1 Samuel 20

Yennu Gbouŋ Mɔɔr (BIM) vs VC

Sair da comparação
VC Versão Católica
1 Tɔn, ki Defid nyii Nayof nba be Rama na, ki saan Jonatann boor ki saa boiɔ a, “N tun bee? N tun bonbilanne? N tun ki biir a baa bee, ki u loon wun kpimi?”
1 Partiu Davi de Naiot, perto de Ramá e veio ter com Jônatas. Disse-lhe: Que fiz eu? Qual é o meu crime, e que mal fiz ao teu pai, para que ele queira matar-me?
2 Ki Jonatann yet a, “Yennu n bɔr, a kan kpo. N baa ki tuun siar ki bɔriimi, laa tee toongbeŋir koo toonbiki, ki nlee ki u saa bɔrin linba na? Li ki tee nna kaa.”
2 Não, respondeu Jônatas, tu não morrerás! Meu pai não faz coisa alguma, grande ou pequena, sem me dizer. Por que me ocultaria isso? Não é possível!
3 Ki Defid yet a, “A baa mi fanu nan a loon n maan, ki u ji lor nan u kan wanna waa dukii wun tun linba, kimaan li saa daamiiwa. N por nan Yennu nba fo na nan n ji ki fɔk nan kuumi.”
3 Mas Davi insistiu com juramento: Teu pai bem sabe que eu te sou simpático, e por isso deve ter pensado: que Jônatas não o saiba, para que não se entristeça demasiado. Por Deus e pela tua vida, há apenas um passo entre mim e a morte!
4 Ki Jonatann yet Defid a, “Linba kur ki a loon ki min tun, n saa tun ki turawa.”
4 Jônatas respondeu-lhe: Que queres que eu faça? Eu o farei.
5 Ki Defid yetɔ a, “Gotirii, wonne tee ŋmaapaaŋ jaamm, ki li tee min won di nan kpanbar na, ŋaan li-i tee ki a sak nna, n won saa gare ki saan bɔr ki saa tuu daarpo daajoouk.
5 Amanhã, disse Davi, é lua nova, e eu devia jantar à mesa do rei. Deixa-me partir; ocultar-me-ei no campo até a tarde do terceiro dia.
6 Li-i tee ki a baa ki lan jeet dindiboori, fan betɔ nan n miar sɔnu ki saan Betlehem, n dandoo niwa, kimaan yoo jaŋ nan n ŋaateeb n di binn maruŋ jaamma.
6 Se teu pai notar minha ausência, dir-lhe-ás que te pedi licença para ir até Belém, minha cidade natal, onde toda a minha família oferece um sacrifício anual.
7 Li-i tee ki u yet a, ‘Li ŋan,’ ŋann n saa tinna. U wutoor-i muni doo, a ji saa bann nan u lor a wun kpime.
7 Se ele disser que está bem, o teu servo nada terá a temer; mas se ele, ao contrário, se irritar, fica sabendo que ele decretou a minha perda.
8 Fin n tun a lomm ki wann min a yɔɔk, kii dia mɔlor nba ki a sat nanin na, ŋaan li-i tee ki n mɔk biit, fan kpin a tiɔŋ. Bee ki a saa jiin ki tur a baa ki wun kpimin?”
8 Mostra-te amigo para com teu servo, pois que fizeste um pacto comigo em nome do Senhor. Se eu tenho alguma culpa, mata-me tu mesmo; por que fazer-me comparecer diante do teu pai?
9 Ki Jonatann jiin a, “A daa ban dukii nna. Li-i bonni tee ki n mi fanu nan n baa loon wun kpiiani, n bo kan betani-i?”
9 Jônatas disse-lhe: Longe de ti tal coisa! Se eu souber que de fato meu pai resolveu perder-te, juro que te avisarei.
10 Ki Defid boi a, “Ŋmee saa kumiimi, li-i tee ki a baa jiin nan wutoori?”
10 Mas quem me informará, perguntou Davi, se teu pai te responder duramente?
11 Ki Jonatann yet a, “Baat ki tin saan muuk ni.” Ki bi kur lakin saan.
11 Vamos ao campo, disse-lhe Jônatas. E foram ambos ao campo.
12 Ki Jonatann bet Defid a, “Yabint daanɔ nba tee Israel teeb Yennu na-ii tee ti siara nan daar po nna yoo, n saa boi n baa. Ki li-i tee ki u binbeŋ ŋani, n saa tura mɔb.
12 Então Jônatas falou: Por Javé, Deus de Israel! Amanhã ou depois de amanhã sondarei meu pai. Se tudo for favorável a ti e eu não te avisar,
13 Li-i muni tee ki n baa lor a wun kpiia, ŋaan ki n ki wanna ki te ki a chiari, Yennu n faa kpin. Yennu-ii be nana, nan waa din be nan n baa biaŋinba na.
13 então o Senhor me trate com todo o seu rigor! E se meu pai te quiser fazer mal, avisar-te-ei da mesma forma; deixar-te-ei então partir e poderás estar tranqüilo. Que o Senhor esteja contigo, como esteve com meu pai!
14 Li-i tee ki n mɔk manfoori, fii dia mɔlor nba ki a lor nanin na, kii man nanin; ŋaan li-i tee ki n kpo,
14 Mais tarde, se eu for ainda vivo, conservar-me-ás tua amizade {em nome} do Senhor. Mas, se eu morrer,
15 fan dia mɔlor maŋ nan n ŋaateeb ki saa tuu yoo nba kaa gbennu. Yoo nba ki Yennu tan boont a datai kuri,
15 não retires jamais tua benevolência de minha casa, nem mesmo quando o Senhor exterminar da face da terra todos os inimigos de Davi!
16 ŋaan mɔlor nba ki ti sat nan leeb na daa biir. Li-i tee ki a biirir, Yennu saa dat a tubir.”
16 Foi assim que Jônatas fez aliança com a casa de Davi, e o Senhor vingou-se dos inimigos de Davi.
17 Ki Jonatann bia ŋamm te Defid sat mɔb nan u sii loon u maan yoo kur, kimaan Jonatann loon Defid nan u mɔŋ nae.
17 Jônatas conjurou ainda uma vez a Davi, em nome da amizade que lhe consagrava, pois o amava de toda a sua alma.
18 Tɔn, ki Jonatann yetɔ a, “Wonn nba tee ŋmaapaaŋ jaamm na, bi won saa la nan a kaa, kimaan a kaanu won sii dɔɔ yanne.
18 Amanhã, continuou Jônatas, é lua nova, e notarão tua ausência.
19 Ki daar po bi bia saa ŋamm la nan a kaa. Li-i baat yenlekir po, fan saan siaminba ki a daan bɔr na, ki bɔr tana nba poo na poor po.
19 Descerás, pois, sem falta, depois de amanhã ao lugar onde te escondeste no dia do ajuste, e ficarás junto à pedra de Ezel.
20 Ki n saa yekir tɔrbann peenii ŋantaa, ki li-i tee nan poot na,
20 Atirarei três flechas para o lado da pedra como se visasse a um alvo.
21 ki n saa yet n ŋaatoontunnɔ ki wun saan ki kpaanir, ki li-i tee ki n yetɔ a, ‘Gotirii, peenii na be a poor po, jiin ki baar nann nna na,’ ki li saa wann nan a tinna, ki a ji nyi. N por Yennu nba fo na nan a kan kɔɔ daŋ ni.
21 Depois mandarei meu servo buscar as flechas. Se eu lhe gritar: Olha! Estão atrás de ti, apanha-as! Então poderás vir, porque tudo te é favorável, e não há mal algum a temer, por Deus!
22 Ŋaan li-i tee ki n betɔ a, ‘Peenii na be a tɔɔnn po,’ fan nyi yaat, kimaan Yennu loon fan yaate.
22 Se, porém, eu disser ao rapaz: Olha! As flechas estão diante de ti, um pouco mais longe. Então foge, porque essa é a vontade de Deus.
23 Ŋaan mɔlor nba ki ti sat nan leeb na, Yennu-e saa te ki tin diar nan yoo nba kaa gbennu.”
23 Quanto à palavra que nos demos um ao outro, o Senhor seja testemunha entre nós para sempre.
24 Ki Defid bɔr muuk na ni. Ki yoo nba tan jaŋ nan ŋmaapaaŋ jaamm na dinu, ki kpanbar Sɔɔl baar a wun di jeet,
24 Davi escondeu-se no campo. No dia da lua nova, o rei pôs-se à mesa para comer,
25 ki saan kar waa tuu kaar siaminba, ki li kpia dikpinn. Ki Abner kar ki kpianɔ, ki Jonatann kar ki took u baa. Ki Defid yiar dɔɔ yann.
25 sentando-se, como de costume, numa cadeira junto à parede. Jônatas levantou-se para que Abner pudesse sentar-se ao lado de Saul, e o lugar de Davi ficou desocupado.
26 Ki Sɔɔl ki yet siar li daar, kimaan u dukin nan siare sii teenɔ ki u ki be fanu.
26 Naquele dia Saul não disse nada. Algo aconteceu-lhe, pensou ele; provavelmente não está puro; deve ter contraído alguma impureza.
27 Ki li yent sanyiɔk ŋmaapaaŋ daaŋanlee ni, ki Defid yiar bia dɔɔ yann, ki Sɔɔl boi Jonatann a, “Bee teen Defid ki baar jeet na dinu li wonn, koo dinna?”
27 No dia seguinte, segundo dia da lua, o lugar de Davi continuava vazio. Saul disse ao seu filho Jônatas: Por que o filho de Isaí não veio comer, nem ontem nem hoje?
28 Jonatann jiin a, “Defid miar sɔnue a wun saan Betlehem,
28 Davi pediu-me com instâncias, respondeu Jônatas, para ir a Belém.
29 ki yet a, ‘Chanbaa, ŋaant ki min saan, kimaan ti ŋaateeb yaa bin mann maruŋo doo na ni, ki n yɔɔrɔ yiinin a mii be leŋ. Li paak, li-i tee ki a tee n yɔɔki, ŋaant ki min saan ki saa gɔn n nikpiimm.’ Ŋanne teen ki u ki be u kaanu ni.”
29 Disse-me: deixa-me ir, rogo-te, porque temos na cidade um sacrifício de família, ao qual meu irmão me convidou. Se me queres dar um prazer, permite-me que vá rever meus irmãos. Por isso não veio ele à mesa do rei.
30 Ki Sɔɔl wutoor doo Jonatann paak, ki u yetɔ a, “Fin nba tee nan poo mɔyêtuk daanɔ nba kan pak mɔnii na, mɔtana n ji bann nan a mɔk lor nan Defid. A ki mi nan a dint a mɔŋ nan poo nba mara na feie-e?
30 Então Saul encolerizou-se contra Jônatas: Filho de prostituta, disse-lhe, não sei eu porventura que és amigo do filho de Isaí, o que é uma vergonha para ti e para tua mãe?
31 A ki mi nan Defid-i be u manfoor ni, a kan ban di doo na naami-i? Ii saa mɔtana ki saa lommɔ ki baar nanɔ nna, kimaan li tee wun kpoe.”
31 Enquanto viver esse homem na terra, não estarás seguro, nem tu nem o teu trono. Vamos! Vai buscá-lo e traze-mo; ele merece a morte!
32 Ki Jonatann boi u baa a, “Bee paake ki u saa kpo? U biir bee?”
32 Jônatas respondeu ao seu pai: Por que deverá ele morrer? Que fez ele?
33 Li yoo na ki Sɔɔl yek Jonatann kpann a wun kpiu, ki Jonatann ji bann nan u baa set lor a wun kpi Defid-e.
33 Saul brandiu sua lança para feri-lo, e Jônatas viu que a morte de Davi era coisa decidida pelo seu pai.
34 Ki Jonatann wutoor doo, ki u fiir yiama u kaanu ni, ki ki dii siar li daar. Ki li daar tee ŋmaapaaŋ daaŋanlee daar. Ki u par biir nan linba saa baar Defid na paak, kimaan u baa dinn Defid feiwa.
34 Furioso, deixou a mesa sem comer naquele segundo dia da lua. As injúrias que seu pai tinha proferido contra a Davi tinham-no afligido profundamente.
35 Laa yent sanyiɔk, ki Jonatann saan muuk ni a wun took Defid, nan baa won lor biaŋinba na, ki jii naasinbik ki saan nanɔ,
35 Na manhã seguinte, Jônatas saiu ao campo e foi ao lugar combinado com Davi, acompanhado de um jovem servo.
36 ki yet naasinbik na a, “Chiat ki saan kpaan peenii nba ki n yaa man yek na.” Bik na chiar, ki Jonatann yek peenu, ki li gar liit bik na.
36 Vai, disse ele, e traze-me as setas que vou atirar. Mas, enquanto o rapaz corria, Jônatas atirou outra flecha mais para além dele.
37 Yoo nba ki bik na saa baat siaminba ki peenu na baa na, ki Jonatann tant u paak a, “Peenu na yakir faa be sian nawa.
37 Quando chegou ao lugar da flecha, Jônatas gritou-lhe: Não está a flecha mais para lá de ti?
38 A daa kpan see leŋi. Ii kakii.” Ki bik na tɔkir peenu na, ki jen nann u chanbaa boor,
38 E ajuntou: Vamos, apressa-te, não te demores. O servo apanhou a flecha e voltou ao seu senhor; e de nada suspeitou,
39 ŋaan ki mi li paak nba tee linba, see Jonatann nan Defid kɔɔe mi.
39 porque só Jônatas e Davi conheciam o ajuste.
40 Ki Jonatann jii u jatiat ki tur naasinbik na, ki yetɔ a, “Jiin kii ŋmat nann doo ni.”
40 Depois disso, entregou Jônatas suas armas ao rapaz, dizendo-lhe: Vai, leva-as para a cidade.
41 Naasinbik na nba yaat saan yoo nbae, ki Defid fiir tankɔruk na niigaŋ po, ki gbaan taar muntaa, Jonatann tɔɔnn, ki u numm tiib tiŋ ni. Ki Defid nan Jonatann kur mɔ ŋaan mɔɔtir leeb tankpina. Defid par din biir ki gar Jonatann yara.
41 Logo que ele partiu, deixou Davi o seu esconderijo e curvou-se até a terra, prostrando-se três vezes; beijaram-se mutuamente, chorando, e Davi estava ainda mais comovido que o seu amigo.
42 Ki Jonatann yet Defid a, “Ii be nan parmaasir, kimaan ti por kat nan leeb, Yennu sann niwa. Yennu sii be min nan fin sinsuuk ni, ki bia sii be n yaaboona nan a yaaboona sinsuuk ni, ki te ki bin dia mɔlor nba ki ti sat nan leeb Yennu sann ni na.” Ki Defid yaat, ki Jonatann mun ŋmat saan doo ni.
42 Jônatas disse-lhe: Vai em paz, agora que demos um ao outro nossa palavra com este juramento: o Senhor seja para sempre testemunha entre ti e mim, entre a tua posteridade e a minha!
43 — ausente —
43 Davi partiu, e Jônatas voltou para a cidade.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 1 Samuel 20, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.