Lucas 19
KƗLӘ-MƗNDƗ KƗ SƗGƗ (BJVNT) vs BKJ
1 Lokɨ Jəju ur me ɓe tɨ kɨ Jəriko ə ɨsɨ ɨndə də nɨngə,
1 E Jesus entrou e passou por Jericó.
2 dɨngəm kɨ nje nḛ kɨngə kare kɨ tɔe nə Jase, kɨ e boy dɔ njé taa la-mbə je tɨ ɨsɨ no̰o̰.
2 E eis que havia ali um homem, chamado Zaqueu, que era chefe entre os publicanos, e ele era rico.
3 Dɨngəm kɨn sangɨ kadɨ n-oo se Jəju e na̰ dana wa, nə lo kadɨ oo Jəju goto, mbata kosɨ dɨje, tadɔ e dəw kɨ gɔjɨ.
3 E ele procurava ver quem era Jesus, e não podia, por causa da multidão, porque ele era de pequena estatura.
4 Be ə, a̰y ngɔdɨ kəte, aw al dɔ kagɨ mbay-kote tɨ, kadɨ n-oo Jəju kɨ a man kɨ rəbɨ kɨ loe tɨ kɨn.
4 E ele correndo adiante, subiu em uma árvore de sicômoro para vê-lo; porque ele estava por passar naquele caminho.
5 Lokɨ Jəju re tḛḛ loe tɨ ka kɨn nɨngə, un kəmne kɨ taa, əl Jase ə nə: «Jase, ur nangɨ ne law, tadɔ sɔbɨ kadɨ m-ɨsɨ me kəy tɨ ləi ɓone.»
5 E Jesus ao chegar naquele lugar, olhando para cima, viu-o e disse-lhe: Zaqueu, desce depressa, porque hoje eu devo pousar em tua casa.
6 Lo kɨn tɨ, Jase ur nangɨ law, uwə Jəju rɔne tɨ kɨ rɔnəl. Jase kɨ al dɔ kagɨ mbay-kote tɨ|src="lb00313c.tif" size="col" loc="LUK 19.4-6" copy="Horace Knowles " ref="19.4"
6 E, apressando-se, ele desceu e recebeu-o com júbilo.
7 Dɨje pətɨ kɨ ooi nḛ kɨn, ɓai ta dɔ Jəju tɨ əli əi nə: «Aw ɨsɨ ɓe lə nje ra majal.»
7 E, vendo isto, todos murmuravam, dizendo: Ele foi ser hóspede de um homem que é pecador.
8 Nə Jase a taa, əl Ɓaɓe ə nə: «Ɓaɓe, m-a m-adɨ nusɨ nḛ kɨngə ləm njé ndoo je. A kɨn ə re m-taa nḛ lə dəw kɨ al dɔ majɨ ə, m-a m-təl m-ɨge kɨre gogɨ nja sɔ.»
8 E Zaqueu, ficando em pé, disse ao Senhor: Senhor, eis que a metade dos meus bens eu dou aos pobres, e se alguma coisa eu tenho tomado de algum homem por falsa acusação, o restituo quadruplicado.
9 Lo kɨn tɨ, Jəju əl-e ə nə: «Ɓone səi kɨ njé kɨ me kəy tɨ ləi ɨngəi kajɨ, tadɔ ḭ ka ḭ ngon ka *Abɨrakam tɔ.
9 E disse-lhe Jesus: Hoje veio a salvação a esta casa, porque este também é filho de Abraão.
10 Tadɔ kɨ rɔjetɨ, mi *NGon dəw m-re mba kadɨ m-sangɨ dɨje kɨ tade tḭ, m-ajɨ-de.»
10 Porque o Filho do homem veio para buscar e salvar o que estava perdido.
11 Jəju e ɓasi kɨ Jorijaləm adɨ dɨje ooi kadɨ ko̰ɓe lə Luwə a ɔdɨ rɔne loe tɨ no̰o̰. Lokɨ dɨje uri mbide ɨsɨ oi ta kɨ Jəju ɨsɨ əl-de ba ɓəy nɨngə, Jəju un kujɨ ta kare tane tɨ kadɨ
11 E, ouvindo eles essas coisas, ele prosseguiu e falou uma parábola, porque ele estava perto de Jerusalém, e porque eles pensavam que o reino de Deus havia de aparecer imediatamente.
12 əl-de ə nə: «Dɨngəm kare kɨ oji-e me majɨ tɨ ɨsɨ aw ɓe madɨ tɨ kɨ sa̰y kadɨ ɨndəi jagɨ ngar dɔe tɨ ɓəy taa tə təl.
12 Portanto ele disse: Certo homem nobre partiu para uma terra distante, para receber um reino e retornar.
13 Be ə, kəte ɓəy taa kadɨ aw, ɓar njé kɨlə je ləne dɔgɨ, adɨ dəw kɨ ra dande tɨ mbal ɔr kare, nɨngə əl-de ə nə: “Ɨtaai, ɨrai gatɨ bɨtɨ kadɨ m-təl m-re m-ɨngə-n səsi.”
13 E ele chamando os seus dez servos, deu-lhes dez minas, e disse-lhes: Negociai até que eu venha.
14 Nə dɨje kɨ me ɓe tɨ lie ḭḭ gɨne tɨ, ə ɨləi dɨje goe tɨ əli əi nə: “Jɨ ndɨgɨ al kadɨ dəw kɨn re ɨsɨ ngar dɔje tɨ.”
14 Mas os seus cidadãos odiavam-no, e enviaram um mensageiro após ele, dizendo: Não queremos que este homem reine sobre nós.
15 Be ka, ɨndəi jɔgɨ ngar dɔe tɨ. Be ə, lokɨ təl re ɓe nɨngə, ɓar njé kɨlə je ləne kɨ adɨ-de la ka kɨn kadɨ n-oo se e ri ə rai wa.
15 E aconteceu que, ele retornando depois de ter recebido o reino, ordenou que fossem chamados os servos a quem ele entregara o dinheiro, para que ele pudesse saber quanto cada homem ganhara negociando.
16 Dəw kɨ dɔ kəte re, nɨngə əl ə nə: “Ɓam, mbal ɔr kɨ kare kɨ adɨ-m ka, yə m-ɨngə dɔgɨ dɔ tɨ kɨn.”
16 Então, veio o primeiro, dizendo: Senhor, a tua mina rendeu dez minas.
17 Ə ngar əl-e ə nə: “Majɨ ngay, ḭ nje kɨlə kɨ majɨ. Nɨngə təkɨ a-n dana me kɨndə kəm go nḛ tɨ kɨ ndə̰y be, m-ɨndə-i nje ko̰ɓe dɔ ɓe bo je tɨ dɔgɨ.”
17 E ele lhe disse: Muito bem, servo bom; porque tu foste fiel sobre o pouco, tu terás autoridade sobre dez cidades.
18 Dəw kɨ ko̰ joo re, nɨngə əl ə nə: “Ɓam, mbal ɔr kɨ kare kɨ adɨ-m ka, yə m-ɨngə mi dɔ tɨ kɨn.”
18 E veio o segundo, dizendo: Senhor, a tua mina rendeu cinco minas.
19 Ə ngar əl-e ko ta wa ka kɨn tɔ ə nə: “Ḭ, ɨsɨ tə nje ko̰ɓe dɔ ɓe bo je tɨ mi.”
19 E ele disse da mesma forma a este: Sê tu também sobre cinco cidades.
20 E kɨ rangɨ re nɨngə əl ə nə: “Ɓam, mbal ɔr kɨ kare kɨ adɨ-m ka yə to kɨn, m-aw m-ɓɔyɔ-e ta kɨbɨ tɨ m-ade to.
20 E veio outro, dizendo: Senhor, aqui está a tua mina, que guardei em um lenço;
21 Tadɔ m-ɓəli. Ḭ, ḭ dəw kɨ nga̰ ngay, nḛ kɨ ɨndə al ka un nɨm, nḛ kɨ ɨdɨbɨ al ka ɨtətɨ nɨm.”
21 porque eu tive medo de ti, porque és homem severo; tiras o que não puseste, e colhes o que não semeaste.
22 Lo kɨn tɨ ngar əl-e ə nə: “Ḭ nje kɨlə kɨ majal. Nɨngə m-a m-gangɨ ta dɔi tɨ kɨ ta kɨ tḛḛ tai tɨ ḭ wa. Ḭ ɨgər majɨ kadɨ mi dəw kɨ nga̰ ngay, nḛ kɨ m-ɨndə al ka m-un nɨm, nḛ kɨ m-dɨbɨ al ka m-tətɨ nɨm.
22 E ele disse-lhe: Pela tua própria boca eu te julgarei, servo mau. Sabias que eu sou homem severo, que eu tomo o que não pus e colho o que não semeei;
23 NGa ra ban be ə re a ɨndə la ləm lo ngəm la tɨ al ə? Re ɨndə lo ngəm la tɨ ə, m-təl kɨn re m-a m-taa kɨ mane dɔ tɨ.”
23 por que então tu não pusestes o meu dinheiro no banco, pois na minha vinda, eu poderia ter exigido o meu com a usura?
24 Go tɨ ngar əl dɨje kɨ ai loe tɨ no̰o̰ ə nə: “Ɨtaai mbal ɔr kɨ kare kɨ jie tɨ kɨn adi e kɨ aw kɨ mbal ɔr dɔgɨ kɨn.”
24 E disse aos que estavam com ele: Tomai dele a mina e dai-a ao que tem dez minas.
25 Ə dɨje əli ngar əi nə: “E kam aw kɨ mbal ɔr dɔgɨ ngata.”
25 (E eles disseram-lhe: Senhor, ele tem dez minas).
26 Nə ngar əl-de ə nə: “M-əl səsi təkɨ, dəw kɨ aw kɨ nḛ jine tɨ, a adi-e dɔ tɨ, nə dəw kɨ nḛ lie goto, e kɨ ndɨkɨri wa kɨ aw-n kɨn ka a taai jie tɨ wa ɓəy.
26 Pois eu vos digo: Que todo aquele que tiver lhe será dado, mas ao que não tiver até o que ele tem lhe será tomado.
27 Nɨngə njé ba̰ je ləm, kɨ mbati kadɨ mi ngar dɔ tɨ, ɨrəi səde, ɨtɔli-de ta kəm tɨ ne.”»
27 Mas estes meus inimigos que não quiseram que eu reinasse sobre eles, trazei-os aqui, e matai-os diante de mim.
28 Go ta je tɨ kɨn, Jəju gangɨ kəte no̰ kosɨ je tɨ, un rəbɨ kɨ kaw kɨ Jorijaləm.
28 E, tendo dito isto, ele prosseguiu adiante, subindo para Jerusalém.
29 Lokɨ Jəju re tḛḛ ɓasi kɨ ɓe kɨ Bətɨpaje əi kɨ ɓe kɨ Bətani, kɨ kaw kɨ kadɨ mbal je tɨ kɨ ɓari-de mbal kagɨ bɨni je kɨn ɓa, ɨlə njé ndo je ləne joo
29 E aconteceu que, chegando ele perto de Betfagé e de Betânia, ao monte chamado monte das Oliveiras, ele enviou dois dos seus discípulos,
30 ə nə: «Awi me ngon ɓe tɨ kɨ a no̰si tɨ kam. Lokɨ a uri kɨ me ɓe tɨ, a ɨngəi ngon koro kɨ dɔɔi-e adɨ a. E ngon koro kɨ dəw al gɨde tɨ nja kare al ɓəy. Ɨtuti-e, ɨrəi sie adi-mi.
30 dizendo: Ide à aldeia que está defronte de vós, e aí, ao entrardes, achareis amarrado um jumentinho em que nenhum homem jamais montou; soltai-o e trazei-o.
31 A re dəw madɨ dəjɨ səsi ə nə: “MBa ri ə ɨsɨ ɨtuti ngon koro kɨn” ə, əli-e əi nə: “E Ɓaɓe ə ge-e.”»
31 E, se algum homem vos perguntar: Por que o soltais? Assim lhe direis: Porque o Senhor precisa dele.
32 NJé kɨ Jəju ɨlə-de ka kɨn awi nɨngə yə, ɨngəi nḛ je təkɨ wa kɨ Jəju əl-n-de.
32 E, indo os que haviam sido enviados, acharam como ele lhes havia dito.
33 Be ə, tuti ngon koro ka kɨn nɨngə, ɓa njé koro je dəji-de əi nə: «MBa ri ə ɨtuti ngon koro kɨn ə?»
33 E, soltando o jumentinho, seus donos lhes disseram: Por que soltais o jumentinho?
34 Nɨngə njé ndo je ɨləi-de tɨ əi nə: «Ɓaɓe ə ge-e.»
34 E eles disseram: O Senhor precisa dele.
35 Lokɨ rəi kɨ ngon koro ka kɨn adi Jəju ɓa, labi kɨbɨ je ləde gɨde tɨ, ə adi Jəju al ɨsɨ dɔ tɨ.
35 E trouxeram-no a Jesus; e lançando suas vestimentas no jumentinho, eles puseram Jesus em cima.
36 Kɔtɨ wa kɨ ɨsɨ ɔti kəte kəte kɨn ɓa, dɨje labi kɨbɨ je ləde dɔ rəbɨ tɨ adi-e njɨyə dɔ tɨ.
36 E, enquanto ele ia, eles estendiam no caminho as suas vestes.
37 Lokɨ Jəju ɨsɨ re ɓasi kɨ Jorijaləm tɨ kɨ rəbɨ kɨ ḭ kɨ dɔ mbal kagɨ bɨni je tɨ kɨn ɓa, kosɨ njé ndo je lie, rɔde nəl-de ngay adɨ uni ndude kɨ taa, pɨtii Luwə mbata nḛ kɔjɨ je pətɨ kɨ ra adɨ oi kɨ kəmde,
37 E, quando ele já chegava perto da descida do monte das Oliveiras, toda a multidão dos discípulos, regozijando-se, começou a dar louvores a Deus em alta voz, por todas as poderosas obras que eles tinham visto,
38 əi nə:
38 dizendo: Abençoado seja o Rei que vem em nome do Senhor; paz no céu, e glória nas alturas.
39 *Parɨsɨ je madɨ kɨ əi dan kosɨ je tɨ əli Jəju əi nə: «Ɓaɓe, əl njé ndo je ləi adɨ uri tade naa tɨ.»
39 E alguns dos fariseus, do meio da multidão, disseram-lhe: Mestre, repreende os teus discípulos.
40 Ə Jəju əl-de ə nə: «M-əl səsi m-adɨ oi, re əi je uri tade naa tɨ ə, gajɨ mbal je a sɨngəi.»
40 E, ele respondendo, disse-lhes: Digo-vos que, se estes se calarem, as pedras imediatamente clamarão.
41 Lokɨ Jəju ɨndə dɔ ɓe kɨ Jorijaləm ɓasi ə un kəmne oo-e-n nɨngə, man no̰ re kəme tɨ.
41 E, quando ele ia chegando, vendo a cidade, chorou sobre ela,
42 Man no̰ re kəme tɨ adɨ əl ə nə: «Kɨn ə re dɔkagɨlo kɨ je tɨ ɓone kɨn, ḭ wa ɨgər rəbɨ lapɨya kɨn ə re a e sotɨ səi, nə kəmi tḛḛ dɔ tɨ al.
42 dizendo: Se tu conhecesses, ao menos neste teu dia, as coisas que pertencem à tua paz! Mas agora isso está encoberto aos teus olhos.
43 NDɔ je kɨ nga̰ a rəi no̰o̰ kadɨ njé ba̰ je ləi a ɨləi-naa gəi dɔi, a ɨləi-naa kɨ ta tɔ rəbɨ je pətɨ, a uti-ni nguy lo kadɨ ɨtḛḛ goto.
43 Porque dias virão sobre ti, em que os teus inimigos lançarão uma trincheira sobre ti, e te sitiarão, e te manterão em cada lado,
44 A budi-ni nangɨ mur mur kɨ dɨje ləi. MBal madɨ kɨ kadɨ dəw a ɨyə̰ adɨ ɨsɨ dɔ made tɨ goto. Tadɔ kəmi tḛḛ dɔ dɔkagɨlo tɨ kɨ Luwə re-n kadɨ ra-n səi kɨn al.»
44 e te derrubarão no chão, a ti e a teus filhos que dentro de ti estiverem, e eles não deixarão em ti uma pedra sobre outra, pois tu não conheceste o tempo da tua visitação.
45 Go tɨ, Jəju aw ur natɨ kəy tɨ lə Luwə, nɨngə ɨlə rɔne tuwə njé labɨ nḛ je tɨtɨ kɔ.
45 E, ele entrando no templo, começou a expulsar todos os que ali vendiam e compravam,
46 Nɨngə əl-de ə nə: «NDangi me makɨtɨbɨ tɨ lə Luwə əi nə: “Kəy ləm a ɨɓari-e kəy kəl ta kɨ Luwə, nə səi, ɨtəli-e lo ɓɔyɔ rɔ tɨ lə njé ɓogɨ je yo.”»
46 dizendo-lhes: Está escrito: Minha casa é a casa de oração; mas vós a fizestes covil de ladrões.
47 NDɔ je pətɨ, Jəju ndo dɨje nḛ gɨn kəy tɨ lə Luwə. Lo kɨn tɨ, njé kun dɔ njé kɨjə nḛ məsɨ kadɨ-kare je kɨ njé ndo ndu-kun je, kɨ njé kun dɔ dɨje me ɓe, sangi rəbɨ kadɨ n-tɔli Jəju,
47 E ele ensinava diariamente no templo. Mas os principais sacerdotes, e os escribas, e os principais do povo procuravam destruí-lo,
48 nə gəri rəbe al, tadɔ kosɨ je ɨndəi mbide majɨ ngay go ta tɨ lə Jəju.
48 e não encontravam como fazê-lo, porque todo o povo ficava muito atento ao ouvi-lo.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 19, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.