Atos 22
bkw (BKW) vs ARA
1 «Bɔn ɛ nyɛɛg bam nɛ bɛsɛɛg bam, gwak ka sa mɛ di lɛɛ bin nenak dum nɛ yam taŋal ɛ.»
1 Irmãos e pais, ouvi, agora, a minha defesa perante vós.
2 Dáa bɛ nadi gwak nyɛ nadi é lii tɔ lii ebhele ɛ, bɛ eebaazɛdi gwyem ɛnyɔɛpe, tin, Pɔl eezɛke náá:
2 Quando ouviram que lhes falava em língua hebraica, guardaram ainda maior silêncio. E continuou:
3 «Mɛ ɛ mot dhaad mbyak eYuda, mɛ nabyel ɛ pɛ Talase pɛ kyee dik Silisi, deenek mɛ nawyilaa ɛ wak kɔ Yeluzalɛm. Deenek, lyoel yam nabɛ Ghamalyɛl, nyɛy ɛ nalyaal mɛ náá, mɛ tiibal ɛnyɔɛpe etsi bɛbhaab benaka. Mɛ nabɛ ɛ́ mɛ naakwyɛl mɛsa mɛ Zɛɛb dhaa nyel dáa biyɔ djas di ekwyɛl mos'aak.
3 Eu sou judeu, nasci em Tarso da Cilícia, mas criei-me nesta cidade e aqui fui instruído aos pés de Gamaliel, segundo a exatidão da lei de nossos antepassados, sendo zeloso para com Deus, assim como todos vós o sois no dia de hoje.
4 Mɛ naawa bot ɛ nadi é du mɛze ɛ Ghɛŋ ɔ tɔ tsik mezuk batakɛ gó bɛ góa. Mee mɛt boa nɛ botom wa bɛ é membok.
4 Persegui este Caminho até à morte, prendendo e metendo em cárceres homens e mulheres,
5 Boo ghaa-zɛɛb nɛ bot ɛ kwan bɛpaa ɛ nɛ ghwyil ɛ di bɛtyaasɛs náá, etɛp ee mɛ di lɛɛ ɛ tsɛɛtsɛ. Ye nabɛ ɛ bɛ naadjɛ mɛ mɛkana mɛ ɛtɔ́ pɛ dáa bɔn nyɛɛg bam yii dɛl ɛ Dhamas, deenek mɛ naatɔ́ pɛ ghaada tak. Mɛ nadi kwyɛl kɛɛmɛt bot ɛ tak, étɛp mɛ neetɔ́ nɛ nɔɔ pɛ Yeluzalɛm, bɛ neekɛ waaa é mezuk.»
5 de que são testemunhas o sumo sacerdote e todos os anciãos. Destes, recebi cartas para os irmãos; e ia para Damasco, no propósito de trazer manietados para Jerusalém os que também lá estivessem, para serem punidos.
6 «Mɛ nadi ɛ́ gba-gba mɛ moo kunaa nɛ dɛl ɛ Dhamas, ye nabɛ ɛ ye moo kunaa nɛ kuku mwos. Mɛ ka sɛka tin ɛ, boo ngel é dus tɔ gwoo, mɛkas mɛ tak eezɛkaal mɛ.
6 Ora, aconteceu que, indo de caminho e já perto de Damasco, quase ao meio-dia, repentinamente, grande luz do céu brilhou ao redor de mim.
7 Tin, mɛ eezɛduma si, e di tak mɛ ka gwak ɛ dhiiti gwood é ke nɛ nam náá: “Sɔl, Sɔl, étɛp ye wɔ di tiig mɛ?”
7 Então, caí por terra, ouvindo uma voz que me dizia: Saulo, Saulo, por que me persegues?
8 Tin, mɛ eezɛdji náá: “Wɔy ɛ́ zɛ, Ghɛŋ?” Gwood'enek eezɛbɔɔza náá: “Ye ɛ́ mam Yezu mot Nazalɛt, wɔ di tiig ɛ.”
8 Perguntei: quem és tu, Senhor? Ao que me respondeu: Eu sou Jesus, o Nazareno, a quem tu persegues.
9 Bot ɛ nadi gyee nɛ nam ɔ naabee ngel, saabɛgɔs kabɛ ɛ́ náá, bɛ na bɛ ààgwak gwood mot nadi lii nɛ nam ɔ.
9 Os que estavam comigo viram a luz, sem, contudo, perceberem o sentido da voz de quem falava comigo.
10 Tin, mɛ eezɛdji náá: “Mɛ goka nɛ sa dáa, Ghɛŋ?” É di'enek, Ghɛŋ eezɛke nɛ nam náá: “Wyɛla, Tɔ́a pɛ ghaada Dhamas. Ye ɛ́ penek ɛ bɛ aalɛɛ wɔ esa ee Zɛɛb ke náá, wɔ sa ɛ.”
10 Então, perguntei: que farei, Senhor? E o Senhor me disse: Levanta-te, entra em Damasco, pois ali te dirão acerca de tudo o que te é ordenado fazer.
11 Dáa ye nabɛ náá, mɛkas mɛ ngel tak naadipal mɛ mis ɛ, bot ɛ nadi gyee nɛ nam ɔ ɛ boo zɛmɛt mɛ é mbɔ, bɛ ɛ́ boozɛtɔ́ nɛ nam pɛ ghaada Dhamas.
11 Tendo ficado cego por causa do fulgor daquela luz, guiado pela mão dos que estavam comigo, cheguei a Damasco.
12 «Kɔ dɛl ɛ tak ye nabɛ ɛ nɛ dhiiti mot din ɛ lɛ nabɛɛ Ananias, mot epiki nɛ esosoob tɔ etsi bena. Bot ɛ dhaad mbyak eYuda é Dhamas djas nadi duwal nyɛ ɛbuɛpe.
12 Um homem, chamado Ananias, piedoso conforme a lei, tendo bom testemunho de todos os judeus que ali moravam,
13 Nyɛ eezɛboma nɛ nam, nyɛ eezɛtyaa é ngwoobam, nyɛ eezɛke nɛ nam náá: “Sɔl, mɔɔ nyaag'am, mis mɔ bɛŋel!” E di tak wat, mis mam eezɛbula é bee ɛnyɔɛpe, bhii tak mɛ eezɛbee nyɛ.
13 veio procurar-me e, pondo-se junto a mim, disse: Saulo, irmão, recebe novamente a vista. Nessa mesma hora, recobrei a vista e olhei para ele.
14 Deenek nyɛ eezɛbaakɛl náá: “Zɛɛb bɛbhaab binaka naazesɛɛ wɔ étɛp wɔ neegu ɛkwosak ɛ lɛ, wɔ neebee sim Mot Epiki da wɔ ɛ́ gwak gwoodɛ met,
14 Então, ele disse: O Deus de nossos pais, de antemão, te escolheu para conheceres a sua vontade, veres o Justo e ouvires uma voz da sua própria boca,
15 etɛɛ náá, wɔ needi tyaasɛsɛ, étɛp wɔ neegoola nɛ bot djas sa wɔ bee ɛ nɛ yii wɔ gwak ɛ.
15 porque terás de ser sua testemunha diante de todos os homens, das coisas que tens visto e ouvido.
16 Tin, nenak wɔ ka baabwood ye? Wyɛla, kɛduwa Zɛɛb nɛ ɛgwyii ɛ mesyem mɔ, é ɛdjóo ɛ din ɛ lɛ.”»
16 E agora, por que te demoras? Levanta-te, recebe o batismo e lava os teus pecados, invocando o nome dele.
17 «Mee zɛsik pɛ Yeluzalɛm. Dáa mɛ nadi é djaala Zɛɛb pɛ tɔ kok Ndjaa-ebuwa ɛ, wɔ gwaa mɛ zɛbee tyee tɔ dhyam.
17 Tendo eu voltado para Jerusalém, enquanto orava no templo, sobreveio-me um êxtase,
18 Tin, mɛ eezɛbee Ghɛŋ, nyɛy nɛ nam náá: “Lela ɛdus kɔ Yeluzalɛm, etɛɛ náá, bot ɛ dɛl ɛ tak aanàkwaamyaal etɛp ee waalɛɛ bɛ kɔ ɛsu ɛ lam ɛ.”
18 e vi aquele que falava comigo: Apressa-te e sai logo de Jerusalém, porque não receberão o teu testemunho a meu respeito.
19 Mɛ eezɛbɔɔza náá: “Ghɛŋ, bɛ nɛgu náá, mɛ nadi tetɔ́ tɔ mendjaa mɛ mendjaala mɛ eYuda étɛp ɛkɛmɛt bot, wa bɛ embok nɛ ɛbi ɛ bot ɛ nadi dum koŋ nɛ nɔɔ.
19 Eu disse: Senhor, eles bem sabem que eu encerrava em prisão e, nas sinagogas, açoitava os que criam em ti.
20 Tin, é ghɛŋ bɛ nagó Etiɛn tyaasɛsɔ ɛ, mam pe mɛ nadi ɛ́ e di tak. Mɛ naakɛm bot ɛ nagó nyɔ ɔ, mɛ naabaal ekaad bɔɔ.”
20 Quando se derramava o sangue de Estêvão, tua testemunha, eu também estava presente, consentia nisso e até guardei as vestes dos que o matavam.
21 Tin, Ghɛŋ eezɛke nɛ nam náá: “Tɔ́a, etɛɛ náá, mɛ waakyeed wɔ ɛtsetaɛpe, pɛ daa bot ɛ membyak mesis!”»
21 Mas ele me disse: Vai, porque eu te enviarei para longe, aos gentios.
22 Ɛdhuu ɛ bot binɔk zokagwak Pɔl kɛkum e di'enek. Bhii tak, bɔɔ djas eezɛni é tsim náá: «Nyɛ góa, mbi mot dáak ààgoka nɛ di nɛ tsik kɔ bɔs'ak!»
22 Ouviram-no até essa palavra e, então, gritaram, dizendo: Tira tal homem da terra, porque não convém que ele viva!
23 Bɛ nadi tsim, nɛ ɛnyaŋ ɛ ekaad bɔɔ, é ghɛɛ piib wus pɛ ɛko.
23 Ora, estando eles gritando, arrojando de si as suas capas, atirando poeira para os ares,
24 Tin, komanda eLɔm eezɛlwom náá, bɛ niigal Pɔl tɔ ɛbɛsɛɛ ndjaa esodja, da bɛ ɛ́ nyuu nyɛ nɛ eghwyɛs étɛp nyɛ neetaŋal nɛ bhel. Nyɛ nasa deenek ɛ étɛp bɛ neegu lo mɛsɔ mɛ mɛdhuu mɛ bot nadi tsim deenek kɔ ɛsu ɛ lɛ ɛ.
24 ordenou o comandante que Paulo fosse recolhido à fortaleza e que, sob açoite, fosse interrogado para saber por que motivo assim clamavam contra ele.
25 Tin, dáa bɛ nakɔl nyɛ étɛp bɛ neenyuu nyɛ ɛ́, Pɔl eeke nɛ dhiiti kukuma tɔ lɔɔg esodja ee nadi tin ɔ náá: «Bi ɛ nɛ gham ɛbi ɛ mot dik eLɔm di náá, nyɛ dinaa ààpaapɛɛaa ɛ, dáa mɛtiŋ mɛ eLɔm di lɛɛ ɛ?»
25 Quando o estavam amarrando com correias, disse Paulo ao centurião presente: Ser-vos-á, porventura, lícito açoitar um cidadão romano, sem estar condenado?
26 Dáa kukuma esodja tak nagwak mɛkpa menek ɛ, nyɛ ɛ́ bootɔ́ kɛdul komanda mɛlɔ: «Nyee zɛke nɛ nɛ náá, wɔ kwyɛl ɛsa ye? Mot'ak ɛ mɔɔ dik eLɔm!»
26 Ouvindo isto, o centurião procurou o comandante e lhe disse: Que estás para fazer? Porque este homem é cidadão romano.
27 Tin, komanda eezɛzyɛ pɛ paa Pɔl nadi ɛ, nyɛ eezɛdji nyɛ náá: «Lɛɛa mɛ, ye ɛ́ tsɛɛtsɛ náá, wɔ ɛ́ mɔɔ dɛl ɛ eLɔm?» Pɔl eezɛmyaal náá: «Iyoo».
27 Vindo o comandante, perguntou a Paulo: Dize-me: és tu romano? Ele disse: Sou.
28 Tin, komanda esodja eezɛke náá: «Mam naadjɛ boo mɛtaŋ mɛ epata étɛp mɛ needi mɔɔ dɛl ɛ eLɔm.» Pɔl eezɛbɔɔza nɛ nɛ náá: «Yam ɛ yii mbyela mɔ.»
28 Respondeu-lhe o comandante: A mim me custou grande soma de dinheiro este título de cidadão. Disse Paulo: Pois eu o tenho por direito de nascimento.
29 É di tak wat bot ɛ nadi ekwyɛl ɛbi nyɛ étɛp bɛ neebesal nyɛ, nyɛ lii nɛ bhel eezɛbula pɛ bhis ɛtsetaɛpe nɛ nɛ. Tin, komanda esodja naazɛgwak bwoo dáa nyɛ nagu náá, Pɔl nabɛ ɛ́ mɔn ɛ dɛl ɛ eLɔm, bela náá, nyɛ naazelwom náá, nyɛ kɔlaa nɛ eghwooz ɛ.
29 Imediatamente, se afastaram os que estavam para o inquirir com açoites. O próprio comandante sentiu-se receoso quando soube que Paulo era romano, porque o mandara amarrar.
30 Komanda esodja nadi kwyɛl ɛgu ɛnyɔɛpe lo mɛsɔ mɛ eYuda nadi pit Pɔl ɛ. É tɛp tak ɛ di náá, é djɛmɛn yii ɛlu ɛ tak, nyɛ eezɛlwom náá, bɛ tii nyɛ ekel eghwooz nyɛ nakɔlaa nɛ ye ɛ́. Nyɛ eezɛdjóo eboo bɛghaa-Zɛɛb, zɛnɔɔ bot ɛ boo kwan bɛtetɛp eYuda. Bhii tak, nyɛ eezɛzyɛ nɛ Pɔl, tin, nyɛ eezɛpɛɛaa é mis mɔɔ.
30 No dia seguinte, querendo certificar-se dos motivos por que vinha ele sendo acusado pelos judeus, soltou-o, e ordenou que se reunissem os principais sacerdotes e todo o Sinédrio, e, mandando trazer Paulo, apresentou-o perante eles.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 22, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.