Romanos 4
KƗLӘ-MƗNDƗ KƗ SƗGƗ (BJVNT) vs NVT
1 Kadɨ j-əl ta lə kaje *Abɨrakam ɓa, nḛ madɨ kɨ ɨngə kɨ go tɔge tɨ e wa goto.
1 Do ponto de vista humano, Abraão foi o fundador de nossa nação. O que descobriu ele?
2 Kɨn ə Luwə tɨdə Abɨrakam dəw tɨ ləne kɨ takul kɨlə rae je ə, asɨ kadɨ Abɨrakam a ɨndə-n gune wa, nə a ɨndə gune no̰ Luwə tɨ al.
2 Se suas boas obras o tivessem tornado justo, ele teria motivo para se vangloriar, mas não perante Deus.
3 Tadɔ, ta kɨ makɨtɨbɨ lə Luwə əl ə to kɨn: makɨtɨbɨ lə Luwə əl ə nə: «Abɨrakam adɨ mene Luwə, ə Luwə tɨde dəw tɨ ləne.»
3 Pois as Escrituras dizem: “Abraão creu em Deus, e assim foi considerado justo”.
4 Nɨngə nḛ kare, dəw kɨ ra kɨlə ɨngə-n nḛ kɨgə go ji, nḛ kɨ ɨngə kɨn, ɨngə kare al, nə e nḛ kɨ ɨngə to kɨlə tɨ kɨ ra.
4 O salário daquele que trabalha não é um presente, mas um direito.
5 Kɨn ə dəw ra kɨlə madɨ al, nə adɨ mene kadɨ Luwə e nje tɨdə dəw kɨ nje ra majal dəw tɨ ləne ə, Luwə a tɨde dəw tɨ ləne, kɨ go kadɨ-me Luwə tɨ.
5 Contudo, ninguém é considerado justo com base em seu trabalho, mas sim por meio de sua fé em Deus, que declara justos os pecadores.
6 E be ə, *Dabɨdɨ un-n ndune kɨ taa əl-n ta lə majɨ kɨ ḭ rɔ Luwə tɨ re kɨ dɔ dəw tɨ. Adɨ e dəw kɨ Luwə tɨde dəw tɨ ləne kɨ kanjɨ go̰ kɨlə rae je.
6 Davi também falou a esse respeito quando descreveu a felicidade daqueles que são considerados justos sem terem trabalhado para isso:
7 Dabɨdɨ ə nə: «Dɨje kɨ Luwə ɨyə̰ nḛ rade je kɨ go tɨ al kɔ,
7 “Como são felizes aqueles cuja desobediência é perdoada, cujos pecados são cobertos!
8 Dəw kɨ Luwə tɨdə majal lie dɔe tɨ al e nje majɨ-kur.»
8 Sim, como são felizes aqueles cujo pecado o Senhor não leva mais em conta!”.
9 Majɨ kɨn e mbata lə njé kɨjə mɔtɨ par al, nə e mbata lə njé kɨjə mɔtɨ al je tɔ. Tadɔ j-əl j-ə nə: Luwə tɨdə Abɨrakam dəw tɨ ləne kɨ takul kadɨ-me lie.
9 Por acaso essa bênção é apenas para os judeus, ou se estende também aos gentios incircuncidados? Já dissemos que Deus considerou Abraão justo por meio de sua fé.
10 Ə se nḛ kɨn ra nḛ dɔkagɨlo tɨ kɨ ra wa? Se e kəte no̰ kɨjə mɔtɨ Abɨrakam tɨ ə se e go tɨ wa? Nḛ kɨn ra nḛ kəte no̰ tɨ, ɓɨ e go tɨ gogɨ al.
10 Mas como isso aconteceu? Ele foi considerado justo somente depois de ter sido circuncidado, ou antes disso? Está claro que foi antes de ele ser circuncidado.
11 — ausente —
11 A circuncisão era um sinal de que Abraão já possuía fé e de que Deus já o havia declarado justo, mesmo antes de ele ser circuncidado. Portanto, Abraão é o pai daqueles que têm fé mas não foram circuncidados. Eles são considerados justos por causa de sua fé.
12 — ausente —
12 E Abraão também é o pai daqueles que foram circuncidados, mas somente se tiverem o mesmo tipo de fé que Abraão tinha antes de ser circuncidado.
13 Luwə un mɨndɨne adɨ *Abɨrakam kɨ dɨje kɨ gɨn kojɨ tɨ lie təkɨ dɔnangɨ e nḛ nduwə ləde. Nɨngə e kɨ mbata təl ɓa Abɨrakam təl rɔne go ndu-kun tɨ al, nə e kɨ mbata tɨdə kɨ Luwə tɨde dəw tɨ ləne kɨ go rəbɨ kadɨ-me Luwə.
13 A promessa de que Abraão e seus descendentes herdariam toda a terra não se baseou em sua obediência à lei de Deus, mas sim no fato de ele ter sido considerado justo quando teve fé.
14 Kɨn ə re nḛ nduwə kɨn e mbata tɨ lə dɨje kɨ njé təl rɔde go ndu-kun tɨ par nɨngə, nda kadɨ-me goto, taa kun mɨndɨ lə Luwə ka təl nḛ kɨ kəme goto tɔ.
14 Portanto, se a herança prometida é apenas para aqueles que obedecem à lei, a fé é desnecessária, e a promessa, anulada.
15 Tadɔ ndu-kun ə e nje re kɨ wongɨ lə Luwə. MBata lo kɨ ndu-kun goto tɨ, kal dɔ ndu-kun ka goto tɨ tɔ.
15 Pois a lei traz ira sobre aqueles que tentam obedecer a ela. A única forma de não quebrar a lei é não ter lei nenhuma para quebrar!
16 Lo kɨn tɨ, nḛ majɨ kɨ Luwə un mɨndɨne kadɨ n-a n-adɨ dəw kɨn, dəw a ɨngə kɨ go rəbɨ kadɨ-me Luwə. Be mba kadɨ e nḛ kadɨ-kare kɨ Luwə adɨ, kɨ ndae to tɨ mbata lə dɨje pətɨ kɨ adi mede tə Abɨrakam be, ɓɨ mbata tɨ lə dɨje kɨ njé təl rɔde go ndu-kun tɨ par al. Abɨrakam kɨ e bawje je dɨje pətɨ.
16 É por isso que a promessa vem pela fé, para que ela seja segundo a graça e, assim, alcance toda a descendência de Abraão, não somente os que vivem sob a lei, mas todos que têm fé como a que teve Abraão. Pois ele é o pai de todos que creem.
17 Makɨtɨbɨ lə Luwə əl ta dɔ Abɨrakam tɨ ə nə: «M-ra-i tə baw dɨje ngay kɨ dɔnangɨ tɨ ne.» Abɨrakam e bawje ta kəm Luwə tɨ kɨ ade mene. Luwə kɨ nje kadɨ njé koy je ḭḭ lo koy tɨ, kɨ nje kadɨ nḛ je kɨ kəte gotoi, toi.
17 Conforme aparece nas Escrituras: “Eu o fiz pai de muitas nações”. Isso aconteceu porque Abraão creu no Deus que traz os mortos de volta à vida e cria coisas novas do nada.
18 Abɨrakam adɨ mene Luwə, adɨ təl baw dɨje ngay kɨ dɔnangɨ tɨ ne təkɨ makɨtɨbɨ lə Luwə əl-n ə nə: «Gɨn dɨje ləi a ba̰yḭ-naa tə mee je kɨ dɔra̰ tɨ be.» Lo kɨn tɨ, nḛ kɨ kadɨ dəw ɨndə mene dɔ tɨ goto, nə Abɨrakam aw kɨ kɨndə me dɔ tɨ.
18 Mesmo quando não havia motivo para ter esperança, Abraão a manteve, crendo que se tornaria o pai de muitas nações. Pois Deus lhe tinha dito: “Esse é o número de descendentes que você terá!”.
19 Abɨrakam aw kɨ ɓal kɨ asɨ ɓasi kɨ ɓu kare, nɨngə gər kadɨ n-tɔgɨ, tɔgɨne goto, taa nene Sara ka e kujɨ tɔ, nə go̰ lo kɨn al, adɨ mene kadɨ kun mɨndɨ lə Luwə kɨ un kɨn a ra nḛ.
19 E sua fé não se enfraqueceu, embora ele soubesse que, aos cem anos, seu corpo, bem como o ventre de Sara, já não tinham vigor.
20 Abɨrakam ɨlə kadɨ-me ləne kɔ al, taa mee tɔsɨ dɔ kun mɨndɨ tɨ lə Luwə al tɔ. Ɨngə tɔgɨ tə kɨngə me kadɨ-me tɨ ləne, ɨlə-n tɔjɨ dɔ Luwə tɨ.
20 Em nenhum momento a fé de Abraão na promessa de Deus vacilou. Na verdade, ela se fortaleceu e, com isso, ele deu glória a Deus.
21 Nɨngə gər dɔne tɨ majɨ ngay kadɨ nḛ kɨ Luwə un mɨndɨ kadɨ n-ra kɨn, aw kɨ tɔgɨ kadɨ a ra-n.
21 Abraão estava plenamente convicto de que Deus é poderoso para cumprir tudo que promete.
22 E mbata kɨn ə, Luwə tɨdə-n Abɨrakam dəw tɨ kɨ dana.
22 Por isso, por sua fé, ele foi considerado justo.
23 Nɨngə lokɨ makɨtɨbɨ ə nə: «Luwə tɨdə Abɨrakam dəw tɨ kɨ dana,» kɨn, e kɨ mbata lə Abɨrakam kɨ karne par al.
23 E, quando Deus considerou Abraão justo, não o fez apenas para benefício dele. As Escrituras dizem
24 Nə e ta kɨ sɔbɨ dɔje tɔ. Je kɨ kadɨ Luwə a tɨdə-je dɨje tɨ kɨ dana, kɨ takul kadɨ-me ləje. J-adɨ meje Luwə kɨ ḭ kɨ Ɓaɓe ləje Jəju dan njé koy je tɨ.
24 que foi também para nosso benefício, pois elas garantem que também seremos considerados justos por crermos naquele que ressuscitou dos mortos a Jesus, nosso Senhor.
25 Jəju kɨ Luwə un-e adɨ koy mbata majal je ləje, nɨngə un-e dan njé koy je tɨ tḛḛ sie mba kadɨ tɨdə-n-je dɨje tɨ ləne.
25 Ele foi entregue à morte por causa de nossos pecados e foi ressuscitado para que fôssemos declarados justos diante de Deus.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Romanos 4, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.