Romanos 4
Lalang hu Dios (BKD) vs NTLH
1 Iman henhenaa nuy si Abraham sa gin-apuan taw.
1 Então o que é que podemos dizer de Abraão, o antepassado de nossa raça? O que foi que ele conseguiu?
2 Ku inisip pa ngaay haena hu Dios ha matareng pinaagi hu maayad ha buhat din ikapasigalbu ngaay haena hi Abraham duun hu Dios.
2 Se foi por causa das coisas que ele fez que Deus o aceitou, então ele teria motivo para se orgulhar, mas não para se orgulhar diante de Deus.
3 Ba sa insulat ha lalang hu Dios tagyanaen “Si Abraham tuminuu hu Dios daw pinaagi taena inisip gayed ha matareng.”
3 Pois o que é que as Escrituras Sagradas dizem? Elas dizem: “Abraão creu em Deus, e por isso Deus o aceitou.”
4 Ku amin etaw ha tagtalabahu sa igsuhul kandin kenà bà dà ig-ila ba saena igbayad kandin.
4 O salário que o trabalhador recebe não é um presente, mas é o pagamento a que ele tem direito por causa do trabalho que fez.
5 Ba sa etaw ha hurà magsalig hu maayad ha buhat ta iyan din sinaligan sa Dios ha agpakahimu ha matareng hu makasasalà, sa pagtuu din iyan katarengan ha isipen haena hu Dios ha matareng.
5 Porém a pessoa que não põe a sua esperança nas coisas que faz, mas simplesmente crê em Deus, é a fé dessa pessoa que faz com que ela seja aceita por Deus, o Deus que trata o culpado como se ele fosse inocente.
6 Inikagi daan haini hi David su anay ha malipayen gayed sa etaw ha inisip en hu Dios ha matareng kenà pinaagi hu maayad ha buhat din
6 E isso foi o que Davi queria dizer quando falou da felicidade daqueles que Deus aceita, sem levar em conta o que eles fazem.
7 ha tagyanaen
7 Davi disse: “Feliz aquele cujas maldades Deus perdoa e cujos pecados ele apaga!
8 Malipayen daan sa etaw ha linipatan en hu Dios sa mga salà din.”
8 Feliz aquele que o Senhor não acusa de cometer pecado!”
9 Saini ha kalipay kenà kandin dà hu mga Judio ta lagkes en daan sa kenà mga Judio. Natun-an taw en ha pinaagi hu pagtuu hi Abraham inisip haena hu Dios ha matareng
9 Será que essa felicidade de que Davi falou existe somente para os que são circuncidados ? É claro que não! Ela existe também para os que não são circuncidados. Pois já citamos as Escrituras Sagradas, que dizem: “Abraão creu em Deus, e por isso Deus o aceitou.”
10 daw saena daw dà su hurà pa kasirkunsidahi si Abraham.
10 Quando foi que isso aconteceu? Foi antes ou depois de Abraão ser circuncidado? Foi antes e não depois.
11 Migpasirkunsida haena ha iyan timaan ha inisip en hu Dios ha matareng pinaagi hu pagtuu din bisan su anay. Aman si Abraham nabuhat ha amay hu alan ha mga etaw ha inisip ha matareng pinaagi hu pagtuu dan bisan haena sa hurà kasirkunsidahi.
11 Ele foi circuncidado mais tarde. E a sua circuncisão foi um sinal para provar que Deus aceitou Abraão porque ele tinha fé; e isso aconteceu quando ele ainda não havia sido circuncidado. Assim Abraão é o pai espiritual de todos os que creem em Deus e são aceitos por ele, mesmo que não sejam circuncidados.
12 Daw amay daan haena hu mga Judio ha hurà duun dà salig hu pagpasirkunsida ta amin dan pagtuu iling hu pagtuu hi Abraham su hurà pa kasirkunsidahi.
12 Ele é também o pai dos que são circuncidados. Não apenas porque são circuncidados, mas porque vivem a mesma vida de fé que Abraão, o nosso pai, viveu antes de ter sido circuncidado.
13 Sa insaad hu Dios diyà ki Abraham daw duun hu mga kaliwatan din iyan sa maangken dan sa kalibutan daw iyan sidan magharì hu alan ha kaet-etawan. Ba saini ha insaad kenà tumenged hu pagtuman hi Abraham hu Kasuguan ba tumenged hu pagtuu din ha iyan nakapabuhat kandin ha matareng.
13 Deus prometeu a Abraão e aos seus descendentes que o mundo ia pertencer a eles. Essa promessa foi feita não porque Abraão tinha obedecido à lei , mas porque ele havia crido em Deus e havia sido aceito por ele.
14 Ta ku iyan pa sa pagtuman hu Kasuguan ha madawat taw sa insaad hu Dios hurà gayed pulus hu pagtuu taw daw hu insaad din kanuy.
14 Pois, se aqueles que obedecem à lei vão receber o que Deus prometeu, então a fé é inútil, e a promessa de Deus não tem valor.
15 Tumenged ta harì agkatuman hu etaw sa Kasuguan bà dà haena agkapauki hu Dios. Maayad pa ngaay ku hurà Kasuguan ta ku hurà pa haena hurà taw daan masupak.
15 Pois a lei traz o castigo de Deus. Mas, onde não existe lei, também não existe desobediência à lei.
16 Aman binuhat hu Dios ha madawat taw sa insaad din pinaagi dà gayed hu pagtuu taw ta daw mahimu haena tumenged hu grasya din kenà tumenged hu mga maayad ha buhat. Aman alan kuy sa mga kaliwatan hi Abraham makadawat hu insaad hu Dios, kenà iyan dà sa mga Judio ha nasakup hu Kasuguan ta lagkes en daan sa alan ha amin din pagtuu iling ki Abraham. Si Abraham iyan nabuhat ha amay hu alan ha tumutuu
16 Portanto, a promessa de Deus depende da fé, a fim de que a promessa seja garantida como presente de Deus a todos os descendentes de Abraão. Ela não é somente para os que obedecem à lei, mas também para os que creem em Deus como Abraão creu, pois ele é o pai espiritual de todos nós.
17 ta sa insulat ha lalang hu Dios diyà ta kandin tagyanaen “Binuhat ku ikaw ha amay hu mga kaet-etawan dini ta kalibutan.” Saini ha saad matuman gayed ta iyan en migsaad taini sa Dios ha tinuuwan hi Abraham daw iyan daan pakabanhaw hu minatay daw bisan haena sa hurà pa duun agkabaluy din ha matuman gayed.
17 Como dizem as Escrituras Sagradas : “Eu fiz de você o pai de muitas nações.” Assim a promessa depende de Deus, em quem Abraão creu, o Deus que ressuscita os mortos e faz com que exista o que não existia.
18 Duun taena ha panahun bà su harì gayed mabaluy sa insaad hu Dios diyà ki Abraham ha iyan mabuhat ha amay hu mga kaet-etawan dini ta kalibutan. Ba tinuuwan din sa inikagi kandin hu Dios ha dumakel gayed sa mga kaliwat din.
18 Abraão teve fé e esperança, mesmo quando não havia motivo para ter esperança, e por isso ele se tornou “o pai de muitas nações”. Como dizem as Escrituras: “Os seus descendentes serão muitos.”
19 Bisan ku nanggatus en sa panuigen hi Abraham daw harì en sidan agpamatà ki Sara ba hurà gayed magluya sa pagtuu hi Abraham.
19 Abraão tinha quase cem anos. Mas, mesmo quando ele pensou a respeito do seu corpo, que já estava como morto, ou quando lembrou que Sara não podia ter filhos, a sua fé não enfraqueceu.
20 Hurà daan magduwa-duwa hu insaad kandin hu Dios ba impalig-en din gayed sa pagtuu din daw pigdayè din sa Dios hu aghimuwen din kandin
20 Abraão não perdeu a fé, nem duvidou da promessa de Deus. A sua fé o encheu de poder, e ele louvou a Deus
21 ta siniguru din gayed ha tumanen hu Dios sa insaad din kandin.
21 porque tinha toda a certeza de que Deus podia fazer o que havia prometido.
22 Aman tumenged taena ha pagtuu din inisip hu Dios ha matareng.
22 Por isso Abraão, por meio da fé, “foi aceito por Deus.”
23 — ausente —
23 As palavras “foi aceito” não falam somente dele.
24 — ausente —
24 Falam também de nós, que seremos aceitos, nós os que cremos em Deus, o qual ressuscitou Jesus, o nosso Senhor.
25 ha iyan migpakamatay tumenged hu mga salà taw ba nabanhaw dà ta daw maisip kuy ha matareng.
25 Jesus foi entregue para morrer por causa dos nossos pecados e foi ressuscitado a fim de que nós fôssemos aceitos por Deus.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Romanos 4, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.