Romanos 4
Bafut (BFD) vs VC
1 Bìꞌinə̀ aa swoŋ mə akə nloŋə Abraham tâ àtsə̂ yìꞌinə aa ɛ?
1 Que vantagem diremos, pois, que conseguiu Abraão, nosso pai segundo a carne?
2 M̀bə a bə yìi mə Nwì à lɛ mbii mə ànnù Abraham a lɛ ntsinə a nsi miꞌi yu Nwî ǹloŋ aa ɨ̀fàꞌâ yi yìi à lɛ mfàꞌà aa boŋ mbə a tswê nɨ̂ ànnù yìi mbə a kâ ŋ̀kwɛɛ ntɨɨ̀ yi ghu; lâ kaa a waꞌǎ aa a nsi Nwì bə̂.
2 Porque, se Abraão foi justificado em virtude de sua observância, tem que se gloriar; mas não diante de Deus.
3 Àŋwàꞌànə̀ Nwî a swoŋ aa mə akə aa ɛ? A swoŋə aa mə, “Abraham à lɛ mbii Nwî, Nwì a tɨgə̀ ǹlɔgə abìintɨɨ̀ yi ya nɨ̂ ànnù yìi mə a ghɨrə ɨnnù ji ɨ tsinə̀ aà.”
3 Ora, que diz a Escritura? Abraão creu em Deus e isso lhe foi imputado em conta de justiça {Gn 15,6}.
4 Ŋù yìi a fàꞌà aa, a kwɛrə ŋkabə̀ àfàꞌâ yì, la kaa bɨ waꞌǎ ŋkabə̀ àfàꞌâ yì ya lɔ̀gə̀ aa tsiꞌì tsǒ mɨ̀tə̀ŋnə̀.
4 Ora, o salário não é gratificação, mas uma dívida ao trabalhador.
5 Lâ ŋù yìi mə kaa à sɨ fàꞌà aa, m̀baŋnə nɨŋ ntɨɨ̀ yì a nu ŋù yìi mə a ghɨ̀rə̀ nɨ mə tâ ɨ̀nnǔ bə̂ bì bɨ tâ ɨ̀ tsinə a nsi miꞌi Nwì aa, Nwì a lɔ̀gə abìintɨɨ̀ yi ya aa a nɨ̂ ɨ̀nnù ji jî tsìnə̀.
5 Mas aquele que sem obra alguma crê naquele que justifica o ímpio, a sua fé lhe é imputada em conta de justiça.
6 Àâ ànnù yìi mə David à lɛ kɨ nswoŋə aà, ǹnɨŋə nɨ̂ m̀bɔɔnə a nu ŋù yìi mə Nwìŋgɔ̀ŋ a lɔ̀gə abìintɨɨ̀ yi a nɨ̂ ɨ̀nnù ji jî tsìnə̀ kaa waꞌà bə̂ ɨ̀fàꞌà bə aà:
6 É assim que Davi proclama bem-aventurado o homem a quem Deus atribui justiça, independentemente das obras:
7 “M̀bɔɔnə a mbo bə̀ bìi Nwì à lìꞌìnə ɨfansənnù jyaa ŋkɨ ŋkusə ɨbɨ̂ waa laà;
7 Bem-aventurados aqueles cujas iniqüidades foram perdoadas e cujos pecados foram cobertos!
8 M̀bɔɔnə a nu ŋù yìi mə kaa Nwîŋgɔ̀ŋ à sɨ ɨnnù jì bɨ̂ ji səŋə nləə ghu atà aà.”
8 Bem-aventurado o homem ao qual o Senhor não imputou o seu pecado {Sl 31,1s}.
9 Bɨ lɛ swoŋ aa mə mbɔɔnə mà yû ɨ̀ tswe aa tsiꞌǐ a mbo bə̀ bìi bɨ ŋetə aa ɛ, kə̀ ɨ̀ kɨ ntswe a mbo bɨ̀tɨ̀ŋètə̀ aa ɛ? Bìꞌinə swoŋ aa mə bɨ lɛ nlɔ̀gə abìintɨɨ Abraham nɨ̂ ànnù yìi a ghɨrə ɨnnù ji jî tsinə̀ aà.
9 Essa bem-aventurança é somente para os circuncisos, ou também para os incircuncisos? Dizemos, com efeito, que a fé foi imputada a Abraão em conta de justiça.
10 Bɨ lɛ nlɔ̀gə̀ aa a noò àkə̀ aa ɛ? A noò yìi mə bɨ ŋètə̀ mə̂ yi, kə̀ m̀bɔŋ tâ bɨ̀ ŋetə yi aa ɛ? Kaa à lɛ ŋwaꞌa aa a noò yìi bɨ lɛ ŋètə̀ yi aa bə̂. Kaa à lɛ tɨ bə aa bɨ burə̀ tɨ̀ yi ŋêtə̀.
10 Quando lhe foi ela imputada? Depois ou antes de sua circuncisão? Não depois, mas antes de ser circuncidado.
11 Bɨ lɛ ŋŋètə̀ yi aa tsiꞌì tsǒ àlènsə̀ kə̀ àwen a dɨ̀ꞌɨ mə ɨnnǔ ji ɨ tsìnə̀ mə̂ a njɨ̀mə̂ àbìintɨɨ yìi à lɛ ntswe nɨ yu mbɔŋ bɨ̀ ŋetə yi aà. Ǹjiꞌì ànnù ma yû ɨ bə mə bɨ lɛ sɨ lɔ̀ɔ ŋghɨ̀rə̂ yi tâ à bə ta bɨ̀ bə̀ bìi mə bɨ bii tɨ ghə bɨ ŋetə waa, bɨ tɨgə̀ nlɔgə abìintɨɨ̀ yaa tsiꞌì tsǒ ɨnnù jyaa jî tsìnə̀ aà.
11 Depois é que recebeu o sinal da circuncisão, como selo da justiça que tinha obtido pela fé antes de ser circuncidado. E assim se tornou o pai de todos os incircuncisos que crêem, a fim de que também a estes seja imputada a justiça.
12 Tâ à kɨ mbə ta bɨ̀ bə̀ bìi bɨ lɛ ŋètə̀ waa aa, kaa waꞌà buꞌusə̀ ŋŋetə aa tsiꞌì ŋètə̀ bə, m̀bàŋnə̀ m̀bə bə̂ bìi bɨ lɛ sɨ yòŋə̀ fɨgə̀ àbìintɨɨ ya yìi mə taà yìꞌinə̀ Abraham à lɛ ntswe nɨ yu mbɔŋ bɨ̀ ŋetə yi aà.
12 Pai também dos circuncisos, que não só trazem o sinal, mas que acompanham as pegadas da fé que nosso pai Abraão possuía antes de ser circuncidado.
13 Ŋ̀kàꞌa ya yìi mə Nwì à lɛ ŋkàꞌà a mbo Abraham bo bɨ̀ ŋ̀gwɛ̀ꞌɛ̀ yì mə bo ka yǐ jɨ mbi yǔ ntsɨ̀m aa, ɨ̀ lɛ nyòŋə̀ aa a njɨ̌m ǹyùꞌùnə nɔ̀ŋsə̀ aa ɛ? Ŋ̀gaŋ, kaa ɨ̀ lɛ ŋkɨꞌɨ̀ aa a njɨ̌m nyùꞌùnə nɔ̀ŋsə̀ yoŋə̀. Ɨ̀ lɛ mbàŋnə̀ ǹyoŋə aa a njɨ̌m ajàŋə mə à lɛ nnɨŋ ntɨɨ̀ yi a nu Nwì ɨ̀nnû ji ɨ tɨgə̀ ǹtsinə aà.
13 Com efeito, não foi em virtude da lei que a promessa de herdar o mundo foi feita a Abraão ou à sua posteridade, mas em virtude da justiça da fé.
14 M̀bə a bə mə bɨ̀jɨbɨndâ bi ka bə aa bə̀ bìi bɨ lə̀ə̀ nɔ̂ŋsə̀ aa, bəə boŋ àbìintɨɨ a tsyâ àdàŋə̀ dàŋə̀, ŋ̀kàꞌa Nwì ya ɨ kɨ̂ ǹtsya adàŋə̀ dàŋə̀.
14 Porque, se a herança é reservada aos observadores da lei, a fé já não tem razão de ser e a promessa fica sem valor.
15 Ǹloŋ mə, nɔ̀ŋsə̀ a zì aa nɨ̀ àlwintɔŋə Nwî, lâ nɔ̀ŋsə̀ à bə tuu bə, boŋ kaa bə̀ sɨ nɔ̂ŋsə̀ kɨɨ ŋwo.
15 Porquanto a lei produz a ira; e onde não existe lei, não há transgressão.
16 Ŋ̀kàꞌa ya ɨ̀ lɛ ntswe nloŋə aà àbìintɨɨ̀, tǎ tâ à naŋsə nlaa mə ŋ̀kàꞌa mà yû à nɨ mɨ̀tə̀ŋnə̀ mə Nwì, ǹyoŋə a njɨ̌m ɨ̀bɔ̌ŋ yi, à fa a mbo Abraham, bo bɨ̀ àtsə̂ yi, kaa waꞌǎ aa tsiꞌì a mbo bə̀ bìi mə bɨ lə̀ə̀ nɔ̂ŋsə̀ aa fâ, ŋ̀kɨ fa aa a mbo bə̀ bìi mə bɨ kɨ ntswe nɨ̂ àbìintɨɨ tsiꞌì tsǒ Abraham aà. Ǹloŋ mə Abraham à laa mbə taà yìꞌinə̀ bɨtsɨ̀mə̀,
16 Logo, é pela fé que alguém se torna herdeiro. Portanto, gratuitamente; e a promessa é assegurada a toda a posteridade de Abraão, não somente aos que procedem da lei, mas também aos que possuem a fé de Abraão, que é pai de todos nós.
17 a ajàŋ yìi mə bɨ ŋwaꞌanə a mûm àŋwàꞌànə̀ Nwî mə, “Mə̀ ghɨ̀rə̀ mə̂ gho ò tɨgə̀ m̀bə ta bɨ̀ ɨtoo jì ghàꞌà ŋ̀ghaꞌa aà.” La a bə mə ŋkàꞌa mà yû ɨ̀ lɛ mbɔ̀ŋ a nsi miꞌi Nwìŋgɔ̀ŋ wa yìi mə Abraham à lɛ mbii aa, m̀bə Nwîŋgɔ̀ŋ wa mə a yweensə bɨku bɨ bə̂ aa, ŋ̀kɨ mbə Nwîŋgɔ̀ŋ wa mə a swoŋə ǹjoo ɨ fɛꞌɛ̀ a nɨ̂ àbwenə adàŋə̀ dàŋə aà.
17 Em verdade, está escrito: Eu te constituí pai de muitas nações {Gn 17,5}; {nosso pai, portanto} diante dos olhos daquele em quem acreditou, o Deus que dá vida aos mortos e chama à existência as coisas que estão no nada.
18 Abraham à lɛ mbii ŋkɨɨ mbɛ nɨ mə yu ka yǐ bə ta bɨ̀ ɨtoo jì ghàꞌà ŋghaꞌa ka mə kaa à lɛ ŋwaꞌà nɨ̂ ǹjiꞌì ànnù a ŋka mbɛ tswê aà. M̀bii tsiꞌǐ ajàŋ mə àŋwàꞌànə̀ Nwî a lɛ nswoŋ aa mə, “Ŋ̀gwɛ̀ꞌɛ̀ yò ɨ̀ ka yǐ ghaꞌa ɨ bə tsiꞌì tsǒ mɨ̀njɔ̀ŋ aburə.”
18 Esperando, contra toda a esperança, Abraão teve fé e se tornou pai de muitas nações, segundo o que lhe fora dito: Assim será a tua descendência {Gn 15,5}.
19 À lɛ tɨ bə maà noò aa boŋ à bə̀ mə̂ tsiꞌì tsǒ ɨ̀lòo ŋkhɨ̀ yî fùùrə̀, lâ kaa àbìintɨɨ̀ yi kaa kɨꞌɨ̀ bɔrə ka mə à lɛ nlèntə mbɨ̀ɨ̀nû yì ǹyə mə yu tɨgə̀ ŋ̀ku, kə̀ ǹyə mə kaa mbə ŋgwɛ̂ yì Sarah a waꞌǎ mu bù njwe aà.
19 Não vacilou na fé, embora reconhecendo o seu próprio corpo sem vigor - pois tinha quase cem anos - e o seio de Sara igualmente amortecido.
20 Kaa à lɛ waꞌǎ abìintɨɨ̀ yi maꞌàtə̀, kaa ŋkɨꞌɨ̀ nɨ̀ ŋ̀kàꞌâ Nwì ya kɨɨ njɨŋkə. Àbìintɨɨ̀ yi a lɛ mbàŋnə̀ ǹlwensə yi nɨ mɨ̀dàꞌà, a ghaꞌasə̀ nɨ̀ Nwî.
20 Ante a promessa de Deus, não vacilou, não desconfiou, mas conservou-se forte na fé e deu glória a Deus.
21 À lɛ naŋsə nzi a laa mə mbə Nwìŋgɔ̀ŋ a ghɨrə̀ ànnù ya mə à lɛ ŋkàꞌà aà.
21 Estava plenamente convencido de que Deus era poderoso para cumprir o que prometera.
22 A bə̂ ǹjiꞌì ànnù yìi mə Nwìŋgɔ̀ŋ à lɛ lɔ̀gə abìintɨɨ Abraham ya nɨ̂ ànnù yìi a ghɨrə ɨnnù ji ɨ tsinə̀ a nsi miꞌi yu aà.
22 Eis por que sua fé lhe foi contada como justiça.
23 Kaa bɨ lɛ ŋwaꞌà ŋwàꞌànə̀ nɨghàà nûlà mə, “Nwìŋgɔ̀ŋ à lɛ mbeentə yi tsiꞌì tsǒ ŋù yìi mə ɨ̀nnù ji ɨ tsinə aa,” ǹloŋ aa tsiꞌì ŋ̀gàâ yì.
23 Ora, não é só para ele que está escrito que a fé lhe foi imputada em conta de justiça.
24 Bɨ lɛ ŋkɨ ŋwaꞌanə aa nloŋ aà ŋ̀gàâ yìꞌinə̀, bìi mə Nwì à ka yi kɨɨ beentə mə ɨnnǔ jìꞌinə̀ ɨ tsinə nloŋə aa ajàŋ mə bìꞌinə̀ bii yu wa yìi mə à lɛ nyweensə Mmàꞌàmbî yìꞌinə̀ Yesu nɨ nɨ̀wo aà.
24 É também para nós, pois a nossa fé deve ser-nos imputada igualmente, porque cremos naquele que dos mortos ressuscitou Jesus, nosso Senhor,
25 Yìi mə bɨ lɛ nzwitə yi nloŋ ɨnnù jî bɨ̂ jiꞌinə̀, m̀bǔ nyweensə nɨ nɨ̀wo mə bɨ ghɨ̀rə tâ ɨ̀nnù jiꞌinə̀ tsinə a nsi miꞌi Nwì.
25 o qual foi entregue por nossos pecados e ressuscitado para a nossa justificação.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Romanos 4, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.