Esdras 9
Yennu Gbouŋ Mɔɔr (BIM) vs VC
1 Linba na kur nba din tun ki gbenn yoo nba, ki Israel tɔɔndamm na siab baar ki betin a niib na nan mannteeb nan Liifai teeb na ki bɔkit bi mɔŋ nan boorganu nba kɔɔ ki kpiat, ki tee Amonn teeb nan Moab teeb nan Ijipt teeb nan Keenann teeb nan Hef teeb nan Peris teeb nan Jebus teeb, nan Amor teeb na. Bi tuun fei toona nba ki niib na tuun nae.
1 Após todos estes acontecimentos, os chefes aproximaram-se de mim e disseram-me: O povo de Israel, os sacerdotes e os levitas não se conservaram afastados dos habitantes desta terra. Imitaram as abominações dos cananeus, dos hiteus, dos ferezeus, dos jebuseus, dos amonitas, dos moabitas, dos egípcios e dos amorreus.
2 Juu jab na kɔɔnt boorganu waase, ŋamm Yennu kasii niib na tuun nnae ki ŋmat bi mɔŋ. Bi tɔɔndamm nan toona saakab nae mantik tun biir.
2 Tomaram, entre as filhas deles, mulheres para si e para seus filhos. Assim, a raça santa misturou-se com a dos habitantes dessas terras; e os chefes e os magistrados foram os primeiros a dar a mão a essa transgressão.
3 Maa din gbat linba na yoo nba ki n par biir, ki n pat pat n liant, ki bia ŋabir n yut nan n tiaŋ, ŋaan ji kar tiŋ ni, ki yaa n kpo nan parbiir,
3 Ouvindo essas palavras, rasguei minha túnica e a capa, arranquei os cabelos da cabeça e da barba, e sentei-me consternado.
4 ki biar kar leŋ nan parbiir nan yoo nba tan jaŋ nan bin mann daajoouk maruŋ, ki niib piin ki tikii lintirin, ŋamme tee binba ki jaŋmaanii soorib, kimaan baa gbat linba ki ŋamm Israel teeb Yennu yet ki jiin binba nyii Babilonn ki jen na yanbɔmm po na.
4 Ao redor de mim reuniram-se todos aqueles que temiam as palavras do Deus de Israel, por causa da transgressão dos filhos do cativeiro. Quanto a mim, fiquei sentado e angustiado, até o sacrifício da tarde.
5 Yoo nba din tan jaŋ nan bin mann daajoouk maruŋ na, ki n fiir maa bo kar siaminba nan parbiir na, ki bia daa lia n liatchiat na, ki gbaan ki tant n nii, ki miar n Yomdaanɔ Yennu,
5 Na hora da oblação da tarde, levantei-me de minha aflição com minhas vestes e meu manto rasgados; então, caindo de joelhos, estendi as mãos para o Senhor, meu Deus,
6 ki yet a, “Yennu, fei mɔkin bonchiann nan man donn n yur a tɔɔnn po. Ti yanbɔmm na kpek ki yab ki fɔk gar ti yurawa, li fɔk ki baar sanpagbanta.
6 e disse: Meu Deus, estou coberto de vergonha e de confusão ao levantar minha face para vós, meu Deus; porque as nossas iniqüidades acumularam-se sobre nossas cabeças, e nosso pecado chegou até o céu.
7 Laa nyii ti yeejamm yoo ki tan tuu mɔtana, timm nba tee a niib na tun yanbɔmm bonchiann. Ti yanbɔmm na paak, ki timm nan ti kpanbara nan mannteeb na kɔɔ boorganu batnba nuu ni, ki bi kpiit, ki fatit ki soorit ki teent yommii. Ti mantik dii fei halii nan dinna.
7 Desde o tempo de nossos pais até o dia de hoje, temos sido gravemente culpados; e por causa de nossas iniqüidades, fomos escravizados, nós, nossos reis e nossos filhos; fomos entregues à mercê dos reis de outras terras, à espada, ao cativeiro, à pilhagem e à vergonha que nos cobre mesmo nos dias de hoje.
8 Ti Yomdaanɔ Yennu, a tuu mɔk ninbatinu nant yoo waan, ki te ti siab nyii yommisin ni ki ji be ti yamani, kasii boor na. A te ki ti nyii yommisin ni, ki turit manfopaann.
8 Entretanto, o Senhor, nosso Deus, testemunhou-nos por um momento a sua misericórdia, permitindo que subsistisse um resto dentre nós, e concedeu-nos um abrigo em seu lugar santo. Nosso Deus quis assim fazer brilhar a nossos olhos a sua luz, e nos dar um pouco de vida no meio de nossa servidão.
9 Ti tuu tee yommiie, ŋaan fine nyinnit yommisin ni. Fine te ki Peesia kpanbara tinit ninbaauk ki sak ki ti be ti manfoor ni, ki ŋamm maa a jiantu ŋasaakak nba tuu biar ki tee langbenn na, ki bia yaa tii be ti yamani, Juda nan Jerusalem na.
9 Sim somos escravos; mas nosso Deus não nos abandonou em nosso cativeiro. Ele concedeu-nos a benevolência dos reis da Pérsia, dando-nos vida bastante para reconstruir a morada de nosso Deus, reerguer as ruínas, e prometendo-nos um abrigo seguro em Judá e em Jerusalém.
10 “Yennu, ti saa yet a bee nan linba kur tun ki gar na po? Ti bia ŋamm yêt a sennii
10 Agora, ó Deus nosso, que mais poderemos dizer depois de tudo isso?
11 nba ki a te ki a sɔkiniinba nba tee a toontunna turit nawa. Bi din betit nan tiŋ nba ki ti saa a tin kar li ni na tee jakint tiŋe, kimaan niib nba kɔɔ leŋ na gbee nan binben-yanae, laa nyii kpin yeŋ ki saan tuu kpin leer po.
11 Abandonamos os mandamentos que vós nos destes por meio de vossos servos, os profetas, que diziam: a terra em que ides entrar para dominar como possessão vossa é uma terra de impureza, contaminada pelas imundícies dos povos dessas regiões, pelas abominações e impurezas com que a encheram de uma extremidade à outra.
12 Bi din betit nan ti daa kɔɔnt leeb waasi, a tii biaki mi ki ti somm niib maŋ ki bin mɔkit koo ki doo nyɔɔt, li-i tee ki ti loon tin la tiŋ na manu, ki bia gaan tur ti yaaboona yaayoo siiyoo.
12 Não deis, pois, vossas filhas a seus filhos, e nem tomeis as suas filhas para vossos filhos; não vos preocupeis com sua prosperidade e seu bem-estar, para que vos torneis fortes e comais os bons produtos dessa terra, a qual transmitireis para sempre como herança aos vossos filhos.
13 Linba kur lek teenit ki tee tubdatu, ti yanbɔmm nan bonkpeta na paak, ti mi nan fin nba tee ti Yennu nae dat ti tuba, ki li ki jaŋ faa bo saa dat ti tuba biaŋinba, ŋaan te ki ti mɔk manfoor.
13 Depois de tudo o que nos aconteceu por causa de nossas más ações e nossa grande culpabilidade, vós nos conservastes, ó nosso Deus, mais do que mereciam as nossas iniqüidades, e deixastes subsistir um resto dentre nós.
14 Tɔn, nlee ki ti bia saa yêt a sennii na ŋaan kii biaki kɔɔnt niyoona na? Li-i tee ki ti tuun nna, a saa mantik donn wutoor ki lin biirite fas fas, ki kan te nan yenɔkɔɔwa n tenni.
14 Poderíamos recomeçar a violar vossas leis, aliando-nos a esses povos abomináveis? Não vos irritaríeis contra nós, até nos exterminar, sem deixar um sobrevivente que pudesse escapar?
15 Timm Israel teeb Yomdaanɔ Yennu, a mɔk mɔnii ŋaan bia te ki ti mɔk manfoor. Ti fiitir ti biit ki teena, ti ki ŋan nan tin baar a tɔɔnni.”
15 Senhor, Deus de Israel, vós sois justo, porque presentemente nada mais somos que um resto de sobreviventes; eis-nos aqui diante de vós com nossa falta, porque não poderíamos subsistir em vossa presença depois do pecado.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Esdras 9, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.