2 Samuel 12
Yennu Gbouŋ Mɔɔr (BIM) vs VC
1 Yennu din tun u sɔkinii Natann, a wun saan Defid boor. Ki u saan ki saa yetɔ a, “Jab banlee nnae din lakin kɔɔ digbanyennkɔɔ ni, ki yenɔ tee mɔkitɔɔ, ki lɔɔ na tee nandaanɔ.
1 O Senhor mandou a Davi o profeta Natã; este entrou em sua casa e disse-lhe: Dois homens moravam na mesma cidade, um rico e outro pobre.
2 Mɔkitɔɔ na din mɔk bonkobit bonchiann,
2 O rico possuía ovelhas e bois em grande quantidade;
3 ŋaan ki nandaanɔ na mɔk pebiyemmir nba ki u daau ki diau fanu u ŋaak ni, ki ŋɔɔ nan u waas lakin be, ki u dintɔ jebura, ki bia nyuntɔɔ nyun u mɔŋ nyubitik ni, ki tuu yɔɔrɔ u taa paak, ki pebik na tee nan u bipoo na.
3 o pobre, porém, só tinha uma ovelha, pequenina, que ele comprara. Ele a criava e ela crescia junto dele, com os seus filhos, comendo do seu pão, bebendo do seu copo e dormindo no seu seio; era para ele como uma filha.
4 Dasiar ki saamɔ tan baar mɔkitɔɔ na ŋaak, ki mɔkitɔɔ na yaa wun teen jeet, ŋaan ki loon wun kpi u mɔŋ bonkobit na yenɔ, ki ji soor nandaanɔ pebik na, ki kpiiu ki teen jeet ki tur saamɔ na.”
4 Certo dia, chegou à casa do homem rico a visita de um estranho, e ele, não querendo tomar de suas ovelhas nem de seus bois para aprontá-los e dar de comer ao hóspede que lhe tinha chegado, foi e apoderou-se da ovelhinha do pobre, preparando-a para o seu hóspede.
5 Ki Defid wutoor doo mɔkitɔɔ na paak. Ki u bet Natann a, “N por Yennu nba fo na sann ni, jɔɔ nba tun nna maŋ, li tee wun kpoe.
5 Davi, indignado contra tal homem, disse a Natã: Pela vida de Deus! O homem que fez isso merece a morte.
6 Li ŋan ki wun pa pebik na paak taar munnae, kimaan waa tun bonbilankant nba, ki ki mɔk ninbatinu na paak.”
6 Ele restituirá sete vezes o valor da ovelha, por ter feito isso e não ter tido compaixão.
7 Tɔn, ki Natann yet Defid a, “Fine tee daanɔ maŋ. Linba ki timm Israel teeb Yomdaanɔ Yennu yete na a, ‘Mine dinna naan, a fii tee Israel teeb kpanbar, ki bia fat nyinna Sɔɔl nuu ni,
7 Natã disse então a Davi: Tu és esse homem. Eis o que diz o Senhor Deus de Israel: ungi-te rei de Israel, salvei-te das mãos de Saul,
8 ki jii u naangbouŋ nan u poob ki tura, ki teena Israel nan Juda teeb kpanbar. Linba na-i bonni kan jaŋi, n poŋ bo saa pukina bonchiann.
8 dei-te a casa do teu senhor e pus as suas mulheres nos teus braços. Entreguei-te a casa de Israel e de Judá e, se isso fosse ainda pouco, eu teria ajuntado outros favores.
9 Bee ki a yêt min Yennu maami? Bee ki a tun yanbɔmm na, ki te ki Amonn teeb kpii Yuria, tɔb ni; ki a kɔɔn u ŋaapoo?
9 Por que desprezaste o Senhor, fazendo o que é mau aos seus olhos? Feriste com a espada Urias, o hiteu, para fazer de sua mulher a tua esposa, e o fizeste perecer pela espada dos amonitas.
10 Mɔtana, a maaru nba saa fiir kur ni, bi siab sii kpenn jat kuume, kimaan faa yêt n mɔb, ŋaan kɔɔn Yuria poo na paak.
10 Por isso, jamais se afastará a espada de tua casa, porque me desprezaste, tomando a mulher de Urias, o hiteu, para fazer dela a tua esposa.
11 Linba nae ki min Yennu yet, n saa te ki sɔɔ n nyi a ŋaak niib niŋ ki tura daamii. A saa la nan a numm ki man jii a poob ki tur a nikpiimɔ, ki u saa dɔɔ nan poob maŋ yonsupeeŋ ni.
11 Eis o que diz o Senhor: vou fazer com que se levantem contra ti males vindos de tua própria casa. Sob os teus olhos, tomarei as tuas mulheres e dá-las-ei a um outro que dormirá com elas à luz do sol!
12 Fin bɔre ki tun yanbɔmm na, ŋaan min saa te ki lin tun yonsupeeŋ nie, ki Israel teeb kur n la.’ ”
12 Porque agiste em segredo, mas eu o farei diante de todo o Israel e diante do sol.
13 Ki Defid bet Natann a, “N tun biir Yennu-wa.”
13 Davi disse a Natã: Pequei contra o Senhor. Natã respondeu-lhe: O Senhor perdoa o teu pecado; não morrerás.
14 ŋaan faa tun linba na, li te ki Yennu datai sarikɔɔwa. Poo na nba mar bik nba ki tura na saa kpowa.”
14 Todavia, como desprezaste o Senhor com essa ação, morrerá o filho que te nasceu.
15 Natann nba ŋmat kun na poor poe, ki Yennu te yiaru soor bik nba ki Yuria ŋaapoo mar ki tur Defid na.
15 E Natã voltou para sua casa. O Senhor feriu o menino que a mulher de Urias tinha dado a Davi, e ele adoeceu gravemente.
16 Defid din miar Yennu a wun te bik na n la laafia. U din lor mɔbe, ki nyiɔk kur wun kɔɔ diiuk ni ki dɔɔ tiŋ ni.
16 Davi suplicou ao Senhor pelo menino; jejuou e passou a noite em sua casa prostrado por terra, vestido com um saco.
17 U ŋaatoontunna saakab din tuu baare ki barimɔ a wun fiir, ki wun yêt, ki bia kan di jeet.
17 Os anciãos de sua casa, de pé junto dele, insistiam em que ele se levantasse do chão, mas ele não o quis, nem tomou com eles alimento algum.
18 Li daaŋanlore nie ki bik na kpo. Jaŋmaanii din soor Defid toontunna na, ki bi gbar bin turɔ labaar nan bik na kpowa, ki yet leeb a, “Bik na nba bo mɔk manfoor ki ti pak nan Defid ŋaan ki u ki gbiint ki turit na, ti ji saa teen nlee ki betɔ nan bik na kpowa? Li pasiar wun tur u mɔŋ daŋ.”
18 Ao sétimo dia, morreu o menino, e os servos do rei não ousavam dar-lhe a notícia, pensando: Quando o menino ainda vivia, nós lhe falávamos e ele não queria ouvir-nos; quanto mais se afligirá agora, se lhe anunciarmos que o menino morreu? Seria uma desgraça.
19 Ki Defid la u toontunna na burin nan leeb, ki u bann nan bik na kpoe, ki u boib a, “Bik na kpoe-e?”
19 Davi notou que seus servos cochichavam entre si, e compreendeu que o menino morrera. Perguntou-lhes: Morreu o menino? Sim, responderam-lhe.
20 Tɔn, ki Defid fiir tiŋ ni ki wur, ki saat u yut, ki lebit u liant, ki saan Yennu ŋaak ki saa jiantɔ. Waa jen u ŋaak ni yoo nba ki u boi jeet po, ki bi turɔ ki u dii.
20 Então Davi levantou-se do chão, lavou-se, perfumou-se, mudou de roupa e entrou na casa do Senhor para se prostrar. De volta à sua casa, mandou que lhe servissem a refeição, e comeu.
21 Ki toontunna na yetɔ a, “Ti ki bann a marima na paaki, bik na nba bo fo yoo nba, a bo mɔe ki lor mɔb, ŋaan waa kpo yoo nba, ki a fiir ki dii jeet.”
21 Seus servos disseram-lhe: Que fazes? Quando a criança ainda vivia, jejuavas e choravas; agora, que morreu, tu te levantas e comes.
22 Ki Defid jiin a, “Nn, bik na nba bo mɔk manfoor, n bo lor mɔbe ki bia mɔ u paak, ki dukin nan Yennu saa tinin ninbaauk, ki kan te bik na n kpo.
22 Eu jejuava e orava pelo menino enquanto vivia, respondeu ele, porque dizia comigo: Quem sabe, talvez o Senhor terá pena de mim e o menino ficará bom?
23 Ŋaan mɔtana nba ki u kpo na, bee paake ki n ji saa lor mɔbi? N saa fit te bik na n jen u manfoor niŋa-a? Dasiare ki n tan saa wei baarɔ, ŋaan ŋɔɔ ji kan fit jen n boori.”
23 Mas agora, que morreu, para que jejuar ainda? Posso por acaso fazê-lo voltar à vida? Eu é que irei para junto dele; ele, porém, não voltará mais a mim!
24 Tɔn, Defid din maan u ŋaapoo Baf-seba par, ki dɔɔr nanɔ, ki u mar bonjak, ki Defid purɔ Solomonn, ki Yennu nian bik na,
24 Davi consolou Betsabé, sua mulher. Foi procurá-la e dormiu com ela. Ela concebeu e deu à luz um filho, ao qual chamou Salomão. O Senhor o amou,
25 ki wann u sɔkinii Natann a wun pur bik na sann Jedidia. Li paak tee “Yennu nianɔ.”
25 e revelou isto a Davi por intermédio do profeta Natã, que deu ao menino o sobrenome de Amado-de-Javé, segundo a ordem do Senhor.
26 Joab bia din tukin ki kɔn nan Raba, ki li tee Amonn teeb digbansaakar. Li din kaa waan nan wun nyann.
26 Joab, que sitiava Raba dos amonitas, apoderou-se da cidade das Águas.
27 Joab din tun toomii Defid boor ki yet a, “N lek Raba-wa, ki fat bi nyunnyuboawa.
27 E enviou a Davi mensageiros com esta notícia: Assaltei Raba e ocupei a cidade das Águas.
28 Mɔtana, taant kunkɔnkɔnna nba tenn na kur, ki baar dɔɔr lint doo na ki nyannir a tiɔŋ. Nna-i kaa, mi-i nyann doo maŋ, li sii tee n baakire.”
28 Ajunta o resto do exército, vem acampar perto da cidade e tomá-la, para não acontecer que, tomando-a eu, seja-lhe dado o meu nome.
29 Li paak ki Defid taan kunkɔnkɔnna na kur ki saan namm Raba, ki saa lek ki nyannir.
29 Reuniu Davi todo o exército e foi contra Raba, assaltando-a e tomando-a.
30 Defid din jii fokirik nba yir Amonn teeb tingbann nba ki bi yir Molek na yur paak, ki bi jii salima ki ŋammir, ki li kpaiu tee nan salinkuna piintaa nan ŋanŋmu nawa. Ki tann nba daauk paar na be li ni, ki u jii tann maŋ ki kɔɔn u mɔŋ fokirik ni. U bia din fat tiat bonchiann doo na ni,
30 Tirou a coroa da cabeça de Milcom. Esta pesava um talento de ouro, e era ornada de uma pedra preciosa, que foi colocada sobre a cabeça de Davi. O rei levou da cidade grande quantidade de despojos.
31 ki soor niib nba be leŋ na ki miamm ki bi chɔɔn naajikoona, ki ko kpaant, ki bia chibin birikii. Defid bia din tun nnae ki tur Amonn dolia na kur niib, ki ŋɔɔ nan u jab kur ji ŋmat Jerusalem.
31 Quanto à sua população, fê-la sair para empregá-la em serrar, em trabalhar com a picareta e o machado e em fazer tijolos. Assim fez com todas as cidades dos amonitas. E Davi voltou com todas as suas tropas para Jerusalém.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Samuel 12, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.