2 Coríntios 12

Moocaani iijɨ (BMRNT) vs VC

Sair da comparação
VC Versão Católica
1 Mɨɨnoditɨro imino mihiimaano jillɨ mɨhɨɨfono. Jaarunofaño iimaaji Aivojɨɨbo uco gaijaco ɨɨfusuhicanoco, bu agaajasuhicanoco icano.
1 Importa que me glorie? Na verdade, não convém! Passarei, entretanto, às visões e revelações do Senhor.
2 Mɨɨro uujoho gaajahi saafiico Cristoco imiyaavogooboco. Jaabo satyocafutuuhi niquejefaño, aivo janaanɨcɨ iicajefaño, sɨɨcɨje toonotɨ fahuseecɨ siino mificabacɨ, mificabacɨ ɨdɨɨno ficabanoco mafatyucuuhi. Jaanoco gaajatɨhi fɨne ifiima baacho fuubo, igaijaro baacho fuuhi. Jaanoco ɨɨdɨɨboro Moocaani gaajahi.
2 Conheço um homem em Cristo que há catorze anos foi arrebatado até o terceiro céu. Se foi no corpo, não sei. Se fora do corpo, também não sei; Deus o sabe.
3 Jaarunoco uujoho gaajahi diibo ufuunoco; ifiima baacho, igaijaro baacho ɨdɨɨboro Moocaani toonoco gaajahi.
3 E sei que esse homem - se no corpo ou se fora do corpo, não sei; Deus o sabe -
4 Mɨɨro Moocaani iicahɨgo niquejefaño satyocafutuubo. Jahɨgo guubuubo agaajaratɨno iimaaco aivo mɨɨhaiñooba ɨjɨɨbeguejitɨrunoco.
4 foi arrebatado ao paraíso e lá ouviu palavras inefáveis, que não é permitido a um homem repetir.
5 Jaabeditɨ uujoho: Aivo mityaabo, neejirahi. Jaanotɨ tafiiditɨro: Aivo mityahi, nootɨhi; ɨdɨɨnoro naha tañiinovatɨ iimaajirahi.
5 Desse homem eu me gloriarei, mas de mim mesmo não me gloriarei, a não ser das minhas fraquezas.
6 Jaanotɨ naha tafiiditɨro imino jɨɨbuguruva, bu sɨcamaño icajitɨruno, miyaanehejequere ɨjɨɨbogomaño. Jaaneguiiha tafiiditɨro imino jɨɨbogotɨhi, saatoho uuditɨ janaanɨcɨ eesamaajiruneguiiha. Jillɨ uco aatyɨmenetɨro, bu tahiimaaco uguubunotɨro icano igaajaqui.
6 Pois, ainda que me quisesse gloriar, não seria insensato, porque diria a verdade. Mas abstenho-me, para que ninguém me tenha em conta de mais do que vê em mim ou ouve dizer de mim.
7 Jaano toono Moocaani uco ɨɨfusuno, aivo uudi sihidɨ ejeevauno. Jaaneri uujoho sihidɨ tafiico mitya mitya omoonɨjiruneguiiha tafifaño aivoco Moocaani ficuuhi. Jaano taahucufaño icahi januutu macafatyɨcɨnɨbadɨ. Jaanoco ɨjɨro juvivehi, tooneri uco ɨdaasuno imoonɨqui.
7 Demais, para que a grandeza das revelações não me levasse ao orgulho, foi-me dado um espinho na carne, um anjo de Satanás para me esbofetear e me livrar do perigo da vaidade.
8 Jaano toonohallɨvɨ mifoocɨ, safo ɨdɨɨno Aivojɨɨboco dillucuurahi toono aivoco uutɨ ibuusuqui.
8 Três vezes roguei ao Senhor que o apartasse de mim.
9 Jaarunofaño Aivojɨɨbo uco neehi: Ɨco agaijɨnofañodɨ fanoovari diica. Mɨɨro ifi iniinovamofañodɨ tamitya aivo janaanɨcɨ ɨfusucafetehi, nooboro. Jaamaño jino iniinovaneri imo imo icahi tafifeenedɨ Cristo mitya ihɨfusucafetequi.
9 Mas ele me disse: Basta-te minha graça, porque é na fraqueza que se revela totalmente a minha força. Portanto, prefiro gloriar-me das minhas fraquezas, para que habite em mim a força de Cristo.
10 Jaamaño tañiinovaneri imo imo icahi, bu tollɨro uco imitɨno onoonehejeri, bu fanoovatɨ ucuujɨvaachunehejeri, bu uco ɨjɨɨheguenehejeri icano. Mɨɨro uujoho niinovaabobadɨ iicasumi aivo janaanɨcɨ Cristo sefama icahi.
10 Eis por que sinto alegria nas fraquezas, nas afrontas, nas necessidades, nas perseguições, no profundo desgosto sofrido por amor de Cristo. Porque quando me sinto fraco, então é que sou forte.
11 Amɨɨhai uuditɨ imino mihiimaaujirahi. Jaaruno iicanaaca uuro tafiiditɨro ihiimaamaño jeegavomɨnaafibadɨrucu. Mɨɨro uujoho sihidɨ jeevatɨruubo, oono amɨɨhai: Sihidɨ ejeevano minɨsumɨnaa, noomoro diito dojɨcutɨ mefeehicamo guiinovɨ icatɨhi.
11 Tenho-me tornado insensato! Vós a isso me obrigastes. Vós é que deveríeis fazer o meu elogio, visto que em nada fui inferior a esses eminentes apóstolos, se bem que nada sou.
12 Mɨɨro oono amɨɨhaifeenevɨ sihidɨ fanoovaaco jaabɨcɨɨboro ududɨcamaaihicauno imino gaajacafutuuhi ɨɨfusuneri, aatyɨmeratatɨnehejeri, ajabafiiranehejeri icano. Jaanotɨ magaajahi uujoho miya minɨsumɨnaafi iicanoco.
12 Os sinais distintivos do verdadeiro apóstolo se realizaram em vosso meio através de uma paciência a toda prova, de sinais, prodígios e milagres.
13 Mɨɨro sijahaje Moocaani iijanomɨnaaguiinovɨ amɨɨhaico moonɨtɨrahi ɨdɨɨnoro naha tafiiguiiha nɨhɨbamɨco amɨɨhaico dilluutɨhi. Jaaneri fɨne amɨɨhaico imitɨno omoonɨunoco mihimibachucasiqui sajeebɨɨ miicaqui.
13 Em que fostes inferiores às outras igrejas, senão no fato de que a vós não vos fui pesado? Relevai-me esta injúria!...
14 Mɨɨro amɨɨhaico mifoocɨ baajecuuhi. Jaabo siino bu amɨɨhaico baatequi imibaivucuuhi. Jaabo amɨɨhaico uujoho jinejebaco dillujitɨhi. Mɨɨro amɨɨhai nehejeguiiha feejitɨhi, jillɨ amɨɨhaiguiiharo feeji. Mɨɨro caanimɨ iseemeguiiha nɨhɨbamɨco allacarufihi, iseeme caanimɨguiiha allacarutatɨhi.
14 Eis que estou pronto a ir ter convosco pela terceira vez. Não vos serei oneroso, porque não busco os vossos bens, mas sim a vós mesmos. Com efeito, não são os filhos que devem entesourar para os pais, mas os pais para os filhos.
15 Jaabadɨ uujoho paryɨ tañehejeque amɨɨhaihallɨvɨ gañɨɨjirahi imo imo. Jaabadɨro bu tafiico uujoho finɨsujirahi amɨɨhai jeebɨɨnohallɨvɨ. Mɨɨro uujoho amɨɨhaico sihidɨ agaijɨtonaaca, amɨɨhai uco guiinovɨro mɨɨdɨno magaijɨhi.
15 De mui boa vontade darei o que é meu, e me darei a mim mesmo pelas vossas almas, ainda que, amando-vos mais, seja menos amado por vós.
16 Mɨɨro amɨɨhaitɨ saatoho, uujoho amɨɨhaico jinejebaco idilluutɨnoco, imino gaajarumo neehicahi: Amɨɨhaico abañɨuborovaha tacuraihufaño gañɨɨsuuhi, noomoro.
16 Mas seja! Não vos fui pesado. Como, porém, sou esperto, apanhei-vos pela astúcia...
17 ¿Nacu amɨɨhaico bañɨuhi amɨɨhaijaago oono saatohoco agalluumofeenedɨ?
17 Acaso tirei proveito de vós por meio de algum daqueles que vos enviei?
18 Mɨɨro Titoco uujoho tajɨɨbauhi amɨɨhaico ibaatequi. Jaaboma bu saafi monahaboco galluuhi. ¿Nacu Tito amɨɨhaico bañɨuhi? Mɨɨro mɨsi sabadɨro mihicafihi, bu sagaijafeenedɨro.
18 Roguei a Tito, e com ele enviei um irmão que conheceis. Por acaso tirou Tito de vós alguma coisa? Não andamos nós com o mesmo espírito, sobre as mesmas pegadas?
19 Fɨne amɨɨhai mehesɨcɨnɨhi; jillɨ mofeenevɨ ifiguiiharo icamɨsi, noomoro. Jaaruno tollɨ icatɨno. Mɨɨro mɨsi Cristotaotɨsi Moocaani ɨmefeenevɨ mihiimaahi. Jaamo paryɨ agaijɨno nahabomɨ, amɨɨhai miyaavogoco amusuqui.
19 Já há muito pensais que nos justificamos diante de vós. Perante Deus, em Cristo, é que nós falamos; mas tudo isto, meus caríssimos, para vossa edificação.
20 Mɨɨro uujoho ñɨhicuguehi amɨɨhaico emeecɨtodɨ, uujoho iimogobadɨ mihicatɨmoco aatyɨmeneque, jaabadɨro bu amɨɨhai mihimogobadɨ iicaaboco mahatyɨmejitɨnoco icano. Bu tollɨro ñɨhicuguehi amɨɨhaifeenevɨ ɨɨbacasino iicanoco, bu sitaaco inohallɨtɨro mɨjɨɨheveneheje, bu icajɨɨsuhaño, bu gaijɨraneheje, bu sɨcamaño jɨɨbogoneheje, bu dejecuneheje, bu mitya mitya icaneheje, bu igaivusumi imino momoonɨtɨneheje icano iicanoco.
20 Temo que, quando for, não vos ache quais eu quisera, e que vós me acheis qual não quereríeis. Receio encontrar entre vós contendas, invejas, rixas, dissensões, calúnias, murmurações, arrogâncias e desordens.
21 Bu tollɨro ñɨhicuguehi jino siino amɨɨhaico abaatoobo, Moocaani amɨɨhai imitɨco aatyɨmeneri unucufeveneque. Bu jaabadɨro ajashutɨmo saatoho amɨɨhaitɨ sɨɨcɨjetɨro imitɨco omoonɨhicamo; toono iimitɨco jeevesutɨmo iicahicamoditɨ, bu oono ajevanehejeque, bu fanoova iimitɨno imogonehejeque icano omoonɨhicamoditɨ uujoho aivo ɨdaasuveji.
21 Receio que à minha chegada entre vós Deus me humilhe ainda a vosso respeito; e tenha de chorar por muitos daqueles que pecaram e não fizeram penitência da impureza, fornicação e dissolução que cometeram.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Coríntios 12, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.