Marcos 5
MƗKÁNDA LORỤ ꞌBƗ LOMO KƗ́ DOSỊ́ ÉYỊ́ E (BDH) vs NVT
1 Zɨ́ Yésụ kɨ́ ꞌyị lódụ́ kacɨ́ne e go ꞌdógụ bi ndéréógụyé sɨmɨ gara bɨ Gerésa ní.
1 Assim, chegaram ao outro lado do mar, à região dos gerasenos.
2 Sɨmɨ bɨ Yésụ nɨ go ndítíógụ gɨ sɨmɨ kuṛúngba ní, zɨ́ ngíti oꞌdo kɨ́ dokéké sɨmɨné ólụ́ógụné gɨ dongará bi e zɨ́a.
2 Quando Jesus desembarcou, imediatamente um homem possuído por um espírito impuro saiu do cemitério e veio ao seu encontro.
3 Oꞌdo máa née, ambá bi ndị́sị ené nda yị́ ené kóo sị́ bi e íri. ꞌYị bɨ nɨ útúásá ódó wo abú kpá gba cụ́ kɨ́ káꞌdá késị́ ní ndaá.
3 Esse homem morava entre as cavernas usadas como túmulos e ninguém conseguia detê-lo, nem mesmo com correntes.
4 Odó andánɨ́ kóo sịndị́a kɨ́ sị́lị́a go mɨódó ándá kɨ́ káꞌdá késị́ ndịsị ꞌdécị yée gɨ roné fú lá mɨꞌdécị, gɨ zɨ́a, cóngó roa ofụ kóo go. ꞌYị bɨ zɨ́a útúásáne gba gɨ ro ꞌdíꞌbingéṛị wo ní ndaá kpá wá.
4 Sempre que era acorrentado e algemado, quebrava as algemas dos pulsos e despedaçava as correntes dos pés. Ninguém era forte o suficiente para dominá-lo.
5 Kɨ́ꞌdí bɨ nɨ go dongará bi máa ga gére née íri, togụ́ kɨ́ kadra togụ́ kɨ́ ndụlụ yá, zɨ́a ndị́sị gbúrógbóne ꞌdága kpá ndị́sị kɨ́ óṇgo roné kɨ́ tutú e.
5 Dia e noite, vagava entre os túmulos e pelos montes, gritando e cortando-se com pedras.
6 Sɨmɨ bɨ oꞌdo née lúrúndíki Yésụ gɨ gbála ní, geré zɨ́a ngásáógụné zɨ́a íri, zɨ́a útúne gbrị do ngúṛú sịndị́ne bi kóꞌdụ́ Yésụ.
6 Quando o homem viu Jesus, ainda a certa distância, correu ao seu encontro e se curvou diante dele.
7 Zɨ́a gbúrógbóne ꞌdága kɨ́dí, “Yésụ, yị́ị Owụ́ ꞌbɨ Lomo bɨ komo ere ní, éyị́ bɨ íli gɨ zɨ́ma ní ꞌdi? Ídí lólóbụ́ zɨ́ma do komo Lomo kɨ́dí, ógụ eyị́ ba gɨ ro méngị bɨsinyí ledre kɨ́ma wá.”
7 Então soltou um forte grito: “Por que vem me importunar, Jesus, Filho do Deus Altíssimo? Em nome de Deus, suplico que não me torture!”.
8 Oꞌdo née uku ledre kenée gɨ zɨ́a bɨ Yésụ úku ledre zɨ́ dokéké née kɨ́dí, “Ólụ́ógụ gɨ sɨmɨ oꞌdo née mu.”
8 Pois Jesus já havia falado ao espírito: “Saia deste homem, espírito impuro!”.
9 Zɨ́ Yésụ ndúꞌyú wo kɨ́dí, “Ịrịyị́ náambi?”
9 Jesus lhe perguntou: “Qual é o seu nome?”. Ele respondeu: “Meu nome é Legião, porque há muitos de nós dentro deste homem”.
10 Zɨ́a ndị́sịné dódó roné ro Yésụ kɨ́ngaya kɨ́dí, “Ndá lágaóyó zée gɨ ore wá.”
10 E os espíritos impuros suplicaram repetidamente que ele não os enviasse a algum lugar distante.
11 Tụ́ꞌdụ́ mụkụ́ṛụ́ e nɨyí kóo gbóo ore, ndịsịnɨ́ ánu éyị́ dogboṛụ landa.
11 Havia uma grande manada de porcos pastando num monte ali perto.
12 Zɨ́ dokéké ga gére née dódó royé zɨ́ Yésụ kɨ́dí, “Kása zée ndéré ndị́sị sɨmɨ mụkụ́ṛụ́ ga bɨ ꞌdáa ba.”
12 “Mande-nos para aqueles porcos”, imploraram os espíritos. “Deixe que entremos neles.”
13 Zɨ́ Yésụ íꞌbí mɨsiꞌdi zɨ́ dokéké e ólụ́ógụyé gɨ sɨmɨ oꞌdo née, zɨ́ye ndéré ólụ́ye sɨmɨ mụkụ́ṛụ́ e. Zɨ́ tụ́ꞌdụ́ mụkụ́ṛụ́ ga gére née éyị́ ꞌbɨ álifu gbre, ị́nyịyé rụ ndụ́ṛụ́ꞌbụ́ye gɨ do gboṛụ landa, ndéré útúye mbá sɨmɨ mongụ́ mɨkavu do úyuyé mbá.
13 Jesus lhes deu permissão. Os espíritos impuros saíram do homem e entraram nos porcos, e toda a manada, cerca de dois mil porcos, se atirou pela encosta íngreme do monte para dentro do mar e se afogou.
14 Zɨ́ ꞌyị ꞌbáꞌbá mụkụ́ṛụ́ ga gére née ị́nyịyé ngásáye úku ꞌdódo ledre bɨ mengị roné née sɨmɨ gara, kpá kɨ́ ngíti géyị bi ga bɨ gbóo gbóo ore ní mbá. Zɨ́ ꞌyị e ógụyé mbá lúrú ledre bɨ mengị roné née.
14 Os que cuidavam dos porcos fugiram para uma cidade próxima e para seus arredores, espalhando a notícia. O povo correu para ver o que havia ocorrido.
15 Sɨmɨ bɨ ogụnɨ́ zɨ́ Yésụ ní, zɨ́ye ndíki oꞌdo bɨ Yésụ lagaogụ dokéké e gɨ sɨmɨ a ba kɨ́ ndị́sị bɨlámáne kɨ́ bongó roné. Zɨ́ ngịrị méngị ꞌyị ga gére née kɨ́ngaya.
15 Chegaram até onde Jesus estava e viram o homem que tinha sido possuído pela legião de demônios. Estava sentado ali, vestido e em perfeito juízo, e todos tiveram medo.
16 ꞌYị ga bɨ lurúnɨ́ ledre bɨ méngị roné zɨ́ oꞌdo née, kpá kɨ́ wo bɨ zɨ́ mụkụ́ṛụ́ e ní, zɨ́ye ndị́sịyé úku a zɨ́ lafúye e.
16 Então os que presenciaram os acontecimentos contaram aos outros o que havia ocorrido com o homem possuído por demônios e com os porcos.
17 Zɨ́ ꞌyị máa ga gére née ndị́sị dódó royé ro Yésụ, idí mu ólụ́ógụ gɨ sɨmɨ káṇgá eyé gɨ ore ꞌdáꞌba.
17 A multidão começou a suplicar que Jesus fosse embora da região.
18 Sɨmɨ bɨ Yésụ ékị́ go sɨmɨ kuṛúngba ní, zɨ́ oꞌdo bɨ dokéké e olụ́ogụnɨ́ gɨ sɨmɨ a ní dódó roné ro Yésụ yée idínɨ́ ndéré kéne.
18 Quando Jesus entrava no barco, o homem que tinha sido possuído por demônios implorou para ir com ele.
19 Yésụ ṇguṇgu ené zɨ́ye ndéréye kéne wá, tɨ́ lá zɨ́a úku ledre zɨ́a kɨ́dí, “Ndáꞌba aka ꞌbe zɨ́ ꞌyị eyị́ e, zɨ́yị lị́kpị́ bɨlámá ledre bɨ Ngére Lomo mengị zɨ́yị kɨ́ bɨlámá mɨmbéꞌdené ní zɨ́ye.”
19 Jesus, porém, não permitiu e disse: “Volte para sua casa e para sua família e conte-lhes tudo que o Senhor fez por você e como ele foi misericordioso”.
20 Zɨ́ oꞌdo née ị́nyịné ndéréne kɨ́ úku ꞌdódo ledre bɨ Yésụ mengị zɨ́a née zɨ́ ꞌyị e sɨmɨ káṇgá bɨ Dikapolị́sị kɨ́ tụ́ꞌdụ́ gara ga bɨ ore sokó ní mbá. Zɨ́ tara ꞌyị ga bɨ kóo ore ní ị́drị́ne mbá mɨị́drị́.
20 Então o homem partiu e começou a anunciar pela região das Dez Cidades quanto Jesus havia feito por ele, e todos se admiravam do que ele dizia.
21 Zɨ́ Yésụ ékị́lúgu roné sɨmɨ kuṛúngba zɨ́a ꞌdógụ bi sága gɨ ꞌdí kéṛị́, zɨ́ tụ́ꞌdụ́ ꞌyị e kpá ị́nyịyé yóko royé gbaá cigí a do gbúṛóngó mɨkavu Galiláya íri.
21 Jesus entrou novamente no barco e voltou para o outro lado do mar, onde uma grande multidão se juntou ao seu redor na praia.
22 Zɨ́ ngúru mongụ́ ꞌyị ꞌbɨ ꞌDị́cị́ Kótrụro kɨ́ ịrịné Yáyiro ógụné íri. Sɨmɨ bɨ lurúndiki Yésụ ní, zɨ́a ógụ ndị́sịné ndoo sị́ sịndị́ Yésụ,
22 Então chegou um dos líderes da sinagoga local, chamado Jairo. Quando viu Jesus, prostrou-se a seus pés e
23 ṇgúṇgú roné kɨ́ngaya kɨ́dí, “Áko, mongụ́ ꞌyị, nyị́ma nɨ kɨ́ ndíyá zaá oꞌbụóꞌbụ ógụ aka ndéré óto sị́lị́yị roa, gɨ ro zɨ́ ndíyá máa née ụ́kụ́ne gɨ roa zɨ́a ídíne trịdrị.”
23 suplicou repetidas vezes: “Minha filhinha está morrendo. Por favor, venha e ponha as mãos sobre ela; cure-a para que ela viva!”.
24 Zɨ́ Yésụ ị́nyịyé ndéréye kɨ́ oꞌdo née.
24 Jesus foi com ele, e todo o povo o seguiu, apertando-se ao seu redor.
25 Ngíti kára nɨ kóo dongará ꞌyị ga gére née kɨ́rɨ́ née kɨ́ ndíyá káꞌdá ꞌbɨ kará e roné, sɨmɨbi doa kɨ́e go sokó doa gbre.
25 No meio da multidão estava uma mulher que havia doze anos sofria de hemorragia.
26 Gamá zɨ́ tụ́ꞌdụ́ dokotóro e go má, zɨ́ késị́ ụ́kụ́ne gɨ zɨ́a mɨụ́kụ́, tɨ́ lá ndíyá tatá nda yị́ ené roa ꞌdáꞌdá.
26 Tinha passado por muitas dificuldades nas mãos de vários médicos e, ao longo dos anos, gastou tudo que possuía, sem melhorar. Na verdade, havia piorado.
27 Sɨmɨ bɨ kára née uwú ledre Yésụ ní, geré zɨ́a ndéréne gɨ ꞌdí sogo a gɨ dongará tụ́ꞌdụ́ ꞌyị ga gére née óto sị́lị́ne ro bongó bɨ ro Yésụ ní.
27 Tendo ouvido falar de Jesus, aproximou-se por trás dele no meio da multidão e tocou em seu manto,
28 Zɨ́a somụ́ ledre kɨ́dí, “Togụ́ máóto sị́lị́ma lá ro bongó ené yá, ndíyá ba nɨ ụ́kụ́ gɨ romá.”
28 pois pensava: “Se eu apenas tocar em seu manto, serei curada”.
29 Sɨmɨ bɨ mengị kenée ní, geré zɨ́ ndíyá née ụ́kụ́ne gɨ roa. Zɨ́a ówo a kɨ́dí sɨmɨ sanáne eme go.
29 No mesmo instante, a hemorragia parou, e ela sentiu em seu corpo que tinha sido curada da enfermidade.
30 Zɨ́ Yésụ kpá ówo a kɨ́dí rokoꞌbụ bɨ sɨmɨné ní mengị moko go. Zɨ́a lúrú bi ꞌdí sogoné, zɨ́a ndúnduꞌyú kɨ́dí, “Ambí oto sị́lị́ne ro bongó amá ne?”
30 Jesus imediatamente percebeu que dele havia saído poder; por isso, virou-se para a multidão e perguntou: “Quem tocou em meu manto?”.
31 Zɨ́ ꞌyị lódụ́ kacɨ́ga úku ledre zɨ́a kɨ́dí, “Mongụ́ ꞌyị, ‘Lúrú aka lá tụ́ꞌdụ́ ꞌyị ga bɨ gbaá cigíyị ba, áyí ówo ꞌyị bɨ oto sị́lị́ne royị́ ní káa be ꞌdi?’ ”
31 Seus discípulos disseram: “Veja a multidão que o aperta de todos os lados. Como o senhor ainda pergunta: ‘Quem tocou em mim?’”.
32 Abú ndotó, Yésụ nɨ kpá fú ndị́sị lúrú bi kere gɨ ro ówo ꞌyị bɨ oto sị́lị́ne roné ní.
32 Jesus, porém, continuou a olhar ao redor para ver quem havia feito aquilo.
33 Zɨ́ kára née owo ledre bɨ mengị roné zɨ́ne ní, zɨ́a ógụné kɨ́ mbéꞌbé gɨ zɨ́ ngịrị útúne sị́ sịndị́ Yésụ, do úku ledre e gɨ do biné zɨ́ Yésụ.
33 Então a mulher, assustada e tremendo pelo que lhe tinha acontecido, veio e, ajoelhando-se diante dele, contou o que havia feito.
34 Zɨ́ Yésụ úkulúgu ledre zɨ́a kɨ́dí, “Owụ́ ꞌbɨ amáa, ndíyá ụkụ́ go gɨ royị́, gɨ zɨ́a bɨ ṇgúṇgu ledremá ní. Ndéré mu bɨlámáne ꞌdóꞌdó lolụ wá.”
34 Jesus lhe disse: “Filha, sua fé a curou. Vá em paz. Seu sofrimento acabou”.
35 Sɨmɨ bɨ Yésụ nɨ aka ndị́sị ódro ní, zɨ́ ngíti géyị ꞌyị e ógụyé gɨ ꞌbe ꞌbɨ Yáyiro, zɨ́ye úku ledre zɨ́ Yáyiro kɨ́dí, “Mongụ́ ꞌyị, nyị́yị otoomo ꞌdówụ́ go. Ndá lolụ ꞌdóꞌdo mongụ́ ꞌyị née wá.”
35 Enquanto Jesus ainda falava com a mulher, chegaram mensageiros da casa de Jairo, o líder da sinagoga, e lhe disseram: “Sua filha morreu. Para que continuar incomodando o mestre?”.
36 Ledre née ata ené kóo kacɨ́ komo Yésụ wá, zɨ́a ị́nyịné úku ledre zɨ́ Yáyiro kɨ́dí, “Lomo royị́ ndaá úyu wá, ídí lá ṇgúṇgu ledremá.”
36 Jesus, porém, ouviu essas palavras e disse a Jairo: “Não tenha medo. Apenas creia”.
37 Yésụ ili ené zɨ́ tụ́ꞌdụ́ ꞌyị e lódụ́ née wá, lá dụụ́ Pétero e kɨ́ Yakóbo e kɨ́ lúnduné Yiwáni e.
37 Então Jesus deteve a multidão e não deixou que ninguém o acompanhasse, exceto Pedro, Tiago e João, irmão de Tiago.
38 Nɨyí ógụ bɨ ꞌbe ꞌbɨ Yáyiro íri ní, tụ́ꞌdụ́ ꞌyị e nɨyí go íni ini kɨ́ mbụ́mbụ́dụ́.
38 Quando chegaram à casa do líder da sinagoga, Jesus viu um grande tumulto, com muito choro e lamentação.
39 Zɨ́ Yésụ ị́nyịné ólụ́ne ꞌdị́cị́ ini, zɨ́a úku ledre zɨ́ ꞌyị ga bɨ íri née kɨ́dí, “Ndásé íni ini wá, owụ́ née uyu ené wá, ꞌduꞌdu yị́ ené née lá mɨꞌdúꞌdu.”
39 Então entrou e perguntou: “Por que todo esse tumulto e choro? A criança não morreu; está apenas dormindo”.
40 Zɨ́ ꞌyị ga bɨ ꞌdị́cị́ íri née útúye coo kúgú wo mɨkúgú.
40 A multidão riu de Jesus. Ele, porém, fez todos saírem e levou o pai e a mãe da menina e os três discípulos para o quarto onde ela estava deitada.
41 Zɨ́ Yésụ ꞌdíꞌbi sị́lị́ owụ́ née do úku ledre zɨ́a kɨ́ tara Aráma kɨ́dí, “Talíta kụ́mụ” kɨ́dí, “Nyị́ma, ị́nyịógụ mu ꞌdága”
41 Segurando-a pela mão, disse-lhe: “ Talita cumi! ”, que quer dizer “Menina, levante-se!”.
42 Geré zɨ́ owụ́kára née úrúne, zɨ́a ị́nyịógụné ꞌdága ndị́sị gámáne. Zɨ́ tara ꞌbụa kɨ́ mbágáa kɨ́ ꞌyị lódụ́ kacɨ́ Yésụ ị́drị́ne mbá mɨị́drị́.
42 A menina, que tinha doze anos, levantou-se de imediato e começou a andar. Todos ficaram muito admirados.
43 Zɨ́ Yésụ úku ledre oꞌbụóbụ zɨ́ ꞌbụa kɨ́ mbágáa kɨ́dí ꞌyị e ndanɨ́ aka ówo ledre bɨ mengị roné née wá. Zɨ́a kpá úku ledre zɨ́ye idínɨ́ íꞌbí éyị́ mɨánu zɨ́a ánu a.
43 Jesus deu ordens claras para que não contassem a ninguém o que havia acontecido e depois mandou que dessem alguma coisa para a menina comer.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Marcos 5, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.