Lucas 15
bkw (BKW) vs VC
1 Bɛnɔŋel ɛ epata e lapo, bɛ nɛ bot ɛ mbee dék naazɛsesɛɛga e bhaaz ɛ Yezu étɛp ɛzɛ gwak nyɛ.
1 Aproximavam-se de Jesus os publicanos e os pecadores para ouvi-lo.
2 EFalizyɛ bɛ nɛ bɛghaŋ ɛ mɛkana mɛ etsi ɛ Zɛɛb nadi é so-sɔs pak'ɔɔ. Bɔɔ náá: «Ɛzaaba ɛ mot'ak ɛ́ dɔɔ nɛ embee bot. Nyɛ ɛpedɛ bɛ nɛ bɛ nɔɔ e di wat.»
2 Os fariseus e os escribas murmuravam: Este homem recebe e come com pessoas de má vida!
3 Deenek, Yezu ɛ́ boolɛɛ bɛ kana yak náá:
3 Então lhes propôs a seguinte parábola:
4 «Dhiiti motom pak'en ɛ di nɛ ebhata dhet ɔ, ngɔt ɛ wo ɔ, nyɛy kum ebhata ka bet dhiiti ebhata mɛkam-mɛtɛn nɛ ená nɛ ebhata etɛn nɛ ená lik ɔ, tɔ bal, kɛsaa yii wo ɔ saŋa, kɛbatabela nyɛ.
4 Quem de vós que, tendo cem ovelhas e perdendo uma delas, não deixa as noventa e nove no deserto e vai em busca da que se perdeu, até encontrá-la?
5 Yɛ bɛ, nyɛ eebela nyɛ ɔ, nyɛ waamyaala, da nyɛ ɛ́ ka kɛl nyɛ ɛ́, kɔ mɛbyak mɛ,
5 E depois de encontrá-la, a põe nos ombros, cheio de júbilo,
6 bula pɛ dɛl, djóo bɛsɔ nɛ bɔn nyɛɛg, zɛlɛɛ bɛ náá: “Mɛ eebatabela bhata yam nawo ɔ. Dhaaka mena myaalaka.”
6 e, voltando para casa, reúne os amigos e vizinhos, dizendo-lhes: Regozijai-vos comigo, achei a minha ovelha que se havia perdido.
7 Ye ɛ́ tyɛ wat nɛ biyɔ pe. Mɛ lɛɛ bin náá: Yɛ waadi nɛ boo mɛmyaala tɔ gwoo étɛp mot mesyem ngɔt naliig elyem ɔ, dhaa bot mɛkam-mɛtɛn nɛ ená nɛ bot ɛtɛn nɛ ená epiki, di ààbɛ nɛ gwyes ɛliig elyem bɔɔ.»
7 Digo-vos que assim haverá maior júbilo no céu por um só pecador que fizer penitência do que por noventa e nove justos que não necessitam de arrependimento.
8 «Nɛghu, yɛ bɛ náá, dhiiti moma naadi nɛ epata kam yii ghwooz na boo mɛtaŋ, yɛ bɛ náá, wat eediib ɔ, nyɛ waatɔ́, kɛtuub lambi, da nyɛ ɛ́ kɛwaabal ndjaŋ'ɛ, bhii tak da nyɛ ɛ́ saa tityok-tityok nɛ lyem wat, batakɛ bela yɛ.
8 Ou qual é a mulher que, tendo dez dracmas e perdendo uma delas, não acende a lâmpada, varre a casa e a busca diligentemente, até encontrá-la?
9 Yɛ bɛ nyɛ eebela yɛ ɔ, nyɛ waadjóo bɛsɔ boa nɛ bot ɛ bɛ nɛ bɛ nɔɔ di di ɛlɛt mendjaa wat ɔ náá: “Mɛ eebatabela pata yam nadiib ɛ, dhaaka zɛmyaala nɛ nam sama.”
9 E tendo-a encontrado, reúne as amigas e vizinhas, dizendo: Regozijai-vos comigo, achei a dracma que tinha perdido.
10 Ye ɛ́ tyɛ wat nɛ biyɔ pe. Mɛ lɛɛ bin náá: Efofop ɛ Zɛɛb ɛ waadi tɔ mɛmyaala étɛp mot mesyem ngɔt aaliig lyem ɔ.»
10 Digo-vos que haverá júbilo entre os anjos de Deus por um só pecador que se arrependa.
11 Yɛ Yezu ka baazɛke náá: «Dhiiti motom nadi ɛ́ nɛ bɔɔ botom ɛbá.
11 Disse também: Um homem tinha dois filhos.
12 Yɛ ɛ́ dhyeeb tak kazyɛ, ke nɛ sɛɛg náá: “Saag'am, djɛ mɛ yam ɛkɛɛ lyak di náá, mɛ waaboobela ɛ́, nɛ djheed.” E di tak ɛ́, sɛɛg'ɔɔ nazɛkaa ekum bɛ, pak bɔɔ bɛbá.
12 O mais moço disse a seu pai: Meu pai, dá-me a parte da herança que me toca. O pai então repartiu entre eles os haveres.
13 Ye zɛkpaa ba mɛlu bhii tak, ye ɛ́ dhyeeb ka zɛnɔɔ yɛ kyee náá, bɔmsa yɛ, nɔɔ epata e tak, tɔ́ nɛ yɛ pɛ dhiiti dik ɛtsetaɛpe. Penek, wɔ gwaa nyɛ kɛbɔya tɔ mɛdjemel, zɛsaab elyak bɛ.
13 Poucos dias depois, ajuntando tudo o que lhe pertencia, partiu o filho mais moço para um país muito distante, e lá dissipou a sua fortuna, vivendo dissolutamente.
14 Bhis nyɛ nakazesaab esa bɛ djas ɛ, boo pwom naazɛtuula pɛ dik tak. Nyɛ nakadi ɛ́, nyɛ moo tɔ edjel.
14 Depois de ter esbanjado tudo, sobreveio àquela região uma grande fome e ele começou a passar penúria.
15 Nyɛ ɛ́ boozɛtɔ́, kɛni mɛsa pɛ dáa dhiiti mot dik tak. Mot'enɔk ɛ́ bookyeed nyɛ kɛbaal engulu tɔ pyeeb ɛ.
15 Foi pôr-se ao serviço de um dos habitantes daquela região, que o mandou para os seus campos guardar os porcos.
16 Nyɛ nadi ɛ́, nɛ gwyes ɛdɛ bhum le kalubye engulu nadi é dedɛ ɛ, ye naka saa ɛ́, nɛ nyɛ ààbɛ nɛ mot djɛ nyɛ yɛ ɛ.
16 Desejava ele fartar-se das vagens que os porcos comiam, mas ninguém lhas dava.
17 É di'enek, nyɛ moo tin “ziibilii” é siiza étɛp nyel'ɛ. Nyɛy náá: “Bot ɛ di sa mɛsa pɛ daa saag'am ɔ, djas ɛ lɔɔ ɛpedɛ edee kat, dhi mam eegwyɛ nɛ za wak.
17 Entrou então em si e refletiu: Quantos empregados há na casa de meu pai que têm pão em abundância... e eu, aqui, estou a morrer de fome!
18 Mɛ paakosik pɛ daa saag'am, kɛlɛɛ nyɛ náá: Saag'am ee! Mɛ naasa mesyem sok bhwoob ɛ Zɛɛb, baasa nɛ nɔ.
18 Levantar-me-ei e irei a meu pai, e dir-lhe-ei: Meu pai, pequei contra o céu e contra ti;
19 Mɛ ààpakabaagoka náá, mɛ djóoaa mɔn'ɔ. Nɔɔŋa mɛ tyee wat dáa bot ɛ mɛsa mɔ.”
19 já não sou digno de ser chamado teu filho. Trata-me como a um dos teus empregados.
20 Nyɛ eezɛsik pɛ daa sɛɛg.
20 Levantou-se, pois, e foi ter com seu pai. Estava ainda longe, quando seu pai o viu e, movido de compaixão, correu-lhe ao encontro, lançou-se-lhe ao pescoço e o beijou.
21 Mɔn eezɛke nɛ sɛɛg náá: “Saag'am, mɛ nasa mesyem sok bhwoob ɛ Zɛɛb, baasa nɛ nɔ. Mɛ ààbaagoka náá, mɛ djóoaa mɔn'ɔ.”
21 O filho lhe disse, então: Meu pai, pequei contra o céu e contra ti; já não sou digno de ser chamado teu filho.
22 Wɔ gwaa sɛɛg zɛke nɛ bot ɛ mɛsa mɛ náá: “Lelka ɛzyɛ mɛ nɛ kaad na nyenyɔ-nyɔ. Betka nyɛ yɛ ɛ. Sɔmka nyɛ ghwooz e djin. Betka nyɛ mɛpapa.
22 Mas o pai falou aos servos: Trazei-me depressa a melhor veste e vesti-lha, e ponde-lhe um anel no dedo e calçado nos pés.
23 Kɛ mɛtka mɔɔ ngɔmbɛ mena nawyel ɔ, da bi ɛ́ gó nyɛ, mena neesaka ɛbyoŋ,
23 Trazei também um novilho gordo e matai-o; comamos e façamos uma festa.
24 etɛɛ náá, mɔn'am nadi ɛ́, nyɛ eezegwyɛ; nyɛ eegom. Nyɛ nadi ɛ́, nyɛ eewo; nyɛ eebatabelaa.” Mbɛɛ ɛbyoŋ ɛ́ boozɛkan.|alt="Le fils perdu" src="DN00485b.tif" size="col" loc="au v20b si possible, ou juste apres" copy="Illustrations by Darwin Dunham, © United Bible Societies, 1989." ref="15.20-32"
24 Este meu filho estava morto, e reviveu; tinha se perdido, e foi achado. E começaram a festa.
25 «Esok tak, mɔn mɛgwyak mɛ nadi ɛ́, pɛ epyeeb. Dáa nyɛ ka bula ɛ, nyɛ moo kunaa nɛ ndjaŋ ɛ, nyɛ ka gwak ɛ́ dhok ɛ tap, kul nɛ ghom, nɛ mɛbɔl.
25 O filho mais velho estava no campo. Ao voltar e aproximar-se da casa, ouviu a música e as danças.
26 Nyɛ eezɛdjóo dhiiti kwom, zɛdji nyɛ náá: “Yenek ɛ́ yaa?”
26 Chamou um servo e perguntou-lhe o que havia.
27 Ye ɛ́ kwomenɔk ka bɔɔza nɛ nɛ náá: “Boo-mot, dhyeebɔ eebula. E di tak ɛ, soog ɛ́ boogó mɔɔ ngɔmbɛ mena nawyelka ɔ, etɛɛ náá, mɔn eebula nyel ɛnyɔɛpe.”
27 Ele lhe explicou: Voltou teu irmão. E teu pai mandou matar um novilho gordo, porque o reencontrou são e salvo.
28 Mɔn mɛgwyak ɛ́ boobela ɛbuk, nyɛ eezɛbyen ɛni-niaa tɔ ndjaa. Ye ɛ́ sɛɛg kawyis kɛdjaala nɛ nɛ étɛp nyɛ neeni tɔ ndjaa.
28 Encolerizou-se ele e não queria entrar, mas seu pai saiu e insistiu com ele.
29 Wɔ gwaa mɔn zɛbɔɔza nɛ sɛɛg náá: “Gwaka, mɛ moo ɛ́ nɛ zukamwaa nɛ membu mɛ di sa wɔ mɛsa tyee kwom ɛ. Mɛ ààbyen dhiiti lwomelɔ wat. Wɔ bee ɔ, wɔ dinaa ààpaakodjɛ mɛ djɛak ba mɔɔ ngɔmbɛ étɛp mɛ neesa ɛbyoŋ, bis nɛ bɛsɔ bam.
29 Ele, então, respondeu ao pai: Há tantos anos que te sirvo, sem jamais transgredir ordem alguma tua, e nunca me deste um cabrito para festejar com os meus amigos.
30 Beea, e di mɔn'ɔ nwyak ka bula ɔ, nyɛy mot naasaab elyak bɔ djas nɛ boa mɛzɔ ɔ, étɛp'ɛ, wɔ eebatalwom náá, bɛ gó nyɛ mɔɔ ngɔmbɛ mena nawyel ɔ.”
30 E agora, que voltou este teu filho, que gastou os teus bens com as meretrizes, logo lhe mandaste matar um novilho gordo!
31 Ye ɛ́ sɛɛg ka lɛɛ nyɛ náá: “Mɔn'am ee! Menabɛl ɛ́ di mɛlu djas. Mɛ bee ɛ́ náá, esa ee mɛ di nɛ yɛ djas ɛ, ye ɛ́ yɔ.
31 Explicou-lhe o pai: Filho, tu estás sempre comigo, e tudo o que é meu é teu.
32 Mena goka ɛ́ nɛ ɛsa tɛtɛ ɛbyoŋ, da mena ɛ́ myaala, etɛɛ náá, dhyeebɔ nwyak nadi ɛ́, nyɛ eezegwyɛ; nyɛ eegom. Nyɛ nadi ɛ́, nyɛ eewo ze; mos nyɛ eebelaa.”»
32 Convinha, porém, fazermos festa, pois este teu irmão estava morto, e reviveu; tinha se perdido, e foi achado.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 15, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.