Marcos 5
MƗKÁNDA LORỤ ꞌBƗ LOMO KƗ́ DOSỊ́ ÉYỊ́ E (BDH) vs BKJ
1 Zɨ́ Yésụ kɨ́ ꞌyị lódụ́ kacɨ́ne e go ꞌdógụ bi ndéréógụyé sɨmɨ gara bɨ Gerésa ní.
1 E eles chegaram ao outro lado do mar, à terra dos gadarenos.
2 Sɨmɨ bɨ Yésụ nɨ go ndítíógụ gɨ sɨmɨ kuṛúngba ní, zɨ́ ngíti oꞌdo kɨ́ dokéké sɨmɨné ólụ́ógụné gɨ dongará bi e zɨ́a.
2 E, saindo ele do barco, imediatamente veio ao encontro, dos sepulcros, um homem com espírito imundo,
3 Oꞌdo máa née, ambá bi ndị́sị ené nda yị́ ené kóo sị́ bi e íri. ꞌYị bɨ nɨ útúásá ódó wo abú kpá gba cụ́ kɨ́ káꞌdá késị́ ní ndaá.
3 o qual tinha sua morada nos sepulcros; e nenhum homem podia prendê-lo, não, nem com correntes;
4 Odó andánɨ́ kóo sịndị́a kɨ́ sị́lị́a go mɨódó ándá kɨ́ káꞌdá késị́ ndịsị ꞌdécị yée gɨ roné fú lá mɨꞌdécị, gɨ zɨ́a, cóngó roa ofụ kóo go. ꞌYị bɨ zɨ́a útúásáne gba gɨ ro ꞌdíꞌbingéṛị wo ní ndaá kpá wá.
4 porque, tendo sido ele muitas vezes preso com grilhões e correntes, e as correntes foram por ele arrancadas, e os grilhões quebrados em partes, e nenhum homem podia amansá-lo.
5 Kɨ́ꞌdí bɨ nɨ go dongará bi máa ga gére née íri, togụ́ kɨ́ kadra togụ́ kɨ́ ndụlụ yá, zɨ́a ndị́sị gbúrógbóne ꞌdága kpá ndị́sị kɨ́ óṇgo roné kɨ́ tutú e.
5 E sempre, noite e dia, ele estava nos montes, e nos sepulcros, gritando, e cortando-se com pedras.
6 Sɨmɨ bɨ oꞌdo née lúrúndíki Yésụ gɨ gbála ní, geré zɨ́a ngásáógụné zɨ́a íri, zɨ́a útúne gbrị do ngúṛú sịndị́ne bi kóꞌdụ́ Yésụ.
6 Mas quando ele viu Jesus ao longe, correu e adorou-o,
7 Zɨ́a gbúrógbóne ꞌdága kɨ́dí, “Yésụ, yị́ị Owụ́ ꞌbɨ Lomo bɨ komo ere ní, éyị́ bɨ íli gɨ zɨ́ma ní ꞌdi? Ídí lólóbụ́ zɨ́ma do komo Lomo kɨ́dí, ógụ eyị́ ba gɨ ro méngị bɨsinyí ledre kɨ́ma wá.”
7 e, clamando com grande voz, disse: Que tenho eu contigo, Jesus, Filho do Deus Altíssimo? Conjuro-te por Deus que não me atormentes.
8 Oꞌdo née uku ledre kenée gɨ zɨ́a bɨ Yésụ úku ledre zɨ́ dokéké née kɨ́dí, “Ólụ́ógụ gɨ sɨmɨ oꞌdo née mu.”
8 Pois ele lhe dizia: Sai deste homem, espírito imundo.
9 Zɨ́ Yésụ ndúꞌyú wo kɨ́dí, “Ịrịyị́ náambi?”
9 E ele perguntou-lhe: Qual é o teu nome? E lhe respondeu, dizendo: Meu nome é Legião, porque somos muitos.
10 Zɨ́a ndị́sịné dódó roné ro Yésụ kɨ́ngaya kɨ́dí, “Ndá lágaóyó zée gɨ ore wá.”
10 E pedia-lhe muito que não os enviasse para fora daquela terra.
11 Tụ́ꞌdụ́ mụkụ́ṛụ́ e nɨyí kóo gbóo ore, ndịsịnɨ́ ánu éyị́ dogboṛụ landa.
11 Ora, estavam ali perto nos montes, uma grande manada de porcos se alimentando.
12 Zɨ́ dokéké ga gére née dódó royé zɨ́ Yésụ kɨ́dí, “Kása zée ndéré ndị́sị sɨmɨ mụkụ́ṛụ́ ga bɨ ꞌdáa ba.”
12 E todos os demônios lhe pediram, dizendo: Manda-nos para aqueles porcos, para que possamos entrar neles.
13 Zɨ́ Yésụ íꞌbí mɨsiꞌdi zɨ́ dokéké e ólụ́ógụyé gɨ sɨmɨ oꞌdo née, zɨ́ye ndéré ólụ́ye sɨmɨ mụkụ́ṛụ́ e. Zɨ́ tụ́ꞌdụ́ mụkụ́ṛụ́ ga gére née éyị́ ꞌbɨ álifu gbre, ị́nyịyé rụ ndụ́ṛụ́ꞌbụ́ye gɨ do gboṛụ landa, ndéré útúye mbá sɨmɨ mongụ́ mɨkavu do úyuyé mbá.
13 E imediatamente Jesus lhes deu permissão. E os espíritos imundos saíram, e entraram nos porcos; e a manada desceu violentamente pelo declive para o mar, (eram cerca de dois mil); e eles se afogaram no mar.
14 Zɨ́ ꞌyị ꞌbáꞌbá mụkụ́ṛụ́ ga gére née ị́nyịyé ngásáye úku ꞌdódo ledre bɨ mengị roné née sɨmɨ gara, kpá kɨ́ ngíti géyị bi ga bɨ gbóo gbóo ore ní mbá. Zɨ́ ꞌyị e ógụyé mbá lúrú ledre bɨ mengị roné née.
14 E os que apascentavam os porcos fugiram, e o anunciaram na cidade e nos campos; e eles saíram para ver o que havia acontecido.
15 Sɨmɨ bɨ ogụnɨ́ zɨ́ Yésụ ní, zɨ́ye ndíki oꞌdo bɨ Yésụ lagaogụ dokéké e gɨ sɨmɨ a ba kɨ́ ndị́sị bɨlámáne kɨ́ bongó roné. Zɨ́ ngịrị méngị ꞌyị ga gére née kɨ́ngaya.
15 E eles foram até Jesus, e viram aquele que fora possuído pelo demônio, e tivera a legião, assentado, vestido e em perfeito juízo; e eles ficaram com medo.
16 ꞌYị ga bɨ lurúnɨ́ ledre bɨ méngị roné zɨ́ oꞌdo née, kpá kɨ́ wo bɨ zɨ́ mụkụ́ṛụ́ e ní, zɨ́ye ndị́sịyé úku a zɨ́ lafúye e.
16 E os que tinham visto isso, contaram-lhes o que acontecera ao possuído pelo demônio, e também acerca dos porcos.
17 Zɨ́ ꞌyị máa ga gére née ndị́sị dódó royé ro Yésụ, idí mu ólụ́ógụ gɨ sɨmɨ káṇgá eyé gɨ ore ꞌdáꞌba.
17 E eles começaram a suplicar-lhe para que saísse das suas regiões.
18 Sɨmɨ bɨ Yésụ ékị́ go sɨmɨ kuṛúngba ní, zɨ́ oꞌdo bɨ dokéké e olụ́ogụnɨ́ gɨ sɨmɨ a ní dódó roné ro Yésụ yée idínɨ́ ndéré kéne.
18 E, entrando ele no barco, suplicava-lhe o que fora possuído pelo demônio que pudesse estar com ele.
19 Yésụ ṇguṇgu ené zɨ́ye ndéréye kéne wá, tɨ́ lá zɨ́a úku ledre zɨ́a kɨ́dí, “Ndáꞌba aka ꞌbe zɨ́ ꞌyị eyị́ e, zɨ́yị lị́kpị́ bɨlámá ledre bɨ Ngére Lomo mengị zɨ́yị kɨ́ bɨlámá mɨmbéꞌdené ní zɨ́ye.”
19 Todavia, Jesus não o permitiu, mas disse-lhe: Vai para casa, para teus amigos, e anuncia-lhes quão grandes coisas o Senhor te fez, e como teve compaixão de ti.
20 Zɨ́ oꞌdo née ị́nyịné ndéréne kɨ́ úku ꞌdódo ledre bɨ Yésụ mengị zɨ́a née zɨ́ ꞌyị e sɨmɨ káṇgá bɨ Dikapolị́sị kɨ́ tụ́ꞌdụ́ gara ga bɨ ore sokó ní mbá. Zɨ́ tara ꞌyị ga bɨ kóo ore ní ị́drị́ne mbá mɨị́drị́.
20 E ele partiu, e começou a divulgar em Decápolis quão grandes coisas Jesus lhe fizera; e todos os homens se maravilharam.
21 Zɨ́ Yésụ ékị́lúgu roné sɨmɨ kuṛúngba zɨ́a ꞌdógụ bi sága gɨ ꞌdí kéṛị́, zɨ́ tụ́ꞌdụ́ ꞌyị e kpá ị́nyịyé yóko royé gbaá cigí a do gbúṛóngó mɨkavu Galiláya íri.
21 E, passando Jesus outra vez com o barco para o outro lado, ajuntaram-se a ele muitas pessoas; e ele estava junto do mar.
22 Zɨ́ ngúru mongụ́ ꞌyị ꞌbɨ ꞌDị́cị́ Kótrụro kɨ́ ịrịné Yáyiro ógụné íri. Sɨmɨ bɨ lurúndiki Yésụ ní, zɨ́a ógụ ndị́sịné ndoo sị́ sịndị́ Yésụ,
22 E eis que chegou um dos governantes da sinagoga, por nome Jairo, e, vendo-o, prostrou-se aos seus pés,
23 ṇgúṇgú roné kɨ́ngaya kɨ́dí, “Áko, mongụ́ ꞌyị, nyị́ma nɨ kɨ́ ndíyá zaá oꞌbụóꞌbụ ógụ aka ndéré óto sị́lị́yị roa, gɨ ro zɨ́ ndíyá máa née ụ́kụ́ne gɨ roa zɨ́a ídíne trịdrị.”
23 e rogava-lhe muito, dizendo: Minha filhinha jaz à beira da morte: Rogo-te, venhas e lhe imponhas as mãos, para que ela seja curada, e ela viverá.
24 Zɨ́ Yésụ ị́nyịyé ndéréye kɨ́ oꞌdo née.
24 E Jesus foi com ele, e muitas pessoas o seguiam, e o apertavam.
25 Ngíti kára nɨ kóo dongará ꞌyị ga gére née kɨ́rɨ́ née kɨ́ ndíyá káꞌdá ꞌbɨ kará e roné, sɨmɨbi doa kɨ́e go sokó doa gbre.
25 E certa mulher, vítima de um fluxo de sangue havia doze anos,
26 Gamá zɨ́ tụ́ꞌdụ́ dokotóro e go má, zɨ́ késị́ ụ́kụ́ne gɨ zɨ́a mɨụ́kụ́, tɨ́ lá ndíyá tatá nda yị́ ené roa ꞌdáꞌdá.
26 e tinha sofrido muitas coisas de muitos médicos, e tinha gasto tudo o que ela tinha, e não havia melhorado, mas antes cada vez pior.
27 Sɨmɨ bɨ kára née uwú ledre Yésụ ní, geré zɨ́a ndéréne gɨ ꞌdí sogo a gɨ dongará tụ́ꞌdụ́ ꞌyị ga gére née óto sị́lị́ne ro bongó bɨ ro Yésụ ní.
27 Quando ela tinha ouvido falar de Jesus, veio por detrás comprimida , e tocou na sua veste.
28 Zɨ́a somụ́ ledre kɨ́dí, “Togụ́ máóto sị́lị́ma lá ro bongó ené yá, ndíyá ba nɨ ụ́kụ́ gɨ romá.”
28 Porque ela dizia: Se eu somente tocar nas suas vestes eu serei sã.
29 Sɨmɨ bɨ mengị kenée ní, geré zɨ́ ndíyá née ụ́kụ́ne gɨ roa. Zɨ́a ówo a kɨ́dí sɨmɨ sanáne eme go.
29 E imediatamente a fonte do seu sangue secou, e ela sentiu no seu corpo já estar curada daquela aflição.
30 Zɨ́ Yésụ kpá ówo a kɨ́dí rokoꞌbụ bɨ sɨmɨné ní mengị moko go. Zɨ́a lúrú bi ꞌdí sogoné, zɨ́a ndúnduꞌyú kɨ́dí, “Ambí oto sị́lị́ne ro bongó amá ne?”
30 E Jesus, no mesmo instante sabendo que saíra virtude de si mesmo, voltou-se para a multidão, e disse: Quem tocou nas minhas vestes?
31 Zɨ́ ꞌyị lódụ́ kacɨ́ga úku ledre zɨ́a kɨ́dí, “Mongụ́ ꞌyị, ‘Lúrú aka lá tụ́ꞌdụ́ ꞌyị ga bɨ gbaá cigíyị ba, áyí ówo ꞌyị bɨ oto sị́lị́ne royị́ ní káa be ꞌdi?’ ”
31 E disseram-lhe os seus discípulos: Tu vês que a multidão te aperta, e dizes: Quem me tocou?
32 Abú ndotó, Yésụ nɨ kpá fú ndị́sị lúrú bi kere gɨ ro ówo ꞌyị bɨ oto sị́lị́ne roné ní.
32 E ele olhava em redor para ver aquela que tinha feito isso.
33 Zɨ́ kára née owo ledre bɨ mengị roné zɨ́ne ní, zɨ́a ógụné kɨ́ mbéꞌbé gɨ zɨ́ ngịrị útúne sị́ sịndị́ Yésụ, do úku ledre e gɨ do biné zɨ́ Yésụ.
33 Mas a mulher, atemorizada e trêmula, sabendo o que foi feito a ela, aproximou-se, e caiu no chão diante dele, e disse-lhe toda a verdade.
34 Zɨ́ Yésụ úkulúgu ledre zɨ́a kɨ́dí, “Owụ́ ꞌbɨ amáa, ndíyá ụkụ́ go gɨ royị́, gɨ zɨ́a bɨ ṇgúṇgu ledremá ní. Ndéré mu bɨlámáne ꞌdóꞌdó lolụ wá.”
34 E ele lhe disse: Filha, a tua fé te sarou; vai-te em paz, e sê curada desta tua aflição.
35 Sɨmɨ bɨ Yésụ nɨ aka ndị́sị ódro ní, zɨ́ ngíti géyị ꞌyị e ógụyé gɨ ꞌbe ꞌbɨ Yáyiro, zɨ́ye úku ledre zɨ́ Yáyiro kɨ́dí, “Mongụ́ ꞌyị, nyị́yị otoomo ꞌdówụ́ go. Ndá lolụ ꞌdóꞌdo mongụ́ ꞌyị née wá.”
35 Enquanto ele ainda falava, vieram alguns da casa do governante da sinagoga, a quem disseram: A tua filha está morta; porque ainda incomodas o Mestre?
36 Ledre née ata ené kóo kacɨ́ komo Yésụ wá, zɨ́a ị́nyịné úku ledre zɨ́ Yáyiro kɨ́dí, “Lomo royị́ ndaá úyu wá, ídí lá ṇgúṇgu ledremá.”
36 Mas Jesus, tão logo ouviu essas palavras, disse ao governante da sinagoga: Não temas, crê somente.
37 Yésụ ili ené zɨ́ tụ́ꞌdụ́ ꞌyị e lódụ́ née wá, lá dụụ́ Pétero e kɨ́ Yakóbo e kɨ́ lúnduné Yiwáni e.
37 E ele não permitiu que nenhum homem o seguisse, senão Pedro, Tiago, e João, irmão de Tiago.
38 Nɨyí ógụ bɨ ꞌbe ꞌbɨ Yáyiro íri ní, tụ́ꞌdụ́ ꞌyị e nɨyí go íni ini kɨ́ mbụ́mbụ́dụ́.
38 E, tendo chegado à casa do governante da sinagoga, viu o alvoroço, e os que choravam e pranteavam muito.
39 Zɨ́ Yésụ ị́nyịné ólụ́ne ꞌdị́cị́ ini, zɨ́a úku ledre zɨ́ ꞌyị ga bɨ íri née kɨ́dí, “Ndásé íni ini wá, owụ́ née uyu ené wá, ꞌduꞌdu yị́ ené née lá mɨꞌdúꞌdu.”
39 E ele entrando, disse-lhes: Por que fazeis alvoroço e chorais? A menina não está morta, mas dorme.
40 Zɨ́ ꞌyị ga bɨ ꞌdị́cị́ íri née útúye coo kúgú wo mɨkúgú.
40 E riam-se dele. Ele, porém, tendo feito sair a todos, tomou consigo o pai e a mãe da menina, e os que com ele estavam, e entrou onde a menina estava deitada.
41 Zɨ́ Yésụ ꞌdíꞌbi sị́lị́ owụ́ née do úku ledre zɨ́a kɨ́ tara Aráma kɨ́dí, “Talíta kụ́mụ” kɨ́dí, “Nyị́ma, ị́nyịógụ mu ꞌdága”
41 E ele tomando a menina pela mão, disse-lhe: Talita cumi; que, traduzido, é: Menina, a ti te digo, levanta-te.
42 Geré zɨ́ owụ́kára née úrúne, zɨ́a ị́nyịógụné ꞌdága ndị́sị gámáne. Zɨ́ tara ꞌbụa kɨ́ mbágáa kɨ́ ꞌyị lódụ́ kacɨ́ Yésụ ị́drị́ne mbá mɨị́drị́.
42 E imediatamente a menina se levantou, e andava, pois ela tinha doze anos. E eles assombraram-se com grande espanto.
43 Zɨ́ Yésụ úku ledre oꞌbụóbụ zɨ́ ꞌbụa kɨ́ mbágáa kɨ́dí ꞌyị e ndanɨ́ aka ówo ledre bɨ mengị roné née wá. Zɨ́a kpá úku ledre zɨ́ye idínɨ́ íꞌbí éyị́ mɨánu zɨ́a ánu a.
43 E ele ordenou-lhes expressamente que nenhum homem soubesse; e mandou que lhe dessem alguma coisa para ela comer.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Marcos 5, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.