Lucas 10
KƗLӘ-MƗNDƗ KƗ SƗGƗ (BJVNT) vs ARA
1 Go ne je tɨ kɨn, Jəju mbətɨ njé ndo je kɨ rangɨ kutɨ sɨri gɨde joo, ɓa ɨlə-de joo joo kɨ ɓe bo je kɨ lo je kɨ dangɨ dangɨ kɨ ɔjɨ kadɨ re e wa a aw tɨ.
1 Depois disto, o Senhor designou outros setenta; e os enviou de dois em dois, para que o precedessem em cada cidade e lugar aonde ele estava para ir.
2 Nɨngə əl-de ə nə: «Ko kɨ asɨ kɨjə, dɨle e ngay, nə njé kɨje je əi ngay al. Ə əli ta kɨ Ɓa nje ko, adɨ ɨlə kɨ njé ra ko je me ko tɨ lie.
2 E lhes fez a seguinte advertência: A seara é grande, mas os trabalhadores são poucos. Rogai, pois, ao Senhor da seara que mande trabalhadores para a sua seara.
3 Nɨngə kɨ ɓasɨne kɨn, osi dɔ rəbɨ tɨ awi! M-ɨlə səsi tə ngan batɨ je dan jagɨm je tɨ.
3 Ide! Eis que eu vos envio como cordeiros para o meio de lobos.
4 Uni la al nɨm, uni ɓɔl al nɨm, uni sa njasi al nɨm tɔ. Taa ai rəbə ta lapɨya kɨ ra tɨ al nɨm tɔ.
4 Não leveis bolsa, nem alforje, nem sandálias; e a ninguém saudeis pelo caminho.
5 Kɨn ə awi kadɨ uri me kəy tɨ madɨ ɓa, nḛ kɨ dɔsa̰y, əli əi nə: “Lapɨya kɨ dɔ me kəy tɨ kɨn.”
5 Ao entrardes numa casa, dizei antes de tudo: Paz seja nesta casa!
6 Nɨngə kɨn ə re dəw kɨ nje ndɨgɨ lapɨya ɨsɨ me kəye tɨ kɨn no̰o̰ ɓa, lapɨya ləsi a aw kɨ dɔe tɨ. A re dəw goto ɓa, lapɨya ləsi a təl kɨ rɔsi tɨ tɔ.
6 Se houver ali um filho da paz, repousará sobre ele a vossa paz; se não houver, ela voltará sobre vós.
7 Ɨsi me kəy tɨ kɨ uwə səsi kɨ rɔne tɨ kɨn no̰o̰, nḛ kuso kɨ adi səsi ə usoi, man kɨ adi səsi ə a̰yḭ-naa. Tadɔ sɔbɨ kadɨ nje ra kɨlə ɨngə nḛ kɨgə go ji ləne, ji dɨje tɨ kɨ ra kɨlə dande tɨ. Ɨɓii kəy joo al.
7 Permanecei na mesma casa, comendo e bebendo do que eles tiverem; porque digno é o trabalhador do seu salário. Não andeis a mudar de casa em casa.
8 Kɨn ə re uri me ɓe tɨ, ə ɓe uwə səsi kɨ rɔne tɨ ɓa, nḛ kɨ adi səsi ə usoi par.
8 Quando entrardes numa cidade e ali vos receberem, comei do que vos for oferecido.
9 Re dɨje kɨ mo̰y ra-de əi me ɓe tɨ kɨn no̰o̰ ə, aji-de. Ɓa əli dɨje kɨ me ɓee tɨ əi nə: “Ko̰ɓe lə Luwə e ɓasi kɨ rɔsi tɨ.”
9 Curai os enfermos que nela houver e anunciai-lhes: A vós outros está próximo o reino de Deus.
10 A re uri me ɓe tɨ, ə dɨje kɨ me ɓee tɨ kɨn uwəi səsi kɨ rɔde tɨ al ɓa, ɨtḛḛi kɨ taga ta mbalo tɨ, ə əli əi nə:
10 Quando, porém, entrardes numa cidade e não vos receberem, saí pelas ruas e clamai:
11 “Bu kɨ me ɓe tɨ ləsi kɨ nay gɨn sa njaje tɨ ka, j-ɨndə kɔ gogɨ j-adɨ səsi. Nɨngə kadɨ ɨgəri təkɨ ko̰ɓe lə Luwə e ɓasi.”
11 Até o pó da vossa cidade, que se nos pegou aos pés, sacudimos contra vós outros. Não obstante, sabei que está próximo o reino de Deus.
12 Ə adɨ m-əl səsi m-adɨ ɨgəri təkɨ ndɔ gangɨ ta tɨ ə, ta kɨ gangɨ kɨ dɔ ɓee tɨ kɨn a ɨtə ya̰ Sodom ɓəy.
12 Digo-vos que, naquele dia, haverá menos rigor para Sodoma do que para aquela cidade.
13 «Kəm-to-ndoo e ləsi, səi dɨje kɨ Korajḛ! Kəm-to-ndoo e ləsi səi dɨje kɨ Bətɨsayda! Nḛ kɔjɨ je kɨ ətɨ ɓəl, kɨ Luwə ɔjɨ dansi tɨ kɨn, re nḛ je kɨn rai nḛ me ɓe ɓo Tɨr tɨ kɨ ɓe bo Sɨdo̰ tɨ be ə, re dɨje kɨ me tɨ a ɨyə̰i rəbɨ nḛ rade je kɨ majal mari nu. Re a ɨyə̰i rəbɨ nḛ rade je kɨ majal kɔ, kɨ go rəbɨ kɨlə kɨbɨ kuwə ndoo rɔ tɨ, kɨsɨ-n bu por tɨ.
13 Ai de ti, Corazim! Ai de ti, Betsaida! Porque, se em Tiro e em Sidom, se tivessem operado os milagres que em vós se fizeram, há muito que elas se teriam arrependido, assentadas em pano de saco e cinza.
14 E be ə, kadɨ ɨgəri təkɨ, dɔkagɨlo gangɨ ta tɨ ə, ta kɨ gangɨ kɨ dɔ Tɨr tɨ kɨ Sɨdo̰, ya̰si a nga̰ ɨte.
14 Contudo, no Juízo, haverá menos rigor para Tiro e Sidom do que para vós outras.
15 NGa nɨngə ḭ Kapərnayɨm, o kadɨ a un dɔi taa bɨtɨ kadɨ ɔdɨ ra̰, nə Luwə a təl səi bɨtɨ kaw səi koo.»
15 Tu, Cafarnaum, elevar-te-ás, porventura, até ao céu? Descerás até ao inferno.
16 Jəju təl əl njé ndo je ləne ɓəy ə nə: «Dəw kɨ oo ta ləsi, e mi ə dəwe kɨn oo ta ləm. Ə dəw kɨ ɔsɨ səsi ngərəngɨ ɓa, e mi ə dəwe kɨn ɔsɨ-m ngərəngɨ. Nɨngə dəw kɨ ɔsɨ-m ngərəngɨ ɓa, e nje kɨlə-m tɔ ə ɔse ngərəngɨ.»
16 Quem vos der ouvidos ouve-me a mim; e quem vos rejeitar a mim me rejeita; quem, porém, me rejeitar rejeita aquele que me enviou.
17 *NJé ndo je kɨ kutɨ sɨri gɨde joo kɨ Jəju ɨlə-de, təli lo kɨlə tɨ kɨ rɔnəl, nɨngə əli Jəju əi nə: «Ɓaɓe, ndɨl je kɨ majal ka, lo kɨ jɨ ɓa tɔi ɓa, ɨləi dɔde gɨn tɔgɨje tɨ.»
17 Então, regressaram os setenta, possuídos de alegria, dizendo: Senhor, os próprios demônios se nos submetem pelo teu nome!
18 Jəju əl-de ə nə: «M-o *Sata̰ ḭ dɔra̰ tɨ osɨ kɨ dɔnangɨ tɨ tə təl ndi be.
18 Mas ele lhes disse: Eu via Satanás caindo do céu como um relâmpago.
19 Nɨngə m-adɨ səsi tɔgɨ kadɨ ɨnjɨyəi dɔ li je tɨ, dɔ ni je tɨ, kɨ dɔ tɔgɨ je tɨ pətɨ kɨ nje ba̰ aw-n. Nḛ madɨ kare kɨ kadɨ a ra səsi majal goto.
19 Eis aí vos dei autoridade para pisardes serpentes e escorpiões e sobre todo o poder do inimigo, e nada, absolutamente, vos causará dano.
20 NGa nɨngə kadɨ ɨrai rɔnəl mbata kɨlə kɨ ndɨl je kɨ majal ɨləi dɔde gɨn tɔgɨsi tɨ kɨn al, nə kadɨ ɨrai rɔnəl mbata tɔsi kɨ e kɨ ndangɨ me dɔra̰ tɨ taa.»
20 Não obstante, alegrai-vos, não porque os espíritos se vos submetem, e sim porque o vosso nome está arrolado nos céus.
21 Dɔkagɨloe tɨ no̰o̰, NDɨl Luwə ra adɨ rɔnəl rosɨ me Jəju, ə Jəju əl ə nə: «Bai, kɨ ḭ Ɓa dɔra̰ kɨ dɔnangɨ, m-ɨlə tɔjɨ dɔi tɨ, təkɨ ɨɓɔyɔ nḛ je kɨn njé tər je, kɨ njé nḛ gər je, ə ɨtḛḛ kɨ dɔe adɨ ngan je kɨ du gəri. Oyo, Bai, e ndɨgɨ ləi kadɨ nḛ kɨn ra nḛ be.»
21 Naquela hora, exultou Jesus no Espírito Santo e exclamou: Graças te dou, ó Pai, Senhor do céu e da terra, porque ocultaste estas coisas aos sábios e instruídos e as revelaste aos pequeninos. Sim, ó Pai, porque assim foi do teu agrado.
22 Ɓa, Jəju əl dɨje kɨ ai no̰o̰ ə nə: «Bai, adɨ-m nḛ je pətɨ, nɨngə dəw kare kɨ gər-m, mi NGon, goto, e Bai kɨ karne ba par, taa dəw kare kɨ gər Bai ka goto tɔ, e mi NGon kɨ karm ba par, nɨngə e dɨje kɨ mi wa ə m-ndɨgɨ kadɨ m-adɨ gəri-mi par tɔ.»
22 Tudo me foi entregue por meu Pai. Ninguém sabe quem é o Filho, senão o Pai; e também ninguém sabe quem é o Pai, senão o Filho, e aquele a quem o Filho o quiser revelar.
23 Go tɨ, Jəju təl kəmne kɨ dɔ njé ndo je tɨ əl-de kɨ karde ba ə nə: «Səi njé majɨ-kur mbata nḛ kɨ kəmsi oo kɨn!
23 E, voltando-se para os seus discípulos, disse-lhes particularmente: Bem-aventurados os olhos que veem as coisas que vós vedes.
24 *NJé kəl ta je kɨ ta Luwə tɨ ngay kɨ ngar je ngay ndɨgi kadɨ kəmde oo nḛ kɨ səi je, kəmsi oo kɨn, nə asi koo al, ndɨgi kadɨ mbide oo dɔ ta kɨ səi je, mbisi oo kɨn, nə asi koo al tɔ.»
24 Pois eu vos afirmo que muitos profetas e reis quiseram ver o que vedes e não viram; e ouvir o que ouvis e não o ouviram.
25 NJe ndo ndu-kun kare ɔsɨ nangɨ ḭ taa, nɨngə dəjɨ ta kare Jəju tə ta kuwə-naa kɨ ta ə nə: «NJe ndo dɨje, e ri ə sɔbɨ kadɨ m-ra kadɨ tə m-ɨngə-n kajɨ kɨ bɨtɨ kɨ no̰ tɨ ə?»
25 E eis que certo homem, intérprete da Lei, se levantou com o intuito de pôr Jesus à prova e disse-lhe: Mestre, que farei para herdar a vida eterna?
26 Ə Jəju əl-e ə nə: «E ta ri ə ndangi me ndu-kun tɨ? Ə go gər-e ləi e ban?»
26 Então, Jesus lhe perguntou: Que está escrito na Lei? Como interpretas?
27 Ɓa nje ndo ndu-kun ka kɨn ɨlə Jəju tɨ ə nə: «A ɨndɨgɨ Ɓaɓe Luwə ləi kɨ nga̰mei ba pətɨ, kɨ ndɨli ba pətɨ, kɨ tɔgi ba pətɨ, kɨ mər ta ləi ba pətɨ. Nɨngə a ndɨgɨ dəw madi tə darɔi ḭ wa be tɔ.»
27 A isto ele respondeu: Amarás o Senhor, teu Deus, de todo o teu coração, de toda a tua alma, de todas as tuas forças e de todo o teu entendimento; e: Amarás o teu próximo como a ti mesmo.
28 Ə Jəju əl-e ə nə: «Ta kɨ m-dəji, ɨlə-m tɨ majɨ kɨ dum. Ə ɨra be, ɓa a ɨngə kajɨ.»
28 Então, Jesus lhe disse: Respondeste corretamente; faze isto e viverás.
29 NJe ndo ndu-kun sangɨ kadɨ n-tɔjɨ təkɨ ne dəw kɨ dana, adɨ təl dəjɨ Jəju ə nə: «Na̰ ə e dəw madɨm ə?»
29 Ele, porém, querendo justificar-se, perguntou a Jesus: Quem é o meu próximo?
30 Ə Jəju əl-e ə nə: «Dɨngəm kare ḭ Jorijaləm ɨsɨ aw Jəriko, ɓa osɨ ji kaya je tɨ kɨ njé gangɨ rəbɨ, adɨ taai nḛ je lie pətɨ jie tɨ, tɨndəi-e adɨ to ta koy tɨ, nɨngə ɨyə̰i-e ə ɔti awi.
30 Jesus prosseguiu, dizendo: Certo homem descia de Jerusalém para Jericó e veio a cair em mãos de salteadores, os quais, depois de tudo lhe roubarem e lhe causarem muitos ferimentos, retiraram-se, deixando-o semimorto.
31 Go tɨ ɓa, nje kɨjə nḛ məsɨ kadɨ-kare ḭ no̰o̰ re tḛḛ dɔe tɨ, nə lokɨ oo-e, gangɨ sa̰y aw lo ləne.
31 Casualmente, descia um sacerdote por aquele mesmo caminho e, vendo-o, passou de largo.
32 Go tɨ, dəw kɨ gɨn kojɨ tɨ lə *Ləbi kare ḭ no̰o̰ re tɔ, nə lokɨ oo dɨngəm ka kɨn ɓa, gangɨ sa̰y aw lo ləne.
32 Semelhantemente, um levita descia por aquele lugar e, vendo-o, também passou de largo.
33 Go tɨ nɨngə, dəw kɨ *Samari tɨ kare kɨ ɨsɨ aw mba ḭ no̰o̰ re tḛḛ dɔ dɨngəm tɨ ka kɨn. Lokɨ oo-e, oo kəm-to-ndoo lie kɨ rɔjetɨ.
33 Certo samaritano, que seguia o seu caminho, passou-lhe perto e, vendo-o, compadeceu-se dele.
34 Be ə, re rɔe tɨ, ur yɨbɨ kasɨ nju ta do tɨ, dɔɔ-n, nɨngə un-e ɨnde dɔ koro tɨ ləne, aw sie lo to mba je tɨ, ɨndə kəmne goe tɨ.
34 E, chegando-se, pensou-lhe os ferimentos, aplicando-lhes óleo e vinho; e, colocando-o sobre o seu próprio animal, levou-o para uma hospedaria e tratou dele.
35 Lo ti go tɨ, dɨngəm kɨ Samari tɨ ka kɨn ɔr la kɨ asɨ ra kɨlə ndɔ joo adɨ nje kɨndə kəmne go kəy mba je tɨ, nɨngə əl-e dɔ tɨ ə nə: “Ɨndə kəmi goe tɨ majɨ, a re nḛ kɨ ɨndə-n kəmi goe tɨ, al dɔ e kɨ madi kɨn ɓa, ndɔ təlm ə, mi wa m-a m-ɨgə-i.”»
35 No dia seguinte, tirou dois denários e os entregou ao hospedeiro, dizendo: Cuida deste homem, e, se alguma coisa gastares a mais, eu to indenizarei quando voltar.
36 Nɨngə Jəju dəje ta dɔ tɨ ə nə: «Dan dɨje tɨ kɨ mɨtə kɨn, e kɨ ra ə e madɨ dɨngəm kɨ kaya je kɨ njé gangɨ rəbɨ gangi-e kɨn ə?»
36 Qual destes três te parece ter sido o próximo do homem que caiu nas mãos dos salteadores?
37 Ɓa, nje ndo ndu-kun ə nə: «E e kɨ oo kəm-to-ndoo lie kɨn.» NGa ə Jəju əl-e ə nə: «Re e be nɨngə, ḭ ka kadɨ aw, ə ɨra be tɔ.»
37 Respondeu-lhe o intérprete da Lei: O que usou de misericórdia para com ele. Então, lhe disse: Vai e procede tu de igual modo.
38 Jəju əi kɨ njé ndo je ləne ḭ dɔ rəbɨ tɨ rəi tḛḛi ngon ɓe tɨ kare be nɨngə, dəne madɨ kɨ tɔe nə Martɨ uwə Jəju rɔne tɨ me kəy tɨ.
38 Indo eles de caminho, entrou Jesus num povoado. E certa mulher, chamada Marta, hospedou-o na sua casa.
39 Martɨ aw kɨ ngokone kɨ dəne kɨ tɔe nə Mari no̰o̰. Ə ngoko̰e ka kɨn re ɨsɨ nangɨ nja Ɓaɓe Jəju tɨ, ɨsɨ oo dɔ ta kɨ Jəju ɨsɨ əl.
39 Tinha ela uma irmã, chamada Maria, e esta quedava-se assentada aos pés do Senhor a ouvir-lhe os ensinamentos.
40 Nə Martɨ a ta ngan kɨlə je tɨ kɨ njae ɔdɨ nangɨ al, aw yo je kɨ ne je. Nɨngə tḛḛ patɨ, re əl Jəju ə nə: «Ɓaɓe, ra ban ə ngokom Mari ɨyə̰-m adɨ m-a ta kɨlə je tɨ kɨ karm ba be ka usi al par ə? Əl-e adɨ re ra səm kɨlə je.»
40 Marta agitava-se de um lado para outro, ocupada em muitos serviços. Então, se aproximou de Jesus e disse: Senhor, não te importas de que minha irmã tenha deixado que eu fique a servir sozinha? Ordena-lhe, pois, que venha ajudar-me.
41 Ə Ɓaɓe əl Martɨ ə nə: «Martɨ, Martɨ, mei osɨ nangɨ al, adɨ aw kɨ yo je kɨ ne je mbata nḛ je ngay.
41 Respondeu-lhe o Senhor: Marta! Marta! Andas inquieta e te preocupas com muitas coisas.
42 Nə nḛ kɨ sotɨ e kare ba. Nɨngə Mari un nḛ kɨ majɨ ɨtə nḛ je pətɨ. E nḛ kɨ dəw a taa jie tɨ al.»
42 Entretanto, pouco é necessário ou mesmo uma só coisa; Maria, pois, escolheu a boa parte, e esta não lhe será tirada.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 10, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.