Gálatas 2
KƗLӘ-MƗNDƗ KƗ SƗGƗ (BJVNT) vs VC
1 Ɓal dɔgɨ gɨde e sɔ go tɨ, m-təl m-aw Jorijaləm tɨ gogɨ ɓəy. J-aw naa tɨ kɨ Barnabasɨ. Madɨ Tɨtɨ aw səje naa tɨ tɔ.
1 Catorze anos mais tarde, subi outra vez a Jerusalém com Barnabé, levando também Tito comigo.
2 M-təl m-aw Jorijaləm tɨ gogɨ tadɔ Luwə tḛḛ kɨ dɔ adɨ-m kadɨ m-aw gogɨ. M-aw m-ɓar njé kɔr no̰ njé kaw-naa je kɨ Jorijaləm tɨ, kɨ dɨje ooi ta ləde, dam kare, m-ɔr-de gɨn Poy Ta kɨ Majɨ kɨ m-ɨsɨ m-ɨlə mbḛe dan dɨje tɨ kɨ əi *Jɨpɨ je al. M-ɔr-de gɨne be mba kadɨ kɨlə je kɨ m-ra kəte kɨ e kɨ nay kadɨ m-ra ɓəy kɨn e kɨ ndangɨ kare al.
2 E subi em conseqüência de uma revelação. Expus-lhes o Evangelho que prego entre os pagãos, e isso particularmente aos que eram de maior consideração, a fim de não correr ou de não ter corrido em vão.
3 Madɨ kɨləm Tɨtɨ kɨ e səm e Gɨrəkɨ, nə dəw madɨ kɨ ɨndə gu dɔe tɨ kadɨ ɨjə mɔtɨne goto.
3 Entretanto, nem sequer meu companheiro Tito, embora gentio, foi obrigado a circuncidar-se.
4 Ta lə kɨjə mɔtɨ, e ta lə ngako̰ je je kɨ ngom, kɨ rəi uri danje tɨ kɨ go ngə̰y ə gei kadɨ tə Tɨtɨ ɨjə mɔtɨne. Dəwe je kɨn rəi uri danje tɨ kadɨ n-gəri gɨn taa kɨyə̰ taa ləje kɨ Jəju Kɨrɨsɨ taa-je ɨyə̰-je taa. NDɨgi kadɨ je ɓəə je gɨn ndu-kun tɨ.
4 Mas, por causa dos falsos irmãos, intrusos - que furtivamente se introduziram entre nós para espionar a liberdade de que gozávamos em Cristo Jesus, a fim de nos escravizar -,
5 Nə ngon dɔkagɨlo kɨ ndə̰y be ka j-ɨyə̰ j-adɨ-de kadɨ dumi dɔje al. Be mba kadɨ ta kɨ rɔjetɨ lə Poy Ta kɨ Majɨ kɨn to-n lo tone tɨ mbata ləsi.
5 fomos, por esta vez, condescendentes, para que o Evangelho permanecesse em sua integridade.
6 Nɨngə dɨje kɨ əi njé kɔr no̰ njé kaw-naa je, kɨ əi je ə əi dɨje kɨ ndəge je ɨsɨ ooi ta ləde, usɨ-m dɔ ke kɨ boy tɨ ləde al. Tadɔ Luwə oo dəw madɨ təkɨ e kɨ ngay ɨtə made al. Nɨngə dɨje ka kɨn ɨndəi gu dɔm tɨ kadɨ m-ra nḛ madɨ kɨ rangɨ al tɔ.
6 Quanto aos que eram de autoridade - o que antes tenham sido não me importa, pois Deus não se deixa levar por consideração de pessoas -, estas autoridades, digo, nada me impuseram.
7 Nḛ kare kɨ gəri, gəri kadɨ Luwə ə adɨ-m kɨlə kɨlə mbḛ Poy Ta kɨ Majɨ dan dɨje tɨ kɨ əi Jɨpɨ je al. Adɨ-m təkɨ adɨ-n Pɨyər e nje kɨlə mbḛ Poy Ta kɨ Majɨ dan Jɨpɨ je tɨ ka kɨn be tɔ.
7 Ao contrário, viram que a evangelização dos incircuncisos me era confiada, como a dos circuncisos a Pedro
8 Luwə ɨndə Pɨyər adɨ e nje kaw kɨlə rɔ Jɨpɨ je tɨ, ə ɨndə-m adɨ mi nje kaw kɨlə rɔ dɨje tɨ kɨ əi Jɨpɨ je al tɔ.
8 {porque aquele cuja ação fez de Pedro o apóstolo dos circuncisos, fez também de mim o dos pagãos}.
9 Jakɨ nɨm, Pɨyər nɨm, Ja̰ nɨm ə əi dɨje kɨ ndəge je ooi-de kadɨ əi tɔgɨ njé kaw-naa je. Nɨngə əi je wa kɨn ka gəri kadɨ kɨ rɔjetɨ, Luwə ə ɨlə kɨlə kɨn jim tɨ, kɨ go me-majɨ tɨ lie. E be ə, adi-je ji ko̰de adɨ j-uwə təkɨ ndude e naa tɨ səje kadɨ je j-aw rɔ dɨje tɨ kɨ əi Jɨpɨ je al ə əi je awi rɔ Jɨpɨ je tɨ tɔ.
9 Tiago, Cefas e João, que são considerados as colunas, reconhecendo a graça que me foi dada, deram as mãos a mim e a Barnabé em sinal de pleno acordo:
10 Nḛ kɨ dəji-je, e kɨndə kəm go njé ndoo je tɨ. Nɨngə e kɨn e nḛ kɨ m-ɨndə kəm go tɨ majɨ m-ɨsɨ m-ra tɔ.
10 iríamos aos pagãos, e eles aos circuncidados. Recomendaram-nos apenas que nos lembrássemos dos pobres, o que era precisamente a minha intenção.
11 Lokɨ Pɨyər re A̰tɨyosɨ tɨ, ra nḛ kɨ go rəbe tɨ al, adɨ m-ndange ta kəm dɨje tɨ.
11 Quando, porém, Cefas veio a Antioquia, resisti-lhe francamente, porque era censurável.
12 M-ndange, tadɔ, kəte no̰ kadɨ dɨje madɨ kɨ Jakɨ ɨlə-de rəi tḛḛi rɔde tɨ, Pɨyər uso nḛ naa tɨ kɨ dɨje kɨ əi *Jɨpɨ je al. Nə lokɨ dɨje kɨn rəi tḛḛi rɔde tɨ, Pɨyər ɔr rɔne gogɨ, mbatɨ kuso nḛ kɨ dɨje kɨ uso səde nḛ kəte ka kɨn. MBatɨ kuso səde nḛ, tadɔ ɓəl njé kɨjə mɔtɨde kɨ oo-de.
12 Pois, antes de chegarem alguns homens da parte de Tiago, ele comia com os pagãos convertidos. Mas, quando aqueles vieram, retraiu-se e separou-se destes, temendo os circuncidados.
13 Ra adɨ njé kaw-naa je kɨ na̰ je kɨ əi Jɨpɨ je, ndaji Pɨyər me tulə rɔ naa tɨ kɨn tɔ. Bɨtɨ kadɨ Barnabasɨ wa kɨ dɔne osɨ me hal kədɨ kəm-naa tɨ ləde ka kɨn tɔ.
13 Os demais judeus convertidos seguiram-lhe a atitude equívoca, de maneira que mesmo Barnabé foi levado por eles a essa dissimulação.
14 Lokɨ m-o kadɨ nḛ rade un go rəbɨ kɨ rɔjetɨ lə Poy Ta kɨ Majɨ al, m-əl Pɨyər ta kəm dɨje pətɨ m-ə nə: «Re ḭ kɨ ḭ Jɨpɨ, ɨyə̰ nḛ ra Jɨpɨ je, ə ɨra nḛ lə Jɨpɨ je al, e go tɨ al kadɨ ɨndə gu dɔ dɨje tɨ kɨ əi Jɨpɨ je al kadɨ rai nḛ lə Jɨpɨ je.»
14 Quando vi que o seu procedimento não era segundo a verdade do Evangelho, disse a Cefas, em presença de todos: Se tu, que és judeu, vives como os gentios, e não como os judeus, com que direito obrigas os pagãos convertidos a viver como os judeus?
15 J-əi nɨngə, j-əi Jɨpɨ kojɨ ɓe je, ɓɨ j-əi ndəgɨ dɨje kɨ njé ra majal je kam al.
15 Nós, judeus de nascença, e não pecadores dentre os pagãos,
16 Jɨ gər kadɨ Luwə tɨdə dəw dəw tɨ ləne kɨ takul kadɨ-me Jəju Kɨrɨsɨ par, ɓɨ kɨ go rəbɨ ra go ndu-kun tɨ lə *Mojɨ al. E be ə, je wa ka, j-un meje j-adɨ Jəju Kɨrɨsɨ mba kadɨ Luwə ɔr-n ta dɔje tɨ. Ɔr ta dɔje tɨ kɨ go rəbɨ kadɨ-me Kɨrɨsɨ ɓɨ kɨ go rəbɨ təl rɔ go ndu-kun tɨ lə Mojɨ al. Tadɔ dəw kare kɨ Luwə a ɔr ta dɔe tɨ kɨ go rəbɨ təl rɔ go ndu-kun tɨ lə Mojɨ goto.
16 sabemos, contudo, que ninguém se justifica pela prática da lei, mas somente pela fé em Jesus Cristo. Também nós cremos em Jesus Cristo, e tiramos assim a nossa justificação da fé em Cristo, e não pela prática da lei. Pois, pela prática da lei, nenhum homem será justificado.
17 Kɨn ə re, je Jɨpɨ je, jɨ sangɨ rəbɨ kadɨ Luwə ɔr-n ta dɔje tɨ kɨ go rəbɨ kadɨ-me Kɨrɨsɨ nɨngə, tɔjɨ kadɨ je njé ra majal je tə ndəgɨ dɨje kɨ əi Jɨpɨ je al be tɔ. Ə se e kɨn tɔjɨ kadɨ Kɨrɨsɨ e nje ra kɨlə lə majal wa? Jagɨ e be al.
17 Pois, se nós, que aspiramos à justificação em Cristo, retornamos, todavia, ao pecado, seria porventura Cristo ministro do pecado? Por certo que não!
18 Nɨngə, re m-təl m-aw go ndu-kun je tɨ kɨ m-ɨyə̰-de kɔ kəte kɨn ɓəy ə, mi wa m-tɔjɨ kadɨ mi nje kal dɔ ndu-kun.
18 Se torno a edificar o que destruí, confesso-me transgressor.
19 Kɨ ɔjɨ dɔ ndu-kun, m-oy koy kɨ e ndɨgɨ lə ndu-kun, mba kadɨ m-ɨsɨ kɨ dɔm taa mbata lə Luwə. Mi kɨ ɓə kagɨ-dəsɨ tɨ naa tɨ kɨ Kɨrɨsɨ.
19 Na realidade, pela fé eu morri para a lei, a fim de viver para Deus. Estou pregado à cruz de Cristo.
20 Nɨngə kɨsɨ-m kɨ dɔm taa, e mi ə m-ɨsɨ kɨ dɔm taa al, nə e Kɨrɨsɨ ə ɨsɨ me darɔm tɨ. Kɨsɨ-m kɨ dɔm taa dəw tɨ, m-ɨsɨ me kadɨ-me NGon Luwə tɨ. NGon Luwə kɨ ndɨgɨ-m ə adɨ rɔne mbata ləm.
20 Eu vivo, mas já não sou eu; é Cristo que vive em mim. A minha vida presente, na carne, eu a vivo na fé no Filho de Deus, que me amou e se entregou por mim.
21 Nɨngə, m-ndɨgɨ kadɨ ra majɨ lə Luwə kɨn e nḛ kɨ kɔ kare al. Tadɔ re e kɨ go rəbɨ təl rɔ go ndu-kun tɨ lə Mojɨ ə Luwə ɔr-n ta dɔ dəw tɨ nɨngə, koy lə Kɨrɨsɨ e nḛ kɨ ndangɨ kare ba.
21 Não menosprezo a graça de Deus; mas, em verdade, se a justiça se obtém pela lei, Cristo morreu em vão.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Gálatas 2, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.