Hebreus 6
KƗLӘ-MƗNDƗ KƗ SƗGƗ (BJVNT) vs NTLH
1 E be ə, majɨ kadɨ j-ai dɔ nḛ ndo tɨ kɨ ɔjɨ dɔ ta lə Kɨrɨsɨ kɨ j-ɨngəi lo kɨlə ngɨrə kadɨ-me tɨ ləje nu kɨn par par al. Adɨ j-awi kɨ kəte kəte me nḛ ndo je tɨ lə dɨje kɨ tɔgi gangɨ me kadɨ-me tɨ. Adɨ jɨ təli jɨ rəi dɔ nḛ ndo je tɨ kɨ lo kɨlə ngɨre tɨ nu, tə ra nḛ je kɨ majal kɨ a awi kɨ dəw koy tɨ, ə se kɨyə̰ ta kadɨ-me kɔ kɨn al,
1 Assim, vamos em frente a fim de chegarmos ao ensinamento de adultos, deixando para trás as primeiras lições da mensagem de Cristo. Nós não vamos colocar de novo as bases dessa mensagem, isto é, a necessidade de abandonar uma vida inútil e de crer em Deus;
2 taa kadɨ jɨ təli jɨ rəi dɔ nḛ ndo je tɨ kɨ ɔjɨ dɔ ra dəw batəm je kɨ dangɨ dangɨ, ə se kɨndə ji dɔ dəw tɨ, ə se kḭ njé koy je lo koy tɨ, ə se ta kɨ gangɨ kɨ dɔbəy tɨ kɨn al ngata tɔ.
2 o ensinamento a respeito dos batismos e da cerimônia de pôr as mãos sobre os cristãos; e a ressurreição dos mortos e o julgamento eterno.
3 J-a jɨ ndoi-naa nḛ lə dɨje kɨ tɔgi gangɨ ngata, re Luwə adɨ-je ta rəbɨ.
3 Vamos em frente! E, se Deus quiser, é isso o que faremos.
4 Adɨ j-uni tə nḛ ndo, ta lə njé je kɨ təli osi me pa njɨyəde tɨ kɨ kəte: kəmde e kɨ tḛḛ kɨ takul kunjɨ lə Luwə. Nai kadɨ-kare kɨ dɔra̰ tɨ ooi nɨm, taa ɨngəi NDɨl kɨ ay njay nɨm tɔ.
4 Como é que as pessoas que abandonaram a fé podem se arrepender de novo? Elas já estavam na luz de Deus. Já haviam experimentado o dom do céu e recebido a sua parte do Espírito Santo.
5 NDɨgi Poy Ta kɨ Majɨ lə Luwə kadɨ e ta kɨ majɨ ngay, taa gəri nḛ kɨ ɔjɨ dɔ tɔgɨ je kɨ a rəi naa tɨ kɨ dɔkagɨlo kɨ Luwə a ɨlə-n ngɨrə ko̰ɓe kɨ a re nɨm tɔ.
5 Já haviam conhecido por experiência que a palavra de Deus é boa e tinham experimentado os poderes do mundo que há de vir.
6 Nə re e be ka, təli osi me pa njɨyəde tɨ kɨ majal kɨ kəte kɨn gogɨ. Ko dɨje ka kɨn, lo kadɨ dəw a təl re səde kɨ nja joo bəy kadɨ yətɨ pa njɨyəde goto. Təkɨ rɔjetɨ, ɓəi NGon lə Luwə dɔ kagɨ-dəsɨ tɨ təkɨ rangɨ ɓəy. Nɨngə ɨləi rɔsɔl dɔe tɨ ta kəm dɨje tɨ.
6 Mas depois abandonaram a fé. É impossível levar essas pessoas a se arrependerem de novo, pois estão crucificando outra vez o Filho de Deus e zombando publicamente dele.
7 Adɨ j-uni nḛ ndo kɨ dɔ lo ndɔr tɨ, lokɨ dɔnangɨ a̰y man ndi kɨ ɨsɨ ədɨ kɨ dɔkagɨlo je pətɨ, ə tḛḛ kɨ kandɨ kɨ majɨ adɨ njé je kɨ ndɔri kɨ mbata ləde tɔ nɨngə, tɔjɨ kɨ taga kadɨ Luwə njangɨ dɔ lo ndɔr ka kɨn.
7 Deus abençoa a terra que recebe a chuva, a qual muitas vezes cai sobre ela e produz plantas úteis para aqueles que trabalham nela.
8 Nə re dɔnangɨ ɨbə tone je kɨ kon je yo nɨngə, e dɔnangɨ kɨ ndae goto. Luwə a ndɔle ə tɔl ta dɔnangɨ kɨn e kadɨ ɨləi por dɔe tɨ par.
8 Mas a terra que produz mato e espinhos não serve para nada; ela corre o perigo de ser amaldiçoada por Deus e acaba sendo queimada.
9 NGako̰je je kɨ njé ndɨgɨ je ləje, re j-əl ta kɨn be mɨndɨ ka, jɨ gər me je tɨ majɨ kadɨ səi, səi dɔ rəbɨ kɨ majɨ tɨ. Dɔ rəbɨ kɨ a tḛḛ səsi kajɨ tɨ.
9 Porém, ainda que falemos dessa maneira, meus queridos irmãos, estamos certos de que vocês têm as melhores bênçãos que vêm da salvação.
10 Təkɨ rɔjetɨ, Luwə e nje ra nḛ kɨ dana kɨ dɔkagɨlo je pətɨ. Adɨ mee a oy dɔ nḛ kɨ majɨ tɨ kɨ ɨrai al. Ɨrai kɨ njé kadɨ-me madɨ je, nɨngə ɨsi ta ra tɨ ne ɓəy. Nḛ ra je kɨ majɨ kɨ ɨsɨ rai kɨn tɔjɨ kadɨ ɨndɨgi Luwə.
10 Deus não é injusto. Ele não esquece o trabalho que vocês fizeram nem o amor que lhe mostraram na ajuda que deram e ainda estão dando aos seus irmãos na fé.
11 Nə ndɨgɨ ləje e mba kadɨ dəw kɨ ra dansi tɨ uwə tɔgɨne ba, ə nayḭ kɨ lo ra majɨ tɨ təkɨ ɨsi rai kɨn bɨtɨ ndɔ kɨ dɔbəy tɨ. Nɨngə a ɨngəi nḛ je pətɨ kɨ ɨndəi mesi dɔ tɨ.
11 O nosso profundo desejo é que cada um de vocês continue com entusiasmo até o fim, para que, de fato, recebam o que esperam.
12 Jɨ ndɨgɨ kadɨ ɨtəli njé dabɨ je al. Nə kadɨ ɨndaji pa njɨyə njé je kɨ adi mede Luwə ə awi kɨ kore me. NJé je kɨn ə, ɨngəi nḛ majɨ je kɨ Luwə un-n mɨndɨne kadɨ n-adɨ-de.
12 Não queremos que se tornem preguiçosos, mas que sejam como os que creem e têm paciência, para que assim recebam o que Deus prometeu.
13 Lokɨ Luwə un mɨndɨne adɨ *Abɨrakam, dan go kun mɨndɨ ka kɨn kɨ kɨbɨ rɔ me tɔne tɨ wa. Təkɨ rɔjetɨ, dəw kɨ rangɨ kɨ ɨte kadɨ ɨbɨ rɔne kɨ tɔe goto.
13 Deus fez a promessa a Abraão e jurou cumpri-la. E, como não havia ninguém maior do que ele mesmo, Deus jurou pelo seu próprio nome.
14 Luwə ə nə: «M-a m-jangɨ dɔi təkɨ rɔjetɨ, ə m-a m-adɨ gɨn kai je ba̰yḭ-naa.»
14 Ele disse a Abraão: “Eu prometo que abençoarei você ricamente e lhe darei muitos descendentes.”
15 Abɨrakam ngəm go kun mɨndɨ lə Luwə kɨ kore me. Be ə, ɨngə-n nḛ kɨ Luwə un-n mɨndɨne ade.
15 Abraão teve paciência e por isso recebeu o que Deus havia prometido.
16 Lokɨ dɨje ɨbi rɔde nɨngə, ɨbi rɔde kɨ tɔ dəw kɨ boy ɨtə-de. Kɨbɨ rɔ ka kɨn a tɔjɨ kadɨ ta je kɨ n-əli əi ta je kɨ rɔjetɨ. Adɨ a ɨndə gangɨ ta je kɨ tade asɨ-naa dɔ tɨ al.
16 Quando alguém jura, usa o nome de uma pessoa que é maior do que ele, e o juramento acaba com qualquer discussão.
17 Nɨngə Luwə ge tɔjɨ njé je kɨ a ɨngəi nḛ majɨ je kɨ un-n mɨndɨne ka kɨn kɨ taga ay njay ɓəy, kadɨ ndu-kun je ləne a yəti al. Be ə, dan go kun mɨndɨ ləne kɨ kɨbɨ rɔ ɓəy.
17 Deus quis deixar bem claro aos que iam receber o que ele havia prometido que jamais mudaria a sua decisão. Por isso, junto com a promessa, fez o juramento.
18 Kun mɨndɨ əi kɨ kɨbɨ rɔ əi nḛ je kɨ joo kɨ dəw a yətɨ-de al. Be ə me kun mɨndɨ tɨ ə se me kɨbɨ rɔ je tɨ lə Luwə kɨn, a əi taje kɨ ngom al ratata, adɨ ta je kɨn ɨlə dɨngəm me je tɨ ngay, j-əi je kɨ j-ɨyə̰i nḛ je pətɨ mba kadɨ j-uwə nḛ kɨndə me dɔ tɨ, kɨ e kɨ kadɨ-je kɨn ba.
18 Portanto, há duas coisas que não podem ser mudadas, e a respeito delas Deus não pode mentir. E assim nós, que encontramos segurança nele, nos sentimos muito encorajados a nos manter firmes na esperança que nos foi dada.
19 Nḛ kɨndə me dɔ tɨ kɨn ra adɨ kɨsɨ kɨ dɔ taa ləje to tə kəy kɨ kɨndə dɔ mbal tɨ be. E nḛ kɨ dəw a ɓadɨ dɔ tɨ al nɨm, taa e nḛ kɨ nga̰ nɨm tɔ, nɨngə ɨndə kɨbɨ gangɨ lo kɨ me kəy tɨ lə Luwə kɨ to dɔra̰ tɨ gangɨ, ə ur me lo tɨ kɨ ay njay njay ɨtə made je.
19 Essa esperança mantém segura e firme a nossa vida, assim como a âncora mantém seguro o barco. Ela passa pela cortina do templo do céu e entra no Lugar Santíssimo celestial.
20 E lo kɨn ə, Jəju ur tɨ kəte no̰je tɨ tə nje tḛḛ ta rəbɨ no̰je tɨ. Jəju təl nje kɨjə nḛ məsɨ kadɨ-kare kɨ bo kɨ ratata tə Məlsɨsədəkɨ be.
20 Foi lá que, para o nosso bem, Jesus entrou antes de nós. E ele se tornou para sempre o Grande Sacerdote , na ordem do sacerdócio de Melquisedeque.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Hebreus 6, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.