Lucas 7
KƗLӘ-MƗNDƗ KƗ SƗGƗ (BJVNT) vs ARIB
1 Lokɨ Jəju əl ta je kɨn pətɨ kosɨ dɨje ɓa, ɔtɨ aw Kapərnayɨm tɨ.
1 Quando acabou de proferir todas estas palavras aos ouvidos do povo, entrou em Cafarnaum.
2 Me ɓe tɨ kɨn, dəw kare kɨ nje kun dɔ ɓutɨ asɨgar je kɨ ɓu, aw kɨ ngon nje kɨlə ləne kare kɨ e mo̰y, to ta koy tɨ. Nɨngə e ngon nje kɨlə kɨ ɓae ge ta lie ngay.
2 E um servo de certo centurião, de quem era muito estimado, estava doente, quase à morte.
3 Be ə, lokɨ kɨ bo lə asɨgar je ka kɨn oo ta lə Jəju nɨngə, ɨlə ngatɔgɨ je madɨ, kɨ əi ngatɔgɨ lə *Jɨpɨ je, adɨ-de awi ɨngəi Jəju kadɨ dəji-e adɨ re səde ajɨ ngon nje kɨlə ləne kɨn.
3 O centurião, pois, ouvindo falar de Jesus, enviou-lhes uns anciãos dos judeus, a pedir-lhe que viesse curar o seu servo.
4 Lokɨ rəi ɨngəi Jəju nɨngə, no̰i dɔe tɨ kɨ nja naa tɨ naa tɨ əi nə: «Dɨngəm kɨn, e dəw kɨ asɨ kadɨ ɨra sie me nḛ dəjɨ tɨ lie kɨn,
4 E chegando eles junto de Jesus, rogavam-lhe com instância, dizendo: É digno de que lhe concedas isto;
5 tadɔ ndɨgɨ-je je Jɨpɨ je ngay, taa e e tɔ ə ra kəy kaw-naa ləje adɨ-je.»
5 porque ama à nossa nação, e ele mesmo nos edificou a sinagoga.
6 Ə Jəju ɔtɨ aw səde. Awi, ə lokɨ ɨndəi dɔ kəy ɓasi nɨngə, kɨ bo lə asɨgar je ka kɨn ɨlə madɨne je madɨ adɨ awi əli Jəju əi nə: «Ɓaɓe, ɨtapɨ rɔi al, tadɔ mi m-asɨ kadɨ ɨndə njai ta kəy tɨ ləm al.
6 Ia, pois, Jesus com eles; mas, quando já estava perto da casa, enviou o centurião uns amigos a dizer-lhe: Senhor, não te incomodes; porque não sou digno de que entres debaixo do meu telhado;
7 E mbata kɨn ə, mi wa m-aw-n kɨ rɔm rɔi tɨ al. NGa nɨngə, m-dəji kadɨ əl ta kare par ə ngon nje kɨlə ləm a ɨngə rɔ nga.
7 por isso nem ainda me julguei digno de ir à tua presença; dize, porém, uma palavra, e seja o meu servo curado.
8 M-əl be tadɔ, mi kɨ dɔm mi gɨn tɔgɨ tɨ lə njé kɨ dɔm tɨ, nɨngə m-aw kɨ asɨgar je kɨ əi gɨn tɔgɨ tɨ ləm tɔ. Adɨ re m-əl asɨgar kare m-ə nə: “Aw!” ɓa aw; kɨn ə m-əl kɨ nungɨ m-ə nə: “Ɨre!” ɓa re; kɨn ə m-əl ngon nje kɨlə ləm m-ə nə: “Ɨra nḛ kɨ be!” ɓa ra nḛe kɨn tɔ.»
8 Pois também eu sou homem sujeito à autoridade, e tenho soldados às minhas ordens; e digo a este: Vai, e ele vai; e a outro: Vem, e ele vem; e ao meu servo: Faze isto, e ele o faz.
9 Lokɨ Jəju oo ta je kɨn ɓa, pɨtɨ kɨ bo lə asɨgar je ka kɨn, nɨngə təl kəmne kɨ dɔ kosɨ dɨje tɨ kɨ a njɨyəi goe tɨ, əl-de ə nə: «Adɨ m-əl səsi, ko kadɨ-me kɨ be kɨn, dɔnangɨ kɨ *Isɨrayəl tɨ wa ka m-ɨngə al ɓəy.»
9 Jesus, ouvindo isso, admirou-se dele e, voltando-se para a multidão que o seguia, disse: Eu vos afirmo que nem mesmo em Israel encontrei tamanha fé.
10 Lokɨ njé kaw kɨlə je əi nə n-təli ɓe nɨngə yə ɨngəi ngon nje kɨlə ka kɨn, rɔe nga adɨ ɨsɨ kare.
10 E voltando para casa os que haviam sido enviados, encontraram o servo com saúde.
11 Jəju ɔtɨ no̰o̰ aw ɓe bo tɨ kɨ tɔe nə Nayɨm. *NJé ndo je lie kɨ kosɨ dɨje ngay uni goe awi sie.
11 Pouco depois seguiu ele viagem para uma cidade chamada Naim; e iam com ele seus discípulos e uma grande multidão.
12 Lokɨ rəi tḛḛi ɓasi kɨ ta rəbɨ kɨ ur kɨ me ɓe tɨ ka kɨn nɨngə, dɨje ɨsɨ awi kɨ dəw kɨ oy kadɨ dɨbi-e. Dəw kɨ oy ka kɨn e ngon lə dəne kɨ nje ngaw koy kare be. E ngone kɨ dɨngəm kɨ kare ba be, adɨ kosɨ dɨje ngay kɨ me ɓe tɨ, ɨsɨ dani dəne ka kɨn lo dɨbɨ ngone tɨ.
12 Quando chegou perto da porta da cidade, eis que levavam para fora um defunto, filho único de sua mãe, que era viúva; e com ela ia uma grande multidão da cidade.
13 Lokɨ Jəju o dəne ka kɨn nɨngə, kəm ko̰ ra-e ngay mbata tɨ lə dəne ka kɨn, adɨ əl-e ə nə: «Ɨno̰ al.»
13 Logo que o Senhor a viu, encheu-se de compaixão por ela, e disse-lhe: Não chores.
14 Jəju aw kadɨ kəsɨ yo tɨ, ɨlə jine ɔdɨ-n. NJé kotɨ nɨn je ai nangɨ, ɓa Jəju əl ə nə: «Basa, m-əli kadɨ ḭ taa!»
14 Então, chegando-se, tocou no esquife e, quando pararam os que o levavam, disse: Moço, a ti te digo: Levanta-te.
15 Nɨngə nje koy ḭ ɨsɨ taa, ə ɨlə ngɨrə kəl ta. Jəju təl ule ji ko̰e tɨ.
15 O que estivera morto sentou-se e começou a falar. Então Jesus o entregou à sua mãe.
16 Dɨje pətɨ, nḛ je kɨn ətɨ-de ɓəl, adɨ ɨləi tɔjɨ dɔ Luwə tɨ əi nə: «NJe kəl ta kɨ ta Luwə tɨ kare kɨ bo tḛḛ danje tɨ ne: Luwə re ra kɨ dɨje ləne.»
16 O medo se apoderou de todos, e glorificavam a Deus, dizendo: Um grande profeta se levantou entre nós; e: Deus visitou o seu povo.
17 Nḛ kɨ ra nḛ kɨn, poye rosɨ dɔnangɨ kɨ Jude tɨ pətɨ kɨ ngan ɓe je kɨ gəi gɨde.
17 E correu a notícia disto por toda a Judéia e por toda a região circunvizinha.
18 *NJé ndo je lə Ja̰ ɔri-e poy nḛ kɨ ra nḛ kɨn adi-e oo, ə Ja̰ ɓar njé ndo je ləne joo,
18 Ora, os discípulos de João anunciaram-lhe todas estas coisas.
19 ɨlə-de rɔ Ɓaɓe tɨ adɨ dəji-e əi nə: «Ḭ ə ḭ dəw kɨ Luwə mbəte, kɨ sɔbɨ kadɨ a re ka kɨn ə se, e nay no̰o̰ ɓəy kadɨ tə jɨ ngəm tae ə?»
19 E João, chamando a dois deles, enviou-os ao Senhor para perguntar-lhe: És tu aquele que havia de vir, ou havemos de esperar outro?
20 Lokɨ rəi tḛḛi rɔ Jəju tɨ, əli-e əi «E Ja̰ Batɨsɨ ə ɨlə-je kɨ rɔi tɨ kadɨ jɨ dəji se “ḭ ə ḭ dəw kɨ Luwə mbəte, kɨ sɔbɨ kadɨ a re ka kɨn ə se, e nay no̰o̰ ɓəy kadɨ tə jɨ ngəm tae wa?”»
20 Quando aqueles homens chegaram junto dele, disseram: João, o Batista, enviou-nos a perguntar-te: És tu aquele que havia de vir, ou havemos de esperar outro?
21 Dɔkagɨloe tɨ wa kɨ ɨsɨ dəji-e ta kɨn, Jəju ɨsɨ ajɨ njé mo̰y je ngay nɨm, njé mətɨ je nɨm, ɨsɨ tuwə ndɨl je kɨ majal dɔ dɨje tɨ nɨm, taa adɨ njé kəm tɔ je ngay ooi lo nɨm tɔ.
21 Naquela mesma hora, curou a muitos de doenças, de moléstias e de espíritos malignos; e deu vista a muitos cegos.
22 Nɨngə ɨlə njé kɨlə je tɨ lə Ja̰ ə nə: «Awi əli Ja̰ nḛ je kɨ oi kɨ mbisi je, kɨ kəmsi je kɨn: NJé kəm tɔ je ooi lo, njé mətɨ je njɨyəi majɨ, njé banjɨ je ɨngəi rɔ nga, njé mbi bəy je ooi ta, njé koy je ḭḭ taa lo koy tɨ, taa njé ndoo je ka, e kɨ kɨlə-de mbḛ Poy Ta kɨ Majɨ tɔ.
22 Então lhes respondeu: Ide, e contai a João o que tens visto e ouvido: os cegos vêem, os coxos andam, os leprosos são purificados, e os surdos ouvem; os mortos são ressuscitados, e aos pobres é anunciado o evangelho.
23 Majɨ-kur e lə dəw kɨ m-təl gɨn kosɨ lie, al.»
23 E bem-aventurado aquele que não se escandalizar de mim.
24 Lokɨ njé ndo je lə Ja̰ təli awi, Jəju ɨlə ngɨrə kəl kosɨ je ta kɨ dɔ Ja̰ tɨ ə nə: «E ri ə awi ɨsɨ oi dɨlə lo tɨ ə? E gakɨra kɨ nəl ɨsɨ aw sie kɨ yo je, kɨ ne je kɨn a?
24 E, tendo-se retirado os mensageiros de João, Jesus começou a dizer às multidões a respeito de João: Que saístes a ver no deserto? um caniço agitado pelo vento?
25 A re e e al ə, e ri wa bangɨ awi ɨsɨ oi ə? E dəw kɨ ɔ kɨbɨ kɨ ndole ngay ɓa awi oi-e ma? NGa njé kɨ ɔi kɨbɨ je kɨ gate e ngay ka, ɨsi lo je tɨ kɨ sɔl lum, ɨsi me kəy je tɨ kɨ boy kɨ ngar je ɨsi tɨ.
25 Mas que saístes a ver? um homem trajado de vestes luxuosas? Eis que aqueles que trajam roupas preciosas, e vivem em delícias, estão nos paços reais.
26 Ə se e ri wa ə awi oi wa? E nje kəl ta kɨ ta Luwə tɨ ə awi oi-e ma? Re e e ə, m-əl səsi m-ə nə oyo, e nje kəl ta kɨ ta Luwə tɨ kɨ ɨtə njé kəl ta je kɨ ta Luwə tɨ ɓəy.
26 Mas que saístes a ver? um profeta? Sim, vos digo, e muito mais do que profeta.
27 E e ə makɨtɨbɨ lə Luwə əl ta kɨ dɔe tɨ kəte ə nə: “M-a m-ɨlə kɨ nje kaw kɨlə ləm kəte kadɨ ra go rəbɨ no̰i tɨ.”
27 Este é aquele de quem está escrito: Eis aí envio ante a tua face o meu mensageiro, que há de preparar adiante de ti o teu caminho.
28 Nɨngə adɨ m-əl səsi, dan dɨje tɨ pətɨ kɨ dəne je oji-de kɨn, dəw kɨ bo ɨtə Ja̰ goto. Nə kɨ ɓasɨne kɨn, dəw kɨ e kɨ du ngay me ɓeko̰ tɨ lə Luwə bo ɨte.
28 Pois eu vos digo que, entre os nascidos de mulher, não há nenhum maior do que João; mas aquele que é o menor no reino de Deus é maior do que ele.
29 Dɨje pətɨ kɨ ooi ta lie, naa tɨ kɨ njé taa la-mbə je gəri kadɨ Luwə ra nḛ kɨ dana, adɨ adi Ja̰ ra-de batəm.
29 E todo o povo que o ouviu, e até os publicanos, reconheceram a justiça de Deus, recebendo o batismo de João.
30 Nə *Parɨsɨ je kɨ njé ndo ndu-kun je ɔsi nḛ kɨ Luwə ɨndə dɔe dana mbata tɨ ləde ngərəngɨ, adɨ mbati kadɨ Ja̰ ra-de batəm.
30 Mas os fariseus e os doutores da lei rejeitaram o conselho de Deus quando a si mesmos, não sendo batizados por ele.
31 M-o dəw kɨ kadɨ m-un-e m-ɔjɨ-n dɨje kɨ dɔkagɨlo tɨ kɨ ɓone kɨn al. Toi tə na̰ wa ka m-gər al.
31 A que, pois, compararei os homens desta geração, e a que são semelhantes?
32 M-a m-ə nə toi tə ngan je kɨ du kɨ ɨsi ta mbalo tɨ, ɓari-naa kɨ yo je, kɨ ne je əi nə: “Jɨ kɔl nal kadɨ ɨndamii, ə ɨmbati ndam, j-osɨ pa yo kadɨ ɨno̰i, ə ɨmbati no̰.”
32 São semelhantes aos meninos que, sentados nas praças, gritam uns para os outros: Tocamo-vos flauta, e não dançastes; cantamos lamentações, e não chorastes.
33 E be ə, Ja̰ Batɨsɨ re, ə uso mapa al nɨm, a̰y kasɨ nju al nɨm ɓa, əli əi nə: “Dɔe majal.”
33 Porquanto veio João, o Batista, não comendo pão nem bebendo vinho, e dizeis: Tem demônio;
34 NGa ə, mi *NGon dəw m-re, ə m-uso nḛ je, m-a̰y man je ɓa, səi əli əi nə: “Mi nje kuso nḛ kədɨ, mi nje ka̰y nḛ, mi madɨ njé taa la-mbə je, kɨ njé ra majal je,” ɓəy tɔ!
34 veio o Filho do homem, comendo e bebendo, e dizeis: Eis aí um comilão e bebedor de vinho, amigo de publicanos e pecadores.
35 Nə ngan lə Luwə pətɨ kɨ ndɨgi gosɨ lie, gəri kadɨ gosɨ lie e gosɨ kɨ dana.»
35 Mas a sabedoria é justificada por todos os seus filhos.
36 Parɨsɨ kare ɓa Jəju kadɨ aw uso səne ne. Be ə, Jəju aw ɨsɨ sie ta nḛ kuso tɨ.
36 Um dos fariseus convidou-o para comer com ele; e entrando em casa do fariseu, reclinou-se à mesa.
37 Lo kɨn tɨ, dəne kare kɨ me ɓe tɨ kɨn tḛḛ no̰o̰ re. E dəne kɨ nje ra kaya, ə gər kadɨ Jəju ɨsɨ ɓe lə Parɨsɨ kɨ ɓari-e Sɨmo̰ kɨn no̰o̰, ɨsɨ uso nḛ. Dəne re kɨ ku mbal kɨ ɓari-e albatɨr kɨ yɨbɨ kɨ ətɨ majɨ rosɨ.
37 E eis que uma mulher pecadora que havia na cidade, quando soube que ele estava à mesa em casa do fariseu, trouxe um vaso de alabastro com bálsamo;
38 Re ɨsɨ go Jəju tɨ, njae tɨ, ɨsɨ no̰, nɨngə yo̰m nja Jəju kɨ man kəmne, ɓa bɔr kɨ bɨsɨ dɔne. Go tɨ, təl tɔn nja Jəju, ɓa ɓukɨ yɨbɨ tɨ ka kɨn.
38 e estando por detrás, aos seus pés, chorando, começou a regar-lhe os pés com lágrimas e os enxugava com os cabelos da sua cabeça; e beijava-lhe os pés e ungia-os com o bálsamo.
39 Lo kɨn tɨ, Parɨsɨ kɨ ɓa Jəju ɓe ləne ka kɨn əl mene tɨ ə nə: «Kɨn ə re dɨngəm kɨn e nje kəl ta kɨ ta Luwə tɨ təkɨ rɔjetɨ ə, asɨ kadɨ a gər dəne kɨ ɨsɨ ɔde kɨn, asɨ kadɨ a gər kɨlə ra-e je kɨ majal kɨn.»
39 Mas, ao ver isso, o fariseu que o convidara falava consigo, dizendo: Se este homem fosse profeta, saberia quem e de que qualidade é essa mulher que o toca, pois é uma pecadora.
40 Ə Jəju əl-e ə nə: «Sɨmo̰, m-aw kɨ ta kare ne kadɨ m-əli.» NGa ə Sɨmo̰ ɨlə Jəju tɨ ə nə: «NJe ndo dɨje, əl-m.»
40 E respondendo Jesus, disse-lhe: Simão, tenho uma coisa a dizer-te. Respondeu ele: Dize-a, Mestre.
41 Ɓa Jəju əl-e ə nə: «Dɨngəm kare adɨ la dɨje joo, ɨndə kɨrə tɨ. Kɨ kare kadɨ a uge kɨrə kɨ lo kɨlə kɨ ndɔ ɓu mi, ə kɨ nungɨ kadɨ a uge kɨrə kɨ lo kɨlə tɨ kɨ ndɔ kutɨ mi tɔ.
41 Certo credor tinha dois devedores; um lhe devia quinhentos denários, e outro cinqüenta.
42 Nə lokɨ asi kadɨ ugəi kɨrə ka kɨn dɔde tɨ al, dɨngəm kɨ nje la ka kɨn ɨyə̰ kɔ kɨ go me-majɨ tɨ adɨ-de joo pu. Ə se dan dɨje tɨ kɨ joo kɨn, e kɨ ra a ndɨgɨ dɨngəm kɨ nje la kɨn ngay ə?»
42 Não tendo eles com que pagar, perdoou a ambos. Qual deles, pois, o amará mais?
43 Nɨngə Sɨmo̰ ɨlə Jəju tɨ ə nə: «M-o kadɨ e e kɨ la kɨ dɔe tɨ e ngay ə ɓae ɨyə̰ kɔ kɨn ə a ndɨgɨ nje la kɨn ngay.» Ə Jəju əl-e ə nə: «Ta ləi e ta kɨ rɔjetɨ.» Dəne kɨ nje ra kaya kɨ re ɨsɨ nja Jəju tɨ |src="WA03839b.tif" size="col" loc="LUK 7.37-38" copy="Graham Wade" ref="7.38"
43 Respondeu Simão: Suponho que é aquele a quem mais perdoou. Replicou-lhe Jesus: Julgaste bem.
44 Nɨngə təl kəmne kɨ dɔ dəne tɨ ka kɨn, ɓa əl Sɨmo̰ ə nə: «O dəne kɨn a? M-re ɓe ləi, ə man kɨ kare ka ɨmbəl dɔ njam tɨ al, nə e, yo̰m njam kɨ man kəmne, taa bɔr kɨ bɨsɨ dɔne ɓəy.
44 E, voltando-se para a mulher, disse a Simão: Vês tu esta mulher? Entrei em tua casa, e não me deste água para os pés; mas esta com suas lágrimas os regou e com seus cabelos os enxugou.
45 Ḭ uwə-m kɨ rɔi tɨ jururu al, nə e, lokɨ m-ur kəy nu, ra kɨlə kɔy njam jururu kɨ rɔne tɨ.
45 Não me deste ósculo; ela, porém, desde que entrei, não tem cessado de beijar-me os pés.
46 Ḭ ɨɓukɨ yɨbɨ dɔ njam tɨ al, nə e, ɓukɨ yɨbɨ kɨ ətɨ majɨ dɔ njam tɨ pɔ pɔ.
46 Não me ungiste a cabeça com óleo; mas esta com bálsamo ungiu-me os pés.
47 Be ə, m-a m-əli təkɨ e kɨ go rəbɨ majal je lie kɨ ngay kɨ kɨyə̰ kɨn ə, ɔjɨ-n ndɨgɨ-naa kɨ ətɨ ɓəl kɨn. Nɨngə dəw kɨ majal je lie e kɨ kɨyə̰ go kɔ ngay al, a tɔjɨ ndɨgɨ-naa kɨ ngay al tɔ.»
47 Por isso te digo: Perdoados lhe são os pecados, que são muitos; porque ela muito amou; mas aquele a quem pouco se perdoa, pouco ama.
48 Ɓa Jəju əl dəne ka kɨn ə nə: «Majal je ləi e kɨ kɨyə̰ go kɔ kadi.»
48 E disse a ela: Perdoados são os teus pecados.
49 Lo kɨn tɨ, dɨje madɨ kɨ ɨsi sie ta nḛ kuso tɨ ɨləi ngɨrə kəl mede tɨ əi nə: «Dəw kɨn e na̰ ə aw bɨtɨ kadɨ ɨyə̰ go majal lə dɨje kɔ ə?»
49 Mas os que estavam com ele à mesa começaram a dizer entre si: Quem é este que até perdoa pecados?
50 Nə Jəju əl dəne ə nə: «Kadɨ-me ləi aji, aw kɨ lapɨya.»
50 Jesus, porém, disse à mulher: A tua fé te salvou; vai-te em paz.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 7, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.