Lucas 16

KƗLӘ-MƗNDƗ KƗ SƗGƗ (BJVNT) vs ARIB

Sair da comparação
ARIB Almeida Revisada Imprensa Bíblica
1 Go tɨ nɨngə Jəju əl njé ndo je ləne ə nə: «Dɨngəm kare kɨ nje nḛ kɨngə aw kɨ nje kɨndə kəmne go nḛ je tɨ kɨ me kəy tɨ ləne no̰o̰. Dɨje rəi əli-e əi nə: “NJe ngəm nḛ je ləi ɨsɨ tujɨ kɨ nḛ kɨngə ləi tɨgə.”
1 Dizia Jesus também aos seus discípulos: Havia certo homem rico, que tinha um mordomo; e este foi acusado perante ele de estar dissipando os seus bens.
2 NJe kəy ɓar nje ra kɨlə ləne əl-e ə nə: “Ta ri ə m-ɨsɨ m-o dɔi tɨ ba ə? Ɔjɨ-m go nḛ je kɨ ɔjɨ dɔ kɨlə ləi kɨ me kəy tɨ adɨ-m m-o. Tadɔ kaw kɨ kəte no̰o̰ kɨn, a asɨ kɨndə kəmi go nḛ je tɨ ləm al ngata!”
2 Chamou-o, então, e lhe disse: Que é isso que ouço dizer de ti? Presta contas da tua mordomia; porque já não podes mais ser meu mordomo.
3 NJe ngəm nḛ əl rɔne ə nə: “Ɓam ge kadɨ m-ɨndə kəm go nḛ kɨngə je tɨ kɨ me kəy tɨ al ngata kam, m-a m-ra ri nga am ə? NDɔr dɔnangɨ ə, tɔgɨm asɨ kadɨ m-ndɔr-n al. Kaw kɔy nḛ ə, rɔm a sɔl-m tɔ.
3 Disse, pois, o mordomo consigo: Que hei de fazer, já que o meu senhor me tira a mordomia? Para cavar, não tenho forças; de mendigar, tenho vergonha.
4 M-gər nḛ kɨ m-a m-ra mba kadɨ dɨje a uwəi-mi kɨ rɔde tɨ me kəy tɨ ləde lokɨ ɓam tuwə-m kɨlə tɨ.”
4 Agora sei o que vou fazer, para que, quando for desapossado da mordomia, me recebam em suas casas.
5 Be ə, ɓar njé kɨrə je lə ɓane kare kare. Əl nje kɨrə kɨ dɔsa̰y ə nə: “Kɨrə lə ɓam e ban dɔi tɨ ə?”
5 E chamando a si cada um dos devedores do seu senhor, perguntou ao primeiro: Quanto deves ao meu senhor?
6 NJe kɨrə kɨ dɔsa̰y ka kɨn ə nə: “Ku yɨbɨ ɓu kare.” Nɨngə əl-e ə nə: “Makɨtɨbɨ kɨrə ləi ən, ɨsɨ nangɨ kalangɨ, ɨndangɨ me tɨ kutɨ mi.”
6 Respondeu ele: Cem cados de azeite. Disse-lhe então: Toma a tua conta, senta-te depressa e escreve cinqüenta.
7 Go tɨ nɨngə əl kɨ nungɨ ə nə: “Ḭ ya̰i e ban ə?” NJe kɨrə kɨ ko̰ joo əl-e ə nə: “Ya̰m e sakɨ gəme ɓu kare.” Nɨngə əl-e ə nə: “Makɨtɨbɨ kɨrə ləi ən, ɨndangɨ me tɨ dɔ jijoo.”
7 Perguntou depois a outro: E tu, quanto deves? Respondeu ele: Cem coros de trigo. E disse-lhe: Toma a tua conta e escreve oitenta.
8 Lo kɨn tɨ, ɓa nje nḛ ɨlə tɔjɨ dɔ nje ngəm nḛ tɨ kɨ majal ka kɨn, tadɔ ra nḛ kɨ kəm-kədɨ. Dɨje kɨ gəri Luwə al rai nḛ kɨ kəm-kədɨ ngay me kɨlə rade tɨ dande tɨ ɨtə ngan je lə lo kunjɨ.»
8 E louvou aquele senhor ao injusto mordomo por haver procedido com sagacidade; porque os filhos deste mundo são mais sagazes para com a sua geração do que os filhos da luz.
9 Go tɨ, Jəju əl ə nə: «Adɨ m-əl səsi, uwəi madɨ kɨ nḛ kɨngə kɨ go rəbe tɨ al kɨ dɔnangɨ tɨ ne kɨn, mba kadɨ ndɔ kɨ goto jisi tɨ ə, madɨsi je ka kɨn uwəi səsi rɔde tɨ lo kɨsɨ tɨ kɨ ratata.
9 Eu vos digo ainda: Granjeai amigos por meio das riquezas da injustiça; para que, quando estas vos faltarem, vos recebam eles nos tabernáculos eternos.
10 Dəw kɨ ra kɨ asɨ ta kadɨ dəw ade mene dɔ nḛ tɨ kɨ ndə̰y, a asɨ kadɨ dəw ade mene dɔ nḛ tɨ kɨ boy tɔ. Dəw kɨ nje ra nḛ kɨ dana al me nḛ kɨ ndə̰y tɨ, a ra nḛ kɨ dana al me nḛ kɨ boy tɨ tɔ.
10 Quem é fiel no pouco, também é fiel no muito; quem é injusto no pouco, também é injusto no muito.
11 E be ə, re dəw asɨ kadi mene al dɔ nḛ kɨngə kɨ go rəbe tɨ al kɨ dɔnangɨ tɨ ne kɨn ə, na̰ ə a adi nḛ kɨngə kɨ rɔjetɨ ə?
11 Se, pois, nas riquezas injustas não fostes fiéis, quem vos confiará as verdadeiras?
12 Re dəw asɨ kadɨ adi mene al dɔ nḛ tɨ lə dəw kɨ rangɨ ə, na ə a adi ya̰i kɨ sɔbɨ dɔi ə?.
12 E se no alheio não fostes fiéis, quem vos dará o que é vosso?
13 NJe ra kɨlə madɨ, kɨ a ra kɨlə ɓəə lə ngar je joo goto: re ɔsɨ ta kɨ kare ə, a ndɨgɨ kɨ nungɨ, re kɨdɨ kɨ kare ə, a uwə kɨ nungɨ tɔ. A asi kadɨ ɨrai ɓəə lə Luwə nɨm, ɓəə lə la nɨm al.»
13 Nenhum servo pode servir dois senhores; porque ou há de odiar a um e amar ao outro, o há de odiar a um e amar ao outro, o há de dedicar-se a um e desprezar o outro. Não podeis servir a Deus e às riquezas.
14 *Parɨsɨ je kɨ njé ge ta lə la, ɨbəi Jəju kogii lokɨ ooi ta je kɨn pətɨ.
14 Os fariseus, que eram gananciosos, ouviam todas essas coisas e zombavam dele.
15 Nɨngə Jəju əl-de ə nə: «Ɨrai rɔsi tə dɨje kɨ njé ra nḛ kɨ dana be ta kəm dɨje tɨ, nə Luwə gər mesi. Tadɔ nḛ kɨ dɨje ooi tə nḛ kɨ nga ngay ta kəmde tɨ kɨn, e nḛ to koo al ta kəm Luwə tɨ.
15 E ele lhes disse: Vós sois os que vos justificais a vós mesmos diante dos homens, mas Deus conhece os vossos corações; porque o que entre os homens é elevado, perante Deus é abominação.
16 «NDu-kun ɨlə ngɨre dɔ *Mojɨ tɨ, kɨ njé kəl ta je kɨ ta Luwə tɨ, bɨtɨ dɔkagɨlo tɨ lə Ja̰ Batɨsɨ, nə go tɨ nu kɨn ɓa, dɨje ɨləi mbḛ Poy Ta kɨ Majɨ lə ko̰ɓe lə Luwə, nɨngə dəw kɨ ra, ɨndə tɔgɨne kadɨ ur-n me tɨ.
16 A lei e os profetas vigoraram até João; desde então é anunciado o evangelho do reino de Deus, e todo homem forceja por entrar nele.
17 Dɔra̰ əi kɨ dɔnangɨ a dəi kɔ təkɨ o̰ al be par, nə a nga̰ ngay kadɨ dəw ɔr ngon ku ta kɨ me ndu-kun tɨ lə Luwə kɔ.
17 É, porém, mais fácil passar o céu e a terra do que cair um til da lei.
18 Dɨngəm kɨ ra kɨ tuwə nene, ə taa e kɨ rangɨ, e nje kuwə marɨm. Taa dəw kɨ nje taa dəne kɨ ngawe tuwe ka təl nje kuwə marɨm tɔ.
18 Todo aquele que repudia sua mulher e casa com outra, comete adultério; e quem casa com a que foi repudiada pelo marido, também comete adultério.
19 «Dɨngəm kare kɨ nje nḛ kɨngə kɨ nje kɨlə kɨbɨ kɨ ndole pɨr pɨr kɨ gate e ngay e no̰o̰. NDɔ je kare kare pətɨ, ɨsɨ ra rɔnəl mbata ɨsɨ majɨ.
19 Ora, havia um homem rico que se vestia de púrpura e de linho finíssimo, e todos os dias se regalava esplendidamente.
20 NJe ndoo kare kɨ tɔe nə Lajar kɨ do bay ɨndə rɔe yə̰ngɨ yə̰ngɨ, re to ta kəy tɨ lie.
20 Ao seu portão fora deitado um mendigo, chamado Lázaro, todo coberto de úlceras;
21 Ge kadɨ n-uso burɨm nḛ kuso je kɨ tosi nangɨ ta tabɨlə kuso nḛ tɨ lə nje majɨ. Nə bɨsɨ je yo ta rəi tɔni ta do bay lie.
21 o qual desejava alimentar-se com as migalhas que caíam da mesa do rico; e os próprios cães vinham lamber-lhe as úlceras.
22 NDɔ kare nje ndoo ka kɨn oy, adɨ malayka je rəi uni-e awi sie kadɨ *Abɨrakam tɨ. NJe majɨ ka re oy tɔ, adɨ dɨbi-e.
22 Veio a morrer o mendigo, e foi levado pelos anjos para o seio de Abraão; morreu também o rico, e foi sepultado.
23 Lokɨ e koo, ɨngə ko̰ ngay. Nɨngə lokɨ un kəmne taa ɓa, oo Abɨrakam sa̰y nu be kɨ Lajar kade tɨ.
23 No inferno, ergueu os olhos, estando em tormentos, e viu ao longe a Abraão, e a Lázaro no seu seio.
24 NJe majɨ ka kɨn un ndune kɨ taa no̰ ə nə: “Bai Abɨrakam, o kəm-to-ndoo ləm, əl Lajar adɨ ɨlə ta ngon jine man tɨ, kadɨ re sɔl-n ndonm mbata m-ɨngə ko̰ ngay me por tɨ.”
24 E, clamando, disse: Pai Abraão, tem misericórdia de mim, e envia-me Lázaro, para que molhe na água a ponta do dedo e me refresque a língua, porque estou atormentado nesta chama.
25 Ə Abɨrakam əl-e ə nə: “NGonm, adɨ mei ole dɔ tɨ təkɨ ndɔ kɨ ɨngə majɨ me dunɨya̰ tɨ, ə Lajar ɨngə nḛ kɨ to tɔ. NGɔsɨne, bɔri man no̰ kəme tɨ, nə ḭ, ḭ me nḛ kɨ to tɨ tɔ ngata.
25 Disse, porém, Abraão: Filho, lembra-te de que em tua vida recebeste os teus bens, e Lázaro de igual modo os males; agora, porém, ele aqui é consolado, e tu atormentado.
26 Nɨngə kɨ bo tɔy, ngɔsɨne bole ɓe kɨ bo to danje tɨ səsi, adɨ dəw kɨ ge kadɨ n-aw rɔsi tɨ ka, a asɨ kadɨ a man dɔ tɨ aw rɔsi tɨ al, taa dəw a asɨ kadɨ a man dɔ tɨ re rɔjetɨ al nɨm tɔ.”
26 E além disso, entre nós e vós está posto um grande abismo, de sorte que os que quisessem passar daqui para vós não poderiam, nem os de lá passar para nós.
27 Ə nje majɨ əl ə nə: “Re e be nɨngə, njai ba, bawm, ɨlə Lajar ade aw əl njé kɨ me kəy tɨ lə bai.
27 Disse ele então: Rogo-te, pois, ó pai, que o mandes à casa de meu pai,
28 Tadɔ ndəgɨ ngakom je nayḭ no̰o̰ əi mi ɓəy, ə kadɨ aw ndɔr mbide kadɨ rəi, tḛḛi lo ko̰ tɨ kɨn al ngata.”
28 porque tenho cinco irmãos; para que lhes dê testemunho, a fim de que não venham eles também para este lugar de tormento.
29 Ə Abɨrakam əl-e ə nə: “NGako̰i je awi kɨ ndu-kun kɨ *Mojɨ ndangɨ kɨ ta je kɨ njé kəl ta kɨ ta Luwə tɨ ndangi no̰o̰. Majɨ kadɨ ooi dɔ ndude.”
29 Disse-lhe Abraão: Têm Moisés e os profetas; ouçam-nos.
30 NJe majɨ ə nə: “E kɨn asɨ al bawm Abɨrakam. Re dəw madɨ ḭ dan nje koy je tɨ ne ə aw ɨngə-de ə, a mbəli pa njɨyəde.”
30 Respondeu ele: Não! pai Abraão; mas, se alguém dentre os mortos for ter com eles, hão de se arrepender.
31 Ə Abɨrakam təl əl-e ə nə: “Re ooi ta lə Mojɨ al nɨm, ta lə njé kəl ta je kɨ ta Luwə tɨ al nɨm ə, kɨn ə dəw ḭ-n dan njé koy je tɨ aw rɔde tɨ ka, a ooi tə ta kɨ rɔjetɨ al wa kɨn.”»
31 Abraão, porém, lhe disse: Se não ouvem a Moisés e aos profetas, tampouco acreditarão, ainda que ressuscite alguém dentre os mortos.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 16, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.