Lucas 20
KƗLӘ-MƗNDƗ KƗ SƗGƗ (BJVNT) vs NVI
1 NDɔ kare, Jəju ɨsɨ ndo dɨje nḛ me kəy tɨ lə Luwə, ɨlə-n mbḛ Poy Ta kɨ Majɨ nɨngə, njé kun dɔ njé kɨjə nḛ məsɨ kadɨ-kare je, kɨ njé ndo ndu-kun je, kɨ ngatɔgɨ je, tḛḛi no̰o̰ rəi.
1 Certo dia, quando Jesus estava ensinando o povo no templo e pregando as boas novas, chegaram-se a ele os chefes dos sacerdotes, juntamente com os mestres da lei e os líderes religiosos,
2 Lokɨ rəi nɨngə əli-e əi nə: «Əl-je adɨ j-o, e kɨ tɔgɨ kɨ ḭ ra ə ɨsɨ ra-n nḛ je kɨn be ə? Ə na̰ tɔ ə adi ndune ə ɨsɨ ɨra-n ə?»
2 e lhe perguntaram: "Com que autoridade estás fazendo estas coisas? Quem te deu esta autoridade? "
3 Ə Jəju təl əl-de ə nə: «Mi ka m-a m-dəjɨ səsi ta kare kadɨ əli-mi adɨ m-o tɔ.
3 Ele respondeu: "Eu também lhes farei uma pergunta: Digam-me:
4 Na̰ ə ɨlə Ja̰ kadɨ ra dɨje batəm ə? E Luwə ə se e dɨje?»
4 O batismo de João era do céu, ou dos homens? "
5 Nə təli a məri ta dande tɨ əi nə: «Re j-əl-e j-ə nə: “E Luwə ə ɨle” ə, a dəjɨ-je ə nə se ra ban ə j-ade meje al wa?
5 Eles discutiam entre si, dizendo: "Se dissermos: ‘do céu’, ele perguntará: ‘Então por que vocês não creram nele? ’
6 A kɨn ə re j-əl j-ə nə: “E dɨje ə ɨləi Ja̰” ə, kosɨ je ba pətɨ a tɨləi-je kɨ mbal tɔli-je, tadɔ gəri majɨ ngay kadɨ Ja̰ e nje kəl ta kɨ ta Luwə tɨ.»
6 Mas se dissermos: ‘dos homens’, todo o povo nos apedrejará, porque convencidos estão de que João era um profeta".
7 Be ə, təli əli Jəju təkɨ n-gəri dəw kɨ ɨle al.
7 Assim, responderam: "Não sabemos de onde era".
8 Ə Jəju ɨlə-de tɨ ə nə: «Re ɨgəri al ə, mi ka m-a m-əl səsi tɔgɨ kɨ m-ɨsɨ m-ra-n nḛ je kɨn al tɔ.»
8 Disse então Jesus: "Tampouco lhes direi com que autoridade estou fazendo estas coisas".
9 Go tɨ, Jəju ɨlə rɔne əl ta *Jɨpɨ je me kujɨ ta tɨ ə nə: «Dɨngəm kare ndɔr nju, nɨngə dɔɔi ta naa tɨ kɨ dɨje kɨ njé ra kɨlə nju, kadɨ tə rai kɨle adi-e, ə kagɨ loe tɨ ɓa, a ka̰yḭ-naa nḛe, nɨngə e wa ɔtɨ aw mba kɨ goe ngal.
9 Então Jesus passou a contar ao povo esta parábola: "Certo homem plantou uma vinha, arrendou-a a alguns lavradores e ausentou-se por longo tempo.
10 Lokɨ kagɨ lo kɨjə kandɨ nju asɨ nɨngə, ɨlə ɓəə ləne kare kadɨ aw taa kandɨ nḛ ndor ka kɨn, kɨ ya̰ne ji njé ra kɨlə je tɨ adɨ-ne. Nə lokɨ ɓəə aw nɨngə, njé ra kɨlə je, tɨndəi-e ngay, ə tuwəi-e adɨ təl kɨ jine kare aw.
10 Na época da colheita, ele enviou um servo aos lavradores, para que lhe entregassem parte do fruto da vinha. Mas os lavradores o espancaram e o mandaram embora de mãos vazias.
11 NJe ndɔr təl ɨlə ɓəə kɨ rangɨ ɓəy. Nə e ka, tɨndəi-e je, taji-e je, ə tuwəi-e adɨ təl kɨ jine kare aw.
11 Ele mandou outro servo, mas a esse também espancaram e o trataram de maneira humilhante, mandando-o embora de mãos vazias.
12 Be ka dɨngəm ka kɨn təl ɨlə ɓəə kɨ nje ko̰ mɨtə ɓəy. Ɓa e kɨ nje ko̰ mɨtə kɨn, njé ra kɨlə je ka kɨn tɨndəi-e, adi-e do, ə tuwəi-e adi-e aw.
12 Enviou ainda um terceiro, e eles o feriram e o expulsaram da vinha.
13 Lo kɨn tɨ, nje ndɔr dəjɨ ta rɔne ə nə: “E ri ə kadɨ m-ra ə? M-a m-ɨlə kɨ ngonm kɨ dɨngəm kɨ m-ndɨge ngay kɨn. E ə, a ɓəli gɨde.”
13 "Então o proprietário da vinha disse: ‘Que farei? Mandarei meu filho amado; quem sabe o respeitarão’.
14 Nə njé ra kɨlə nju, lokɨ kəmde osɨ dɔ ngone tɨ ɓa, əli-naa ta kɨn dande tɨ əi nə: “Darɔe e wa kam ə a e nje nḛ nduwə. Jɨ tɔli-e j-adi ndɔr nju kɨn təl nḛ ləje!”
14 "Mas quando os lavradores o viram, combinaram entre si dizendo: ‘Este é o herdeiro. Vamos matá-lo, e a herança será nossa’.
15 Be ə, ndɔri ngon ka kɨn, awi sie gɨdɨ ndɔr tɨ taga, tɔli-e. Ə se dɨngəm kɨ nje ndɔr kɨn a ra səde ban wa?
15 Assim, lançaram-no fora da vinha e o mataram. "O que lhes fará então o dono da vinha?
16 A re kadɨ tɔl njé ra kɨlə je kɨn kɔ, ə sangɨ njé kɨ rangɨ ɨndə-de ta ndɔr tɨ.» Lokɨ dɨje ooi ta kɨ Jəju əl kɨn ɓa, əli əi nə: «Jagɨ, nḛ kɨn a re nḛ ba al.»
16 Virá, matará aqueles lavradores e dará a vinha a outros". Quando o povo ouviu isso, disse: "Que isso nunca aconteça! "
17 Nə Jəju go̰-de ba nɨngə əl-de ə nə: «Ta kɨ makɨtɨbɨ lə Luwə əl ə nə
17 Jesus olhou fixamente para eles e perguntou: "Então, qual é o significado do que está escrito? ‘A pedra que os construtores rejeitaram tornou-se a pedra angular’.
18 «Dəw kɨ ra kɨ osɨ dɔ mbal tɨ kɨn ə, a tətɨ njəkɨ njəkɨ, a re e ə mbal kɨn ə osɨ dɔe tɨ tɔ nɨngə, a rəkɨte rəkɨtə rəkɨtə tɔ.»
18 Todo o que cair sobre esta pedra será despedaçado, e aquele sobre quem ela cair será reduzido a pó".
19 NJé ndo ndu-kun je, kɨ kɨ bo je kɨ dɔ njé kɨjə nḛ məsɨ kadɨ-kare je tɨ, sangi rəbɨ kadɨ n-uwəi Jəju loe tɨ wa kɨn no̰o̰, tadɔ gəri majɨ kadɨ kujɨ ta kɨ Jəju əl kɨn sɔbɨ dɔde, nə ɓəli kosɨ je.
19 Os mestres da lei e os chefes dos sacerdotes procuravam uma forma de prendê-lo imediatamente, pois perceberam que era contra eles que ele havia contado essa parábola. Todavia tinham medo do povo.
20 Be ə, ɨndəi kəmde go Jəju tɨ, ɓa ɨləi dɨje madɨ kɨ rai rɔde tə dɨje kɨ dana be rɔe. Ɨləi-de rɔe tɨ mba kadɨ tə me ta tɨ kɨ a tḛḛ tae tɨ kɨn ɓa, n-uwəi-e-n, n-ɨləi-e ji njé ko̰ɓe je tɨ.
20 Pondo-se a vigiá-lo, eles mandaram espiões, que se fingiam justos, para apanhar Jesus em alguma coisa que ele dissesse, de forma que o pudessem entregar ao poder e à autoridade do governador.
21 Dɨje ka kɨn dəji Jəju əi nə: «NJe ndo dɨje, jɨ gər kadɨ ḭ nje kəl ta kɨ rɔjetɨ, taa ḭ nje ndo nḛ kɨ rɔjetɨ tɔ. Kɔr kəm dəw dana goto rɔi tɨ, ɨsɨ ɨndo dɨje rəbɨ kɨ rɔjetɨ kɨ nəl Luwə.
21 Assim, os espiões lhe perguntaram: "Mestre, sabemos que falas e ensinas o que é correto, e que não mostras parcialidade, mas ensinas o caminho de Deus conforme a verdade.
22 Ə əl-je adɨ j-o: e loe tɨ ə se e loe tɨ al kadɨ j-ɨgə la-mbə nje ko̰ɓe kɨ bo Səjar ə?»
22 É certo pagar imposto a César ou não? "
23 Nə Jəju kɨ gər kadɨ ɨsɨ ədi kəme, əl-de ə nə:
23 Ele percebeu a astúcia deles e lhes disse:
24 «Adi-mi sɨlə kare adi-mi m-o, se dɔ na̰ ə ɨndəi tɨ, ə tɔ na̰ tɔ ə ndangi tɨ wa?» Nɨngə əli əi nə: «E nje ko̰ɓe kɨ bo Səjar.»
24 "Mostrem-me um denário. De quem é a imagem e a inscrição que há nele? "
25 NGata ə Jəju əl-de ə nə: «Nḛ lə Səjar ə adi Səjar, nḛ lə Luwə ə adi Luwə tɔ.»
25 "De César", responderam eles. Ele lhes disse: "Portanto, dêem a César o que é de César, e a Deus o que é de Deus".
26 Lo kɨn tɨ, lo kadɨ uwəi Jəju kɨ ta kɨ tae tɨ no̰ kosɨ je tɨ goto. Ta kɨ tur-de tɨ kɨn dum dɔde, adɨ ai tade mbə.
26 E não conseguiram apanhá-lo em nenhuma palavra diante do povo. E, admirados com a sua resposta, ficaram em silêncio.
27 Ɓa go tɨ, *Sadusɨ je kɨ əi dɨje kɨ njé majɨ təkɨ njé koy je a ḭḭ taa lo koy tɨ al, kɨ madɨ je dande tɨ, rəi rɔ Jəju tɨ dəji-e əi nə:
27 Alguns dos saduceus, que dizem que não há ressurreição, aproximaram-se de Jesus com a seguinte questão:
28 «NJe ndo dɨje, *Mojɨ ndangɨ ndu kɨn me makɨtɨbɨ tɨ adɨ-je ə nə: “Re dəw madɨ, ngoko̰e taa dəne, ə ngoko̰e ka kɨn ojɨ ngan je kɨ dəne ka kɨn al ɓəy ə oy nɨngə, sɔbɨ kadɨ taa dəne nduwə kɨn ojɨ-n ngan je kadɨ tḛḛi to nje goto tɨ.”
28 "Mestre", disseram eles, "Moisés nos deixou escrito que, se o irmão de um homem morrer e deixar mulher sem filhos, este deverá casar-se com a viúva e ter filhos para seu irmão.
29 Nɨngə kɨ ɔjɨ dɔ ta kɨn, ngakonaa je əi sɨri. Kɨ dɔsa̰y taa dəne, ə ojɨ-n ngon al ɓəy par ə oy.
29 Havia sete irmãos. O primeiro casou-se e morreu sem deixar filhos.
30 Kɨ ko̰ joo re taa dəne nduwə ka kɨn, ɓa kae tɨ wa ɓəy.
30 O segundo
31 Re tḛḛ dɔ kɨ ko̰ mɨtə be, adɨ ngakonaa je kɨ sɨri kɨn, taai dəne kɨ kare kɨn pətɨ, ɓa oyi kɨ kanjɨ kadɨ dəw kare dande tɨ ojɨ sie ngon.
31 e o terceiro e depois também os outros casaram-se com ela; e morreram os sete sucessivamente, sem deixar filhos.
32 Ta tɔl tae ə, darɔ dəne wa re oy tɔ.
32 Finalmente morreu também a mulher.
33 NGa ə se ndɔ kɨ njé koy je a ḭḭ taa lo koy tɨ ə, na̰ dande tɨ ə dəne ka kɨn a e nee wa? Tadɔ əi sɨri pətɨ taai-e nede tɨ.»
33 Na ressurreição, de quem ela será esposa, visto que os sete foram casados com ela? "
34 Ə Jəju əl-de ə nə: «Dɔnangɨ tɨ ne kɨn ə dɨngəm je kɨ dəne je ɨsɨ taai-naa.
34 Jesus respondeu: "Os filhos desta era casam-se e são dados em casamento,
35 Nə dɨje kɨ Luwə oo-de kadɨ asi kadɨ a ḭḭ taai lo koy tɨ, kadɨ ɨsi me ɓeko̰ tɨ kɨ sɨgɨ, a taai-naa al ngata.
35 mas os que forem considerados dignos de tomar parte na era que há de vir e na ressurreição dos mortos não se casarão nem serão dados em casamento,
36 Taa a oyi al tɔ, tadɔ a toi tə malayka je be. Əi ngan lə Luwə tadɔ Luwə adɨ-de ḭḭ lo koy tɨ.
36 e não podem mais morrer, pois são como os anjos. São filhos de Deus, visto que são filhos da ressurreição.
37 Nɨngə ta kḭ kɨ nə njé koy a ḭḭ taa lo koy tɨ, Mojɨ wa əl ta ay njay dɔ tɨ kadɨ njé koy je a ḭḭ taa lo koy. Lokɨ əl ta ɔjɨ-n dɔ por kɨ o̰ me nga̰ tɨ, Mojɨ ɓar Luwə ə nə: “Luwə lə *Abɨrakam, Luwə lə *Isakɨ, kɨ Luwə lə Jakobɨ.”
37 E que os mortos ressuscitam, já Moisés mostrou, no relato da sarça, quando ao Senhor ele chama ‘Deus de Abraão, Deus de Isaque e Deus de Jacó’.
38 Nɨngə Jəju ɨlə dɔ tɨ təkɨ Luwə e Luwə lə dɨje kɨ njé kɨsɨ kəm ba, ɓɨ e Luwə lə njé koy je al. Tadɔ ta kəm Luwə tɨ, dɨje pətɨ ɨsi kɨ dɔde taa.»
38 Ele não é Deus de mortos, mas de vivos, pois para ele todos vivem".
39 Lo kɨn tɨ, njé ndo dɨje ndu-kun kɨ na̰ je əli Jəju əi nə: «NJe ndo dɨje, əl ta majɨ ngay.»
39 Alguns dos mestres da lei disseram: "Respondeste bem, Mestre! "
40 Nɨngə sangi kadɨ n-dəji-e ta kɨ rangɨ al ngata.
40 E ninguém mais ousava fazer-lhe perguntas.
41 Jəju dəjɨ-de ta ə nə: «Ra ban be ə dɨje əli par əi nə Kɨrɨsɨ kɨ e *Dəw kɨ Luwə mbəte e ngon ka *Dabɨdɨ ə?
41 Então Jesus lhes perguntou: "Como dizem que o Cristo é Filho de Davi?
42 Tadɔ Dabɨdɨ ə wa kɨ dɔne əl me makɨtɨbɨ Pa je tɨ ə nə:
42 "O próprio Davi afirma no Livro dos Salmos: ‘O Senhor disse ao meu Senhor: "Senta-te à minha direita
43 Bɨtɨ kadɨ m-aw kɨ njé ba̰ je ləi m-ɨlə-de gɨn tɔgi tɨ›.”
43 até que eu ponha os teus inimigos como estrado para os teus pés" ’.
44 «Ə re Dabɨdɨ ɓar Kɨrɨsɨ Ɓane ə, ra ban taa Kɨrɨsɨ a e ngon ka Dabɨdɨ ə?»
44 Portanto Davi o chama ‘Senhor’. Então, como é que ele pode ser seu filho? "
45 Jəju əl njé ndo je ləne ta kəm kosɨ je tɨ kɨ ɨsɨ oi dɔ nḛ ndo lie
45 Estando todo o povo a ouvi-lo, Jesus disse aos seus discípulos:
46 ə nə: «Ɨndəi kəm-kədɨ dɔ rɔsi tɨ kɨ rɔ njé ndo ndu-kun je tɨ. Əi dɨje kɨ gei njɨyə kɨ kɨbɨ ngal, taa gei kadɨ dɨje rai-de lapɨya kɨ ɓukɨ-naa tɨ lo kɨngə-naa je tɨ lə kosɨ je tɔ. Gɨn kəy kaw-naa je tɨ, ə se lo nḛ kuso je tɨ, a gei lo kɨsɨ dɨje kɨ bo, kəte no̰ dɨje tɨ.
46 "Cuidado com os mestres da lei. Eles fazem questão de andar com roupas especiais, e gostam muito de receber saudações nas praças e de ocupar os lugares mais importantes nas sinagogas e os lugares de honra nos banquetes.
47 Taai nḛ majɨ je lə njé ngaw koy je pətɨ pətɨ jide tɨ, nɨngə ədi kəm dɨje kɨ kəl ta kɨ Luwə kɨ gɨne gangɨ al, kadɨ dɨje ooi-de təkɨ n-əi dɨje kɨ majɨ. Go kɨlə rade je tɨ kɨ be kɨn, Luwə a gangɨ-n ta kɨ nga̰ ngay dɔde tɨ ɨtə ndəgɨ dɨje.»
47 Eles devoram as casas das viúvas, e, para disfarçar, fazem longas orações. Esses homens serão punidos com maior rigor! "
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 20, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.