Tiago 3
KƗLӘ-MƗNDƗ KƗ SƗGƗ (BJVNT) vs VC
1 NGakom je, kadɨ dɨje ngay dansi tɨ, ɓuki-naa me ndo nḛ dɨje tɨ al, tadɔ ɨgəri majɨ kadɨ Luwə a gangɨ ta kɨ nga̰ ngay dɔje tɨ ɨtə ndəge je, j-əi kɨ j-əi njé ndo nḛ dɨje.
1 Meus irmãos, não haja muitos entre vós a se arvorar em mestres; sabeis que seremos julgados mais severamente,
2 J-əi pətɨ jɨ rai majal kɨ go rəbɨ je kɨ dangɨ dangɨ. Re dəw madɨ ra majal me ta kəlne tɨ al bɨtɨ nɨngə, e dəw kɨ tɔgɨ gangɨ me ta kəlne tɨ, asɨ kuwə rɔne ba pətɨ gɨn tɔgɨne tɨ.
2 porque todos nós caímos em muitos pontos. Se alguém não cair por palavra, este é um homem perfeito, capaz de refrear todo o seu corpo.
3 Re j-ɨləi jam ta sɨndə je tɨ mba kadɨ təli rɔde go ndɨgɨ tɨ ləje nɨngə, j-awi kɨ tɔgɨ dɔ rɔde tɨ ba pətɨ tɔ.
3 Quando pomos o freio na boca dos cavalos, para que nos obedeçam, governamos também todo o seu corpo.
4 Oi nḛ kare to nḛ kɨ ɔjɨ dɔ bato je: re bato bo-n tə ri, ə nəl kɨ bo ɔse-n kɨ tɔgɨne tə ri ka, kɨ ngon ngande kɨ ndə̰y wa kɨn ə nje kuwə ngandɨ bato, a aw-n kɨ bato lo tɨ kɨ mee ndɨgɨ kaw sie tɨ.
4 Vede também os navios: por grandes que sejam e embora agitados por ventos impetuosos, são governados com um pequeno leme à vontade do piloto.
5 E be ə, ndon dəw ka to be tɔ. E ngon rɔ kɨ ndə̰y ba, nə ɔjɨ rɔne kadɨ n-asɨ ra nḛ je kɨ to ɓəl. Təkɨ oi, ngon por kɨ ndə̰y be par asɨ kadɨ o̰ ku kɨ bo ɨnde nangɨ rapɨ be.
5 Assim também a língua é um pequeno membro, mas pode gloriar-se de grandes coisas. Considerai como uma pequena chama pode incendiar uma grande floresta!
6 E be tɔ ə, ndon dəw ka to tə por be tɔ. E ə e lo kɨ majal ɨsɨ tɨ dan ngan rɔje je tɨ, nɨngə un majal ɨndə-n ngan rɔje ba pətɨ. Ɨsɨ ɨndə por kɨ ḭ lo kɨngə ko̰ tɨ dɔ ndɔ kɨsɨ kɨ dɔ taa tɨ lə dəw.
6 Também a língua é um fogo, um mundo de iniqüidade. A língua está entre os nossos membros e contamina todo o corpo; e sendo inflamada pelo inferno, incendeia o curso da nossa vida.
7 Dəw asɨ kuwə gɨn da je kɨ dangɨ dangɨ pətɨ kɨ me mu tɨ, kɨ gɨn yəl je, kɨ gɨn da je kɨ njé kagɨ nangɨ, kɨ gɨn da je kɨ ɨsi me ba tɨ, gɨn tɔgɨne tɨ.
7 Todas as espécies de feras selvagens, de aves, de répteis e de peixes do mar se domam e têm sido domadas pela espécie humana.
8 Nə ndon je, dəw kare kɨ asɨ kuwe gɨn tɔgɨne tɨ goto. E nḛ kɨ nje tujɨ lo kɨ dum kuwe nangɨ gɨn tɔgɨ tɨ. NDonje rosɨ kɨ kəngɨ nḛ kɨ nje tɔl dəw bətəte.
8 A língua, porém, nenhum homem a pode domar. É um mal irrequieto, cheia de veneno mortífero.
9 Kɨ ndonje ə j-ɨsɨ j-ɨlə-n tɔjɨ dɔ Ɓaɓe tɨ kɨ Bawje, nɨngə kɨ ndonje kɨ kare wa ka kɨn ə jɨ təl j-ɨsɨ jɨ man-n dɨje kɨ Luwə ɨndə-de adɨ tɨti-naa sie kɨn tɔ.
9 Com ela bendizemos o Senhor, nosso Pai, e com ela amaldiçoamos os homens, feitos à semelhança de Deus.
10 Taje kɨ kare wa kɨn ə ɨsɨ ɨlə tɔjɨ dɔ Luwə tɨ, nɨngə taje kɨ kare wa ka kɨn ə ɨsɨ man dɨje tɔ. NGakom je, sɔbɨ kadɨ ɨrai be al.
10 De uma mesma boca procede a bênção e a maldição. Não convém, meus irmãos, que seja assim.
11 Se man kɨ nəl əi kɨ man kɨ atɨ a tḛḛi naa tɨ ta bole tɨ kɨ kare wa? Jagɨ a tḛḛi ta bole tɨ kɨ kare al.
11 Porventura lança uma fonte por uma mesma bica água doce e água amargosa?
12 NGakom je, kagɨ mbay-kote asɨ kadɨ andɨ sɨyə̰ al, taa kagɨ matɨ asɨ kadɨ andɨ mbay-kote al tɔ. Re e be al nɨngə, e be tɔ ə ta bole kɨ man kɨ katɨ ɨsɨ tḛḛ tɨ, man kɨ nəl asɨ kadɨ a tḛḛ tɨ al.
12 Acaso, meus irmãos, pode a figueira dar azeitonas ou a videira dar figos? Do mesmo modo a fonte de água salobra não pode dar água doce.
13 Dəw kɨ ə nə nḛ nje kəm-kədɨ kɨ nje nḛ gər dansi tɨ nɨngə, majɨ kadɨ tɔjɨ kəm-kədɨ kɨ nḛ gər ləne me pa njɨyə tɨ kɨ majɨ, kɨ dɔ kɨ sɔl lɔm.
13 Quem dentre vós é sábio e inteligente? Mostre com um bom proceder as suas obras repassadas de doçura e de sabedoria.
14 Nə kɨn ə re, ni kɨ atɨ bangɨ kɨ hal jangɨ e mesi tɨ nɨngə, ɨndəi gusi əi nə səi njé kəm-kədɨ, kare al, taa kadɨ əli ta kɨ ngom ɔsi ta, ta kɨ rɔjetɨ al tɔ.
14 Mas, se tendes no coração um ciúme amargo e gosto pelas contendas, não vos glorieis, nem mintais contra a verdade.
15 Tadɔ ko kəm-kədɨ kɨ be kɨn, e kəm-kədɨ kɨ dɔnangɨ tɨ ne, e kəm-kədɨ lə dəw, e lə su, ɓɨ e kəm-kədɨ kɨ ḭ rɔ Luwə tɨ al.
15 Esta não é a sabedoria que vem do alto, mas é uma sabedoria terrena, humana, diabólica.
16 Nɨngə lokɨ ni kɨ jangɨ əi tɨ, nḛ ra kɨ go rəbe tɨ al, kɨ ko nḛ ra je kɨ majal pətɨ əi tɨ no̰o̰ tɔ.
16 Onde houver ciúme e contenda, ali há também perturbação e toda espécie de vícios.
17 Nə dəw kɨ aw kɨ kəm-kədɨ kɨ ḭ rɔ Luwə tɨ, dɔ kəte, e dəw kɨ ay njay, e nje re kɨ lapɨya, e dəw kɨ sɔl lɔm, e nje kɨlə dɨje nojɨ naa tɨ, e nje koo kəm-to-ndoo, ɨsɨ tḛḛ kɨ kandɨ kɨ majɨ majɨ, gangɨ-naa goto rɔe tɨ, ta kədɨ kəm-naa ka goto rɔe tɨ tɔ.
17 A sabedoria, porém, que vem de cima, é primeiramente pura, depois pacífica, condescendente, conciliadora, cheia de misericórdia e de bons frutos, sem parcialidade, nem fingimento.
18 Dɨje kɨ njé sangɨ rəbɨ lapɨya, ɨsɨ rai kɨle tə ko nḛ ə ɨsɨ dɨbi gəi gɨdɨde be, nɨngə kande kɨ a təti e nḛ ra kɨ dana.
18 O fruto da justiça semeia-se na paz para aqueles que praticam a paz.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Tiago 3, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.