Lucas 20
KƗLӘ-MƗNDƗ KƗ SƗGƗ (BJVNT) vs BKJ
1 NDɔ kare, Jəju ɨsɨ ndo dɨje nḛ me kəy tɨ lə Luwə, ɨlə-n mbḛ Poy Ta kɨ Majɨ nɨngə, njé kun dɔ njé kɨjə nḛ məsɨ kadɨ-kare je, kɨ njé ndo ndu-kun je, kɨ ngatɔgɨ je, tḛḛi no̰o̰ rəi.
1 E aconteceu que, em um daqueles dias, enquanto ele ensinava o povo no templo, e pregava o evangelho, os principais sacerdotes e os escribas vieram a ele com os anciãos,
2 Lokɨ rəi nɨngə əli-e əi nə: «Əl-je adɨ j-o, e kɨ tɔgɨ kɨ ḭ ra ə ɨsɨ ra-n nḛ je kɨn be ə? Ə na̰ tɔ ə adi ndune ə ɨsɨ ɨra-n ə?»
2 e falaram-lhe, dizendo: Dize-nos, com que autoridade fazes tu essas coisas? Ou quem é que te deu tal autoridade?
3 Ə Jəju təl əl-de ə nə: «Mi ka m-a m-dəjɨ səsi ta kare kadɨ əli-mi adɨ m-o tɔ.
3 E, respondendo ele, disse-lhes: Eu também vos perguntarei uma coisa, respondam-me:
4 Na̰ ə ɨlə Ja̰ kadɨ ra dɨje batəm ə? E Luwə ə se e dɨje?»
4 O batismo de João, era do céu ou dos homens?
5 Nə təli a məri ta dande tɨ əi nə: «Re j-əl-e j-ə nə: “E Luwə ə ɨle” ə, a dəjɨ-je ə nə se ra ban ə j-ade meje al wa?
5 E eles arrazoavam entre si, dizendo: Se nós dissermos: Do céu, ele nos dirá: Por que então não crestes?
6 A kɨn ə re j-əl j-ə nə: “E dɨje ə ɨləi Ja̰” ə, kosɨ je ba pətɨ a tɨləi-je kɨ mbal tɔli-je, tadɔ gəri majɨ ngay kadɨ Ja̰ e nje kəl ta kɨ ta Luwə tɨ.»
6 Mas, e se nós dissermos: Dos homens, todo o povo nos apedrejará, porque eles estão convencidos que João era um profeta.
7 Be ə, təli əli Jəju təkɨ n-gəri dəw kɨ ɨle al.
7 E eles responderam que não podiam dizer de onde era.
8 Ə Jəju ɨlə-de tɨ ə nə: «Re ɨgəri al ə, mi ka m-a m-əl səsi tɔgɨ kɨ m-ɨsɨ m-ra-n nḛ je kɨn al tɔ.»
8 E Jesus lhes disse: Tampouco eu vos direi com que autoridade faço estas coisas.
9 Go tɨ, Jəju ɨlə rɔne əl ta *Jɨpɨ je me kujɨ ta tɨ ə nə: «Dɨngəm kare ndɔr nju, nɨngə dɔɔi ta naa tɨ kɨ dɨje kɨ njé ra kɨlə nju, kadɨ tə rai kɨle adi-e, ə kagɨ loe tɨ ɓa, a ka̰yḭ-naa nḛe, nɨngə e wa ɔtɨ aw mba kɨ goe ngal.
9 Então, ele começou a falar ao povo esta parábola: Certo homem plantou uma vinha, e arrendou-a a uns lavradores, e foi para uma terra distante por muito tempo.
10 Lokɨ kagɨ lo kɨjə kandɨ nju asɨ nɨngə, ɨlə ɓəə ləne kare kadɨ aw taa kandɨ nḛ ndor ka kɨn, kɨ ya̰ne ji njé ra kɨlə je tɨ adɨ-ne. Nə lokɨ ɓəə aw nɨngə, njé ra kɨlə je, tɨndəi-e ngay, ə tuwəi-e adɨ təl kɨ jine kare aw.
10 E, no devido tempo, enviou um servo aos lavradores, para que lhe dessem dos frutos da vinha; mas os lavradores, espancando-o, mandaram-no embora vazio.
11 NJe ndɔr təl ɨlə ɓəə kɨ rangɨ ɓəy. Nə e ka, tɨndəi-e je, taji-e je, ə tuwəi-e adɨ təl kɨ jine kare aw.
11 E novamente ele enviou outro servo; e eles também o espancaram, e o insultaram e o mandaram embora vazio.
12 Be ka dɨngəm ka kɨn təl ɨlə ɓəə kɨ nje ko̰ mɨtə ɓəy. Ɓa e kɨ nje ko̰ mɨtə kɨn, njé ra kɨlə je ka kɨn tɨndəi-e, adi-e do, ə tuwəi-e adi-e aw.
12 E ele enviou novamente um terceiro; e eles também feriram a este, e o expulsaram.
13 Lo kɨn tɨ, nje ndɔr dəjɨ ta rɔne ə nə: “E ri ə kadɨ m-ra ə? M-a m-ɨlə kɨ ngonm kɨ dɨngəm kɨ m-ndɨge ngay kɨn. E ə, a ɓəli gɨde.”
13 Então, disse o senhor da vinha: O que eu farei? Enviarei o meu filho amado; talvez, vendo-o, o respeitem.
14 Nə njé ra kɨlə nju, lokɨ kəmde osɨ dɔ ngone tɨ ɓa, əli-naa ta kɨn dande tɨ əi nə: “Darɔe e wa kam ə a e nje nḛ nduwə. Jɨ tɔli-e j-adi ndɔr nju kɨn təl nḛ ləje!”
14 Mas, vendo-o os lavradores, eles arrazoaram entre si dizendo: Este é o herdeiro; vinde, matemo-lo, para que a herança seja nossa.
15 Be ə, ndɔri ngon ka kɨn, awi sie gɨdɨ ndɔr tɨ taga, tɔli-e. Ə se dɨngəm kɨ nje ndɔr kɨn a ra səde ban wa?
15 Assim, eles lançaram-no fora da vinha, e o mataram. O que lhes fará, pois, o senhor da vinha?
16 A re kadɨ tɔl njé ra kɨlə je kɨn kɔ, ə sangɨ njé kɨ rangɨ ɨndə-de ta ndɔr tɨ.» Lokɨ dɨje ooi ta kɨ Jəju əl kɨn ɓa, əli əi nə: «Jagɨ, nḛ kɨn a re nḛ ba al.»
16 Ele virá e destruirá esses lavradores, e dará a vinha a outros. E, ouvindo eles isso, disseram: Deus o proíba!
17 Nə Jəju go̰-de ba nɨngə əl-de ə nə: «Ta kɨ makɨtɨbɨ lə Luwə əl ə nə
17 E ele observando-os, disse: Então, o que é isto que está escrito: A pedra que os edificadores rejeitaram, essa se tornou a cabeça de esquina?
18 «Dəw kɨ ra kɨ osɨ dɔ mbal tɨ kɨn ə, a tətɨ njəkɨ njəkɨ, a re e ə mbal kɨn ə osɨ dɔe tɨ tɔ nɨngə, a rəkɨte rəkɨtə rəkɨtə tɔ.»
18 Qualquer que cair sobre aquela pedra será despedaçado, mas naquele em que ela cair, ela triturará ao pó.
19 NJé ndo ndu-kun je, kɨ kɨ bo je kɨ dɔ njé kɨjə nḛ məsɨ kadɨ-kare je tɨ, sangi rəbɨ kadɨ n-uwəi Jəju loe tɨ wa kɨn no̰o̰, tadɔ gəri majɨ kadɨ kujɨ ta kɨ Jəju əl kɨn sɔbɨ dɔde, nə ɓəli kosɨ je.
19 E os principais sacerdotes e os escribas procuraram lançar mão dele naquela mesma hora, mas eles temiam o povo; pois perceberam que ele tinha falado a parábola contra eles.
20 Be ə, ɨndəi kəmde go Jəju tɨ, ɓa ɨləi dɨje madɨ kɨ rai rɔde tə dɨje kɨ dana be rɔe. Ɨləi-de rɔe tɨ mba kadɨ tə me ta tɨ kɨ a tḛḛ tae tɨ kɨn ɓa, n-uwəi-e-n, n-ɨləi-e ji njé ko̰ɓe je tɨ.
20 E, eles vigiando-o, enviaram espiões, os quais se fingiam de homens justos, para o apanharem em alguma palavra, e o entregarem ao poder e à autoridade do governador.
21 Dɨje ka kɨn dəji Jəju əi nə: «NJe ndo dɨje, jɨ gər kadɨ ḭ nje kəl ta kɨ rɔjetɨ, taa ḭ nje ndo nḛ kɨ rɔjetɨ tɔ. Kɔr kəm dəw dana goto rɔi tɨ, ɨsɨ ɨndo dɨje rəbɨ kɨ rɔjetɨ kɨ nəl Luwə.
21 E eles perguntaram-lhe, dizendo: Mestre, nós sabemos que tu falas e ensinas retamente, e que não fazes acepção de pessoas, mas ensinas o caminho de Deus verdadeiramente;
22 Ə əl-je adɨ j-o: e loe tɨ ə se e loe tɨ al kadɨ j-ɨgə la-mbə nje ko̰ɓe kɨ bo Səjar ə?»
22 é lícito dar tributo a César ou não?
23 Nə Jəju kɨ gər kadɨ ɨsɨ ədi kəme, əl-de ə nə:
23 Mas, ele percebendo a sua astúcia, disse-lhes: Por que vós me tentais?
24 «Adi-mi sɨlə kare adi-mi m-o, se dɔ na̰ ə ɨndəi tɨ, ə tɔ na̰ tɔ ə ndangi tɨ wa?» Nɨngə əli əi nə: «E nje ko̰ɓe kɨ bo Səjar.»
24 Mostrai-me uma moeda. De quem é a imagem e a inscrição? E, eles respondendo, disseram: De César.
25 NGata ə Jəju əl-de ə nə: «Nḛ lə Səjar ə adi Səjar, nḛ lə Luwə ə adi Luwə tɔ.»
25 E ele lhes disse: Dai, pois, a César as coisas que são de César, e a Deus as coisas que são de Deus.
26 Lo kɨn tɨ, lo kadɨ uwəi Jəju kɨ ta kɨ tae tɨ no̰ kosɨ je tɨ goto. Ta kɨ tur-de tɨ kɨn dum dɔde, adɨ ai tade mbə.
26 E eles não puderam tomá-lo em suas palavras diante do povo; e eles maravilhados da sua resposta, calaram-se.
27 Ɓa go tɨ, *Sadusɨ je kɨ əi dɨje kɨ njé majɨ təkɨ njé koy je a ḭḭ taa lo koy tɨ al, kɨ madɨ je dande tɨ, rəi rɔ Jəju tɨ dəji-e əi nə:
27 Então, chegaram-se a ele alguns dos saduceus, que negam haver ressurreição, e eles perguntaram-lhe,
28 «NJe ndo dɨje, *Mojɨ ndangɨ ndu kɨn me makɨtɨbɨ tɨ adɨ-je ə nə: “Re dəw madɨ, ngoko̰e taa dəne, ə ngoko̰e ka kɨn ojɨ ngan je kɨ dəne ka kɨn al ɓəy ə oy nɨngə, sɔbɨ kadɨ taa dəne nduwə kɨn ojɨ-n ngan je kadɨ tḛḛi to nje goto tɨ.”
28 dizendo: Mestre, Moisés nos escreveu que, se morresse o irmão de um homem, tendo esposa, e ele não deixasse filhos, seu irmão tomasse a esposa dele, e levantasse descendência a seu irmão.
29 Nɨngə kɨ ɔjɨ dɔ ta kɨn, ngakonaa je əi sɨri. Kɨ dɔsa̰y taa dəne, ə ojɨ-n ngon al ɓəy par ə oy.
29 Houve, pois, sete irmãos; e o primeiro tomou uma mulher, e morreu sem filhos.
30 Kɨ ko̰ joo re taa dəne nduwə ka kɨn, ɓa kae tɨ wa ɓəy.
30 E o segundo a tomou como esposa, e morreu sem filhos.
31 Re tḛḛ dɔ kɨ ko̰ mɨtə be, adɨ ngakonaa je kɨ sɨri kɨn, taai dəne kɨ kare kɨn pətɨ, ɓa oyi kɨ kanjɨ kadɨ dəw kare dande tɨ ojɨ sie ngon.
31 E o terceiro a tomou, e semelhantemente também os sete, e eles não tiveram filhos e morreram.
32 Ta tɔl tae ə, darɔ dəne wa re oy tɔ.
32 E depois de todos, a mulher também morreu.
33 NGa ə se ndɔ kɨ njé koy je a ḭḭ taa lo koy tɨ ə, na̰ dande tɨ ə dəne ka kɨn a e nee wa? Tadɔ əi sɨri pətɨ taai-e nede tɨ.»
33 Portanto, na ressurreição, de qual deles será a mulher? Pois os sete a tiveram por esposa.
34 Ə Jəju əl-de ə nə: «Dɔnangɨ tɨ ne kɨn ə dɨngəm je kɨ dəne je ɨsɨ taai-naa.
34 E, Jesus respondendo, disse-lhes: Os filhos deste mundo casam-se, e dão-se em casamento;
35 Nə dɨje kɨ Luwə oo-de kadɨ asi kadɨ a ḭḭ taai lo koy tɨ, kadɨ ɨsi me ɓeko̰ tɨ kɨ sɨgɨ, a taai-naa al ngata.
35 mas os que são considerados dignos de alcançar o mundo vindouro, e a ressurreição dos mortos, não se casam, nem se dão em casamento;
36 Taa a oyi al tɔ, tadɔ a toi tə malayka je be. Əi ngan lə Luwə tadɔ Luwə adɨ-de ḭḭ lo koy tɨ.
36 nem podem mais morrer; porque são iguais aos anjos, e são filhos de Deus, sendo filhos da ressurreição.
37 Nɨngə ta kḭ kɨ nə njé koy a ḭḭ taa lo koy tɨ, Mojɨ wa əl ta ay njay dɔ tɨ kadɨ njé koy je a ḭḭ taa lo koy. Lokɨ əl ta ɔjɨ-n dɔ por kɨ o̰ me nga̰ tɨ, Mojɨ ɓar Luwə ə nə: “Luwə lə *Abɨrakam, Luwə lə *Isakɨ, kɨ Luwə lə Jakobɨ.”
37 Agora que os mortos hão de ressuscitar, até Moisés o mostrou no arbusto, quando ele chamou ao Senhor Deus de Abraão, e Deus de Isaque, e Deus de Jacó.
38 Nɨngə Jəju ɨlə dɔ tɨ təkɨ Luwə e Luwə lə dɨje kɨ njé kɨsɨ kəm ba, ɓɨ e Luwə lə njé koy je al. Tadɔ ta kəm Luwə tɨ, dɨje pətɨ ɨsi kɨ dɔde taa.»
38 Porque ele não é Deus de mortos, mas de vivos; porque todos vivem para ele.
39 Lo kɨn tɨ, njé ndo dɨje ndu-kun kɨ na̰ je əli Jəju əi nə: «NJe ndo dɨje, əl ta majɨ ngay.»
39 Então, alguns dos escribas disseram, respondendo-lhe: Mestre, tu dissestes bem.
40 Nɨngə sangi kadɨ n-dəji-e ta kɨ rangɨ al ngata.
40 E depois disso, eles não ousaram perguntar-lhe questão nenhuma.
41 Jəju dəjɨ-de ta ə nə: «Ra ban be ə dɨje əli par əi nə Kɨrɨsɨ kɨ e *Dəw kɨ Luwə mbəte e ngon ka *Dabɨdɨ ə?
41 E ele lhes disse: Como eles dizem que Cristo é filho de Davi?
42 Tadɔ Dabɨdɨ ə wa kɨ dɔne əl me makɨtɨbɨ Pa je tɨ ə nə:
42 E o próprio Davi disse no livro dos Salmos: O SENHOR disse ao meu Senhor: Assenta-te à minha direita,
43 Bɨtɨ kadɨ m-aw kɨ njé ba̰ je ləi m-ɨlə-de gɨn tɔgi tɨ›.”
43 até que eu faça dos teus inimigos teu escabelo.
44 «Ə re Dabɨdɨ ɓar Kɨrɨsɨ Ɓane ə, ra ban taa Kɨrɨsɨ a e ngon ka Dabɨdɨ ə?»
44 Portanto, se Davi mesmo lhe chama Senhor, como é ele seu filho?
45 Jəju əl njé ndo je ləne ta kəm kosɨ je tɨ kɨ ɨsɨ oi dɔ nḛ ndo lie
45 Então, ouvindo-o todo o povo, ele disse aos seus discípulos:
46 ə nə: «Ɨndəi kəm-kədɨ dɔ rɔsi tɨ kɨ rɔ njé ndo ndu-kun je tɨ. Əi dɨje kɨ gei njɨyə kɨ kɨbɨ ngal, taa gei kadɨ dɨje rai-de lapɨya kɨ ɓukɨ-naa tɨ lo kɨngə-naa je tɨ lə kosɨ je tɔ. Gɨn kəy kaw-naa je tɨ, ə se lo nḛ kuso je tɨ, a gei lo kɨsɨ dɨje kɨ bo, kəte no̰ dɨje tɨ.
46 Cuidado com os escribas, que querem andar com vestes compridas, e amam saudações nos mercados, e os principais assentos nas sinagogas, e os principais lugares nos banquetes;
47 Taai nḛ majɨ je lə njé ngaw koy je pətɨ pətɨ jide tɨ, nɨngə ədi kəm dɨje kɨ kəl ta kɨ Luwə kɨ gɨne gangɨ al, kadɨ dɨje ooi-de təkɨ n-əi dɨje kɨ majɨ. Go kɨlə rade je tɨ kɨ be kɨn, Luwə a gangɨ-n ta kɨ nga̰ ngay dɔde tɨ ɨtə ndəgɨ dɨje.»
47 que devoram as casas das viúvas, e, por aparência, fazem longas orações; estes receberão maior condenação.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 20, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.