2 Samuel 19
Yennu Gbouŋ Mɔɔr (BIM) vs NTLH
1 Bi din kumii Joab nan kpanbar Defid mɔ fabin Absalom kuun paak.
1 Contaram a Joabe que o rei Davi estava chorando e se lamentando por causa de Absalão.
2 Ki Defid kunkɔnkɔnna nba din mɔk parpeenn li daar, nyannu paak na la parbiir, kimaan bi din gbat li daar nan kpanbar Defid bui fabin, u bija Absalom kuun paak.
2 Assim, naquele dia, a alegria da vitória virou tristeza para toda a tropa de Davi porque eles souberam que o rei estava chorando a morte do seu filho.
3 Kunkɔnkɔnna na din ŋmat kɔɔ doo ni soon nnae, nan kunkɔnkɔnna nba ki bi tuu nyannib ki bin chiar kɔɔ doo ni nan fei biaŋinba na.
3 Eles voltaram e entraram na cidade em silêncio, como fazem os soldados que fogem da batalha, envergonhados.
4 Kpanbar na din pin u numpoe ŋaan bui sanpaapowa, ki yeen a, “N bija, n bija Absalom. Absalom, n bija.”
4 O rei havia coberto o rosto e gritava alto: — Ó meu filho! Meu filho Absalão! Absalão, meu filho!
5 Ki Joab saan kpanbar na ŋaak ki saa yetɔ a, “Dinna nba na, a dinn a jab feiwa, jab nba fat a manfoor, nan a bonjai nan bonpoi, nan a poob nan a poobis manfoa na.
5 Então Joabe foi à casa do rei e lhe disse: — Hoje o senhor humilhou os seus soldados, aqueles que salvaram a sua vida, a vida dos seus filhos e filhas e a vida das suas esposas e
6 Ki a ki loon binba loona maan, ŋaan ji loon binba nama. A fiit paanu ni nan a kunkɔnkɔnna na ki tee siar a boori. N bann nan ti kur-i bonni kpo, ŋaan ki Absalom be, li bo sii mana.
6 O senhor odeia os que o amam e ama aqueles que o odeiam. E mostrou que os seus oficiais e os seus soldados não valem nada para o senhor. Eu estou vendo agora que o senhor ficaria muito feliz se hoje Absalão estivesse vivo e todos nós estivéssemos mortos.
7 Mɔtana, ii saa ki saa korin a kunkɔnkɔnna na. N por Yennu sann ni nan li-i tee ki a ki tun nna, li won sii baat wonn sanyiɔk na, ki bi sɔɔ ki biar a boori. Ŋanne ji sii tee bonbiir nba ki a daa ki ban la a bisin niŋa.”
7 Vá agora e dê uma palavra de elogio aos seus soldados. Se não fizer isso, eu juro, em nome de Deus, o Senhor , que amanhã de manhã nenhum deles estará do seu lado. E esse seria o pior desastre de toda a sua vida.
8 Ki kpanbar na fiir saan kar doo na yaŋir boor, ki u jab na gbat nan u be leŋ, ki bi kur saan taan ki lintɔ.
8 Então o rei se levantou e foi sentar-se perto do portão da cidade. Os seus soldados souberam que ele estava lá e se reuniram todos em volta dele. Enquanto isso, todos os israelitas tinham fugido, cada um para a sua casa.
9 Israel booru ni kur, niib na din nɔi nan leeb mɔniate ki yaa, “Kpanbar Defid-e fatit ki nyinnit ti datai nuu ni, ki bia nyinnit Filistia teeb nuu ni. Mɔtana, u chiar nyik digbann nawa, kimaan Absalom paak.
9 E, em todo o país, eles começaram a brigar. Eles diziam: — O rei Davi nos livrou dos nossos inimigos. Ele nos livrou dos filisteus, mas agora fugiu de Absalão e saiu do país.
10 Absalom nba ki ti dinnɔ naan a wuu diat na kpakin tɔb niwa. Bee teen ki i ki piak siar ki jiin yin jen nan kpanbar Defid-i?”
10 Nós escolhemos Absalão para ser o nosso rei, mas ele morreu na batalha. Então, por que não tentamos trazer o rei Davi de volta?
11 Ki maan nba Israel teeb kur piak na baar kpanbar Defid. Tɔn, ki u tun mannteeb Sadok nan Abiatar, a bin saan boi Juda saakab a, “Bee teen ki i mei nan yin jiinin n ŋaak ni?
11 O rei Davi soube do que os israelitas estavam dizendo. Então enviou os sacerdotes Zadoque e Abiatar aos líderes de Judá para perguntarem o seguinte: — Por que vocês seriam os últimos a ajudar a trazer o rei de volta ao seu palácio?
12 Yimme tee n nikpiimm, ki tee n tiɔŋ booru niib, ki bee ki i ki kakii nan yin jen nanin n ŋaak ni?”
12 Vocês são meus parentes, da minha própria carne e do meu próprio sangue; por que vocês seriam os últimos a ajudar a me trazer de volta?
13 Defid bia din betib a bin wann Amasa a, “Fine tee n ninyiar, ki n jikita ki sent Joab seenu ni. Laa nyii dinna ki saa, ki a sii tee kunkɔnkɔnna saakɔɔ. Li-i tee ki n ki tun nna, Yennu n faa kpin.”
13 Davi também mandou-os dizer a Amasa: — Você é meu parente. De agora em diante, você será o comandante do exército em lugar de Joabe. Que Deus me mate se eu não fizer isso!
14 Kpanbar Defid mɔmaan na din maŋ Juda teeb kur, ki bi tun toomii u boor, a wun ŋmat jen nan u saakab kur.
14 Com essas palavras, o rei ganhou o coração de todos os homens de Judá, e eles mandaram lhe dizer que voltasse com todos os seus oficiais.
15 Defid din jente, ki chet Juda teeb nba din baar Gilgal a bin sommɔ ki poonɔ Jɔɔdann mɔkir na.
15 Davi voltou e chegou até o rio Jordão. Os homens da tribo de Judá foram encontrá-lo em Gilgal, para acompanhá-lo na travessia do rio.
16 Li yoo maŋe ki Gera bija Simei, wunba tee Benjaminn booru ni nirɔ, ki nyii Bahurim na kakit ki baar Jɔɔdann mɔkir boor, a wun chet kpanbar Defid, ŋɔɔ nan Juda teebe din tɔk.
16 Ao mesmo tempo, Simei, o benjamita, filho de Gera, da cidade de Baurim, foi depressa ao rio Jordão para se encontrar com o rei Davi.
17 U din be nan jab tusire, ki bi tee Benjaminn booru ni niib. Ki Siiba nba tee Sɔɔl ŋaatoontunnɔ na mun din baar nan u bonjai piik nan banŋmu, nan u ŋaatoontunna piinlee, ki bi baar kpanbar Defid boor, Jɔɔdann mɔkir ni.
17 Mil homens da tribo de Benjamim estavam com Simei. Também Ziba, que trabalhava para a família de Saul, foi ao Jordão com os seus quinze filhos e vinte empregados. Eles chegaram lá antes do rei
18 Bi din poot mɔkir nae a bin jii kpanbar nan u ŋaateeb ki poomm, ki bia tun waa loon biaŋinba.
18 e atravessaram o Jordão para acompanhar a gente do rei na travessia do rio e fazer tudo o que o rei quisesse. Quando o rei estava se aprontando para atravessar o rio, Simei se jogou no chão, em frente dele,
19 ki yet a, “N yomdaanɔ, a nyik chabin biit nba ki n daan tun tura, daar nba ki a daan nyii Jerusalem na. Kpanbar, a nyinnir a yur ni, ki daa tian li po.
19 e disse: — Ó rei, eu peço que perdoe o mal que lhe fiz no dia em que o senhor saiu de Jerusalém. Esqueça o que eu fiz; nunca mais pense nisso.
20 Chanbaa, n mi nan n tun biira, li paake ki n tee sinsinn nirɔ nba nyii Israel booru ni ki baar maa min chet fin n yomdaanɔ dinna nba na.”
20 Eu sei que fiz uma coisa errada e é por isso que sou a primeira pessoa das tribos do Norte a vir encontrá-lo hoje.
21 Ki Seruya bija Abisai yet a, “Li ŋan ki tin kpi Simei, kimaan u daan sat mɔtont ki tur daanɔ nba ki Yennu gannɔ a wuu tee ti kpanbar nawa.”
21 Então Abisai, cuja mãe era Zeruia, disse: — Simei deveria morrer por ter amaldiçoado aquele que Deus escolheu como rei.
22 Ki Defid jiin Abisai nan u naa bik Joab a, “Li lai lee. Dinna nba na, i tee n dataie. Li ŋan ki nirɔ n kpo Israel tiŋ na ni dinna nba na-a? Min kaa tee Israel kpanbar dinna nba na-a?”
22 Mas Davi disse a Abisai e ao seu irmão Joabe: — Vocês, filhos de Zeruia, não têm nada a ver com isso! Vocês estão querendo me criar problemas? Agora eu sou o rei de Israel, e nenhum israelita será morto hoje.
23 Ŋanne ki u yet Simei a, “N pora, a kan kpo.”
23 E disse a Simei: — Eu juro que você não será morto.
24 Ki Mefibosef, wunba tee Sɔɔl yaaboonn na mun sik a wun chet kpanbar na, ŋaan ki ki wuur u taa, ki bia ki saat u tiaŋ, ki bia ki wuur u liant, laa nyii daar nba ni ki kpanbar na nyii Jerusalem, ki tan tuu waa nyann yoo nba ki ji kunt.
24 Mefibosete, o neto de Saul, também desceu para ir ao encontro do rei. Ele não havia lavado os pés, nem aparado a barba, nem lavado as suas roupas desde o dia em que o rei tinha saído de Jerusalém até o dia em que voltou vitorioso.
25 Mefibosef nba din nyii Jerusalem ki baar a wun chet kpanbar na yoo nba, ki kpanbar na boiɔ a, “Mefibosef, bee teen ki a bo ki wein saani?”
25 Quando Mefibosete chegou de Jerusalém para se encontrar com o rei, este lhe perguntou: — Mefibosete, por que você não foi comigo?
26 Ki u jiin a, “N yomdaanɔ kpanbar, a mi nan n tee wabike. N daan yet nan n saa jak n boŋe ki wei n kpanbar poor, ŋaan ki Siba, wunba tee n toontunnɔ na kpannin.
26 Ele respondeu: — Ó rei, o senhor sabe que sou aleijado. Eu mandei o meu escravo arrear o meu jumento, para que eu pudesse montar e ir com o senhor, mas o meu escravo me traiu.
27 U daan faar faak ki tura ki jiin n po, ŋaan a tee nan Yennu malaka nae. Li paak, tumin linba ki a mi nan li ŋan.
27 Ele lhe contou mentiras a meu respeito. Mas o senhor é como um anjo de Deus e sabe a verdade; portanto, faça o que achar melhor.
28 N yomdaanɔ, min nan n yeeja ŋaateeb kur bo jaŋ nan ki a kpita, ŋaan ki a daan te ki ti kaar ki di nana. N ki ŋan nan man boia sommir po jikii.”
28 Toda a família do meu pai merecia ser morta pelo senhor, mas o senhor me deu o direito de comer junto com o senhor. Eu não tenho o direito de lhe pedir mais nenhum favor.
29 Ki kpanbar na yet a, “A daa yeen siar jikii. N lor nan fin nan Siiba-e saa biit Sɔɔl faar.”
29 O rei respondeu: — Não diga mais nada. Eu resolvi que a propriedade de Saul será dividida entre você e Ziba.
30 Ki Mefibosef jiin kpanbar a, “Ŋaant ki Siiba n gaar li kur. N yomdaanɔ, faa jen ŋaak ni nan laafia na, li jaŋima.”
30 — Que Ziba fique com tudo! — respondeu Mefibosete. — Para mim é suficiente que o senhor tenha voltado em paz para casa.
31 Ki Barsilai, wunba tee Gilead nirɔ na mun nyii Rogelim, ki baar a wun tan somm kpanbar na, ki poonɔ Jɔɔdann mɔkir.
31 Barzilai, da cidade de Rogelim, que ficava na região de Gileade, também tinha vindo da sua cidade para acompanhar o rei na travessia do rio Jordão.
32 Barsilai din tee nikpere, ki dii bina piinniin. U din tee gordaanɔe, ki tuu teen kpanbar Defid jeet, yoo nba ki u daan be Mahanaim na.
32 Barzilai era bem velho: tinha oitenta anos de idade. Era muito rico e, quando o rei esteve em Maanaim, ele o havia sustentado.
33 Ki kpanbar na tan yetɔ a, “Weimin ki tin saan Jerusalem ki mii saa kii dia-a.”
33 — Barzilai, — disse o rei — venha para Jerusalém e fique comigo, que eu o sustentarei.
34 Ki Barsilai jiin a, “N manfoor ji kan wei bonchianni, ki bee saa teen ki man weia ki saan Jerusalem-i?
34 Mas ele respondeu: — Eu não vou viver muito mais; por que iria para Jerusalém com o senhor?
35 N poŋ ji tee bina piinniime na, ki siar ki teenin manti. Mi-i dii ki bia nyuu linba kur, n ki bant li mant. Yanyinna na-i yiin, n bia kan gbat. N kpan sii tee jikir kɔɔe ki teen fin n yomdaanɔ kpanbar.
35 Já tenho oitenta anos e não tenho prazer em mais nada. Não sinto o gosto do que como ou bebo e já não posso ouvir a voz dos cantores. Eu seria somente um peso para o senhor.
36 N ki ŋan nan paatii. Li paak, n saa chiana ki gar Jɔɔdann mɔkir waaminnae,
36 Não mereço uma recompensa tão grande como essa. Eu irei com o senhor só até um pouco depois do rio Jordão.
37 ŋaan ŋmat kun n dandoo ni ki saa kpo. Leŋe kpia n baa nan n naa kaat. N bija Kimham-e na, jiimɔ ki wuu sii tuun toonn ki teena, ki a saa ŋammɔ faa loon biaŋinba.”
37 Deixe-me voltar para casa e morrer perto do túmulo dos meus pais. Mas aqui está Quimã, o meu escravo. Leve-o com o senhor e faça por ele o que achar melhor.
38 Ki kpanbar na jiin a, “N saa jii Kimham, ki u sii be nanin, ki n saa ŋammɔ faa loon biaŋinba. Linba kur ki a loon, n bia saa tun ki tura.”
38 O rei respondeu: — Eu o levarei comigo e farei por ele tudo o que você quiser. E farei por você qualquer coisa que me pedir.
39 Ŋanne ki Defid nan u jab na kur poot Jɔɔdann mɔkir, ki Defid mɔɔt Barsilai tankpin, ki teen piisin u paak, ki Barsilai ŋmat kun u dandoo ni.
39 Então Davi e toda a sua gente atravessaram o rio Jordão. Ele beijou Barzilai e lhe deu a sua bênção, e Barzilai voltou para casa.
40 Kpanbar na nba din poot mɔkir na ki baar Gilgal yoo nba, ki Kimham poot ki be u boor. Juda jab kur nan Israel jab bɔkire din somm ki poonɔ.
40 O rei atravessou o rio acompanhado por todos os homens de Judá e pela metade dos homens de Israel. Dali foi para Gilgal, e Quimã seguiu com ele.
41 Li din ki weie, ki Israel jab na kur baat kpanbar na boor ki yeen a, “Bee teen ki ti ninjamm nba tee Juda teeb na dukii nan li kpaa ŋamme nan bin somm ki jii fin nan a ŋaateeb nan a jab kur ki pooni Jɔɔdann mɔkiri?”
41 Então todos os israelitas foram e disseram a Davi: — Ó rei, por que é que os nossos irmãos, os homens de Judá, se acharam com o direito de trazer o senhor, a sua família e a sua gente para este lado do rio Jordão?
42 Ki Juda jab na kur jiin a, “Ti tun nna, kimaan kpanbar na mantik kpiin nante. Bee teen ki i para bee linba na paaki? U ki pat jeet paaki, u bia ki turit siari.”
42 Os homens de Judá responderam: — Nós fizemos isso porque o rei é nosso parente. Será que isso é razão para vocês ficarem zangados? Será que o rei pagou pela nossa comida ou nos deu alguma coisa?
43 Ki Israel jab na ŋamm yet Juda jab a, “Kpanbar Defid lek tee i nikpiimɔe, ŋaan ti kpiin nanɔ taar piik ki gari. Bee teen ki i ki goriit ki gbooti? I daa tammit nan timme tee binba bo sint yet nan ti jen nan kpanbar na.”
43 Os israelitas disseram: — Nós temos dez vezes mais direito sobre o rei Davi do que vocês, embora ele seja seu parente. Por que é que vocês fizeram pouco caso de nós? Afinal de contas, nós fomos os primeiros a falar de trazer o rei de volta! Mas a resposta dos homens de Judá foi ainda mais violenta do que a dos homens de Israel.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Samuel 19, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.