Marcos 5

Yennu Gbouŋ Mɔɔr (BIM) vs ARA

Sair da comparação
ARA Almeida Revista e Atualizada 1993
1 Yiisa nan u poorpoweiteeb din poot Galilii mɔkgbeŋir na gbingbanleer po, Gerasa yent ni.
1 Entrementes, chegaram à outra margem do mar, à terra dos gerasenos.
2 Yiisa nba nyii burgbetir na ni yoo nba, li taakpaak ni ki jasɔɔ nyii kaat ni ki chetɔ. Narinbiiuk din be jɔɔ na ni,
2 Ao desembarcar, logo veio dos sepulcros, ao seu encontro, um homem possesso de espírito imundo,
3 ki u dɔɔ kaat na ni. Sɔɔ din kaa ki saa fit baanɔ banti, ki bia kan fit lorɔ jarit gbaa;
3 o qual vivia nos sepulcros, e nem mesmo com cadeias alguém podia prendê-lo;
4 kimaan bi-i baan u nii nan u taa bant, ŋaan u din tuu yabit bant na kure, ki bia biir kut nba be u taa ni na. U din mɔk paŋ bonchiann, ki sɔɔ ki fit gɔi-ɔ.
4 porque, tendo sido muitas vezes preso com grilhões e cadeias, as cadeias foram quebradas por ele, e os grilhões, despedaçados. E ninguém podia subjugá-lo.
5 Nyiɔk nan yonnu ni kur ki u lin kaat nan kunkona ni ki yikin ŋaan dia tana ki ŋma u mɔŋ.
5 Andava sempre, de noite e de dia, clamando por entre os sepulcros e pelos montes, ferindo-se com pedras.
6 Waa din daa be banfɔkira ŋaan la Yiisa na, ki u tin ki tan gbaan Yiisa tɔɔnn,
6 Quando, de longe, viu Jesus, correu e o adorou,
7 ŋaan yikin sanpaapowa ki yet a “Yiisa, Yabint Yennu Bija, min nan fin nlee mantiki? Yennu paak ki n barima, a daa mukisimi.”
7 exclamando com alta voz: Que tenho eu contigo, Jesus, Filho do Deus Altíssimo? Conjuro-te por Deus que não me atormentes!
8 U yet nna, kimaan Yiisa poŋ yakii nan narinbiiuk na a “Fin narinbiiuk na, nyimin jɔɔ na ni.”
8 Porque Jesus lhe dissera: Espírito imundo, sai desse homem!
9 Li poorpo ki Yiisa boiɔ a, “A sanni?”
9 E perguntou-lhe: Qual é o teu nome? Respondeu ele: Legião é o meu nome, porque somos muitos.
10 Ki narinbiit na te ki jɔɔ na barin Yiisa a u daa nyintib ki bi saa tingaŋ ni.
10 E rogou-lhe encarecidamente que os não mandasse para fora do país.
11 Doorii bonchiann din see kunkonn na paak ki kpia ki di.
11 Ora, pastava ali pelo monte uma grande manada de porcos.
12 Ki narinbiit na barin Yiisa a, “Chabint ki tin saan kɔɔ doorii na ni.”
12 E os espíritos imundos rogaram a Jesus, dizendo: Manda-nos para os porcos, para que entremos neles.
13 Ki Yiisa chabib sɔnu, ki bi nyii jɔɔ na ni, ki kɔɔ doorii na ni. Ki doorii na kur tin sik mɔkgbeŋir na ni, ki dii nyun. Doorii na kann din teen nan tusaa ŋanlee nawa.
13 Jesus o permitiu. Então, saindo os espíritos imundos, entraram nos porcos; e a manada, que era cerca de dois mil, precipitou-se despenhadeiro abaixo, para dentro do mar, onde se afogaram.
14 Ki binba guu doorii na fiir chiar ki saa mɔɔnt li labaar doo ni nan kpaant ni. Ki niib baar a bin la linba kur tun maŋ.
14 Os porqueiros fugiram e o anunciaram na cidade e pelos campos. Então, saiu o povo para ver o que sucedera.
15 Baa baar Yiisa boor yoo nba, ki la jɔɔ nba ki narinbibur tuu be u ni na kar leŋ nan laafia nan u dudukit kura fanu, ki ji lia tiat, ki jaŋmaanii soorib.
15 Indo ter com Jesus, viram o endemoninhado, o que tivera a legião, assentado, vestido, em perfeito juízo; e temeram.
16 Ki binba lar na betib linba tun ki tur jɔɔ na, ki bia betib doorii na labaar.
16 Os que haviam presenciado os fatos contaram-lhes o que acontecera ao endemoninhado e acerca dos porcos.
17 Ŋanne ki niib na ji barin Yiisa a wun nyi bi tiŋ ni.
17 E entraram a rogar-lhe que se retirasse da terra deles.
18 Yiisa nba din tee siir a wun kɔɔ burgbetir na yoo nba, ki jɔɔ nba ki Yiisa nyinn narinbiit u ni na barimɔ a, “Ŋaant min nan fin n lakin saan.”
18 Ao entrar Jesus no barco, suplicava-lhe o que fora endemoninhado que o deixasse estar com ele.
19 Ŋaan ki Yiisa ki saki, ki betɔ a, “Ii ŋmat kii kun a niib boor ki saa betib Yennu nba tina ninbaauk ki bia tun toonjaann ki tura biaŋinba.”
19 Jesus, porém, não lho permitiu, mas ordenou-lhe: Vai para tua casa, para os teus. Anuncia-lhes tudo o que o Senhor te fez e como teve compaixão de ti.
20 Ŋanne ki jɔɔ na ji lin yent nba ki bi yir Doi-piik na ni, ki mɔɔntir linba kur ki Yiisa tun turɔ maŋ, ki li teen sɔɔ kur yaarlituk.
20 Então, ele foi e começou a proclamar em Decápolis tudo o que Jesus lhe fizera; e todos se admiravam.
21 Li poorpo ki Yiisa bia ŋmat poot mɔkgbeŋir na gbingbanleer. Waa saa baar mɔk-pootir na, ki nibur tikir ki lintɔ.
21 Tendo Jesus voltado no barco, para o outro lado, afluiu para ele grande multidão; e ele estava junto do mar.
22 Ki jasɔɔ baar leŋ, ki u sann yi Jairus; u din tee Yenjiantu diiuk ni saakɔsɔɔe. Jɔɔ na nba la Yiisa yoo nba, ki u gbaan Yiisa tɔɔnn,
22 Eis que se chegou a ele um dos principais da sinagoga, chamado Jairo, e, vendo-o, prostrou-se a seus pés
23 ki barimɔ nan u par kur a “N bonpobike yiar ki per kuuma. A kan baar na ki tan yii a nii u paak ki wun lek la laafia ki tinni-i?”
23 e insistentemente lhe suplicou: Minha filhinha está à morte; vem, impõe as mãos sobre ela, para que seja salva, e viverá.
24 Ŋanne ki ŋɔɔ nan Yiisa ji saa u ŋaak ni. Ki nibur mun bia waa ki muk ki tut Yiisa.
24 Jesus foi com ele. Grande multidão o seguia, comprimindo-o.
25 Poosɔɔ nna mun din be ki siik fabouŋ ki tan jaŋ bina piik nan ŋanlee,
25 Aconteceu que certa mulher, que, havia doze anos, vinha sofrendo de uma hemorragia
26 ki lin tebteeb bonchiann boor a wun teb u mɔŋ, ki tan gbenn u faar, ŋaan ki yiaru na bia pukii.
26 e muito padecera à mão de vários médicos, tendo despendido tudo quanto possuía, sem, contudo, nada aproveitar, antes, pelo contrário, indo a pior,
27 Ki u tan gbat Yiisa po; li paak, ki u baar nibur na ni, ki waa u poorpo, ŋaan bikii u par ni a
27 tendo ouvido a fama de Jesus, vindo por trás dele, por entre a multidão, tocou-lhe a veste.
28 “Mi-i lekii sii u liatir kuukɔɔ gbaa, n saa la laafiawa;”
28 Porque, dizia: Se eu apenas lhe tocar as vestes, ficarei curada.
29 ki set tan sii u liatir. Li taakpaak ni ki u fabouŋ na jit; ki u bann u gbanant ni nan u la laafiawa.
29 E logo se lhe estancou a hemorragia, e sentiu no corpo estar curada do seu flagelo.
30 Li yoo ki Yiisa bann u par ni nan paŋ nyii u niwa. Ki u jiant boi niib na a “Ŋmee sii n liatiri?”
30 Jesus, reconhecendo imediatamente que dele saíra poder, virando-se no meio da multidão, perguntou: Quem me tocou nas vestes?
31 Ki u poorpoweiteeb na mun ŋmat boiɔ a, “Fin la nibur na muk nna, ŋaan ki a boit a ŋmee siiani?”
31 Responderam-lhe seus discípulos: Vês que a multidão te aperta e dizes: Quem me tocou?
32 Ŋaan ki u lek bia gorii lintir, a wun la nirɔ nbae siiu.
32 Ele, porém, olhava ao redor para ver quem fizera isto.
33 Poo na nba bann linba tun u gbanant ni na paak, ki jaŋmaanii soorɔ, ki u jekir yɔr yɔr, ki baar tan gbaan Yiisa tɔɔnn, ki betɔ barmɔnii kur.
33 Então, a mulher, atemorizada e tremendo, cônscia do que nela se operara, veio, prostrou-se diante dele e declarou-lhe toda a verdade.
34 Ŋanne ki Yiisa betɔ a “N niipoo, faa teenin yada na paake te ki a la laafia. Ii saa nan parmaasir. A yiaru kur gbenna.”
34 E ele lhe disse: Filha, a tua fé te salvou; vai-te em paz e fica livre do teu mal.
35 Yiisa nba daa piak linba na ki siab nyii Jairus na ŋaak ki baar yet Jairus maŋ a, “A bonpobik na taan kpowa. Bee ki a ji daamii Wanntɔɔ na?”
35 Falava ele ainda, quando chegaram alguns da casa do chefe da sinagoga, a quem disseram: Tua filha já morreu; por que ainda incomodas o Mestre?
36 Ki Yiisa lek teen nan u ki gbat na, ŋaan bet Jairus maŋ a, “Daa tiin jaŋmaanii. Teentin yada.”
36 Mas Jesus, sem acudir a tais palavras, disse ao chefe da sinagoga: Não temas, crê somente.
37 Ŋanne ki Yiisa ki sak ki sɔɔ n weiɔ saan ŋaak na ni, see Piita nan Jeems nan u waarɔ Jɔɔnn.
37 Contudo, não permitiu que alguém o acompanhasse, senão Pedro e os irmãos Tiago e João.
38 Baa din baar ŋaak na ni yoo nba, ki Yiisa gbat fuut nan kpemɔnii.
38 Chegando à casa do chefe da sinagoga, viu Jesus o alvoroço, os que choravam e os que pranteavam muito.
39 Ŋanne ki u kɔɔ boib a “Bee fuute mani? Bee ki i bui? Bik na ki kpo kaa, u gɔɔnte.”
39 Ao entrar, lhes disse: Por que estais em alvoroço e chorais? A criança não está morta, mas dorme.
40 Baa gbat u barii na ki bi laau. Ŋanne ki u ber nyinnib, ŋaan jii bik na baa nan u naa ki pukin u poorpoweiteeb bantaa na po, ki bi kɔɔ diiuk nba ki bik na dɔɔ na ni.
40 E riam-se dele. Tendo ele, porém, mandado sair a todos, tomou o pai e a mãe da criança e os que vieram com ele e entrou onde ela estava.
41 Baa kɔɔ yoo nba, ki u soor bik na nuu ŋaan yetɔ a “Talita kum.” Li paak tee, “Bonpobik, n yeen fine, fiit.”
41 Tomando-a pela mão, disse: Talitá cumi!, que quer dizer: Menina, eu te mando, levanta-te!
42 Li taakpaak ni ki bonpobik na fiir set kakibii, ki somm lin. Ki li yaar litib bonchiann. (U din tee bina piik nan ŋanlee bike.)
42 Imediatamente, a menina se levantou e pôs-se a andar; pois tinha doze anos. Então, ficaram todos sobremaneira admirados.
43 Ŋaan ki Yiisa kpaamm a bii mi bin yet sɔɔ, ki bia betib a bin tur bik na jeet ki wun di.
43 Mas Jesus ordenou-lhes expressamente que ninguém o soubesse; e mandou que dessem de comer à menina.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Marcos 5, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.