2 Coríntios 7

Yennu Gbouŋ Mɔɔr (BIM) vs VC

Sair da comparação
VC Versão Católica
1 N naa walonkai, Yennu nba senn mɔsona ki turit na paak, yi ŋaan ki ti nyik linba kur tee toonbiit, nan linba kur tee dudukbiit, ŋaan kii tiin Yennu, kii tee popeendamm nan barmɔnii.
1 Depositários de tais promessas, caríssimos, purifiquemo-nos de toda imundície da carne e do espírito, realizando plenamente nossa santificação no temor de Deus.
2 Ii loonit man. Ti ki mi tun sɔɔ bonbiiri, koo ki tun siar ki biir sɔɔ, koo ki ŋmab sɔɔ.
2 Acolhei-nos dentro do vosso coração. A ninguém temos ofendido, a ninguém temos arruinado, a ninguém temos enganado.
3 N ki sɔb nna a n biiri kaa. Ti lek looni, nan maa poŋ beti biaŋinba na. Mi-i lekii kpo koo mii be n manfoor ni, ŋaan ti lek sii looni.
3 Não vos digo isto por vos condenar, pois já vos declaramos que estais em nosso coração, conosco unidos na morte e unidos na vida.
4 N ki mɔk birsuk i paaki; n mɔk yuugontir nani, ki n par mei i paak bonchiann. Ti biak dinu kur ni, ŋaan n mɔk parpeenn nani.
4 Tenho grande confiança em vós. Grande é o motivo de me gloriar de vós. Estou cheio de consolação, transbordo de gozo em todas as nossas tribulações.
5 Taa din baar Masedonia ti din ki fit foi. Ti din la mukisuk lokir kur po; niib din kɔn nant Yennu mɔmaan na paak; ki jaŋmaanii din be ti para ni,
5 De fato, à nossa chegada em Macedônia, nenhum repouso teve o nosso corpo. Eram aflições de todos os lados, combates por fora, temores por dentro.
6 ŋaan Yennu nba maant binba mɔk parbiir para na daan te ki Taitus baar ti boor, ki tan maan ti parawa. U baaru ti boore daan te ki ti para maak.
6 Deus, porém, que consola os humildes, confortou-nos com a chegada de Tito;
7 Ŋann kuukɔɔ kaa daan maak ti para, ŋaan u bia daan betit i binbeŋ nba tee biaŋinba; ŋanne bia daan te ki ti para maak. U daan betit a i ninbinn mɔn nan ki i bia lan, a i mɔk parbiir i toonbiit paak, ki i ninbinn mɔn nan ki i sak n mɔb. Linba nae te ki n mantik mɔk parpeenn.
7 e não somente com a sua chegada, mas também com a consolação que ele recebeu de vós. Ele nos contou o vosso ardor, as vossas lágrimas, a vossa solicitude por mim, de modo que ainda mais me regozijei.
8 Maa din sɔb gbouŋ nba ki turi na, li gbouŋ din turi parbiir waama, ki n mɔ kɔɔbia i parbiir maŋ paaka, mɔtana n ji ki mɔ kɔɔbia li paaki,
8 Se minha carta vos penalizou, não me arrependo. Se a princípio o senti {porque vejo que, ao menos por um momento, essa carta vos penalizou},
9 ŋaan n ji mɔk parpeenne. I parbiir maŋ paak kaa te ki n mɔk parpeenni. I parbiir nba te ki i nyik i toonbiit na paake ki n mɔk parpeenn. Yennu-e din te ki i para biir i toonbiit paak, li paake ki li gbouŋ mɔk nyɔɔt turi.
9 agora me alegro, não porque fostes entristecidos, mas porque esta tristeza vos levou à penitência. Pois fostes entristecidos segundo Deus, de modo que nenhum dano sofrestes de nossa parte.
10 Kimaan Yennu-i te ki nisɔɔ la parbiir u biit paak, ŋanne saa te ki wun nyik u biit tumu ki la tinnu, ki li kan mi biir u par jikii; ŋaan tingbouŋ na parbiir ŋarin baat nan kuume.
10 De fato, a tristeza segundo Deus produz um arrependimento salutar de que ninguém se arrepende, enquanto a tristeza do mundo produz a morte.
11 Yennu nba te ki i la parbiir na, i mɔŋ la biaŋinba ki li turi nyɔɔta: i baka be Yennu labaar ni, ki i bia loon yin wann nan i ki mɔk biiti; i bia tiin Yennu; i loon ki i bia lan; i bia loon yin tun Yennu loomm; i poŋ dat biitdaanɔ na tubira. Yaa tun nna maŋ, li set want nan i ki mɔk bisiat maan maŋ ni.
11 Vede, pois, que solicitude operou em vós a tristeza segundo Deus! Muito mais: que excusas! Que indignação! Que temor! Que ardor! Que zelo! Que severidade! Mostrastes em tudo que não tínheis culpa neste assunto.
12 Maa din sɔb gbouŋ maŋ ki turi na, li ki tee nirɔ nba tun toonbiit na paak kaa ki n din sɔbiri, li bia din ki tee nirɔ nba ki u biirɔ na paak kaa ki n sɔbiri. N din loon yin bann i baka nba be ti po biaŋinba Yennu boore, ŋanne din te ki n sɔbir.
12 Portanto, se vos escrevi, não o fiz por causa daquele que cometeu a ofensa, nem por causa do ofendido; foi para que se manifestasse a vossa dedicação por mim diante de Deus.
13 Mɔtana ti para maak i paaka.
13 Eis o que nos tem consolado. Mas, acima desta consolação, o que nos deixou sobremaneira contentes foi a alegria de Tito, cujo coração tranqüilizastes.
14 N poŋ din paki u boor niwa, ki i ki te ki n dii fei. Taa tun beeri labaar nba kur na, li tee barmɔniie. Nnae mun, taa din piaki Taitus boor ni na, ti din piak mɔniie.
14 Se me gloriei de vós em presença dele, não fui envergonhado. Pois, assim como tudo o que vos temos dito foi conforme a verdade, assim também o louvor que de vós fizemos a Tito demonstrou-se verdadeiro.
15 U tiar yaa daan gaarɔ saauŋ biaŋinba ki baakɔ, ki bia baak waa beti linba ki saakir na. Ŋanne te ki u mantik looni.
15 A sua afeição por vós é cada vez maior, quando se lembra da obediência que todos vós lhe testemunhastes, de como o recebestes com respeito e deferência.
16 N mi nan i lek bia sii ŋammit tuun linba kur ŋane. Li paake ki n mɔk parpeenn bonchiann.
16 Alegro-me por poder contar convosco em tudo.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Coríntios 7, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.