Lucas 20

Bafut (BFD) vs VC

Sair da comparação
VC Versão Católica
1 A bə njwi yì mɔ̀ꞌɔ Yesu a kuu a ndâmàꞌanwì, ŋ̀ka ndɨꞌɨ nɨ̂ ànnù ghu a mbo bə̀, ŋ̀kɨɨ nsɛɛnsə nɨ̂ ǹtoo yì ǹsɨgɨ̀nə̀, bɨ̀lɨ̀ɨ bɨ ŋgǎŋmàꞌa Nwì bo bɨ̀ ŋ̀gǎŋdɨ̀ꞌɨ nɔ̀ŋsə bo bɨ̀ bɨ̀tà bɨ alaꞌa bɨ zì m̀betə yi mə,
1 Num daqueles dias, Jesus ensinava no templo e anunciava ao povo a boa nova. Chegaram os príncipes dos sacerdotes e os escribas com os anciãos,
2 “Naŋsə nswoŋ a mbo bìꞌì, O ghɨ̀rə ɨnnù juà jìi mə o ghɨ̀rə̀ aa nɨ̂ àdàꞌa wo ɛ? A adaꞌa ma yû a mbo wò aa, a fâ wò ɛ?”
2 e falaram-lhe: Dize-nos: com que direito fazes essas coisas, ou quem é que te deu essa autoridade?
3 A kwiꞌi a mbo bo mə, “Mə̀ ka kɨɨ betə ghuu nɨ̂ àbetə̀: Swoŋə nɨ̀ ghâ,
3 Jesus respondeu: Também eu vos farei uma pergunta.
4 Jɔn à lɛ nlɔ̀gə adaꞌa aa fə a ŋka mmurə bə̌ ŋkì aa ɛ? A lɛ nlò aa mbo Nwì kə̀ a mbo bə̀ aa ɛ? Nɨ̀ kwiꞌi tâ mə̀ yuꞌu.”
4 Respondei-me: o batismo de João era do céu ou dos homens?
5 Bo ghaànə̀ a tɨtɨ̀ɨ bo nswoŋ mə, “M̀bə bìꞌinə̀ kwiꞌi mə a lɛ nlò aa a mbo Nwì boŋ à ka betə yiꞌinə̀ mə, ‘Nɨ̀ lɛɛ̀ ǹtɨgə waꞌǎ annù yìi mə à lɛ sɨ swoŋə bii aa a ya aa ɛ?’
5 Eles começaram a raciocinar entre si, dizendo: Se dissermos: Do céu, ele dirá: Por que razão, pois, não crestes nele?
6 Lâ m̀bə bìꞌinə̀ swoŋ mə a lɛ nlò aa a mbo bə̀ boŋ bə̀ bû bɨtsɨ̀m ka tumntə yiꞌinə̀ nɨ̂ ŋ̀gɔ̀ꞌɔ̀, ǹloŋ mə bo naŋsə mbii mə Jɔn à laa mbə ŋgàŋntoò Nwì.”
6 Se, porém, dissermos: Dos homens, todo o povo nos apedrejará, porque está convencido de que João era profeta.
7 Maa ajàŋ bo tɨgə̀ ŋ̀kwiꞌi mə kaa bo lɛ ŋwaꞌǎ adɨgə yìi mə a lɛ nlò ghu aa zî.
7 Responderam por fim que não sabiam de onde era.
8 Yesu a tɨgə̀ ǹswoŋ a mbo bo mə, “Kaa mə̀ ka waꞌà ŋû yìi mə̂ à fa adaꞌa mə̀ ghɨrə̀ nɨ̂ ɨ̀nnù jû ghu aa a mbo bù kɨ nswoŋə.”
8 Replicou-lhes também Jesus: Nem eu vos direi com que direito faço estas coisas.
9 Yesu a naa nɨ̀ghàà nî nǎnaa a mbo bo mə, “Ŋù yì mɔ̀ꞌɔ à lɛ mbě akò mɨlùꞌû yi, nlɛsə a mbo bə̀, m̀fɛꞌɛ ŋghɛ̀ɛ̀ ǹtswe a atoo dàŋ àghaꞌa a saꞌà
9 Então Jesus propôs-lhes esta parábola: Um homem plantou uma vinha, arrendou-a a vinhateiros e ausentou-se por muito tempo para uma terra estranha.
10 nòò ŋ̀kyǎ mɨ̀ntà mɨ ati mɨlùꞌù mya à kùꞌù mə̂, a too ŋ̀gàŋàfàꞌâ yì mə à ghɛɛ ŋkwɛrə mɨ̂ntà mɨ ati mɨlùꞌù mya mǐ mɔꞌɔ a mbo bɨ̀lɛnsə bɨ akò byâ, lâ bɨ̀lɛnsə bɨ akò bya bɨ tswâ yi ŋghɔɔ, ntsyàsə̀ yi a bɨɨ̀ tsiꞌì m̀bô m̀bô.
10 No tempo da colheita, enviou um servo aos vinhateiros para que lhe dessem do produto da vinha. Estes o feriram e o reenviaram de mãos vazias.
11 A bû ǹtoo ŋgàŋàfàꞌà wa yì mɔ̀ꞌɔ, bɨ kɨ̂ ŋ̀ghɔɔ yi, nnɨŋ ndɨ̀rə̂ àtu ghu atu, ntsyasə yi a bɨɨ̀ tsiꞌì m̀bô m̀bô.
11 Tornou a enviar outro servo; eles feriram também a este, ultrajaram-no e despediram-no sem coisa alguma.
12 A kuꞌùsə̀ mbo ntoo ŋgàŋàfàꞌà yìi mə à yweꞌe ji tarə̀, bɨ tswâ ma ghû ǹnɨŋ ɨlaꞌa ghu nu mmaꞌa yi a abɛɛ.
12 Tornou a enviar um terceiro; feriram também este e expulsaram-no.
13 ‘Mbɔ̂ŋ àkò wa a swoŋ mə, ‘Mə̀ ka ghɨ̀rə̀ aa mə akə tsɨ̂tsɔ̀ŋ aa ɛ? Mə̀ ka too mû ghà yî m̀bâŋnə̀ ghû mə mə̀ nàŋsə ŋkɔ̀ŋ aà, nòò tsù bɨ yə̂ yi mbɔꞌɔtə.’
13 Disse então o senhor da vinha: Que farei? Mandarei meu filho amado; talvez o respeitem.
14 Lâ bɨ̀lɛnsə bɨ akò bya bɨ yə̀ mə̂ yi, ǹswoŋ bo nɨ bo mə, ‘Àâ ǹjɨ̂nda yì à ghûlà, bìꞌinə̀ zwitə yi tâ ǹjoo jù ɨ̀ tɨgə mbə jìꞌinə̀.’
14 Vendo-o, porém, os vinhateiros discorriam entre si e diziam: Este é o herdeiro; matemo-lo, para que se torne nossa a herança.
15 Bo lɛ ntɨgə ntswa yi, mmaꞌa a abɛɛ wa njɨ̀m ŋ̀kya mɨlùꞌù ǹzwitə yi. Ma mùu ajàŋ nɨ̀ mɔ̀ɔ̀ntə mə m̀bɔŋə̀ àkò mɨlùꞌù wa à ka ghɨ̀rə mə akə a nu bo aa ɛ?
15 E lançaram-no fora da vinha e mataram-no. Que lhes fará, pois, o dono da vinha?
16 À ka zǐ zwitə bɨ̂lɛnsə bɨ akò ma bya, ɨ lɛnsə akò yi ya a mbo badàŋ.” Àjàŋ mə bə̀ bya lɛ nyuꞌu ma mùu ajàŋ aa, ntɨgə nswoŋ mə, “Kaa mbə Nwìŋgɔ̀ŋ a waꞌà biì.”
16 Virá e exterminará estes vinhateiros e dará a vinha a outros. A estas palavras, disseram: Que Deus não o permita!
17 Yesu a lêntə̀ waa mbetə mə, “Nɨ̀ghàà nɨ Nwî nulà nɨ tɨgə̀ ǹswoŋ aa mə akə aa ɛ?
17 Mas Jesus, fixando o olhar neles, disse-lhes: Que quer dizer então o que está escrito: A pedra que os edificadores rejeitaram tornou-se a pedra angular {Sl 117,22}?
18 Ŋù ǹtsɨ̀m yìi mə à wo a nɨ̂ ŋ̀gɔ̀ꞌɔ̀ ma ya aa, à ka bəgɨkə; lâ bɛɛ mə ɨ wo a nu ŋù bəə boŋ ɨ̀ ka ghɔ̀ꞌɔ̀ yi.”
18 Todo o que cair sobre esta pedra ficará despedaçado; e sobre quem ela cair, este será esmagado!
19 Ŋ̀gǎŋndɨ̀ꞌɨ Nɔ̀ŋsə̀ nɨ bɨ̀lɨ̀ɨ bɨ ŋgǎŋmàꞌa Nwì ghə̀ə ɨ tswa yi maà noò, lâ m̀baŋnə mbɔꞌɔ miꞌi mɨ bə̂ byâ. Bo lɛ nzi mə à lɛ nnaa nɨghàà nya aa nloŋ ŋgaà yàà.
19 Naquela mesma hora os príncipes dos sacerdotes e os escribas procuraram prendê-lo, mas temeram o povo. Tinham compreendido que se referia a eles ao propor essa parábola.
20 Bo tɨgə̀ ǹlɔɔ nɨ̂ àbwarə, ǹtɨgə nlɔɔ bɨ̂tswɛ̀rə̀, ǹtoo ghu njɨ̀m mə bɨ̀ zi ŋka mbagɨ̀lə mbetə nìi nɨ mɨ̀ghàà tâ tsyà ghu ɨ tswa yi ɨ fa a mbo Gûmnàà yìi à lɛ ntswe nɨ̂ àdàꞌà a atu bo aa tâ à saꞌa yi.
20 Puseram-se então a observá-lo e mandaram espiões que se disfarçassem em homens de bem, para armar-lhe ciladas e surpreendê-lo no que dizia, a fim de o entregarem à autoridade e ao poder do governador.
21 Bɨ tɨgə̀ ǹzi mbetə yi mə, “Ǹdɨ̀ꞌɨ̀nnù, bìꞌì zi mə annù yìi o ghàà ŋ̀kɨɨ ndɨꞌɨ aa a kuꞌunə̂, ŋ̀kɨ nzi mə kaa ò sɨ nândènə̀ a tɨtɨ̀ɨ bə̀ tɛꞌɛ, ǹdɨꞌɨ aa tsiꞌì mâŋjì yìi mə Nwì a lɔ̀ɔ mə bə̀ ka ntswe ghu aà.
21 Perguntaram-lhe eles: Mestre, sabemos que falas e ensinas com retidão e que, sem fazer acepção de pessoa alguma, ensinas o caminho de Deus segundo a verdade.
22 A kuꞌunə nɨ nɔ̀ŋsə̀ yiꞌinə̀ a ntu tax a mbo Kaisa kə̀ ŋ̀gaŋ aa ɛ?”
22 É-nos permitido pagar o imposto ao imperador ou não?
23 Lâ à lɛ nzi mɨtsyɛ̀ mìi mə bo lɛ sɨ lobɨtə aà, ǹswoŋ a mbo bo mə,
23 Jesus percebeu a astúcia e respondeu-lhes:
24 “Nɨ̀ zi nɨ̂ ŋ̀kabə̀ silva tâ mə̀ yə.” Bɨ zî nɨ yu, a betə̀ waa mə, “A tswê àtu wo bo bɨ̀ ɨ̀kǔm wo fàa nɨ̂ ŋ̀kabə aa ɛ?”
24 Mostrai-me um denário. De quem leva a imagem e a inscrição? Responderam: De César.
25 A swoŋ a mbo bo mə, “Ma la a bə mə nɨ̀ ka mfa njoo jìi mə à nɨ jî Kaisa aa a mbo Kaisa, ŋ̀kɨɨ mfa nɨ̂ ǹjoo jìi mə à nɨ jî Nwî aa a mbo Nwì.”
25 Então lhes disse: Dai, pois, a César o que é de César e a Deus o que é de Deus.
26 Kaa bo lɛ ŋwaꞌǎ ajàŋ mə mbə bɨ tsyâ ǹtswa yi a nsi bə̀ ǹloŋ annù yìi mə à swòŋə aa zî, ànnù a ghaꞌà waa, bɨ kutə̀ mɨ̀ntsǔ myaa.
26 Assim não puderam surpreendê-lo em nenhuma de suas palavras diante do povo. Pelo contrário, admirados da sua resposta, tiveram que calar-se.
27 BaSadukai bî mɔꞌɔ bìi mə bɨ swoŋə nɨ mə kaa bə̀ sɨ a nɨ nɨ̀wo yweenə aa,
27 Alguns saduceus - que negam a ressurreição - aproximaram-se de Jesus e perguntaram-lhe:
28 bo lɛ nzì m̀betə yi mə, “Ǹdɨ̀ꞌɨ̀nnù, Moses à lɛ mfa ndɨꞌɨ a mbo bìꞌì mə, mbə̂ ǹdɨm ŋù a kwo tɨ mu, mumaà yì a lɔgə̀ ŋ̀gwɛ̂ yì wa njwe bɔɔ bo yu a mbô ǹdɨ̂m yì wâ.
28 Mestre, Moisés prescreveu-nos: Se alguém morrer e deixar mulher, mas não deixar filhos, case-se com ela o irmão dele, e dê descendência a seu irmão.
29 Bɔɔ bɨ ma bî mɔꞌɔ lɛ ntswe ghu bi sàmbaa, yì ǹtsyàmbìì a yɔꞌɔ̀ mâŋgyɛ̀ ŋ̀kwo tɨ mu;
29 Ora, havia sete irmãos, o primeiro dos quais tomou uma mulher, mas morreu sem filhos.
30 yì àyòŋtə̀ a bû ǹyoŋ ŋyɔꞌɔ mâŋgyɛ̀ wa,
30 Casou-se com ela o segundo, mas também ele morreu sem filhos.
31 yìi à yweꞌe bi tarə aa, a kɨ̂ ǹlɔgə mâŋgyɛ̀ wa, bo bya bi sàmbaa bɨ kɨ̂ lɔgə mâŋgyɛ̀ wa tsiꞌì bɨ̀tsɨ̀m ŋ̀kɨ ŋkwokə tɨ mû.
31 Casou-se depois com ela o terceiro. E assim sucessivamente todos os sete, que morreram sem deixar filhos.
32 À tɨ̀ mə tɨ bə a njɨ̀m màŋgyɛ̀ wa a kɨ̂ ŋ̀kwo yìi ŋgaa.
32 Por fim, morreu também a mulher.
33 Tsǒ mə a lɛ mbə ma mùu ajàŋ aa, nòò yìi bə̀ ka yǐ yweenə nɨ nɨ̀wo aa, màŋgyɛ̀ ghû à ka yǐ tɨgə bə aa yì wò aa ɛ? Tsǒ mə bo bya bi sàmbaa lɛ nyɔꞌɔ yi aa ɛ?”
33 Na ressurreição, de qual deles será a mulher? Porque os sete a tiveram por mulher.
34 Yesu a kwiꞌi a mbo bo mə, “Bə̀ bî fàa ŋgùꞌù bɨ yɔꞌɔkə, bɨ fâ nɨ̀ bɔɔ bâŋgyɛ̀ a ndâ nɨ̀yɔꞌɔ;
34 Jesus respondeu: Os filhos deste mundo casam-se e dão-se em casamento,
35 lâ bə̀ bìi mə bɨ kuꞌunə a mbɨ̀ɨ̀nə nɨ nɨwo ɨ tswe ntɨ̀ɨ̀ maa ŋgùꞌû m̀bi yìi mə ɨ zì aa, kaa baa yǐ waꞌà kà ǹyɔꞌɔ, kaa waꞌǎ bâŋgyɛ̀ a ndâ nɨ̀yɔꞌɔ ka mfa.
35 mas os que serão julgados dignos do século futuro e da ressurreição dos mortos não terão mulher nem marido.
36 Bo ka yǐ bə aa tsiꞌì tsǒ baangel kaa kɨꞌɨ̀ kà ŋ̀kwo. Bo bə aa bɔɔ bɨ Nwî ǹloŋ mə bo bɨɨnə nɨwo aà.
36 Eles jamais poderão morrer, porque são iguais aos anjos e são filhos de Deus, porque são ressuscitados.
37 Lâ a ŋghɛ̀ɛ nɨ̂ ànnǔ nyweenə nɨwo, Moses à lɛ mfɨ̀gɨ̀tə̀ wa nɨ̂ àdɨ̀gə aŋwàꞌànə̀ ya mə a ghàà ǹloŋə atsùgə ɨti ya mə mɔꞌɔ ɨ lɛ sɨ khɨ ghu aà, ǹloŋ mə maa adɨgə, à lɛ ntwoŋə Mmàꞌàmbi a nɨ Nwìŋgɔ̀ŋ Abraham, nɨ Nwìŋgɔ̀ŋ Isaac, bo bɨ̀ nɨ Nwìŋgɔ̀ŋ Yakob.
37 Por outra parte, que os mortos hão de ressuscitar é o que Moisés revelou na passagem da sarça ardente {Ex 3,6}, chamando ao Senhor: Deus de Abraão, Deus de Isaac, Deus de Jacó .
38 Kaa à laa waꞌà Nwîŋgɔ̀ŋ bɨku bɨ bə̂ bə̂, à bə aa Nwìŋgɔ̀ŋ bə̀ bìi bɨ tswe bɨtɨ̀ɨ̀. Ǹloŋ mə bə̀ bɨtsɨ̀m bɨ tswe bɨ̀tɨ̀ɨ̀ aa ghu mbô.”
38 Ora, Deus não é Deus dos mortos, mas dos vivos; porque todos vivem para ele.
39 Ŋ̀gǎŋdɨ̀ꞌɨ nɔ̀ŋsə̀ jya jǐ mɔꞌɔ bɨ lɛ ntɨgə nswoŋ mə, “Ǹdɨ̀ꞌɨ̀nnù, ò fâ àkwiꞌi yì sɨgɨ̀nə̀.”
39 Alguns dos escribas disseram, então: Mestre, falaste bem.
40 Ǹloŋ mə bo lɛ ntɨgə mbɔꞌɔ a mbǔ ŋghɛ̀ɛ nɨ̀ m̀bìì a mbetə̂ yi nɨ̂ ɨ̀nnù.
40 E já não se atreviam a fazer-lhe pergunta alguma.
41 Yesu a betə̀ waa mə, “M̀bə bɨ swoŋ mə Àyɔꞌɔ̀ Nwì wa à nɨ mu David aa mə akə aa ɛ?
41 Jesus perguntou-lhes: Como se pode dizer que Cristo é filho de Davi?
42 Ǹloŋ mə David yu mbɔŋ à swòŋə a mûm àŋwàꞌànə̀ bɨ Psalm mə,
42 Pois o próprio Davi, no livro dos Salmos, diz: Disse o Senhor a meu Senhor: Senta-te à minha direita,
43 ǹyweꞌe a noò yìi mə mə̀ ka yǐ ghɨ̀rə ŋgàŋkɨbàâ jò nɨ̂ àtɛtə̀ mɨkòrə̂ mo aà.’
43 até que eu ponha os teus inimigos por escabelo dos teus pés {Sl 109,1}.
44 Ma mùu ajàŋ m̀bə David a ka ntwoŋə yi nɨ̂ M̀màꞌàmbi, a tɨgə̀ m̀bu ntsyà aa la mbə mu David aa ɛ?”
44 Portanto, Davi o chama de Senhor! Como, pois, é ele seu filho?
45 Àjàŋ mə bə̀ bɨ̀tsɨ̀m lɛ sɨ yuꞌutə annù yìi à lɛ sɨ swoŋə aa, Yesu a swoŋ a mbo ŋgǎŋyəgə̂nnù ji mə,
45 Enquanto todo o povo o ouvia, disse a seus discípulos:
46 “Nɨ̀ ka ntsyɛsə ghuu nloŋ ŋgǎŋndɨ̀ꞌɨ nɔ̀ŋsə̀, bo kɔ̀ŋə̀ nɨ̂ ŋ̀ka ŋwɛꞌɛ ǹdàŋə ɨtsə̀ꞌə̀ ŋ̀karə nɨ ju, ŋkɨɨ ŋkɔŋə nɨ mə tâ bə̀ ka ntsaꞌatə nɨ̂ waa nɨ̂ àghuꞌusə̀ a mɨtaa; ŋ̀kɔŋə a ntswe nɨ̂ ɨ̀lə̀ŋ jìi ɨ tswe a mbìì aa a ndâŋghòtə̂, ŋ̀kɨɨ ŋkɔŋə nɨ̂ ɨ̀lə̀ŋ jìi ɨ kɔꞌɔnə aa a adɨgə adinà.
46 Guardai-vos dos escribas, que querem andar de roupas compridas e gostam das saudações nas praças públicas, das primeiras cadeiras nas sinagogas e dos primeiros lugares dos banquetes;
47 Bo nɨ̀ꞌɨ̀ nɨ bɨ̀kwìꞌì bɨ bâŋgyɛ̀, ŋ̀kwɛrə nɨ̂ ǹjoò jyaa nɨ mɨ̀laꞌà myaa, m̀bagɨlə ntsaꞌatə nɨ̂ Nwî nɨ̂ ǹdaŋə mɨghàà. Wa ŋgɨꞌɨ yìi ɨ̀ ka yǐ kuu a nu bo aa ɨ̀ ka yǐ swèrə̀.”
47 que devoram as casas das viúvas, fingindo fazer longas orações. Eles receberão castigo mais rigoroso.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 20, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.