Apocalipse 14
Central Tibetan Bible (BOD) vs NAA
1 དེ་ནས་ངས་ལུ་གུ་དེ་རི་བོ་ཙི་ཡོན་ལ་བཞེངས་ཏེ། ཁོང་གི་མཚན་དང་ཁོང་གི་ཡབ་ཀྱི་མཚན་ཁོ་ཚོའི་དཔྲལ་བ་ལ་བྲིས་པའི་མི་ཆིག་འབུམ་བཞི་ཁྲི་བཞི་སྟོང་ཁོང་དང་མཉམ་དུ་ཡོད་པ་མཐོང༌།
1 Olhei, e eis que o Cordeiro estava em pé sobre o monte Sião. Com ele estavam cento e quarenta e quatro mil, que tinham escrito na testa o nome do Cordeiro e o nome de seu Pai.
2 ཡང་དཀོན་མཆོག་གི་ཞིང་ཁམས་ནས་ངས་རྦབ་ཆུ་ཆེན་པོ་ཞིག་གི་འུར་སྒྲ་དང༌། འབྲུག་སྒྲ་ཆེན་པོ་དང་འདྲ་བའི་གསུང་སྐད་ཅིག་ཐོས། དེ་ནི་པི་ཝང་གཏོང་བའི་སྒྲ་ལྟར་ཡིན།
2 Ouvi uma voz do céu como som de muitas águas, como som de um forte trovão. A voz que ouvi era como de harpistas quando tocam as suas harpas.
3 ཁོང་ཚོས་བཞུགས་ཁྲི་དང༌། སེམས་ཅན་བཞི་པོ་དང༌། རྒན་པོ་རྣམས་ཀྱི་མདུན་དུ་མགུར་མ་གསར་པ་ཞིག་བཞེས། ས་གཞི་ལས་བླུ་རིན་གྱིས་ཉོས་པའི་མི་ཆིག་འབུམ་བཞི་ཁྲི་བཞི་སྟོང་མ་གཏོགས་པར་སུས་ཀྱང་མགུར་མ་དེ་སློབ་མི་ཐུབ།
3 Entoavam um cântico novo diante do trono, diante dos quatro seres viventes e dos anciãos. E ninguém podia aprender o cântico, senão os cento e quarenta e quatro mil que foram comprados da terra.
4 དེ་རྣམས་ནི་བུད་མེད་རྣམས་ཀྱིས་མི་གཙང་བར་མི་བྱེད་མཁན་ཡིན་ཏེ་བུད་མེད་དང་འདུས་མ་མྱོང་བ་རྣམས་ཡིན། ལུ་གུ་གང་ཕེབས་ནའང་ཁོང་གི་རྗེས་སུ་འབྲང༌། དེ་རྣམས་ནི་དཀོན་མཆོག་དང་ལུ་གུ་ལ་ལོ་ཏོག་གི་ཕུད་ལྟར་མཆོད་པ་ཕུལ་བའི་ཕྱིར་མི་རྣམས་ཀྱི་ནང་ནས་བླུ་རིན་གྱིས་ཉོས་པ་ཡིན།
4 Estes são os que não se macularam com mulheres, porque são virgens. Eles seguem o Cordeiro por onde quer que ele vá. São os que foram comprados dentre todos os seres humanos, primícias para Deus e para o Cordeiro;
5 ཁོང་ཚོས་རྫུན་གཏམ་མ་བཤད་དེ་སྐྱོན་མེད་པ་ཡིན།
5 e não se achou mentira na sua boca; não têm mácula.
6 དེ་ནས་ངས་ཕོ་ཉ་གཞན་ཞིག་ནམ་མཁའི་དབྱིངས་སུ་འཕུར་བ་མཐོང༌། དེ་ལ་རྒྱལ་ཁབ་དང༌། ཚོ་པ། སྐད་རིགས། མི་རིགས་ཏེ་ས་གཞི་ལ་སྡོད་པ་ཐམས་ཅད་ལ་སྒྲོག་པའི་ཆེད་དུ་རྒྱུན་དུ་གནས་པའི་འཕྲིན་བཟང་ཡོད།
6 Vi outro anjo voando pelo meio do céu, tendo um evangelho eterno para pregar aos que habitam na terra, e a cada nação, tribo, língua e povo,
7 ཁོང་གིས་སྐད་ཆེན་པོས་“དཀོན་མཆོག་གིས་ཁྲིམས་གཅོད་མཛད་པའི་དུས་ལ་བབས་པས་ཁོང་ལ་བཀུར་སྟི་བྱེད་ཅིང་བསྟོད་པ་ཕུལ་ཞིག ཞིང་ཁམས་དང༌། ས་གཞི། རྒྱ་མཚོ། ཆུ་མིག་འགོད་པ་གནང་མཁན་ལ་བསྙེན་བཀུར་ཞུས་ཤིག་”ཅེས་གསུངས།
7 dizendo com voz forte: — Temam a Deus e deem glória a ele, pois é chegada a hora em que ele vai julgar. E adorem aquele que fez o céu, a terra, o mar e as fontes das águas.
8 དེ་ནས་ཕོ་ཉ་གཉིས་པ་ཞིག་བྱུང་བ་དང༌། ཁོང་གིས་“མི་རིགས་ཀུན་ལ་རང་གི་ལོག་གཡེམ་གྱི་རྒུན་ཆང་འཐུང་དུ་འཇུག་པས། སྦ་བི་ལོན་གྲོང་ཁྱེར་ཆེན་མོ་འཇིག་པར་གྱུར་རོ། ཡོངས་སུ་འཇིག་པར་གྱུར་རོ་”ཞེས་གསུངས།
8 Seguiu-se outro anjo, o segundo, dizendo: — Caiu! Caiu a grande Babilônia que fez com que todas as nações bebessem o vinho do furor da sua prostituição.
9 དེ་ནས་ཕོ་ཉ་གསུམ་པ་ཞིག་བྱུང་བ་དང༌། ཁོང་གིས་སྐད་ཆེན་པོས་“གལ་ཏེ་སུ་ཞིག་གིས་གཅན་གཟན་དང་དེའི་འདྲ་སྐུ་ལ་བསྙེན་བཀུར་བྱས་པ་དང༌། ཁོའི་དཔྲལ་བའམ་ལག་ལ་རྟགས་ཤིག་ཐོབ་ན།
9 Seguiu-se a estes outro anjo, o terceiro, dizendo com voz forte: — Se alguém adora a besta e a sua imagem e recebe a sua marca na testa ou na mão,
10 ཁོས་ཀྱང་དཀོན་མཆོག་གི་ཐུགས་ཁྲོའི་མཆོད་ཞལ་ལ་བླུགས་ཏེ་དཀོན་མཆོག་གི་ཐུགས་ཁྲོ་ཡིན་པའི་རྒུན་ཆང་ལྷད་མེད་པ་འཐུང་བར་འགྱུར། དཀོན་མཆོག་གི་ཕོ་ཉ་དམ་པ་རྣམས་དང༌། ལུ་གུའི་མདུན་དུ་ཁོ་ནི་མེ་དང༌། མེ་འབར་བའི་མུ་ཟི་ཡིས་མནར་གཅོད་གཏོང་བར་འགྱུར།
10 também esse beberá do vinho do furor de Deus, preparado, sem mistura, no cálice da sua ira, e será atormentado com fogo e enxofre, diante dos santos anjos e na presença do Cordeiro.
11 གཅན་གཟན་དང་དེའི་འདྲ་སྐུ་ལ་བསྙེན་བཀུར་བྱེད་མཁན་དང༌། སུས་དེའི་མིང་གི་རྟགས་ལེན་མཁན་རྣམས་ནི་ཉིན་མཚན་མེད་པར་ངལ་གསོ་མེད་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཚོར་མནར་གཅོད་བྱེད་པའི་མེའི་དུ་བ་རྒྱུན་དུ་འཕྱུར་”ཞེས་གསུངས།
11 A fumaça do seu tormento sobe para todo o sempre. E os adoradores da besta e da sua imagem e quem quer que receba a marca do nome da besta não têm descanso algum, nem de dia nem de noite.
12 འདི་ནི་དཀོན་མཆོག་གི་བཀའ་ལ་ཉན་ཞིང༌། ཡེ་ཤུ་ལ་དད་པ་བྱེད་མཁན་ཏེ་དཀོན་མཆོག་གི་མི་རྣམས་ཀྱིས་བཟོད་པ་སྒོམ་པའི་སྐུལ་མ་ཞིག་ཡིན།
12 Aqui está a perseverança dos santos, os que guardam os mandamentos de Deus e a fé em Jesus.
13 ཡང་ངས་དཀོན་མཆོག་གི་ཞིང་ཁམས་ནས་གསུངས་པའི་སྐད་གཅིག་གིས་“ད་ཕྱིན་ཆད་གཙོ་བོའི་ནང་ན་ཤི་བའི་གཤིན་པོ་རྣམས་བདེའོ་ཞེས་བྲིས་ཤིག་”ཅེས་གསུངས་པ་ཐོས། ཡང་དམ་པའི་ཐུགས་ཉིད་ཀྱིས་“ལགས་ཡིན། ཁོ་ཚོའི་འབྲས་བུ་ཁོ་ཚོའི་རྗེས་སུ་འབྲང་བས་དེ་ཚོའི་དཀའ་ལས་ནས་ངལ་གསོ་འཐོབ་པར་འགྱུར་”ཞེས་གསུངས།
13 Então ouvi uma voz do céu, dizendo: — Escreva: “Bem-aventurados os mortos que, desde agora, morrem no Senhor.” — Sim — diz o Espírito —, para que descansem das suas fadigas, pois as suas obras os acompanham.
14 དེ་ནས་ངས་སྤྲིན་པ་དཀར་པོ་ཞིག་དང༌། དེའི་སྟེང་དུ་མིའི་བུ་དང་འདྲ་བ་ཞིག་བཞུགས་ཡོད་པ་མཐོང༌། ཁོང་གི་དབུ་ལ་གསེར་གྱི་ཅོད་པན་དང་ཕྱག་ལ་ཟོར་བ་རྣོན་པོ་ཞིག་ཡོད།
14 Olhei, e eis uma nuvem branca, e sentado sobre a nuvem um semelhante a filho de homem, tendo na cabeça uma coroa de ouro e na mão uma foice afiada.
15 ཕོ་ཉ་གཞན་ཞིག་མཆོད་ཁང་ནས་ཐོན་ཏེ་སྤྲིན་ལ་བཞུགས་པ་ལ་སྐད་ཆེན་པོས་“ས་གཞིའི་ལོ་ཏོག་ཡོངས་སུ་སྨིན་ཞིང༌། རྔ་བའི་དུས་ལ་བབས་པས་ཟོར་བ་རྒྱག་སྟེ་རྔ་བར་མཛོད་”ཅེས་གསུངས།
15 Outro anjo saiu do santuário, gritando com voz forte para aquele que estava sentado sobre a nuvem: — Pegue a sua foice e comece a colher, pois chegou a hora da colheita, visto que os campos da terra já amadureceram!
16 སྤྲིན་ལ་བཞུགས་པ་ཁོང་གིས་རང་གི་ཟོར་བ་ས་གཞིའི་སྟེང་ལ་བརྒྱབ་ནས་དེ་བརྔས།
16 E aquele que estava sentado sobre a nuvem passou a sua foice sobre a terra e fez a colheita.
17 དེ་ནས་ཕོ་ཉ་གཞན་ཞིག་དཀོན་མཆོག་གི་ཞིང་ཁམས་སུ་ཡོད་པའི་མཆོད་ཁང་གི་ནང་ནས་ཐོན་ཞིང༌། དེ་ལའང་ཟོར་བ་རྣོན་པོ་ཞིག་ཡོད།
17 Então outro anjo saiu do santuário que se encontra no céu, tendo também ele uma foice afiada.
18 ཡང་ཕོ་ཉ་གཞན་ཞིག་མེ་ལ་དབང་སྒྱུར་མཁན་དེ་མཆོད་ཁྲི་ནས་ཐོན་ཞིང༌། ཁོང་གིས་ཟོར་བ་རྣོན་པོ་ཡོད་པ་ལ་སྐད་ཆེན་པོས་“རྒུན་འབྲུམ་སྨིན་པས་ས་གཞིའི་རྒུན་འབྲུམ་ཤིང་ལ་ཁྱེད་ཀྱི་ཟོར་བ་རྒྱག་ཅིང་དེའི་རྒུན་འབྲུམ་ཆག་པ་སྡུད་ཅིག་”ཅེས་གསུངས།
18 Ainda outro anjo saiu do altar, o anjo que tem autoridade sobre o fogo, e clamou com voz forte ao que tinha a foice afiada, dizendo: — Pegue a sua foice afiada e ajunte os cachos da videira da terra, porque as suas uvas estão maduras!
19 ཕོ་ཉ་དེས་ས་གཞི་ལ་ཟོར་བ་བརྒྱབ་ནས་རྒུན་འབྲུམ་གྱི་ཆག་པ་བསྡུས་ཏེ། དཀོན་མཆོག་གི་ཐུགས་ཁྲོ་ཡིན་པའི་རྒུན་ཆང་འཚིར་བྱེད་ཀྱི་ཆང་གཞོང་ཆེན་པོར་འཕངས།
19 Então o anjo passou a sua foice na terra, ajuntou os cachos da videira da terra e os lançou no grande lagar da ira de Deus.
20 གྲོང་ཁྱེར་གྱི་ཕྱི་ལོགས་སུ་རྒུན་འབྲུམ་བཙིར་ཏེ་ཆང་གཞོང་དེ་ནས་རིང་ཚད་སྤྱི་ལེ་གསུམ་བརྒྱ་ཙམ་དང་མཐོ་ཚད་སྨི་གཅིག་དང་ཕྱེད་ཀ་ཙམ་གྱི་ཁྲག་ཐོན་ནོ། །
20 O lagar foi pisado fora da cidade. E correu sangue do lagar, chegando até a altura dos freios dos cavalos, numa extensão de cerca de trezentos quilômetros.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Apocalipse 14, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.