Gênesis 44
Yennu Gbouŋ Mɔɔr (BIM) vs VC
1 Ki Joosef tur daabir nba be u ŋaak ni na mɔb a, “Gbeent jab na bɔtoot nan jeet biaŋinba ki bi saa fit jii, ki bia jiin wuun sɔɔ kur nan u likirii bɔtoot na ni.
1 José deu esta ordem ao intendente de sua casa: "Enche de víveres os sacos destes homens tanto quanto possam conter, e põe o dinheiro de cada um na boca do saco.
2 Wuunt n salimpeena nyubitik, bijoontik na bɔtoouk yur paak, ki bia pukin likirii nba ki u pa jeet paak na.” Ki daabir na tun nan Joosef nba wannɔ biaŋinba na.
2 Porás minha taça de prata na boca do saco do mais novo, com o preço do seu trigo". E fez o intendente como José lhe mandara.
3 Sanyapob ni ki bi nyinn u ninjamm na nan bi bonii, ki bi gaar sɔnu.
3 De manhã, ao romper do dia, foram despedidos com seus jumentos.
4 Baa nyii doo na ni ki somm waan, ki Joosef bet daabir nba be u ŋaak ni na a, “Wein ki baar jab na yian. Li-i tee ki a baarib, fan boib a, ‘Bee ki i jii biit ki pa ŋamm paaki?
4 Deixaram a cidade, mas, não tendo ido ainda muito longe, José disse ao seu intendente: "Levanta-te e persegue estes homens e, quando os tiveres alcançado, dir-lhes-ás: Por que pagastes o bem com o mal?
5 Bee ki i jan n chanbaa salimpeena nyubitiki? Li tee linba ki u dia nyue, ki bia tee linba ki u dia ki buntir. I tun ki biir bonchiann.’ ”
5 {A taça que roubastes} é aquela em que bebe o meu senhor e da qual se serve para suas adivinhações. Fizestes muito mal."
6 Daabir na nba wei ki baarib yoo nba, ki u sɔkin mɔbona na.
6 O intendente, tendo-os alcançado, falou-lhes desse modo.
7 Ki bi jiinɔ a, “Chanbaa, barboorbee ki a piak nna na? Ti por nan ti ki tun li bonbooru.
7 Eles responderam-lhe: "Por que fala assim o meu senhor? Longe de teus servos a idéia de fazerem semelhante coisa!
8 A mi nan ti jen nan likirii nba ki ti daan la ti bɔtoot ni Keenann nawa. Bee ki ti ji saa jan salimpeena koo salimmɔna a chanbaa ŋaaki?
8 Nós te trouxemos de Canaã o dinheiro que tínhamos encontrado na boca dos sacos. Por que, pois, haveríamos de roubar prata ou ouro na casa de teu senhor?
9 Chanbaa, li-i tee ki a la wunba boor, yin kpiu, ŋaan timm nba biar, tin teen i daaba.”
9 Que aquele dos teus servos com quem for encontrada a taça morra, e, ao mesmo tempo, nós nos tornemos escravos do meu senhor".
10 Ki u yet a, “N saka, ŋaan see wunba jii nyubitik nae saa teen n daabir, ŋaan yimm nba biar man ŋaai.”
10 "Está bem! disse-lhes ele. Seja como dissestes! Aquele com quem for encontrada a taça será meu escravo. Vós outros sereis livres."
11 Ki bi sikin bi bɔtoot yiama tiŋ ni, ki sɔɔ kur loot u bɔtoouk.
11 E, imediatamente, pôs cada um o seu saco por terra e o abriu.
12 Ki Joosef daabir na fiitir fanu, ki piin bikperik, ki saa joont sanbian, ki ji saa la Benjaminn bɔtoouk ni.
12 O intendente revistou-os começando pelo mais velho e acabando pelo mais novo; e a taça foi encontrada no saco de Benjamim.
13 Ki u ninjamm na kur pat bi tiat nan yanputuk, ki jiin paan bi jika bonii paak, ki ŋmat doo ni.
13 Eles rasgaram suas vestes e, tendo cada um carregado de novo o seu jumento, voltaram para a cidade.
14 Juda nan u ninjamm nba baar Joosef ŋaak, ki sɔɔ ki u daa be, ki bi gbaan u tɔɔnn, ki tibin bi yura tiŋ ni.
14 Judá e seus irmãos entraram em casa de José, que estava ainda em sua casa, e prostraram-se por terra diante dele.
15 Ki Joosef boib a, “I tun bee na? I ki mi nan nijaann nan min nna saa fit ki bunt buntiri-i?”
15 José disse-lhes: "Que é isso que fizestes? Não sabíeis que sou um homem dotado da faculdade de adivinhar?"
16 Ki Juda jiin a, “Chanbaa, ti ji saa yet a bee? Ti saa teen nlee ki nɔi? Ti saa teen nlee ki pak nyinn ti mɔŋ-i? Yennu bakit ti feiwa. Ti kura ji tee a daabae. Ŋaan li ki tee wunba ki a la nyubitik u boor na kɔɔ kaa.”
16 Judá respondeu: "Que podemos dizer a meu senhor? Que falaremos? Como nos justificar? Deus descobriu o crime de teus servos. Somos os escravos do meu senhor, nós e aquele junto de quem foi encontrada a taça."
17 Ki Joosef yet a, “Aaii. N kan ban teen nna. See wunba boor ki n la nyubitik na, ŋɔɔe saa teen n daabir. Yimm nba biar na saa ŋmat kun nan laafia, ki saa tuu i baa.”
17 "Longe de mim, replicou José, o pensamento de agir dessa forma! Mas aquele em poder de quem foi encontrada a taça, esse será o meu escravo. Vós outros, voltai em paz para junto de vosso pai."
18 Ki Juda fiir ki doo Joosef boor ki betɔ a, “Chanbaa, turimin yaak ki min pak nana soon nna. A daa dont wutoor nanin. A tee nan kpanbar tiɔŋ nae.
18 Então Judá adiantou-se e disse a José: "Rogo-te, meu senhor, que permitas ao teu servo dizer uma palavra aos ouvidos do meu senhor, e não se acenda a tua ira contra o teu servo, porque tu és como o próprio faraó.
19 Chanbaa, a daan boit a, ‘I ki mɔk baa koo ninja sɔɔ ki u biari-i?’
19 Meu senhor havia perguntado aos seus servos: Tendes ainda vosso pai? Tendes um irmão?
20 Ki ti jiin a, ‘Ti baa be, ŋaan u tee jakpere, ki ti baa sanbian mun bia be, wunba ki u kpeta ki marɔ. Ki sanbian maŋ yɔɔrɔ kpowa, ŋaan tenn u kuukɔɔe u naa nɔɔk ni. Ki u baa loonɔ hei.’
20 E nós havíamos respondido ao meu senhor que tínhamos um velho pai e um irmãozinho, filho de sua velhice, do qual o irmão havia morrido; e que, como ele foi deixado o único de sua mãe, seu pai o amava.
21 Chanbaa, ki a betit a ti baar nanɔ nna, ki a tan lau.
21 Disseste aos teus servos: Trazei-o para junto de mim, a fim de que o veja com meus olhos.
22 — ausente —
22 Havíamos respondido ao meu senhor que o menino não podia abandonar o seu pai, pois, se o fizesse, seu pai morreria.
23 — ausente —
23 E disseste aos teus servos: Se vosso irmãozinho não vier convosco, não sereis admitidos na minha presença.
24 “Taa ŋmat ki kun ti baa boor, ki ti wannɔ linba kur ki a betit,
24 Quando voltamos para a casa do teu servo, nosso pai, referimos-lhe as palavras do meu senhor.
25 ki u jiin betit a tii ŋmat ki daa jeet waan.
25 E, quando nosso pai nos mandou voltar para comprar alguns víveres,
26 Ki ti yet a, ‘Ti kan fit ŋmati, jɔɔ na kan sak ki gaariti, see ki sanbian na wei ki pukin. Li-i tee ki sanbian na saa saan nant, ti saa ŋmata.’
26 respondemos-lhe: Não podemos descer. Mas, se nosso irmão mais novo nos acompanhar, fá-lo-emos, pois que não seremos admitidos na presença do governador, se nosso irmão não for conosco.
27 — ausente —
27 Teu servo, nosso pai, nos replicou: Sabeis que minha mulher me deu dois filhos.
28 — ausente —
28 Um desapareceu de minha casa, e eu disse: Certamente foi devorado. E não mais o revi até hoje.
29 Li-i tee ki i jii wunba na n boor, ki siar teenɔ, ninbaauk nba ki i saa te ki lin baarin tan saa kpima, kimaan maa kpet biaŋinba na.’
29 Se me tirais ainda este, e lhe acontecer alguma desgraça, fareis descer os meus cabelos brancos à habitação dos mortos, sob o peso da dor.
30 — ausente —
30 Se agora volto para junto de teu servo, meu pai, sem levar conosco o menino, ele, cuja vida está ligada à do menino,
31 — ausente —
31 desde que notar que ele não está conosco, morrerá. E teus servos terão feito descer à habitação dos mortos, sob o peso da aflição, os cabelos brancos do teu servo, nosso pai.
32 Linba pukin tee nnae: N pet n manfoore ki tur n baa, bik na paak. N betɔ nan li-i tee ki n ki jen nan bik na ki turɔ, min la nyiiruk nan n manfoor gbennu.
32 Ora, o teu servo respondeu pelo menino junto de meu pai; e disse-lhe que, se ele não lho reconduzisse, seria eternamente culpado para com seu pai.
33 Ki mɔtana, chanbaa, mine saa biar nna na kii tee a daabir, bik na paak, ŋaan ki a te ki wun ŋmat ki kun nan n ninjamm.
33 Rogo-te, pois: aceita que teu servo fique escravo de meu senhor em lugar do menino, para que este possa voltar com seus irmãos.
34 Li-i tee ki bik na ki weimi, n saa teen nlee ki ŋmat kun n baa boori? N kan fit kii gorii daŋ na booru ki lii baat n baa.”
34 Como poderia eu apresentar-me diante do meu pai, se o menino não for comigo? Oh, eu não poderia suportar a dor que sobreviria a meu pai!"
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Gênesis 44, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.