́n á à ɓua à ɓuennáa ho Zeruzalɛɛmu yi á ɓueé beé lò.
5 de que são testemunhas o sumo sacerdote e todos os anciãos. Destes, recebi cartas para os irmãos; e ia para Damasco, no propósito de trazer manietados para Jerusalém os que também lá estivessem, para serem punidos.
6 «Bìo á ĩ wi ho wɔ̃hṹ wán á wà vaá sùará ho Damaasi yi, ká le wii yòó fárá, yìo ɓueé tĩ à khon-beenì ɓúi ló ho wáayi lií kúaará ĩ wán á kĩ́nía miì.
6 Ora, aconteceu que, indo de caminho e já perto de Damasco, quase ao meio-dia, repentinamente, grande luz do céu brilhou ao redor de mim.
7 Á ĩ ló lùwá ho tá yi, á tãmu ɓúi wee bío làa mi: ‹Soole! Soole! Lée webio nɔn á fo wee beéráa ĩ lò.›
7 Então, caí por terra, ouvindo uma voz que me dizia: Saulo, Saulo, por que me persegues?
8 Á ĩ tùara: ‹Ɲúhṹso, fo lée wée?› Á mu tãmu bía: ‹Ĩnɛ́n lé o Nazarɛɛte nìi Yeesu na á fo wee beé lò.›
8 Perguntei: quem és tu, Senhor? Ao que me respondeu: Eu sou Jesus, o Nazareno, a quem tu persegues.
9 Bìa làa mi bò mín á mɔn mu khoomu ká ɓa màhã́ yí ɲá bìo bía.
9 Os que estavam comigo viram a luz, sem, contudo, perceberem o sentido da voz de quem falava comigo.
10 Á ĩ tùara: ‹Ɲúhṹso, lée webio á ĩ ko á ĩ wé?› Ó o Ɲúhṹso bía nɔn miì: ‹Lii hĩ́ní vaa zo ho Damaasi yi. Bìo le Dónbeenì wi à ũ wé ɓúenɓúen á ɓa zoó bío á à na foǹ.›
10 Então, perguntei: que farei, Senhor? E o Senhor me disse: Levanta-te, entra em Damasco, pois ali te dirão acerca de tudo o que te é ordenado fazer.
11 Ká bìo mu khoomu cueéra ĩ yìo á ĩ yí máa mi, á bìa làa mi bò mín tò ĩ níi yi á zonnáa ho Damaasi yi.
11 Tendo ficado cego por causa do fulgor daquela luz, guiado pela mão dos que estavam comigo, cheguei a Damasco.
12 «Nìi ɓúi na yèni ɓa le Ananiasi wi bĩ́n. O wee kɔ̃̀nbi le Dónbeenì á wee bè wa làndá yi sese. Ɓa zúifùwa ɓúenɓúen na ho Damaasi yi wa a bìo.
12 Um homem, chamado Ananias, piedoso conforme a lei, tendo bom testemunho de todos os judeus que ali moravam,
13 Wón lé yìa ɓuara ɓueé yú mi á bía nɔn yi: ‹Wàn za Soole, bĩní wé mi.› Mí lahó yi á ĩ yìo hɛ́ra á mɔn wo.
13 veio procurar-me e, pondo-se junto a mim, disse: Saulo, irmão, recebe novamente a vista. Nessa mesma hora, recobrei a vista e olhei para ele.
14 O pá bĩnía bía: ‹Wàn ɓùaawa ɓàn Dónbeenì fèra léra fo bèra a na à ũ zũń le sĩi bìo, à dàń mi a Yeesu, o nì-térénnii, à ɲí a bíoní.
14 Então, ele disse: O Deus de nossos pais, de antemão, te escolheu para conheceres a sua vontade, veres o Justo e ouvires uma voz da sua própria boca,
15 Á ũnɛ́n lé fo á à wé o sɛɛ́ràso á à zéení bìo fo mɔn làa bìo fo ɲá á à na ɓa nùpua ɓúenɓúen yi.
15 porque terás de ser sua testemunha diante de todos os homens, das coisas que tens visto e ouvido.
16 Fo tĩ́n pan mu yɛ́n? Hĩ́ní ve o Ɲúhṹso le ɓa bátízé fo, à ũ bè-kora à sɛ́n día.›
16 E agora, por que te demoras? Levanta-te, recebe o batismo e lava os teus pecados, invocando o nome dele.
17 «Bìo á ĩ bĩnía van ho Zeruzalɛɛmu, á wizonle ɓúi ká ĩ wee wé ĩ fìoró le *Dónbeenì zĩ-beenì lún yi,
17 Tendo eu voltado para Jerusalém, enquanto orava no templo, sobreveio-me um êxtase,
18 ó o Ɲúhṹso zéenía míten làa mi á bía nɔn miì: ‹Hĩ́ní fùafùa lé ho Zeruzalɛɛmu yi, lé bìo á ɓa nùpua máa tà ho tũ̀iá na á fo wee mì ĩ dã́ní yi bìo.›
18 e vi aquele que falava comigo: Apressa-te e sai logo de Jerusalém, porque não receberão o teu testemunho a meu respeito.
19 Á ĩ bía nɔn wo yi: ‹Ɲúhṹso, ɓa zũ mu kɛ̃́nkɛ̃́n le ĩnɛ́n ĩten lá wé va ɓa kàránló zĩní yi, à ha bìa tà ũ bìo, à fé ɓa vaa kúee ho kàsó yi.
19 Eu disse: Senhor, eles bem sabem que eu encerrava em prisão e, nas sinagogas, açoitava os que criam em ti.
20 Á pã̀ahṹ na á ũ sɛɛ́ràso Etiɛna ɓa ɓó yi ká a ĩnɛ́n ĩ bɛɛre wi bĩ́n, á tà mu wéró á pan ɓa sĩ̀-zĩ́nia yi.›
20 Quando se derramava o sangue de Estêvão, tua testemunha, eu também estava presente, consentia nisso e até guardei as vestes dos que o matavam.
21 Ó o Ɲúhṹso wã́a bía nɔn miì: ‹Día à ũ lɛ́n va, ĩ ì tonka fo á fo ò khɛ̀n ǹ va làa bìa yínɔń ɓa zúifùwa cɔ̃́n.›»
21 Mas ele me disse: Vai, porque eu te enviarei para longe, aos gentios.
22 Ɓa zã̀amáa ɲà mí yiwa á ɲá a Poole cɔ̃́n fúuu á vaá ɓó dén bíonì so yi, á ɓa wee bío pɔ̃́npɔ̃́n: «Wón nùpue so síi á ko ò o ɓúe. O mukãnì ko le vĩ́.»
22 Ouviram-no até essa palavra e, então, gritaram, dizendo: Tira tal homem da terra, porque não convém que ele viva!
23 Ɓa wee wãamaka á wee tɛn mí sĩ̀-zĩ́nia yòo dáká ká ɓa a wé le tĩ́ní yòo mìi ho wáayi.
23 Ora, estando eles gritando, arrojando de si as suas capas, atirando poeira para os ares,
24 Á ɓa dásíwá kuure ɲúhṹso nɔn le ɲii le ɓa ɓua a Poole zoo dé ɓa dásíwá lún yi, à ɓa ha a lè hã làbàaní ò o zéení bìo ó o wó á nɔn ɓa zã̀amáa wee wãamakaráa o wán kà síi.
24 ordenou o comandante que Paulo fosse recolhido à fortaleza e que, sob açoite, fosse interrogado para saber por que motivo assim clamavam contra ele.
25 Bìo ɓa wee ca a Poole lè hã hũni á à ha, ó o bía nɔn o dásí nìi na wi bĩ́n yi: «Níi so nɔn mia à mi ha nùpue na bìo sã̀ ho *Oroomu yi ká mi yí cítío wo le?»
25 Quando o estavam amarrando com correias, disse Paulo ao centurião presente: Ser-vos-á, porventura, lícito açoitar um cidadão romano, sem estar condenado?
26 Bìo ɓa dásíwá ɲúhṹso ɲá mu ó o wà vaá bía mu lè mí kuure ɲúhṹso: «Páa! Loń bìo fo lá à wé. O nìi mu bìo sã̀ ho Oroomu yi.»
26 Ouvindo isto, o centurião procurou o comandante e lhe disse: Que estás para fazer? Porque este homem é cidadão romano.
27 Á ɓa kuure ɲúhṹso wà van o Poole cɔ̃́n, á vaá tùara a yi: «À ũ bìo sã̀ ho Oroomu yi kɛ̃́nkɛ̃́n à ũ bío mu làa mi.» Ó o Poole le «Ũuu.»
27 Vindo o comandante, perguntou a Paulo: Dize-me: és tu romano? Ele disse: Sou.
28 Á ɓa dásíwá kuure ɲúhṹso bía: «Ĩnɛ́n léra le wɛ́n-kúii á bò yi yúráa mu.» Ó o Poole ɓɛ̀n bía: «Ĩnɛ́n wón ton làa bũ.»
28 Respondeu-lhe o comandante: A mim me custou grande soma de dinheiro este título de cidadão. Disse Paulo: Pois eu o tenho por direito de nascimento.
29 Á bìa lá ko ɓa ha a dɛ̀ɛnía día a. Ɓa dásíwá kuure ɲúhṹso mí bɛɛre á zã́na bìo ó o le ɓa ca yìa bìo sã̀ ho Oroomu yi bìo yi.
29 Imediatamente, se afastaram os que estavam para o inquirir com açoites. O próprio comandante sentiu-se receoso quando soube que Paulo era romano, porque o mandara amarrar.
30 Lé bṹn nɔn á mu ɓàn tá na lée tɔ̃n á bìo ɓa dásíwá kuure ɲúhṹso wi ò o zũń bìo nɔn á ɓa zúifùwa le o Poole wó khonnáa, ó o feera a, ò o bía le ɓa yankarowà ɲúnása lè ɓa tũ̀iá fɛɛrowà ɓúenɓúen kúee mín wán. Bṹn mɔ́n ó o ɓuan o Poole vannáa ɓa yahó.
30 No dia seguinte, querendo certificar-se dos motivos por que vinha ele sendo acusado pelos judeus, soltou-o, e ordenou que se reunissem os principais sacerdotes e todo o Sinédrio, e, mandando trazer Paulo, apresentou-o perante eles.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 22, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.