Romanos 7

Bafut (BFD) vs VC

VC Versão Católica

¹ Bɨ̀lɨ̂m bâ mə̀ wàꞌàtə̀ mə nɨ̀ ka yuꞌu annù yìi mə mə swoŋ aa tâ àtû yuu laa ghu nloŋ mə nɨ̀ nɨ bə̀ bìi nɨ̀ zi nɔ̂ŋsə̀ aà. Nɔ̀ŋsə̀ a tswa ŋù aa wâ noò mə à bùrə a atû ǹtɨ̀ɨ̀ aà.

¹ Ignorais, irmãos {falo aos que têm conhecimentos jurídicos}, que a lei só tem domínio sobre o homem durante o tempo que vive?

² Bìꞌinə̀ lɔgə a nɨ̂ àlènsə̀ mə nɔ̀ŋsə̀ a tswa mâŋgyɛ̀ m̀bɨꞌɨ ŋgaà ǹdoò yì aa a noò yìi mə ǹdoò yì à tswe ntɨ̀ɨ̀ aà. Lâ bɛɛ mə̂ ǹdoò yì à kwo yi, boŋ kaa m̀bə̂ nɔ̀ŋsə̀ waꞌà yi bû ǹtswa mbɨꞌɨ ŋgaa ǹdoò yì.

² Assim, a mulher casada está sujeita ao marido pela lei enquanto ele vive; mas, se o marido morrer, fica desobrigada da lei que a ligava ao marido.

³ Nòò wa mə ǹdoò yì à tswe ntɨ̀ɨ̀ aa, à bə ghɛ̀ɛ kɨ tswe bo ŋùmbâŋnə̀ yî dàŋ boŋ à bə aa màŋgyɛ̌ àjɨrə̀. Lâ bɛɛ ǹdoò yì a kwo yi boŋ kaa nɔ̀ŋsə̀ à sɨ nii bu ntswa. Bɛɛ mə a ghɛɛ nyɔꞌɔ a ŋû dàŋ boŋ kaa à sɨ mâŋgyɛ̌ ajɨrə̀ bə̂.

³ Por isso, enquanto viver o marido, se se tornar mulher de outro homem, será chamada adúltera. Porém, morrendo o marido, fica desligada da lei, de maneira que, sem se tornar adúltera, poderá casar-se com outro homem.

⁴ Àa àjàŋə a kɨ mbə a mbo bù aa mbǎ bɨlɨ̂m bâ, nɨ̀ lɛɛ̀ ŋ̀kwo a mum nɔ̀ŋsə̀ ǹtsya a njɨ̌m ɨbɨɨnu Kristo ta tɨgə tswe a mbo yu wa mə Nwì à lɛ nyweensə nɨ nɨ̀wo aa ta kɨ fàꞌa ɨfàꞌà yî sɨgɨ̀nə̀ a mûm àfàꞌà Nwî.

⁴ Assim, meus irmãos, também vós estais mortos para a lei, pelo sacrifício do corpo de Cristo, para pertencerdes a outrem, àquele que ressuscitou dentre os mortos, a fim de que demos frutos para Deus.

⁵ Ǹloŋ mə nòò wa yìi mə bìꞌinə̀ lɛ sɨ tswe ntswê yìꞌinə̀ ǹyoŋ nɨ njyǎnû yìꞌinə̀ aa, ɨ̀nnù jî bɨ jìi mə ǹjyǎnû yiꞌinə̀ ɨ yə̀ꞌə̀tə̀, jya jìi mə nɔ̀ŋsə̀ à lɛ mbɨ̀ɨ̀nsə̀ aa, ɨ faꞌà nɨ a nu bìꞌinə̀, bìꞌinə̀ tɨgə̀ ŋ̀ghɨrə nɨ̂ ɨ̀nnù jìi mə ɨ zì aa bə nɨ̀ nɨ̀wô.

⁵ De fato, quando estávamos na carne, as paixões pecaminosas despertadas pela lei operavam em nossos membros, a fim de frutificarmos para a morte.

⁶ La tsɨ̂tsɔ̀ŋ, bɨ kɛ̀tə̀ mə̂ nɔ̂ŋsə̀ wa a nu bìꞌinə̀, ǹloŋ mə bìꞌinə̀ kwò mə̀ a nɨ ɨ̀nnù jya jìi mə bìꞌinə̀ lɛ mbə ɨbùꞌù ghu aà. Kaa kɨꞌɨ̀ bù m̀faꞌa nɨ̂ ɨ̀nnù ǹyoŋə aa nɨ̂ àlwènə̀ nɔ̂ŋsə̀ ya yìi mə bɨ lɛ ŋŋwàꞌànə̀ aa, bìꞌinə̀ bàŋnə̀ m̀faꞌa nyòŋə̀ aa nɨ ǹtwêntɨ̀ɨ̀ yî m̀fii ya a mûm Àzwì.

⁶ Agora, mortos para essa lei que nos mantinha sujeitos, dela nos temos libertado, e nosso serviço realiza-se conforme a renovação do Espírito e não mais sob a autoridade envelhecida da letra.

⁷ M̀bə bìꞌinə̀ swoŋ aa mə akə aa ɛ? Mə nɔ̀ŋsə̀ à nɨ̂ ɨ̀nnù jî bɨ aa ɛ? Kaa a sɨ̀ la bə̂. Lâ nɔ̀ŋsə̀ à lɛ mbaa tsuu bə, boŋ kaa mə̀ sɨ̌ annù yî bɨ zî. Bìꞌinə̀ lɔgə yuà tsiꞌì tsô àlènsə̀: Nɔ̀ŋsə̀ à lɛ mbaa tsuu swoŋ mə, “Tsùu ayoo ndɨ̂m ghò ɨ ghə̀ꞌə̀nə̀” boŋ kaa mə̀ sɨ aghə̀ꞌə̀nə̀ zî.

⁷ Que diremos, então? Que a lei é pecado? De modo algum. Mas eu não conheci o pecado senão pela lei. Porque não teria idéia da concupiscência, se a lei não dissesse: Não cobiçarás {Ex 20,17}.

⁸ Nɔ̀ŋsə̀ à lɛ ntsyà ǹtswe nɨ̂ àbwarə nyòŋə̀ aa a njɨ̌m ndɨꞌɨ Nwî jya ntɨgə mbɨɨnsə mbuu njoo jì yə̀ꞌə̀tə̀ a mbuu mbuu a nu mə̀. Nɔ̀ŋsə̀ a yì ǹtsuu bə aa ɨnnù jì bɨ ɨ nɔ̂ŋ tsǒ ɨ kwô.

⁸ Foi o pecado, portanto, que, aproveitando-se da ocasião que lhe foi dada pelo preceito, excitou em mim todas as concupiscências; porque, sem a lei, o pecado estava morto.

⁹ À lɛ mbə a noò mɔ̀ꞌɔ aa mə̀ nɨ̂ àtu ɨbɨɨnû gha mə̀ tswêntɨ̀ɨ̀ tɨ nɔ̀ŋsə̀. Lâ nòò wa mə ǹdɨꞌɨ Nwì ɨ lɛ nzì aa, ɨ̀bɨ ɨ bɨɨnə̀, mə̀ tɨgə̀ ŋ̀kwo,

⁹ Quando eu estava sem a lei, eu vivia; mas, sobrevindo o preceito, o pecado recobrou vida,

¹⁰ ǹdɨꞌɨ jya jìi ɨ lɛ ntswe aa nɨ̀ m̀fâ ǹtswêntɨ̀ɨ̀ aa ɨ bâŋnə̀ ǹtɨgə nzi bə nɨ̀ nɨ̀wo a nɨ̂ yaa ŋgaa yû.

¹⁰ e eu morri. Assim o mandamento, que me devia dar a vida, conduziu-me à morte.

¹¹ Ǹloŋ mə̂ ɨ̀bɨ ɨ lɛ nyə abwarə̀ yi ntsya aa a njɨm ndɨꞌɨ jya mbweꞌesə gha nzwitə.

¹¹ Porque o pecado, aproveitando da ocasião do mandamento, seduziu-me, e por ele me levou à morte.

¹² La a bə mə nɔ̀nsə̀ yumbɔŋ à laa màŋsə̀, ndɨ̀ꞌɨ Nwî jya ɨ kɨ̂ ǹlaa maŋsə, ntsinə ŋkɨ mbɔŋə.

¹² Por conseguinte, a lei é santa e o mandamento é santo, e justo, e bom...

¹³ La a bə mə annù yìi mə a lɛ mbə yî sɨgɨ̀nə̀ aa, a lɛ ntɨgə nzi bə nɨ̀ nɨ̀wo a mbo mə̀ aa ɛ? Kaa mbə a kɨꞌɨ̀ maa ajàŋ bə̂. A lɛ ŋghɨ̀rə ɨbɨ̂, ǹlɔgə annù yî sɨgɨ̀nə̀ m̀faꞌa nɨ yu. Ɨ̀bɨ wa ɨ tɨgə̀ ǹzi nɨ nɨ̀wo a mbo mə̀ mə tâ bɨ̀ naŋsə nyə ajàŋ yìi mə màrə̀ yì yî annù nɨ̂ŋkoŋ à bə aà. Tsǒ mə a bə laa, ǹtsyǎ a njɨ̌m ndɨꞌɨ jya bɨ dɨꞌɨ̀ àjàŋ mə ɨbɨ ɨ naŋsə nswèrə̀ m̀bə aà.

¹³ Então o que é bom tornou-se causa de morte para mim? De certo que não. Foi o pecado que, para se mostrar realmente pecado, acarretou para mim a morte por meio do que é bom, a fim de que, pelo mandamento, o pecado se fizesse excessivamente pecaminoso.

¹⁴ Bìꞌinə̀ zi mə nɔ̀ŋsə̀ à tswe aa a mbo ɨ̀zwî jiꞌinə̀. Lâ mə̀ bâŋnə̀ m̀bə ŋû ǹjyǎnû, yìi mə bɨ fee a gha a mbo ɨnnù jî bɨ tsǒ àbùꞌù.

¹⁴ Sabemos, de fato, que a lei é espiritual, mas eu sou carnal, vendido ao pecado.

¹⁵ Kaa mə̀ sɨ̌ annù yìi mə mə ghɨ̀rə̀ aa naŋsə̀ ǹzi tâ àtû ya laa ghu nloŋ mə kaa mə̀ sɨ annù yìi mə mə kɔ̀ŋə a ŋghɨ̀rə aa ghɨ̀rə̀, la mbàŋnə̀ ŋ̀ghɨrə aa bə̂ ànnù yìi mə bàà aà.

¹⁵ Não entendo, absolutamente, o que faço, pois não faço o que quero; faço o que aborreço.

¹⁶ M̀bə a bə yìi mə mə bàŋnə̀ ŋ̀ghɨrə bə annù yìi mə mə̀ sɨ kɔ̀ŋ aa boŋ mə̀ bìì aa mə nɔ̀ŋsə̀ à bɔ̀ŋə̂.

¹⁶ E, se faço o que não quero, reconheço que a lei é boa.

¹⁷ La a bə mə kaa annù ya aa à sɨ mə̂ bu ŋghɨ̀rə̀, a bàŋnə̀ ŋ̀ghɨrə ɨbɨ wa mə ɨ tswe a nu mə̀ aà.

¹⁷ Mas, então, não sou eu que o faço, mas o pecado que em mim habita.

¹⁸ Ǹloŋ mə mə̀ zi mə kaa ànnù yî sɨgɨ̀nə̀ yî tsu kaa a sɨ a nu mə̀ tswê, làꞌà tsiꞌǐ a mûm ǹjyǎnu mə̀. Mə̀ tse kɨ yə̀ꞌə̀tə a ŋghɨ̀rə̂ ànnù yìi mə a kuꞌunə aa, la kaa waꞌà nɨ̀ mɨ̀dàꞌà a ŋghɨ̀rə tswê.

¹⁸ Eu sei que em mim, isto é, na minha carne, não habita o bem, porque o querer o bem está em mim, mas não sou capaz de efetuá-lo.

¹⁹ Ǹloŋ mə kaa mə̀ sɨ ɨnnù jî sɨgɨ̀nə̀ jìi mə mə yə̀ꞌə̀tə a ŋghɨ̀rə̀ aa ghɨ̀rə̀. Mə bàŋnə̀ ŋ̀ghɨrə aa jì bɨ jya mə kaa mə̀ sɨ kɔ̀ŋə a ŋghɨ̀rə aà.

¹⁹ Não faço o bem que quereria, mas o mal que não quero.

²⁰ M̀bə a bə yìi mə mə ghɨ̀rə aa annù yìi mə mə̀ sɨ kɔ̀ŋ a ŋghɨ̀rə aa bəə boŋ kaa sɨ mə̂ bu ŋghɨ̀rə̀, a bàŋnə̀ ŋ̀ghɨrə ɨbɨ wa mə ɨ tswe a mûm nu mə̀ aà.

²⁰ Ora, se faço o que não quero, já não sou eu que faço, mas sim o pecado que em mim habita.

²¹ Mə̀ tɨgə̀ ǹyə a bə nɔ̀ŋsə̀ mə mə̀ yi ghə̀ə ghɨ̀rə annù yî sɨgɨ̀nə̀ aa, ɨ̀bɨ ɨ bâŋnə̀ ŋ̀khə nzǐ a abô.

²¹ Encontro, pois, em mim esta lei: quando quero fazer o bem, o que se me depara é o mal.

²² Ǹloŋ mə mə dorɨtə a nyǒŋ nɔ̀ŋsə̀ Nwì a mûm ǹtɨɨ mə̀,

²² Deleito-me na lei de Deus, no íntimo do meu ser.

²³ lâ a nɨ̂ ɨ̀dɨgə nu ja tsɨ̀m, nɔ̀ŋsə̀ yî dàŋ a bâŋnə̀ maꞌa nɨ̂ nɔ̂ŋsə̀ wa mə à tswe a mûm ǹtɨɨ mə̀ aa nɨ̀ ǹtsò, ŋ̀ghɨrə naa a nɨ̂ àbùꞌu nɔ̂ŋsə̀ ɨ̀bɨ wa yìi mə ɨ tswe a nɨ ɨdɨgə nu mə̀ aà.

²³ Sinto, porém, nos meus membros outra lei, que luta contra a lei do meu espírito e me prende à lei do pecado, que está nos meus membros.

²⁴ Wɛɛ ŋgɨꞌɨ̀ yà aa ɛ! A gha a mbo ǹjyǎnû nɨ̀wô yù aa a ka kwɛrə wo aa ɛ?

²⁴ Homem infeliz que sou! Quem me livrará deste corpo que me acarreta a morte?...

²⁵ Mə̀ fâ m̀bɨꞌɨkə a mbo Nwì ǹloŋ ŋgaa Mmàꞌàmbî yìꞌinə̀ Yesu Kristo! Àâ àjàŋə mə mə tɨgə ntswe aa â yûlà: A nɨ̂ ŋ̀kɔ̀ŋə̂ yà, mə fàꞌa nɨ a mbo nɔ̀ŋsə̀ Nwì wa a mûm àtu mə̀, lâ ǹjyǎnû yà ɨ̀ bâŋnə̀ m̀faꞌa nɨ a mbo nɔ̀ŋsə̀ ɨ̀bɨ̂.

²⁵ Graças sejam dadas a Deus por Jesus Cristo, nosso Senhor! Assim, pois, de um lado, pelo meu espírito, sou submisso à lei de Deus; de outro lado, por minha carne, sou escravo da lei do pecado.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Romanos 7, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.

💬 Explicar Romanos 7 no WhatsApp Sobre a Bíblia com IA →