Hebreus 6
KƗLӘ-MƗNDƗ KƗ SƗGƗ (BJVNT) vs NVT
1 E be ə, majɨ kadɨ j-ai dɔ nḛ ndo tɨ kɨ ɔjɨ dɔ ta lə Kɨrɨsɨ kɨ j-ɨngəi lo kɨlə ngɨrə kadɨ-me tɨ ləje nu kɨn par par al. Adɨ j-awi kɨ kəte kəte me nḛ ndo je tɨ lə dɨje kɨ tɔgi gangɨ me kadɨ-me tɨ. Adɨ jɨ təli jɨ rəi dɔ nḛ ndo je tɨ kɨ lo kɨlə ngɨre tɨ nu, tə ra nḛ je kɨ majal kɨ a awi kɨ dəw koy tɨ, ə se kɨyə̰ ta kadɨ-me kɔ kɨn al,
1 Portanto, deixemos de lado os ensinamentos básicos a respeito de Cristo e sigamos em frente, alcançando a maturidade em nosso entendimento. Certamente não precisamos lançar novamente os alicerces, ou seja, o arrependimento das obras mortas, a fé em Deus,
2 taa kadɨ jɨ təli jɨ rəi dɔ nḛ ndo je tɨ kɨ ɔjɨ dɔ ra dəw batəm je kɨ dangɨ dangɨ, ə se kɨndə ji dɔ dəw tɨ, ə se kḭ njé koy je lo koy tɨ, ə se ta kɨ gangɨ kɨ dɔbəy tɨ kɨn al ngata tɔ.
2 o batismo, a imposição de mãos, a ressurreição dos mortos e o julgamento eterno.
3 J-a jɨ ndoi-naa nḛ lə dɨje kɨ tɔgi gangɨ ngata, re Luwə adɨ-je ta rəbɨ.
3 Se Deus permitir, avançaremos para um maior entendimento.
4 Adɨ j-uni tə nḛ ndo, ta lə njé je kɨ təli osi me pa njɨyəde tɨ kɨ kəte: kəmde e kɨ tḛḛ kɨ takul kunjɨ lə Luwə. Nai kadɨ-kare kɨ dɔra̰ tɨ ooi nɨm, taa ɨngəi NDɨl kɨ ay njay nɨm tɔ.
4 Pois é impossível trazer de volta ao arrependimento aqueles que já foram iluminados, que já experimentaram as dádivas celestiais e se tornaram participantes do Espírito Santo,
5 NDɨgi Poy Ta kɨ Majɨ lə Luwə kadɨ e ta kɨ majɨ ngay, taa gəri nḛ kɨ ɔjɨ dɔ tɔgɨ je kɨ a rəi naa tɨ kɨ dɔkagɨlo kɨ Luwə a ɨlə-n ngɨrə ko̰ɓe kɨ a re nɨm tɔ.
5 que provaram a bondade da palavra de Deus e os poderes do mundo por vir,
6 Nə re e be ka, təli osi me pa njɨyəde tɨ kɨ majal kɨ kəte kɨn gogɨ. Ko dɨje ka kɨn, lo kadɨ dəw a təl re səde kɨ nja joo bəy kadɨ yətɨ pa njɨyəde goto. Təkɨ rɔjetɨ, ɓəi NGon lə Luwə dɔ kagɨ-dəsɨ tɨ təkɨ rangɨ ɓəy. Nɨngə ɨləi rɔsɔl dɔe tɨ ta kəm dɨje tɨ.
6 e que depois se desviaram. Sim, é impossível trazê-los de volta ao arrependimento, pois, ao rejeitar o Filho de Deus, eles voltaram a pregá-lo na cruz, expondo-o à vergonha pública.
7 Adɨ j-uni nḛ ndo kɨ dɔ lo ndɔr tɨ, lokɨ dɔnangɨ a̰y man ndi kɨ ɨsɨ ədɨ kɨ dɔkagɨlo je pətɨ, ə tḛḛ kɨ kandɨ kɨ majɨ adɨ njé je kɨ ndɔri kɨ mbata ləde tɔ nɨngə, tɔjɨ kɨ taga kadɨ Luwə njangɨ dɔ lo ndɔr ka kɨn.
7 Quando a terra absorve a chuva que cai e produz uma boa colheita para o lavrador, recebe a bênção de Deus.
8 Nə re dɔnangɨ ɨbə tone je kɨ kon je yo nɨngə, e dɔnangɨ kɨ ndae goto. Luwə a ndɔle ə tɔl ta dɔnangɨ kɨn e kadɨ ɨləi por dɔe tɨ par.
8 Mas, se a terra produz espinhos e ervas daninhas, para nada serve, sendo logo amaldiçoada e, por fim, queimada.
9 NGako̰je je kɨ njé ndɨgɨ je ləje, re j-əl ta kɨn be mɨndɨ ka, jɨ gər me je tɨ majɨ kadɨ səi, səi dɔ rəbɨ kɨ majɨ tɨ. Dɔ rəbɨ kɨ a tḛḛ səsi kajɨ tɨ.
9 Amados, embora estejamos falando dessa forma, na realidade não cremos que se aplique a vocês. Temos certeza de que estão destinados às coisas melhores que pertencem à salvação.
10 Təkɨ rɔjetɨ, Luwə e nje ra nḛ kɨ dana kɨ dɔkagɨlo je pətɨ. Adɨ mee a oy dɔ nḛ kɨ majɨ tɨ kɨ ɨrai al. Ɨrai kɨ njé kadɨ-me madɨ je, nɨngə ɨsi ta ra tɨ ne ɓəy. Nḛ ra je kɨ majɨ kɨ ɨsɨ rai kɨn tɔjɨ kadɨ ɨndɨgi Luwə.
10 Pois Deus não é injusto; não se esquecerá de como trabalharam arduamente para ele e lhe demonstraram seu amor ao cuidar do povo santo, como ainda fazem.
11 Nə ndɨgɨ ləje e mba kadɨ dəw kɨ ra dansi tɨ uwə tɔgɨne ba, ə nayḭ kɨ lo ra majɨ tɨ təkɨ ɨsi rai kɨn bɨtɨ ndɔ kɨ dɔbəy tɨ. Nɨngə a ɨngəi nḛ je pətɨ kɨ ɨndəi mesi dɔ tɨ.
11 Nosso desejo é que vocês continuem a mostrar essa mesma dedicação até o fim, para que tenham plena certeza de sua esperança.
12 Jɨ ndɨgɨ kadɨ ɨtəli njé dabɨ je al. Nə kadɨ ɨndaji pa njɨyə njé je kɨ adi mede Luwə ə awi kɨ kore me. NJé je kɨn ə, ɨngəi nḛ majɨ je kɨ Luwə un-n mɨndɨne kadɨ n-adɨ-de.
12 Assim, não se tornarão displicentes, mas seguirão o exemplo daqueles que, por causa de sua fé e perseverança, herdarão as promessas.
13 Lokɨ Luwə un mɨndɨne adɨ *Abɨrakam, dan go kun mɨndɨ ka kɨn kɨ kɨbɨ rɔ me tɔne tɨ wa. Təkɨ rɔjetɨ, dəw kɨ rangɨ kɨ ɨte kadɨ ɨbɨ rɔne kɨ tɔe goto.
13 Considerem a promessa de Deus a Abraão. Uma vez que não havia ninguém superior por quem jurar, Deus jurou por si mesmo. Disse ele:
14 Luwə ə nə: «M-a m-jangɨ dɔi təkɨ rɔjetɨ, ə m-a m-adɨ gɨn kai je ba̰yḭ-naa.»
14 “Certamente o abençoarei e multiplicarei grandemente seus descendentes”.
15 Abɨrakam ngəm go kun mɨndɨ lə Luwə kɨ kore me. Be ə, ɨngə-n nḛ kɨ Luwə un-n mɨndɨne ade.
15 Então Abraão esperou com paciência, e recebeu o que lhe fora prometido.
16 Lokɨ dɨje ɨbi rɔde nɨngə, ɨbi rɔde kɨ tɔ dəw kɨ boy ɨtə-de. Kɨbɨ rɔ ka kɨn a tɔjɨ kadɨ ta je kɨ n-əli əi ta je kɨ rɔjetɨ. Adɨ a ɨndə gangɨ ta je kɨ tade asɨ-naa dɔ tɨ al.
16 Quando a pessoa faz um juramento, invoca alguém maior que ela. E, sem dúvida, o juramento implica uma obrigação.
17 Nɨngə Luwə ge tɔjɨ njé je kɨ a ɨngəi nḛ majɨ je kɨ un-n mɨndɨne ka kɨn kɨ taga ay njay ɓəy, kadɨ ndu-kun je ləne a yəti al. Be ə, dan go kun mɨndɨ ləne kɨ kɨbɨ rɔ ɓəy.
17 Deus também se comprometeu por meio de um juramento, para que os herdeiros da promessa tivessem plena convicção de que ele jamais mudaria de ideia.
18 Kun mɨndɨ əi kɨ kɨbɨ rɔ əi nḛ je kɨ joo kɨ dəw a yətɨ-de al. Be ə me kun mɨndɨ tɨ ə se me kɨbɨ rɔ je tɨ lə Luwə kɨn, a əi taje kɨ ngom al ratata, adɨ ta je kɨn ɨlə dɨngəm me je tɨ ngay, j-əi je kɨ j-ɨyə̰i nḛ je pətɨ mba kadɨ j-uwə nḛ kɨndə me dɔ tɨ, kɨ e kɨ kadɨ-je kɨn ba.
18 A promessa e o juramento não podem ser mudados, pois é impossível que Deus minta. Portanto, nós que nele nos refugiamos estamos firmemente seguros ao nos apegarmos à esperança posta diante de nós.
19 Nḛ kɨndə me dɔ tɨ kɨn ra adɨ kɨsɨ kɨ dɔ taa ləje to tə kəy kɨ kɨndə dɔ mbal tɨ be. E nḛ kɨ dəw a ɓadɨ dɔ tɨ al nɨm, taa e nḛ kɨ nga̰ nɨm tɔ, nɨngə ɨndə kɨbɨ gangɨ lo kɨ me kəy tɨ lə Luwə kɨ to dɔra̰ tɨ gangɨ, ə ur me lo tɨ kɨ ay njay njay ɨtə made je.
19 Essa esperança é uma âncora firme e confiável para nossa alma. Ela nos conduz até o outro lado da cortina, para o santuário interior.
20 E lo kɨn ə, Jəju ur tɨ kəte no̰je tɨ tə nje tḛḛ ta rəbɨ no̰je tɨ. Jəju təl nje kɨjə nḛ məsɨ kadɨ-kare kɨ bo kɨ ratata tə Məlsɨsədəkɨ be.
20 Jesus já entrou ali por nós. Ele se tornou nosso eterno Sumo Sacerdote, segundo a ordem de Melquisedeque.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Hebreus 6, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.