Lucas 20
Tai Dam (BLT) vs ARIB
1 ꞌMự ꞌnưng Chảu ꞌGiê‑ꞌsu đang bók son dên ꞌpay kéng páo kháo ꞌhung saư nẳng cuông ꞌcuông ꞌhướn vảy ꞌsớ Chảu Pua#ꞌPhạ. ꞌMí ꞌpứng mo#cốc, ꞌpứng ꞌsáy bók ꞌluột#ꞌláng, ꞌtếng#cá mốt thảu ké bản ꞌmướng au căn đủm#ꞌmá,
1 Num desses dias, quando Jesus ensinava o povo no templo, e anunciava o evangelho, sobrevieram os principais sacerdotes e os escribas, com os anciãos.
2 ꞌlẹo tham ꞌTan chảu#ꞌva, “Bók ꞌsúm khỏi bớng#đú, chảu ꞌmí phép ꞌquiến săng ꞌmá ꞌdệt ꞌpứng nả ꞌviạk#ꞌnị? ꞌMen phaư au ꞌquiến ꞌnị hảư#chảu?”
2 e falaram-lhe deste modo: Dize-nos, com que autoridade fazes tu estas coisas? Ou, quem é o que te deu esta autoridade?
3 Chảu ꞌGiê‑ꞌsu chắng tóp#ꞌva, “ꞌHáu ꞌcọ ꞌchí tham ꞌpứng chảu ꞌquám#ꞌnưng, bók ꞌháu bớng#đú.
3 Respondeu-lhes ele: Eu também vos farei uma pergunta; dizei-me, pois:
4 Nả ꞌviạk Dô‑ꞌhăn ꞌdệt ꞌhịt bắp‑ti‑sa‑ꞌma ꞌnặn, ꞌPhạ téng hảư#ꞌdệt, ꞌhứ#ꞌva ꞌcốn téng hảư ꞌdệt#ꞌlế?”
4 O batismo de João era do céu ou dos homens?
5 Mốt phủ ꞌmá tham Chảu ꞌGiê‑ꞌsu ꞌnặn chắng sô căn#ꞌva, “ꞌHáu tóp ꞌmắn ꞌva ꞌmen ꞌPhạ téng hảư Dô‑ꞌhăn#ꞌdệt, ꞌmắn ꞌcọ ꞌchí bók ꞌháu ꞌva pên săng ꞌháu chắng báu#ꞌchưa Dô‑ꞌhăn.
5 Ao que eles arrazoavam entre si: Se dissermos: do céu, ele dirá: Por que não crestes?
6 ꞌHáu tóp ꞌmắn ꞌva ꞌmen ꞌcốn téng hảư#ꞌdệt, dên ꞌpay phaư ꞌcọ ꞌchí thỉm cỏn hin sáư#ꞌháu, ꞌpưa sau ꞌchưa mẳn ꞌva Dô‑ꞌhăn ꞌmen ꞌlam páo ꞌquám Chảu Pua ꞌPhạ#ꞌtẹ.”
6 Mas, se dissermos: Dos homens, todo o povo nos apedrejará; pois está convencido de que João era profeta.
7 Sau chắng tóp Chảu ꞌGiê‑ꞌsu#ꞌva, “Phaư téng hảư Dô‑ꞌhăn ꞌdệt, ꞌsúm khỏi ꞌcọ báu#ꞌhụ.”
7 Responderam, pois, que não sabiam donde era.
8 Chảu ꞌGiê‑ꞌsu ꞌdiến#ꞌva, “Phaư au phép ꞌquiến hảư ꞌháu ꞌmá ꞌdệt ꞌpứng nả ꞌviạk#ꞌnị, ꞌháu ꞌcọ ꞌchí báu#bók hảư ꞌpứng chảu ꞌhụ ꞌsướng#điêu.”
8 Replicou-lhes Jesus: Nem eu vos digo com que autoridade faço estas coisas.
9 Chảu ꞌGiê‑ꞌsu chắng ꞌtố ꞌquám đải khái hảư ꞌcốn ꞌtếng lai#ꞌphắng: “Sủ#ꞌsướng ꞌmí phủ#ꞌnưng đảy ꞌdệt suôn mák#ít, hảư ꞌcốn ꞌmá chảng đu#suôn, ꞌlẹo chảu khong suôn ꞌnặn đảy ꞌtiếu ꞌtáng ók pay hơng#ꞌnán.
9 Começou então a dizer ao povo esta parábola: Um homem plantou uma vinha, arrendou-a a uns lavradores, e ausentou-se do país por muito tempo.
10 ꞌHọt ꞌnhám pít#mák, chảu khong suôn chắng ꞌchạư ꞌcốn ꞌhướn phủ#ꞌnưng pay bớng au ꞌphớn mák nẳng mốt ꞌcốn chảng đu suôn#ꞌnặn. Mốt chảng đu suôn ꞌdiến ꞌtặp ti#ꞌmắn, ꞌlẹo pói hảư ꞌmắn ꞌcứn ꞌmứa ꞌmứ#páu.
10 No tempo próprio mandou um servo aos lavradores, para que lhe dessem dos frutos da vinha; mas os lavradores, espancando-o, mandaram-no embora de mãos vazias.
11 Chảu khong suôn chắng ꞌchạư ꞌcốn ꞌhướn phủ ꞌnưng pay#máư, sau ꞌcọ ꞌtặp ti ꞌsướng#điêu, ꞌdệt hảư ꞌmắn sia#nả ꞌlẹo hảư ꞌmắn ꞌcứn ꞌmứa ꞌmứ#páu.
11 Tornou a mandar outro servo; mas eles espancaram também a este e, afrontando-o, mandaram-no embora de mãos vazias.
12 Chảu khong suôn chắng ꞌchạư phủ thứ sam pay#máư, sau ꞌcọ ꞌtặp ti chao bát#chếp, ꞌlẹo au căn sắp ꞌmắn ók pay#sia.
12 E mandou ainda um terceiro; mas feriram também a este e lançaram-no fora.
13 Chảu khong suôn chắng ngắm#ꞌva, ‘ꞌKhạy ꞌchí ꞌdệt ꞌsứ#đaư. ꞌChí hảư ꞌlụk ꞌchái phủ ꞌháu ꞌhặc#pay. ꞌMí ꞌtưa sau chắng ꞌchí nể dăm#ꞌmắn.’
13 Disse então o senhor da vinha: Que farei? Mandarei o meu filho amado; a ele talvez respeitarão.
14 ꞌMưa phen ꞌcốn chảng đu suôn hên ꞌlụk ꞌchái chảu khong suôn pay#ꞌhọt, sau ꞌdiến sô căn#ꞌva, ‘ꞌMen phủ ꞌnị#lo, phủ ꞌchí kin hua ꞌhướn chảu khong#suôn. ꞌHáu khả ꞌmắn sia#ꞌnọ, đin suôn chắng ꞌchí tốc ꞌmá pên khong#ꞌháu.’
14 Mas quando os lavradores o viram, arrazoaram entre si, dizendo: Este é o herdeiro; matemo-lo, para que a herança seja nossa.
15 Sau chắng sắp ꞌlụk ꞌchái chảu khong suôn ꞌnặn ók pay ꞌnọk suôn ꞌlẹo khả ꞌmắn#sia.”
15 E lançando-o fora da vinha, o mataram. Que lhes fará, pois, o senhor da vinha?
16 ꞌTan ꞌchí ꞌmá khả mốt ꞌcốn chảng đu suôn#sia, ꞌlẹo ꞌchí au suôn ꞌnặn hảư ꞌcốn ứn#đu.”
16 Virá e destruirá esses lavradores, e dará a vinha a outros. Ouvindo eles isso, disseram: Tal não aconteça!
17 Chảu ꞌGiê‑ꞌsu chắng bớng sáư sau ꞌlẹo ꞌvạu#ꞌva, “ꞌCợn ꞌquám ꞌnị mai#ꞌva ꞌnéo#đaư, Chảu Pua ꞌPhạ đảy ꞌchiến ꞌvạy ꞌsướng#ꞌnị:
17 Mas Jesus, olhando para eles, disse: Pois, que quer dizer isto que está escrito: A pedra que os edificadores rejeitaram, essa foi posta como pedra angular?
18 [Chảu ꞌGiê‑ꞌsu chắng ꞌvạu, “Phủ đaư thiêng sia#ꞌháu,] ꞌsướng phaư ꞌlộm sáư tón đán ꞌnặn ꞌcọ ꞌchí ték ꞌmun#pay. [ꞌHáu sáư ꞌtội phủ#đaư,] ꞌcọ ꞌsướng tón đán ꞌnặn tốc sáư phủ đaư ꞌcọ ꞌchí ꞌmun pên khỉ#khún.”
18 Todo o que cair sobre esta pedra será despedaçado; mas aquele sobre quem ela cair será reduzido a pó.
19 ꞌPứng ꞌsáy bók ꞌluột ꞌláng kéng ꞌpứng mo cốc ꞌhụ#ꞌva Chảu ꞌGiê‑ꞌsu ꞌvạu ꞌquám đải khái ꞌnặn phản#sau. Sau é ha ꞌluống ꞌchí pắt ꞌTan chảu cuông ꞌchớ ꞌnặn#ngay, hák#ꞌva dản dên ꞌpay báu#sôm#chaư.
19 Ainda na mesma hora os escribas e os principais sacerdotes, percebendo que contra eles proferira essa parábola, procuraram deitar-lhe as mãos, mas temeram o povo.
20 Sau ꞌsóm bớng chắng ꞌchạư kỉ ꞌcốn ꞌdệt ꞌsướng phủ ꞌchạ ꞌsư pay do ꞌphắng au ꞌquám phít ꞌTan#chảu, ꞌpưa é pắt ꞌTan chảu pay dao hảư phép ꞌquiến quan#tỉnh.
20 E, aguardando oportunidade, mandaram espias, os quais se fingiam justos, para o apanharem em alguma palavra, e o entregarem à jurisdição e à autoridade do governador.
21 ꞌPứng ꞌcốn do ꞌphắng ꞌnặn chắng tham Chảu ꞌGiê‑ꞌsu ꞌva, “ꞌSáy#ꞌhới, ꞌsúm khỏi ꞌhụ#ꞌva ꞌquám pák kéng ꞌquám bók son ꞌsáy pên ꞌluống#ꞌmen, ꞌsáy báu#ꞌlưạk nả phủ#đaư, ꞌmí ꞌto bók son ꞌtoi ꞌluống ꞌtáng ꞌmen Chảu Pua ꞌPhạ ꞌtẹ#lo.
21 Estes, pois, o interrogaram, dizendo: Mestre, sabemos que falas e ensinas retamente, e que não consideras a aparência da pessoa, mas ensinas segundo a verdade o caminho de Deus;
22 [So ꞌsáy bók hảư ꞌhụ#é], ꞌsúm khỏi sia ꞌngớn quí hảư Chảu Cai‑ꞌsa ꞌmen ꞌhứ#báu?”
22 é-nos lícito dar tributo a César, ou não?
23 Chảu ꞌGiê‑ꞌsu ꞌhụ chắc chaư sau tham thử ha au ꞌquám#phít, ꞌTan chảu chắng tóp#ꞌva,
23 Mas Jesus, percebendo a astúcia deles, disse-lhes:
24 “Au măn ꞌngớn#ꞌnưng ꞌmá hảư ꞌháu bớng#đú. Hún kéng ꞌchư nẳng măn ꞌngớn ꞌnị ꞌmen khong#phaư?”
24 Mostrai-me um denário. De quem é a imagem e a inscrição que ele tem? Responderam: De César.
25 Chảu ꞌGiê‑ꞌsu ꞌdiến bók sau#ꞌva, “ꞌSướng ꞌnặn ăn đaư khong Chảu Cai‑ꞌsa lỏ#ꞌcứn hảư Chảu Cai‑ꞌsa, ăn đaư khong Chảu Pua ꞌPhạ lỏ#ꞌcứn hảư Chảu Pua ꞌPhạ#ꞌnớ.”
25 Disse-lhes então: Dai, pois, a César o que é de César, e a Deus o que é de Deus.
26 ꞌTan chảu khan tóp ꞌsướng ꞌnặn, sau ꞌcọ báu#pắt phít tó nả dên ꞌpay#đảy. Lák chaư nẳng ꞌquám ꞌTan tóp#ꞌnặn, ꞌpứng phủ do au ꞌquám phít ꞌcọ báu#ꞌhụ au ꞌquám đaư ꞌmá ꞌvạu#máư.
26 E não puderam apanhá-lo em palavra alguma diante do povo; e admirados da sua resposta, calaram-se.
27 ꞌMí ꞌcốn phái ꞌSa‑đu‑cai ꞌmá ha Chảu ꞌGiê‑ꞌsu, phái sau ꞌchưa#ꞌva báu#ꞌmí phủ đaư tai pay ꞌlẹo ꞌchí đảy ꞌcứn ꞌhéng#ꞌmá. Sau chắng tham#ꞌva:
27 Chegaram então alguns dos saduceus, que dizem não haver ressurreição, e perguntaram-lhe:
28 “ꞌSáy#ꞌhới, pú ꞌMô‑ꞌsê đảy ꞌchiến ꞌvạy ꞌva phủ ꞌchái đaư hák mết ꞌlới#sia, ꞌmía ꞌmắn báu#ꞌmí#ꞌlụk, ꞌnọng ꞌchái ꞌcọ ꞌchọ au ꞌpi ꞌpạư mải ꞌmá pên#ꞌmía, au ꞌlụk sứp nó tó ꞌnéo hảư ꞌpi ꞌchái#ꞌmắn.
28 Mestre, Moisés nos deixou escrito que se morrer alguém, tendo mulher mas não tendo filhos, o irmão dele case com a viúva, e suscite descendência ao irmão.
29 ꞌSướng ꞌnặn ꞌmí chết ꞌpi ải ꞌnọng#ꞌchái. Phủ cốc au ꞌmía báu#ꞌmí ꞌlụk ꞌdiến#tai.
29 Havia, pois, sete irmãos. O primeiro casou-se e morreu sem filhos;
30 Phủ thứ song [au ꞌpi ꞌpạư ꞌcọ báu#ꞌmí ꞌlụk ꞌdiến#tai].
30 então o segundo, e depois o terceiro, casaram com a viúva;
31 Phủ thứ sam au ꞌpi ꞌpạư mải sứp tó căn pay ꞌtạu mết chết#ꞌcốn. ꞌTếng#cá chết ꞌcốn phủ đaư au ꞌcọ báu#ꞌmí ꞌlụk ꞌlẹo tai pay mết ꞌsướng điêu#căn.
31 e assim todos os sete, e morreram, sem deixar filhos.
32 Lả sút ꞌmá ꞌnhính mải ꞌnặn ꞌcọ tai#pay.
32 Depois morreu também a mulher.
33 ꞌTếng chết ải ꞌnọng phaư ꞌcọ đảy au phủ ꞌnhính ꞌnặn ꞌdệt#ꞌmía, ꞌsướng ꞌnặn ꞌhọt ꞌchớ đaư phủ tai đảy ꞌcứn ꞌhéng#ꞌmá, ꞌnhính ꞌnặn ꞌchí ꞌchọ pên ꞌmía phủ#đaư?”
33 Portanto, na ressurreição, de qual deles será ela esposa, pois os sete por esposa a tiveram?
34 Chảu ꞌGiê‑ꞌsu tóp sau#ꞌva: “ꞌViạk phủ ꞌcốn au căn pên phua ꞌmía ꞌmen ꞌchua ꞌlới pang ꞌnị#thôi.
34 Respondeu-lhes Jesus: Os filhos deste mundo casaram-se e dão-se em casamento;
35 Phủ đaư Chảu Pua ꞌPhạ sôm đáng hảư ꞌcứn ꞌhéng ꞌchua ꞌlới pang nả ꞌcọ ꞌchí báu#au căn pên phua ꞌmía#ꞌlẹo.
35 mas os que são julgados dignos de alcançar o mundo vindouro, e a ressurreição dentre os mortos, nem se casam nem se dão em casamento;
36 Sau ꞌchí báu#ꞌhụ tai sắc#ꞌtưa, ꞌchí pên ꞌsướng tiên ꞌchạư Chảu Pua#ꞌPhạ. ꞌSướng ꞌnặn phủ tai đảy ꞌcứn ꞌhéng ꞌmá ꞌcọ ꞌmen#ꞌva đảy pên ꞌlụk Chảu Pua#ꞌPhạ.
36 porque já não podem mais morrer; pois são iguais aos anjos, e são filhos de Deus, sendo filhos da ressurreição.
37 ꞌVạu ꞌmá nả ꞌviạk ꞌcốn tai đảy ꞌcứn ꞌhéng#ꞌmá, pú ꞌMô‑ꞌsê ꞌcọ đảy ꞌchiến ꞌvạy hảư ꞌháu#ꞌhụ, nẳng ꞌvái sư ꞌquám ꞌtố ꞌpháy mảy ꞌtúm nam ꞌva ꞌsướng#ꞌnị: ‘Chảu Pua ꞌPhạ phủ pên Chảu Chom pú Ắp‑ꞌla‑ꞌham, pú ꞌI‑ꞌsạc kéng pú Da‑ꞌkhộp ꞌmưa#ꞌláng.’
37 Mas que os mortos hão de ressurgir, o próprio Moisés o mostrou, na passagem a respeito da sarça, quando chama ao Senhor; Deus de Abraão, e Deus de Isaque, e Deus de Jacó.
38 Chảu Pua ꞌPhạ ꞌcọ ꞌmen Chảu Chom ꞌcốn#ꞌnhắng, báu#ꞌmen Chảu Chom ꞌcốn tai cá#đaư. ꞌTan chảu bớng ꞌchu ꞌcốn phaư ꞌcọ ꞌnhắng dú#mết.”
38 Ora, ele não é Deus de mortos, mas de vivos; porque para ele todos vivem.
39 — ausente —
39 Responderam alguns dos escribas: Mestre, disseste bem.
40 — ausente —
40 Não ousavam, pois, perguntar-lhe mais coisa alguma.
41 Chảu ꞌGiê‑ꞌsu chắng tham sau#ꞌva: “ꞌSứ đaư ꞌhiạk#ꞌva Chảu ꞌKha‑ꞌlịt pên nó ꞌnéo ꞌchựa sai pua Đa‑ꞌvịt.
41 Jesus, porém, lhes perguntou: Como dizem que o Cristo é filho de Davi?
42 Chảu ꞌmo pua Đa‑ꞌvịt đảy ꞌchiến ꞌvạy nẳng ꞌpặp sư Khắp Sỏng ꞌNhó#ꞌva:
42 Pois o próprio Davi diz no livro dos Salmos: Disse o Senhor ao meu Senhor: Assenta-te à minha direita,
43 ꞌTạu ꞌhọt ꞌmự ꞌháu au ꞌpứng phủ khắt ꞌchắng
43 até que eu ponha os teus inimigos por escabelo dos teus pés.
44 [Chảu ꞌGiê‑ꞌsu ꞌvạu máư ꞌva,] “Pua Đa‑ꞌvịt khék Chảu ꞌKha‑ꞌlịt pên Chảu#Chom, ꞌlẹo ꞌsướng đaư chắng ꞌhiạk#ꞌva Chảu ꞌKha‑ꞌlịt pên nó ꞌnéo ꞌchựa sai pua Đa‑ꞌvịt ꞌsịn#ꞌlế.”
44 Logo Davi lhe chama Senhor como, pois, é ele seu filho?
45 ꞌChớ phen ꞌcốn ꞌtếng lai đang ꞌphắng#dú, Chảu ꞌGiê‑ꞌsu ꞌdiến bók ꞌpứng ꞌcốn ꞌtoi ꞌtáng ꞌTan#chảu,
45 Enquanto todo o povo o ouvia, disse Jesus aos seus discípulos:
46 “Hảư ꞌchự hiêm ꞌpứng ꞌsáy bók ꞌluột#ꞌláng, sau ꞌmặc ꞌnung sửa ꞌhí ꞌnhang lửa pay#ꞌmá, é hảư ꞌcốn ꞌtếng lai ꞌtặc ꞌcháo sau nẳng bón ꞌcốn ꞌmá#ꞌhốm, ꞌmặc ꞌnăng ꞌtếng bón phủ nháư ꞌnăng nẳng ꞌhướn#ꞌsúm. ꞌChớ kin ꞌchớ ꞌsúm ꞌcọ ꞌmặc khửn ꞌmứa ꞌnăng bón hua#ꞌpán.
46 Guardai-vos dos escribas, que querem andar com vestes compridas, e gostam das saudações nas praças, dos primeiros assentos nas sinagogas, e dos primeiros lugares nos banquetes;
47 Sau khốm têng kin hua ꞌhướn ꞌme#mải, sau khẻng đé so ꞌhọt Chảu Pua ꞌPhạ hơng#ꞌhí. ꞌPứng ꞌsáy ꞌnặn sau ꞌchí ꞌchọ ꞌsội nắc ꞌsứa sáu#mết.”
47 que devoram as casas das viúvas, fazendo, por pretexto, longas orações; estes hão de receber maior condenação.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 20, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.