2 Samuel 19
Yennu Gbouŋ Mɔɔr (BIM) vs VC
1 Bi din kumii Joab nan kpanbar Defid mɔ fabin Absalom kuun paak.
1 E foram dizer a Joab: Eis que o rei chora e se lamenta por causa de Absalão.
2 Ki Defid kunkɔnkɔnna nba din mɔk parpeenn li daar, nyannu paak na la parbiir, kimaan bi din gbat li daar nan kpanbar Defid bui fabin, u bija Absalom kuun paak.
2 E a vitória se transformou em luto naquele dia para todo o exército, porque o povo ouvira dizer que o rei estava acabrunhado de dor por causa de seu filho.
3 Kunkɔnkɔnna na din ŋmat kɔɔ doo ni soon nnae, nan kunkɔnkɔnna nba ki bi tuu nyannib ki bin chiar kɔɔ doo ni nan fei biaŋinba na.
3 Por isso, o exército entrou na cidade em silêncio, como faria um exército coberto de vergonha por ter fugido ao combate.
4 Kpanbar na din pin u numpoe ŋaan bui sanpaapowa, ki yeen a, “N bija, n bija Absalom. Absalom, n bija.”
4 Entretanto o rei, cobrindo a cabeça, dizia em alta voz: Meu filho Absalão! Absalão, meu filho, meu filho!
5 Ki Joab saan kpanbar na ŋaak ki saa yetɔ a, “Dinna nba na, a dinn a jab feiwa, jab nba fat a manfoor, nan a bonjai nan bonpoi, nan a poob nan a poobis manfoa na.
5 Veio então Joab à casa do rei, e disse-lhe: Tu cobres hoje de confusão a face de todos os teus servos que salvaram a tua vida, a vida de teus filhos e filhas, de tuas mulheres e concubinas.
6 Ki a ki loon binba loona maan, ŋaan ji loon binba nama. A fiit paanu ni nan a kunkɔnkɔnna na ki tee siar a boori. N bann nan ti kur-i bonni kpo, ŋaan ki Absalom be, li bo sii mana.
6 Tu amas os que te odeiam e odeias os que te amam, e mostras que os teus chefes e teus servos nada valem para ti. Estou vendo que te darias por satisfeito, se Absalão vivesse e nós fôssemos todos mortos!
7 Mɔtana, ii saa ki saa korin a kunkɔnkɔnna na. N por Yennu sann ni nan li-i tee ki a ki tun nna, li won sii baat wonn sanyiɔk na, ki bi sɔɔ ki biar a boori. Ŋanne ji sii tee bonbiir nba ki a daa ki ban la a bisin niŋa.”
7 Vamos: sai e dirige aos teus servos palavras de reconforto, pois juro-te por Deus que, se não o fizeres, não ficará contigo esta noite homem algum. E isso seria para ti uma desgraça maior do que todas que vieram sobre ti desde a tua juventude!
8 Ki kpanbar na fiir saan kar doo na yaŋir boor, ki u jab na gbat nan u be leŋ, ki bi kur saan taan ki lintɔ.
8 Então levantou-se o rei e foi sentar-se à porta. Foi avisado a todo o exército: Eis que o rei está sentado à porta. E todo o exército veio apresentar-se a ele. Os israelitas tinham fugido cada qual para a sua casa.
9 Israel booru ni kur, niib na din nɔi nan leeb mɔniate ki yaa, “Kpanbar Defid-e fatit ki nyinnit ti datai nuu ni, ki bia nyinnit Filistia teeb nuu ni. Mɔtana, u chiar nyik digbann nawa, kimaan Absalom paak.
9 Em todas as tribos se discutia, dizendo: O rei que nos salvara das mãos de nossos inimigos e da mão dos filisteus, agora teve de fugir da terra diante de Absalão.
10 Absalom nba ki ti dinnɔ naan a wuu diat na kpakin tɔb niwa. Bee teen ki i ki piak siar ki jiin yin jen nan kpanbar Defid-i?”
10 Ora, Absalão, a quem tínhamos sagrado rei sobre nós, morreu no combate. Por que tardais em fazer voltar o rei?
11 Ki maan nba Israel teeb kur piak na baar kpanbar Defid. Tɔn, ki u tun mannteeb Sadok nan Abiatar, a bin saan boi Juda saakab a, “Bee teen ki i mei nan yin jiinin n ŋaak ni?
11 O rei Davi mandou aos sacerdotes Sadoc e Abiatar a seguinte mensagem: Eis o que direis aos anciãos de Judá: Por que seríeis vós os últimos a reconduzir o rei para a sua casa? E chegou aos ouvidos do rei o que se dizia em todo o Israel.
12 Yimme tee n nikpiimm, ki tee n tiɔŋ booru niib, ki bee ki i ki kakii nan yin jen nanin n ŋaak ni?”
12 Vós sois meus irmãos, meus ossos e minha carne. Por que seríeis vós os últimos a reconduzir o rei?
13 Defid bia din betib a bin wann Amasa a, “Fine tee n ninyiar, ki n jikita ki sent Joab seenu ni. Laa nyii dinna ki saa, ki a sii tee kunkɔnkɔnna saakɔɔ. Li-i tee ki n ki tun nna, Yennu n faa kpin.”
13 Direis em seguida a Amasa: Tu és meu osso e minha carne. Que Deus me trate com todo o rigor, se eu não te tornar para sempre o meu general em lugar de Joab.
14 Kpanbar Defid mɔmaan na din maŋ Juda teeb kur, ki bi tun toomii u boor, a wun ŋmat jen nan u saakab kur.
14 Todos os homens de Judá sentiram unanimemente o seu coração voltar-se para o rei, e mandaram-lhe dizer: Volta com todos os teus!
15 Defid din jente, ki chet Juda teeb nba din baar Gilgal a bin sommɔ ki poonɔ Jɔɔdann mɔkir na.
15 O rei voltou. Chegando ao Jordão, eis que todo o Judá tinha acorrido a Gálgala para ir-lhe ao encontro e fazê-lo passar o Jordão.
16 Li yoo maŋe ki Gera bija Simei, wunba tee Benjaminn booru ni nirɔ, ki nyii Bahurim na kakit ki baar Jɔɔdann mɔkir boor, a wun chet kpanbar Defid, ŋɔɔ nan Juda teebe din tɔk.
16 Semei, filho de Gera, o benjaminita de Baurim, com seus quinze filhos e os vinte servos, apressou-se a vir ao encontro do rei Davi.
17 U din be nan jab tusire, ki bi tee Benjaminn booru ni niib. Ki Siiba nba tee Sɔɔl ŋaatoontunnɔ na mun din baar nan u bonjai piik nan banŋmu, nan u ŋaatoontunna piinlee, ki bi baar kpanbar Defid boor, Jɔɔdann mɔkir ni.
17 Levava consigo mil homens de Benjamim, assim como Siba, servo da família de Saul, com seus quinze filhos e vinte servos. E correram rumo ao Jordão antes do rei,
18 Bi din poot mɔkir nae a bin jii kpanbar nan u ŋaateeb ki poomm, ki bia tun waa loon biaŋinba.
18 e dispuseram tudo para fazer passar a família do rei e prestar-lhe todos os serviços que desejassem. Semei, filho de Gera, atirou-se aos pés do rei no momento em que ele ia passar o Jordão
19 ki yet a, “N yomdaanɔ, a nyik chabin biit nba ki n daan tun tura, daar nba ki a daan nyii Jerusalem na. Kpanbar, a nyinnir a yur ni, ki daa tian li po.
19 e disse-lhe: Que o meu senhor não me impute culpa, nem guarde em seu coração a lembrança do crime que cometeu o teu servo no dia em que o rei, meu senhor, deixou Jerusalém.
20 Chanbaa, n mi nan n tun biira, li paake ki n tee sinsinn nirɔ nba nyii Israel booru ni ki baar maa min chet fin n yomdaanɔ dinna nba na.”
20 Teu servo reconhece o seu pecado, e por isso vim hoje, o primeiro de toda a casa de José, ao encontro do rei, meu senhor!
21 Ki Seruya bija Abisai yet a, “Li ŋan ki tin kpi Simei, kimaan u daan sat mɔtont ki tur daanɔ nba ki Yennu gannɔ a wuu tee ti kpanbar nawa.”
21 Abisai, filho de Sarvia, tomou a palavra: Não se deverá antes matar Semei, por ter amaldiçoado o ungido do Senhor?
22 Ki Defid jiin Abisai nan u naa bik Joab a, “Li lai lee. Dinna nba na, i tee n dataie. Li ŋan ki nirɔ n kpo Israel tiŋ na ni dinna nba na-a? Min kaa tee Israel kpanbar dinna nba na-a?”
22 Que eu tenho convosco, ó filhos de Sarvia, respondeu Davi; para que vos comporteis no dia de hoje como meus inimigos? Porventura um só israelita há de ser morto num dia como o de hoje? Ignoro acaso que sou agora rei de Israel?
23 Ŋanne ki u yet Simei a, “N pora, a kan kpo.”
23 E disse a Semei: Não morrerás! E prometeu-lho com juramento.
24 Ki Mefibosef, wunba tee Sɔɔl yaaboonn na mun sik a wun chet kpanbar na, ŋaan ki ki wuur u taa, ki bia ki saat u tiaŋ, ki bia ki wuur u liant, laa nyii daar nba ni ki kpanbar na nyii Jerusalem, ki tan tuu waa nyann yoo nba ki ji kunt.
24 Mifiboset, filho de Saul, desceu também ao encontro do rei. Não tinha lavado os pés nem as mãos, nem feito a barba, nem lavado as suas vestes, desde o dia em que o rei partira até o dia em que ele voltou em paz.
25 Mefibosef nba din nyii Jerusalem ki baar a wun chet kpanbar na yoo nba, ki kpanbar na boiɔ a, “Mefibosef, bee teen ki a bo ki wein saani?”
25 Quando, pois, chegou de Jerusalém vindo ao encontro do rei, Davi disse-lhe: Por que não partiste comigo, Mifiboset?
26 Ki u jiin a, “N yomdaanɔ kpanbar, a mi nan n tee wabike. N daan yet nan n saa jak n boŋe ki wei n kpanbar poor, ŋaan ki Siba, wunba tee n toontunnɔ na kpannin.
26 Meu senhor e rei, respondeu ele, o meu criado enganou-me. Pois eu, teu servo, dissera-lhe que me selasse a jumenta para que eu a montasse e partisse com o rei, porque o teu servo é paralítico.
27 U daan faar faak ki tura ki jiin n po, ŋaan a tee nan Yennu malaka nae. Li paak, tumin linba ki a mi nan li ŋan.
27 Ele, porém, caluniou-me junto do rei, meu senhor. Mas o rei, meu senhor, é como um anjo de Deus; faze o que te parecer bom.
28 N yomdaanɔ, min nan n yeeja ŋaateeb kur bo jaŋ nan ki a kpita, ŋaan ki a daan te ki ti kaar ki di nana. N ki ŋan nan man boia sommir po jikii.”
28 Toda a família de meu pai merecia a morte, diante do meu senhor e rei e, no entanto, admitiste o teu servo entre os que comem à tua mesa. Com que direito posso eu ainda suplicar ao rei?
29 Ki kpanbar na yet a, “A daa yeen siar jikii. N lor nan fin nan Siiba-e saa biit Sɔɔl faar.”
29 Para que tantas palavras?, respondeu o rei. Eu declaro que tu e Siba repartireis os bens.
30 Ki Mefibosef jiin kpanbar a, “Ŋaant ki Siiba n gaar li kur. N yomdaanɔ, faa jen ŋaak ni nan laafia na, li jaŋima.”
30 Ele pode até mesmo ficar com tudo, replicou Mifiboset, uma vez que o rei, meu senhor, voltou em paz para a sua casa.
31 Ki Barsilai, wunba tee Gilead nirɔ na mun nyii Rogelim, ki baar a wun tan somm kpanbar na, ki poonɔ Jɔɔdann mɔkir.
31 Berzelai, o galaadita, desceu de Rogelim e acompanhou o rei, escoltando-o até o Jordão.
32 Barsilai din tee nikpere, ki dii bina piinniin. U din tee gordaanɔe, ki tuu teen kpanbar Defid jeet, yoo nba ki u daan be Mahanaim na.
32 Era já muito velho, com oitenta anos. Sendo muito rico, abastecera o rei durante todo o tempo que esteve em Maanaim.
33 Ki kpanbar na tan yetɔ a, “Weimin ki tin saan Jerusalem ki mii saa kii dia-a.”
33 O rei disse-lhe: Vem comigo, e te sustentarei junto de mim em Jerusalém!
34 Ki Barsilai jiin a, “N manfoor ji kan wei bonchianni, ki bee saa teen ki man weia ki saan Jerusalem-i?
34 Mas Berzelai disse ao rei: Quantos anos viverei ainda, para que suba com o rei a Jerusalém?
35 N poŋ ji tee bina piinniime na, ki siar ki teenin manti. Mi-i dii ki bia nyuu linba kur, n ki bant li mant. Yanyinna na-i yiin, n bia kan gbat. N kpan sii tee jikir kɔɔe ki teen fin n yomdaanɔ kpanbar.
35 Tenho agora oitenta anos, e já não distingo entre o bom e o que não o é. Já não posso saborear o que como e o que bebo, e não ouço mais a voz dos cantores e cantoras. Por que iria o teu servo servir de peso ao rei, meu senhor?
36 N ki ŋan nan paatii. Li paak, n saa chiana ki gar Jɔɔdann mɔkir waaminnae,
36 Teu servo só andou um pedaço de caminho com o rei, e por que lhe haveria o rei de dar semelhante recompensa?
37 ŋaan ŋmat kun n dandoo ni ki saa kpo. Leŋe kpia n baa nan n naa kaat. N bija Kimham-e na, jiimɔ ki wuu sii tuun toonn ki teena, ki a saa ŋammɔ faa loon biaŋinba.”
37 Deixa que teu servo volte, para morrer em minha cidade, junto ao túmulo de meu pai e de minha mãe. Eis, porém, o teu servo Camaão; ele irá com o rei, meu senhor: faze dele o que te parecer melhor.
38 Ki kpanbar na jiin a, “N saa jii Kimham, ki u sii be nanin, ki n saa ŋammɔ faa loon biaŋinba. Linba kur ki a loon, n bia saa tun ki tura.”
38 Que ele venha comigo, respondeu o rei; far-lhe-ei tudo o que te agradar; e a ti também, conceder-te-ei tudo o que desejares de mim.
39 Ŋanne ki Defid nan u jab na kur poot Jɔɔdann mɔkir, ki Defid mɔɔt Barsilai tankpin, ki teen piisin u paak, ki Barsilai ŋmat kun u dandoo ni.
39 Todos passaram o Jordão diante do rei que permaneceu de pé. Davi beijou Berzelai, abençoou-o, e Berzelai voltou para a sua casa.
40 Kpanbar na nba din poot mɔkir na ki baar Gilgal yoo nba, ki Kimham poot ki be u boor. Juda jab kur nan Israel jab bɔkire din somm ki poonɔ.
40 O rei chegou a Gálgala, e Camaão passou com ele. Todo o povo de Judá e a metade do povo de Israel acompanharam o rei.
41 Li din ki weie, ki Israel jab na kur baat kpanbar na boor ki yeen a, “Bee teen ki ti ninjamm nba tee Juda teeb na dukii nan li kpaa ŋamme nan bin somm ki jii fin nan a ŋaateeb nan a jab kur ki pooni Jɔɔdann mɔkiri?”
41 E eis que todos os homens de Israel vieram ter com o rei, dizendo-lhe: Por que te tomaram os nossos irmãos, os filhos de Judá, fazendo-te passar o Jordão com toda a tua família, quando são todos os homens de Davi que formam o teu povo?
42 Ki Juda jab na kur jiin a, “Ti tun nna, kimaan kpanbar na mantik kpiin nante. Bee teen ki i para bee linba na paaki? U ki pat jeet paaki, u bia ki turit siari.”
42 Então responderam os filhos de Judá aos israelitas: É que o rei nos é mais próximo. Por que vos irritais com isso? Acaso temos comido algo do rei, ou tirado para. nós algum proveito?
43 Ki Israel jab na ŋamm yet Juda jab a, “Kpanbar Defid lek tee i nikpiimɔe, ŋaan ti kpiin nanɔ taar piik ki gari. Bee teen ki i ki goriit ki gbooti? I daa tammit nan timme tee binba bo sint yet nan ti jen nan kpanbar na.”
43 Mas os homens de Israel responderam aos de Judá: Temos dez partes no rei, além disso somos vossos irmãos mais velhos. Por que nos desprezastes? Não fomos nós os primeiros a tomar a palavra e a mandar chamar o nosso rei? Os homens de Judá falaram mais duramente ainda que os de Israel.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Samuel 19, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.