2 Samuel 14

Yennu Gbouŋ Mɔɔr (BIM) vs VC

Sair da comparação
VC Versão Católica
1 Ki Joab, wunba tee Seruya bija na nba bann nan kpanbar Defid lomm tunn Absalom po na,
1 Joab, filho de Sarvia, percebendo que o coração do rei {se voltava de novo} para Absalão,
2 ŋanne ki u tun ki bi saan yiin poo nba sub ki be Tekoa na, ki u baar. Ki Joab betɔ a, “Teent nan a be nan kuume na, ki lia kuun tiat, ki daa saatir a yut, ki te ki a marima-ii tee nan poo nba be kuun ni ki li wei na,
2 mandou vir de Técua uma mulher habilidosa e disse-lhe: Põe-te de luto; toma vestes de luto e não te unjas, para pareceres uma mulher que chora um morto há muito tempo.
3 ki ji saan kpanbar boor, ki saa pakɔ maan nba ki n yaa man tura na.” Ki Joab jii wukin poo na mɔbona na.
3 Virás então ter com o rei e lhe falarás assim e assim. E Joab sugeriu-lhe o que ela devia dizer.
4 Poo nba nyii Tekoa na nba saan kpanbar Defid boor yoo nba, ki u baa fabin tiŋ ni u tɔɔnn, ki li tee baakir ki teenɔ, ki yet a, “Chanbaa, sommitin.”
4 A mulher veio, pois, de Técua, e apresentou-se ao rei; lançou-se por terra e prostrou-se, dizendo: Salva-me, ó rei, salva-me!
5 Ki kpanbar na boiɔ a, “Bee daamiiani?”
5 O rei disse-lhe: Que tens? Ai de mim, disse ela, sou uma viúva. Meu marido morreu.
6 Chanbaa, n din mɔk bonjai banlee-e, ki dasiar ki bi tan kɔn muuk ni, siaminba sɔɔ kaa ki saa patibi, ki yenɔ tan kpii u lɔɔ.
6 Tua serva tinha dois filhos. Brigaram no campo, e não havendo quem os separasse, um deles feriu o outro e matou-o.
7 Ki mɔtana n ŋaak niib kur fiir n paak, a man jii bileek na ki turib ki bin kpiu, kimaan u ninja nba ki u kpiiu na paak. Ki bi-i tun nna, n ji kii mɔk biki. Ki bi saa boont n dindann nba joonte, ki bia nyik n sɔrɔ ki u kii mɔk tennimi.”
7 E eis que agora se levanta contra a tua serva toda a família, dizendo-lhe: dá-nos o fratricida, para o matarmos em castigo do sangue do irmão que ele matou, e exterminaremos o herdeiro. Querem assim apagar a última brasa que me resta, de modo que não se conserve de meu marido nem nome, nem posteridade na terra.
8 Ki kpanbar na jiin a, “Ii ŋmat kii kun ki man got a maan maŋ ni.”
8 O rei disse à mulher: Volta para a tua casa; tomarei providências a teu respeito.
9 Ki poo na yet a, “Chanbaa, bi-i nyiira faa bu biaŋinba, ŋaant li nyiiruk-ii be min nan n ŋaak niib paak, ŋaan daa te ki nyiiruk na be fin kpanbar nan a ŋaak niib paaki.”
9 Mas a mulher de Técua disse ao rei: Sobre mim, e não sobre a casa de meu pai recaia a culpa; o rei e o seu trono serão inocentes.
10 Ki kpanbar na jiin a, “Li-i tee ki sɔɔ daamiia, fan jiiu baar nanɔ, ki u ji kan ban daamiia.”
10 O rei disse-lhe: Se alguém te ameaçar, traze-o à minha presença, e ele não te incomodará mais.
11 Ki poo na yet a, “Chanbaa, miat a Yomdaanɔ Yennu, ki u daa te ki n nikpiimm nba ki li kpaab nan bin kpi n bik ki jiin pann na tuun bonbilankant na.”
11 Ela ajuntou: Queira o rei lembrar-se do Senhor, seu Deus, para que o vingador do sangue não agrave a desgraça, matando o meu filho! Pela vida de Deus, disse ele, não cairá um só cabelo da cabeça de teu filho!
12 Ki poo na ŋamm yet a, “Chanbaa, ŋaant ki min pak siar ki pukin.”
12 A mulher então disse: Permite que a tua serva diga uma palavra ao rei, meu senhor? Fala.
13 Ki poo na yetɔ a, “Bee teen ki a tun bonbiir maŋ booru ki tur Yennu niibi? A ki te ki a tiɔŋ bik nba chiar na jen a ŋaak ni, li paak, faa pak maan nba na, li ŋmat soor fine.
13 Por que, pois, pensas fazer o mesmo contra o povo do Senhor? Pronunciando essa sentença, o rei se confessa culpado, pelo fato de não se lembrar daquele que desterrou.
14 Ti kur saa kpowa. Ti tee nan nyun nba tuu yat tiŋ ni, ki ji kan fit wot nae. Yennu ki nyint niib nba ki u loon manfoori, ŋaan u tuu lon sɔniie, ki nirɔ nba ki bi berɔ na n jen.
14 Quando morremos, somos como a água que não mais se pode recolher, uma vez derramada por terra. Deus não faz voltar uma alma. Cuide, pois, o rei, que o banido não fique mais exilado longe dele.
15 Tɔn, chanbaa, n niib na daamiime. Li paak teen ki n dukin nan n saa baar ki wannae, ki daan nan a saa tun maa wanna biaŋinba nawa.
15 Se eu vim falar desse assunto ao rei, foi porque o povo me aterrou. A tua serva disse: falarei ao rei: talvez o rei faça o que eu lhe pedir;
16 N dukin nan a saa gbiint ki turin, ki fat nyinnin daanɔ nba yaa wun kpi min nan n bik ki boontit tiŋ nba ki Yennu tur u niib na nuu niwa.
16 sim, o rei me ouvirá e livrar-me-á da mão do homem que procura excluir-nos, a mim o meu filho, da herança do Senhor.
17 N yet n mɔŋ nan a mɔsonn na saa tinnima, kimaan fin kpanbar tee nan Yennu malaka nae, ki fit bant bonŋann nan bonbiir. Yabint daanɔ Yennu-ii be nana.”
17 Que o rei, ajuntou ela, se digne pronunciar uma palavra de paz, porque o rei, meu senhor, é como um anjo de Deus para discernir o bem do mal. Que o senhor, teu Deus, seja contigo!
18 Ki kpanbar Defid yet poo na a, “N yaa man boia buboite, ki a pakin barmɔnii ki daa bɔrin siari.”
18 O rei disse à mulher: Não me escondas nada do que te vou perguntar. A mulher respondeu: Que o rei, meu senhor, fale.
19 Ki kpanbar na boi a, “Joab-e tumani-i?”
19 Não anda a mão de Joab contigo em tudo isso? Por tua vida, respondeu-lhe ela, não se pode desviar para nenhum lado o que o rei acaba de dizer! Sim, foi o teu servo Joab quem me deu instruções e sugeriu à tua serva tudo o que ela disse.
20 Joab-e tun linba na, a lin ŋamm maan maŋ. Chanbaa, a mɔk yanfoon nan Yennu malaka nae, ki bia mi linba kur tuun tiŋ na paak.”
20 Foi para dar a esse assunto uma nova feição que Joab fez isso. Porém tu, ó rei, meu senhor, és tão sábio como um anjo de Deus, para saber tudo o que se passa na terra!
21 Li poor po, ki kpanbar na yet Joab a, “Li ŋan, n saa tun faa loon biaŋinbawa, ii saa ki jii Absalom ki baar nanɔ.”
21 O rei disse a Joab: A coisa está decidida. Vai, traze o jovem Absalão!
22 Ki Joab baa fabin tiŋ ni, kpanbar na tɔɔnn, ki li tee baakir, ŋaan yet a, “Chanbaa, Yennu n teen piisin a paak. Mɔtana, n ji mi nan a par mei nanin, kimaan faa tun linba ki n loon ki turin na.”
22 Joab prostrou-se com o rosto por terra, e abençoou o rei, dizendo: Agora o teu servo reconhece que ganhou o teu favor, ó rei, meu senhor, pois que o rei cumpriu o desejo de seu servo!
23 Tɔn, ki Joab ji fiir saan Gesur, ki saa jii Absalom ki baar nanɔ Jerusalem.
23 Joab foi a Gessur e trouxe Absalão para Jerusalém.
24 Ki kpanbar na tur mɔb nan Absalom daa kɔɔ ŋɔɔ kpanbar ŋaak na ni, ki yet a, “N ki loon min lau.” Li paak ki Absalom din be u tiɔŋ ŋaak ni, ki ki nakii kpanbar na boor.
24 Mas o rei disse: Que ele vá para a sua casa, pois não será admitido à minha presença! Absalão retirou-se para a sua casa, e não se apresentou diante do rei.
25 Sɔɔ din kaa Israel tingbouŋ ni ki fan nan Absalom na. Laa nyii u yur ki sik u taabira, li din kaa kpetiri.
25 Não havia em todo o Israel homem mais belo que Absalão, e que fosse tão admirado como ele. Da cabeça aos pés, não havia nele defeito algum.
26 U din tee yumunte, ki tuu potir binn kur, kimaan li din tuu kpaate ki kpai. U din tuu bikinire, ki li kpiasu tee nan dii bɔrik-gbinn na.
26 Quando cortava o cabelo - o que fazia a cada ano, porque sua cabeleira se tornava por demais pesada -, o peso deste era de duzentos siclos, pelo peso real.
27 Absalom din mar bonjai bantaae nan bonpook. Bonpook na sann din tee Tamar, ki u din tee sapaanfaŋ.
27 Nasceram-lhe três filhos e uma filha, chamada Tamar, que era de grande beleza.
28 Absalom din kɔɔ Jerusalem bina ŋanlee, ŋaan ki la kpanbar na nan u ninbinn.
28 Absalão permaneceu em Jerusalém dois anos antes de ser admitido à presença do rei.
29 Ki u din tun yiin Joab a wun tumɔ kpanbar boor, ŋaan Joab din yêt u boor baaruwa. Ki u bia ŋamm tun tontii, ki Joab bia yêt baaru.
29 Mandou chamar Joab para mandá-lo ao rei, mas ele não quis vir. Chamou-o uma segunda vez, e ele recusou-se de novo.
30 Absalom din yet u ŋaatoontunna a, “Gotirii, Joab kpaab kpia n yare, u mɔk jeet ki li be leŋ. Ii saa man ki saa fiar muu.” Ki bi saan joor muu.
30 Disse então Absalão aos seus servos: Vedes o campo de Joab ao lado do meu, semeado de cevada? Ide e lançai-lhe fogo. Os servos de Absalão incendiaram o campo. Os servos de Joab foram ter com ele, rasgadas as suas vestes, e disseram-lhe: Os homens de Absalão incendiaram o teu campo.
31 Tɔn, ki Joab ji saan Absalom ŋaak ni ki saa boiɔ a, “Bee teen ki a toontunna fia n kpaab muu?”
31 Joab foi então à casa de Absalão, e disse: Por que incendiaram os teus homens o meu campo?
32 Ki Absalom yet Joab a, “Gotir, n tun toomii a boor ki yet a fan baar n boor, ki man tuma kpanbar boor, ki a boiɔ a, ‘Bee paake ki n nyii Gesur ki baar nna na? Mi-i bonni be leŋ, li bo sɔ ki turin.’ N loon ki a tɔkin sɔniie ki min la kpanbar, ki li-i tee ki n biir siarie, wun kpin.”
32 Absalão respondeu: Eu te mandara chamar, dizendo: vem, pois quero enviar-te ao rei para dizer-lhe: por que vim eu de Gessur? Seria melhor ter ficado lá. Quero ser admitido à presença do rei; se sou culpado, que me matem!
33 Li paak ki Joab saan kpanbar Defid boor ki saa wannɔ linba ki Absalom yet. Ki kpanbar na tun ki yiin Absalom. Ki u baar ki tan baa fabin tiŋ ni, ŋɔɔ kpanbar tɔɔnn, ki kpanbar na gaarɔ ki mɔɔt u tankpinn.
33 Joab foi ter com o rei e contou-lhe tudo. Absalão foi chamado, entrou à presença do rei e prostrou-se diante dele com o rosto por terra. E o rei o beijou.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Samuel 14, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.