Lucas 16
KƗLӘ-MƗNDƗ KƗ SƗGƗ (BJVNT) vs VC
1 Go tɨ nɨngə Jəju əl njé ndo je ləne ə nə: «Dɨngəm kare kɨ nje nḛ kɨngə aw kɨ nje kɨndə kəmne go nḛ je tɨ kɨ me kəy tɨ ləne no̰o̰. Dɨje rəi əli-e əi nə: “NJe ngəm nḛ je ləi ɨsɨ tujɨ kɨ nḛ kɨngə ləi tɨgə.”
1 Jesus disse também a seus discípulos: Havia um homem rico que tinha um administrador. Este lhe foi denunciado de ter dissipado os seus bens.
2 NJe kəy ɓar nje ra kɨlə ləne əl-e ə nə: “Ta ri ə m-ɨsɨ m-o dɔi tɨ ba ə? Ɔjɨ-m go nḛ je kɨ ɔjɨ dɔ kɨlə ləi kɨ me kəy tɨ adɨ-m m-o. Tadɔ kaw kɨ kəte no̰o̰ kɨn, a asɨ kɨndə kəmi go nḛ je tɨ ləm al ngata!”
2 Ele chamou o administrador e lhe disse: Que é que ouço dizer de ti? Presta contas da tua administração, pois já não poderás administrar meus bens.
3 NJe ngəm nḛ əl rɔne ə nə: “Ɓam ge kadɨ m-ɨndə kəm go nḛ kɨngə je tɨ kɨ me kəy tɨ al ngata kam, m-a m-ra ri nga am ə? NDɔr dɔnangɨ ə, tɔgɨm asɨ kadɨ m-ndɔr-n al. Kaw kɔy nḛ ə, rɔm a sɔl-m tɔ.
3 O administrador refletiu então consigo: Que farei, visto que meu patrão me tira o emprego? Lavrar a terra? Não o posso. Mendigar? Tenho vergonha.
4 M-gər nḛ kɨ m-a m-ra mba kadɨ dɨje a uwəi-mi kɨ rɔde tɨ me kəy tɨ ləde lokɨ ɓam tuwə-m kɨlə tɨ.”
4 Já sei o que fazer, para que haja quem me receba em sua casa, quando eu for despedido do emprego.
5 Be ə, ɓar njé kɨrə je lə ɓane kare kare. Əl nje kɨrə kɨ dɔsa̰y ə nə: “Kɨrə lə ɓam e ban dɔi tɨ ə?”
5 Chamou, pois, separadamente a cada um dos devedores de seu patrão e perguntou ao primeiro: Quanto deves a meu patrão?
6 NJe kɨrə kɨ dɔsa̰y ka kɨn ə nə: “Ku yɨbɨ ɓu kare.” Nɨngə əl-e ə nə: “Makɨtɨbɨ kɨrə ləi ən, ɨsɨ nangɨ kalangɨ, ɨndangɨ me tɨ kutɨ mi.”
6 Ele respondeu: Cem medidas de azeite. Disse-lhe: Toma a tua conta, senta-te depressa e escreve: cinqüenta.
7 Go tɨ nɨngə əl kɨ nungɨ ə nə: “Ḭ ya̰i e ban ə?” NJe kɨrə kɨ ko̰ joo əl-e ə nə: “Ya̰m e sakɨ gəme ɓu kare.” Nɨngə əl-e ə nə: “Makɨtɨbɨ kɨrə ləi ən, ɨndangɨ me tɨ dɔ jijoo.”
7 Depois perguntou ao outro: Tu, quanto deves? Respondeu: Cem medidas de trigo. Disse-lhe o administrador: Toma os teus papéis e escreve: oitenta.
8 Lo kɨn tɨ, ɓa nje nḛ ɨlə tɔjɨ dɔ nje ngəm nḛ tɨ kɨ majal ka kɨn, tadɔ ra nḛ kɨ kəm-kədɨ. Dɨje kɨ gəri Luwə al rai nḛ kɨ kəm-kədɨ ngay me kɨlə rade tɨ dande tɨ ɨtə ngan je lə lo kunjɨ.»
8 E o proprietário admirou a astúcia do administrador, porque os filhos deste mundo são mais prudentes do que os filhos da luz no trato com seus semelhantes.
9 Go tɨ, Jəju əl ə nə: «Adɨ m-əl səsi, uwəi madɨ kɨ nḛ kɨngə kɨ go rəbe tɨ al kɨ dɔnangɨ tɨ ne kɨn, mba kadɨ ndɔ kɨ goto jisi tɨ ə, madɨsi je ka kɨn uwəi səsi rɔde tɨ lo kɨsɨ tɨ kɨ ratata.
9 Eu vos digo: fazei-vos amigos com a riqueza injusta, para que, no dia em que ela vos faltar, eles vos recebam nos tabernáculos eternos.
10 Dəw kɨ ra kɨ asɨ ta kadɨ dəw ade mene dɔ nḛ tɨ kɨ ndə̰y, a asɨ kadɨ dəw ade mene dɔ nḛ tɨ kɨ boy tɔ. Dəw kɨ nje ra nḛ kɨ dana al me nḛ kɨ ndə̰y tɨ, a ra nḛ kɨ dana al me nḛ kɨ boy tɨ tɔ.
10 Aquele que é fiel nas coisas pequenas será também fiel nas coisas grandes. E quem é injusto nas coisas pequenas, sê-lo-á também nas grandes.
11 E be ə, re dəw asɨ kadi mene al dɔ nḛ kɨngə kɨ go rəbe tɨ al kɨ dɔnangɨ tɨ ne kɨn ə, na̰ ə a adi nḛ kɨngə kɨ rɔjetɨ ə?
11 Se, pois, não tiverdes sido fiéis nas riquezas injustas, quem vos confiará as verdadeiras?
12 Re dəw asɨ kadɨ adi mene al dɔ nḛ tɨ lə dəw kɨ rangɨ ə, na ə a adi ya̰i kɨ sɔbɨ dɔi ə?.
12 E se não fostes fiéis no alheio, quem vos dará o que é vosso?
13 NJe ra kɨlə madɨ, kɨ a ra kɨlə ɓəə lə ngar je joo goto: re ɔsɨ ta kɨ kare ə, a ndɨgɨ kɨ nungɨ, re kɨdɨ kɨ kare ə, a uwə kɨ nungɨ tɔ. A asi kadɨ ɨrai ɓəə lə Luwə nɨm, ɓəə lə la nɨm al.»
13 Nenhum servo pode servir a dois senhores: ou há de odiar a um e amar o outro, ou há de aderir a um e desprezar o outro. Não podeis servir a Deus e ao dinheiro.
14 *Parɨsɨ je kɨ njé ge ta lə la, ɨbəi Jəju kogii lokɨ ooi ta je kɨn pətɨ.
14 Ora, ouviam tudo isto os fariseus, que eram avarentos, e zombavam dele.
15 Nɨngə Jəju əl-de ə nə: «Ɨrai rɔsi tə dɨje kɨ njé ra nḛ kɨ dana be ta kəm dɨje tɨ, nə Luwə gər mesi. Tadɔ nḛ kɨ dɨje ooi tə nḛ kɨ nga ngay ta kəmde tɨ kɨn, e nḛ to koo al ta kəm Luwə tɨ.
15 Jesus disse-lhes: Vós procurais parecer justos aos olhos dos homens, mas Deus vos conhece os corações; pois o que é elevado aos olhos dos homens é abominável aos olhos de Deus.
16 «NDu-kun ɨlə ngɨre dɔ *Mojɨ tɨ, kɨ njé kəl ta je kɨ ta Luwə tɨ, bɨtɨ dɔkagɨlo tɨ lə Ja̰ Batɨsɨ, nə go tɨ nu kɨn ɓa, dɨje ɨləi mbḛ Poy Ta kɨ Majɨ lə ko̰ɓe lə Luwə, nɨngə dəw kɨ ra, ɨndə tɔgɨne kadɨ ur-n me tɨ.
16 A lei e os profetas duraram até João. Desde então é anunciado o Reino de Deus, e cada um faz violência para aí entrar.
17 Dɔra̰ əi kɨ dɔnangɨ a dəi kɔ təkɨ o̰ al be par, nə a nga̰ ngay kadɨ dəw ɔr ngon ku ta kɨ me ndu-kun tɨ lə Luwə kɔ.
17 Mais facilmente, porém, passará o céu e a terra do que se perderá uma só letra da lei.
18 Dɨngəm kɨ ra kɨ tuwə nene, ə taa e kɨ rangɨ, e nje kuwə marɨm. Taa dəw kɨ nje taa dəne kɨ ngawe tuwe ka təl nje kuwə marɨm tɔ.
18 Todo o que abandonar sua mulher e casar com outra, comete adultério; e quem se casar com a mulher rejeitada, comete adultério também.
19 «Dɨngəm kare kɨ nje nḛ kɨngə kɨ nje kɨlə kɨbɨ kɨ ndole pɨr pɨr kɨ gate e ngay e no̰o̰. NDɔ je kare kare pətɨ, ɨsɨ ra rɔnəl mbata ɨsɨ majɨ.
19 Havia um homem rico que se vestia de púrpura e linho finíssimo, e que todos os dias se banqueteava e se regalava.
20 NJe ndoo kare kɨ tɔe nə Lajar kɨ do bay ɨndə rɔe yə̰ngɨ yə̰ngɨ, re to ta kəy tɨ lie.
20 Havia também um mendigo, por nome Lázaro, todo coberto de chagas, que estava deitado à porta do rico.
21 Ge kadɨ n-uso burɨm nḛ kuso je kɨ tosi nangɨ ta tabɨlə kuso nḛ tɨ lə nje majɨ. Nə bɨsɨ je yo ta rəi tɔni ta do bay lie.
21 Ele avidamente desejava matar a fome com as migalhas que caíam da mesa do rico... Até os cães iam lamber-lhe as chagas.
22 NDɔ kare nje ndoo ka kɨn oy, adɨ malayka je rəi uni-e awi sie kadɨ *Abɨrakam tɨ. NJe majɨ ka re oy tɔ, adɨ dɨbi-e.
22 Ora, aconteceu morrer o mendigo e ser levado pelos anjos ao seio de Abraão. Morreu também o rico e foi sepultado.
23 Lokɨ e koo, ɨngə ko̰ ngay. Nɨngə lokɨ un kəmne taa ɓa, oo Abɨrakam sa̰y nu be kɨ Lajar kade tɨ.
23 E estando ele nos tormentos do inferno, levantou os olhos e viu, ao longe, Abraão e Lázaro no seu seio.
24 NJe majɨ ka kɨn un ndune kɨ taa no̰ ə nə: “Bai Abɨrakam, o kəm-to-ndoo ləm, əl Lajar adɨ ɨlə ta ngon jine man tɨ, kadɨ re sɔl-n ndonm mbata m-ɨngə ko̰ ngay me por tɨ.”
24 Gritou, então: - Pai Abraão, compadece-te de mim e manda Lázaro que molhe em água a ponta de seu dedo, a fim de me refrescar a língua, pois sou cruelmente atormentado nestas chamas.
25 Ə Abɨrakam əl-e ə nə: “NGonm, adɨ mei ole dɔ tɨ təkɨ ndɔ kɨ ɨngə majɨ me dunɨya̰ tɨ, ə Lajar ɨngə nḛ kɨ to tɔ. NGɔsɨne, bɔri man no̰ kəme tɨ, nə ḭ, ḭ me nḛ kɨ to tɨ tɔ ngata.
25 Abraão, porém, replicou: - Filho, lembra-te de que recebeste teus bens em vida, mas Lázaro, males; por isso ele agora aqui é consolado, mas tu estás em tormento.
26 Nɨngə kɨ bo tɔy, ngɔsɨne bole ɓe kɨ bo to danje tɨ səsi, adɨ dəw kɨ ge kadɨ n-aw rɔsi tɨ ka, a asɨ kadɨ a man dɔ tɨ aw rɔsi tɨ al, taa dəw a asɨ kadɨ a man dɔ tɨ re rɔjetɨ al nɨm tɔ.”
26 Além de tudo, há entre nós e vós um grande abismo, de maneira que, os que querem passar daqui para vós, não o podem, nem os de lá passar para cá.
27 Ə nje majɨ əl ə nə: “Re e be nɨngə, njai ba, bawm, ɨlə Lajar ade aw əl njé kɨ me kəy tɨ lə bai.
27 O rico disse: - Rogo-te então, pai, que mandes Lázaro à casa de meu pai, pois tenho cinco irmãos,
28 Tadɔ ndəgɨ ngakom je nayḭ no̰o̰ əi mi ɓəy, ə kadɨ aw ndɔr mbide kadɨ rəi, tḛḛi lo ko̰ tɨ kɨn al ngata.”
28 para lhes testemunhar, que não aconteça virem também eles parar neste lugar de tormentos.
29 Ə Abɨrakam əl-e ə nə: “NGako̰i je awi kɨ ndu-kun kɨ *Mojɨ ndangɨ kɨ ta je kɨ njé kəl ta kɨ ta Luwə tɨ ndangi no̰o̰. Majɨ kadɨ ooi dɔ ndude.”
29 Abraão respondeu: - Eles lá têm Moisés e os profetas; ouçam-nos!
30 NJe majɨ ə nə: “E kɨn asɨ al bawm Abɨrakam. Re dəw madɨ ḭ dan nje koy je tɨ ne ə aw ɨngə-de ə, a mbəli pa njɨyəde.”
30 O rico replicou: - Não, pai Abraão; mas se for a eles algum dos mortos, arrepender-se-ão.
31 Ə Abɨrakam təl əl-e ə nə: “Re ooi ta lə Mojɨ al nɨm, ta lə njé kəl ta je kɨ ta Luwə tɨ al nɨm ə, kɨn ə dəw ḭ-n dan njé koy je tɨ aw rɔde tɨ ka, a ooi tə ta kɨ rɔjetɨ al wa kɨn.”»
31 Abraão respondeu-lhe: - Se não ouvirem a Moisés e aos profetas, tampouco se deixarão convencer, ainda que ressuscite algum dos mortos.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 16, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.