Jonas 1
Yennu Gbouŋ Mɔɔr (BIM) vs VC
1 Dasiare ki Yennu din pak nan Jona, wunba tee Amitai bija na.
1 A palavra do Senhor foi dirigida a Jonas, filho de Amitai, nestes termos:
2 U din yetɔ a, “Saant digbangbeŋir nba ki bi yi Ninefe na, ki saa wannib bi biit. N mi bi yanbɔmm po.”
2 Levanta-te, vai a Nínive, a grande cidade, e profere contra ela os teus oráculos, porque sua iniqüidade chegou até a minha presença.
3 Ŋaan Jona din chiar gaar gann poe, a wun bɔr ki Yennu daa laatɔ, ki saan digbansiar ki bi yir Jɔpa, ki saa la ŋaruŋ ki li saa doo nba sann tee Speenn na. Waa din la ŋaruŋ maŋ, ki u pa kɔɔnu likirii ŋaan kɔɔ, ki dukii wun saan Speenn ki saa bɔr.
3 Jonas pôs-se a caminho, mas na direção de Társis, para fugir do Senhor. Desceu a Jope, onde encontrou um navio que partia para Társis; pagou a passagem e embarcou nele para ir com os demais passageiros para Társis, longe da face do Senhor.
4 Ŋaruŋ maŋ nba din fiir saa na, ki Yennu tun wonpaaruk mɔkgbeŋir na paak. Wouŋ na nba din mantik paar na, ki ŋaruŋ na ji loon lin yakit.
4 O Senhor, porém, fez vir sobre o mar um vento impetuoso e levantou no mar uma tempestade tão grande que a embarcação ameaçava espedaçar-se.
5 Binba din be ŋaruŋ na ni yan din put bonchiann, ki bi jak wuyikinii ki loon sommir. Sɔɔ kur din yikin ki yi u yenbike. Baa din gbaa baa saa teen biaŋinba ki ŋaruŋ na n fukit na, bi din nyinn jika nba be ŋaruŋ na ni kurae ki lu nyun ni. Li yoo na ki Jona dɔɔ ŋaruŋ na ni ki gɔɔn kpowa.
5 Aterrorizados, os marinheiros puseram-se a invocar cada qual o seu deus, e atiraram no mar a carga do navio para aliviarem-no. Entretanto, Jonas tinha descido ao porão do navio e, deitando-se ali, dormia profundamente.
6 Ŋaruŋ na yudaanɔ nba lau yoo nba, ki u boiɔ a, “A tuun bee nna? Fiit ki boi a Yennu sommir po. Li pasiar u saa tint ninbaauk ki foorita.”
6 Veio o capitão e o despertou: Dorminhoco! Que estás fazendo aqui? Levanta-te e invoca o teu Deus, para ver se ele se lembra talvez de nós e nos livre da morte.
7 Ki binba be ŋaruŋ na ni din yet bi leeb a, “Ŋaant man tin lu suka ki laan ŋmee yen biit nba tan baat nan ninbɔŋ na.” Baa lu suka yoo nba, ki li soor Jona.
7 Em seguida disseram os marinheiros entre si: Vinde e tiremos à sorte para sabermos quem é a causa deste mal. Lançaram a sorte e esta caiu sobre Jonas.
8 Ŋanne ki bi boiɔ a, “Ti saa nyiir ŋmee linba na paaki? A tuun bee nna? A nyii digbanlanne? A tee boorlaŋe?”
8 E perguntaram-lhe: Tu, por quem nos acontecem estes males, dize-nos qual é a tua profissão? De onde vens? A que país e a que raça pertences?
9 Ki Jona jiin a, “N tee Hiibru boorue. N jiantir Yennu-e, wunba tee yendɔuŋ ni Yennu, ki din nan tiŋ nan mɔkgbeŋa na.”
9 Sou hebreu, respondeu ele. Adoro o Senhor, Deus dos céus, que criou o mar e todos os continentes.
10 Jona din tukin ki pakib nan u tiin a wun bɔre, ki Yennu daa laatɔ.
10 Ficaram então aqueles homens possuídos de grande temor, e disseram-lhe: Por que fizeste isto? Pois tinham compreendido, pela própria declaração de Jonas, que este fugia para escapar à ordem do Senhor.
11 Wouŋ na din ŋammit yabitir ki pukii yoo nan yoo, ki niib na ji tan boiɔ a, “Ti saa teena nlee ki wouŋ na n diŋi?”
11 E disseram-lhe: Que te havemos de fazer para que o mar se acalme em torno de nós? Porque o mar tornava-se cada vez mais ameaçador.
12 Jona din jiin a, “Jiimin ki lu-n mɔkir ni, ki wouŋ na n maak. N mi nan n biit paake ki wouŋ na tan baari.”
12 Tomai-me, disse Jonas, e lançai-me às águas, e o mar se acalmará. Reconheço que sou eu a causa desta terrível tempestade que vos sobreveio.
13 Ŋaan ki ŋarinkanna na lek yiab a bin saan nan ŋaruŋ na gbingbankpiŋ. Wouŋ na din pukiie yoo kur, ki bi ki fit saa.
13 Os homens remavam para ver se conseguiam ganhar a costa, mas em vão, porque o mar se embravecia cada vez mais contra eles.
14 Bi ji din tan yikin ki yi Yennu-e a, “Yennu, ti meia ki a daa daar ti tuba ki kpit, ti-i nyinn jɔɔ na manfoori. Yennu, fine te ki linba na kur tuun.”
14 Então invocaram o Senhor: Senhor, disseram eles, não nos façais perecer por causa da vida deste homem, nem nos torneis responsáveis pela vida deste homem que não nos fez mal algum. Vós, ó Senhor, fizestes como foi do vosso agrado.
15 Ŋanne ki bi ji wokit Jona, ki lu-u mɔkgbeŋir na ni, ki wouŋ na ŋmin li taakpaak ni.
15 E, pegando em Jonas, lançaram-no às ondas, e a fúria do mar se acalmou.
16 Linba na din te ki ŋarinkanna na tin Yennu jaŋmaanii bonchiann, ki bi mann maruŋ tur Yennu, ŋaan senn mɔsonn nan bi sii jiantirɔ.
16 Tomada de profundo sentimento de temor para com o Senhor, a tripulação ofereceu-lhe um sacrifício, acompanhado de votos.
17 Yennu din te ki jangbeŋir tɔkir Jona ki nak. U din be jaŋ na poor ni yonnu nan nyiɔk ki saa jaŋ daa ŋantaa.
17 O Senhor fez que ali se encontrasse um grande peixe para engolir Jonas, e este esteve três dias e três noites no ventre do peixe.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Jonas 1, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.