Lucas 14
MƗKÁNDA LORỤ ꞌBƗ LOMO KƗ́ DOSỊ́ ÉYỊ́ E (BDH) vs ARC
1 Nda go sɨmɨ ngíti sịndị́ kadra kpị́ sɨmɨ Sị́lị́ ꞌbɨ ꞌDówụ́ro, zɨ́ ngúru manda ꞌbɨ Farụsáyo e ndólo Yésụ gɨ ro éyị́ mɨánu ꞌbe ꞌbɨ ené. Zɨ́ ꞌyị máa yée ga bɨ nɨyí okó ro Yésụ ní, ndị́sịyé lúrú sémbe Yésụ.
1 Aconteceu, num sábado, que, entrando ele em casa de um dos principais dos fariseus para comer pão, eles o estavam observando.
2 Nɨyí ídí kɨ́e ní, ngíti oꞌdo sịndị́a kɨ́ sị́lị́a ụṛụ́nɨ́ mbá mɨụ́ṛụ́ gɨ dongará ꞌyị ga bɨ ore ní, ịnyị toro go ꞌdága kóꞌdụ́ Yésụ kenée.
2 E eis que estava ali diante dele um certo homem hidrópico.
3 Zɨ́ Yésụ ndúꞌyú Farụsáyo máa ga gére née kɨ́ ꞌyị ꞌdódo lorụ e kɨ́dí, “Nɨ mɨútúásáne do yómo ꞌyị sɨmɨ Sị́lị́ ꞌbɨ ꞌDówụ́ro?”
3 E Jesus, tomando a palavra, falou aos doutores da lei e aos fariseus, dizendo: É lícito curar no sábado?
4 Ukulugunɨ́ ledre mbá wá. Zɨ́ Yésụ ꞌdíꞌbi sị́lị́ne ro oꞌdo née geré zɨ́ ndíyá ụ́kụ́ne gɨ roa. Zɨ́ Yésụ kásalúgu wo ꞌbe, bɨlámáne.
4 Eles, porém, calaram-se. E tomando- o, o curou e despediu.
5 Gɨ do kacɨ́ ledre née ní, zɨ́ Yésụ ndúꞌyú yée kɨ́dí, “Togụ́ ngúru ꞌyị gɨ dongaráse née zɨ́ owụ́ ꞌbɨ ené, togụ́ ngúru bangákụlụ́ ené útúne sɨmɨ gu sɨmɨ Sị́lị́ ꞌbɨ ꞌDówụ́ro ní, nɨ ótoómo a íri gɨ zɨ́a née ndaá sị́lị́ ꞌbɨ moko wá?”
5 E disse-lhes: Qual será de vós o que, caindo-lhe num poço, em dia de sábado, o jumento ou o boi, o não tire logo?
6 Ledre ndaá tarayé mbá wá.
6 E nada lhe podiam replicar sobre isso.
7 Sɨmɨ bɨ Yésụ lurú ṇgu ga bɨ ndịsịnɨ́ ógụ gelénɨ́ mbá mɨngburoko bi ndị́sị gɨ ro ndị́sị doa ní, zɨ́a ị́nyịné úku muruwayi kɨ́dí,
7 E disse aos convidados uma parábola, reparando como escolhiam os primeiros assentos, dizendo-lhes:
8 “Togụ́ ndolonɨ́ yị́ị go sɨmɨ ayímbi yá, ndá lúrú té mongụ́ bi ndị́sị gɨ ro ndị́sị doa wá, éyị́ née kenée ndolonɨ́ kpá ngíti mongụ́ ꞌyị bɨ romo doyị́ ní go.
8 Quando por alguém fores convidado às bodas, não te assentes no primeiro lugar, para que não aconteça que esteja convidado outro mais digno do que tu,
9 Sɨmɨ bɨ mongụ́ ṇgu née ogụ go ní, mị́ngị́ ꞌbe nɨ ógụ sị́kpị yị́ị kɨ́dí, ‘Ídí ndéré ndị́sị do bi máa wo bɨ ꞌdáa, mongụ́ ꞌyị bɨ ogụ ba nɨ ógụ ndị́sị ona.’ Mɨị́nyịyị́ nɨ ídí kɨ́ komokenyị́.
9 e, vindo o que te convidou a ti e a ele, te diga: Dá o lugar a este; e então, com vergonha, tenhas de tomar o derradeiro lugar.
10 Togụ́ ndolonɨ́ yị́ị go do ngíti bi, kɨ́ꞌdí bɨ ógụ go íri ní, ídí aka ndéré ndị́sị do owụ́ bi ndị́sị kí. ꞌYị bɨ ndolo yị́ị née nɨ ógụ sị́kpịóto yị́ị ne do bi bɨ yeme gɨ royị́ ní. Áyí ówó komo ꞌyị ga bɨ ore née geré mɨówó.
10 Mas, quando fores convidado, vai e assenta-te no derradeiro lugar, para que, quando vier o que te convidou, te diga: Amigo, assenta-te mais para cima. Então, terás honra diante dos que estiverem contigo à mesa.
11 Gɨ zɨ́a ꞌyị bɨ ndịsị óto roné cúkuꞌdée ní, nɨyí sị́kpị wo ꞌdága. Wo bɨ ndịsị sị́kpị roné ꞌdága ní, nɨyí óto wo nde.”
11 Porquanto, qualquer que a si mesmo se exaltar será humilhado, e aquele que a si mesmo se humilhar será exaltado.
12 Gɨ ore zɨ́ Yésụ ndáꞌbané úku ledre zɨ́ mị́ngị́ ꞌbe kɨ́dí, “Togụ́ yéme éyị́ mɨánu go gɨ ro ꞌyị e yá, ndá ndólo lá dụụ́ ezegámáyị e kɨ́ sụmụyị́ e kɨ́ mɨngburoko ꞌyị ga bɨ kɨ́ éyị́ e zɨ́ye ní wá. Gɨ zɨ́a togụ́ ilinɨ́ kpá yéme éyị́ mɨánu gɨ ro ꞌyị e yá, nɨyí ndólo kpá té dụụ́ yị́ị. Iꞌbílugunɨ́ éyị́ bɨ kóo méngị zɨ́ye née go zɨ́yị.
12 E dizia também ao que o tinha convidado: Quando deres um jantar ou uma ceia, não chames os teus amigos, nem os teus irmãos, nem os teus parentes, nem vizinhos ricos, para que não suceda que também eles te tornem a convidar, e te seja isso recompensado.
13 Sɨmɨ bɨ óto ayímbi go ní, ídí ndólo ꞌyị lerị́ e kɨ́ mɨgịgị́ṛị́ e, kɨ́ yée ga bɨ kɨ́ siri ro sịndị́ye ní, nda kɨ́ ꞌyị komo mɨꞌdụ́tụ e.
13 Mas, quando fizeres convite, chama os pobres, aleijados, mancos
14 Abú utúasánɨ́ méngị lúgu ledre zɨ́se wá yá, karanée sɨmɨ sịndị́ kadra bɨ Lomo nɨ úru mbigí ꞌyị e ené e gɨ sɨmɨ umbu ní, Lomo nɨ íꞌbí úndru zɨ́yị.”
14 e serás bem-aventurado; porque eles não têm com que to recompensar; mas recompensado serás na ressurreição dos justos.
15 Sɨmɨ bɨ ngúru ꞌyị gɨ dongará ꞌyị ga bɨ ndịsịnɨ́ gbóo cigí Yésụ ánu éyị́, uwú ledre bɨ Yésụ ndịsị ꞌdódo a née kenée ní, zɨ́a ị́nyịné úku ledre kɨ́dí, “ꞌYị ga bɨ karanée nɨyí ndị́sị ánu éyị́ sɨmɨ ayímbi ꞌbe ꞌbɨ Lomo ní, nɨyí ídí kɨ́ rokinyi.”
15 E, ouvindo isso um dos que estavam com ele à mesa, disse-lhe: Bem-aventurado o que comer pão no Reino de Deus!
16 Zɨ́ Yésụ úkulúgu ledre zɨ́ oꞌdo née kɨ́dí, “Ngíti oꞌdo mengị kóo mongụ́ ayímbi zɨ́a ndóloyóko tụ́ꞌdụ́ ꞌyị e gɨ roa.
16 Porém ele lhe disse: Um certo homem fez uma grande ceia e convidou a muitos.
17 Sɨmɨ bɨ sịndị́ kadra utúasá go ní, zɨ́ mị́ngị́ ꞌbe kása ꞌyị ꞌbɨ moko ené ndéré kɨ́ úku ledre zɨ́ ꞌyị e kɨ́dí, ‘Sịndị́ kadra utúasá go ogụnɨ́ mu.’
17 E, à hora da ceia, mandou o seu servo dizer aos convidados: Vinde, que já tudo está preparado.
18 “ꞌYị ga bɨ ndolonɨ́ yée ní ogụnɨ́ eyé e mbá wá, ya yée nɨyí kɨ́ moko eyé e. Mɨzefị ꞌyị ya, ‘Máúgú yáká cakaba máíli ndéré lúrú a. Gɨ zɨ́ kéyị née, máútúásá ógụ wá.’
18 E todos à uma começaram a escusar-se. Disse-lhe o primeiro: Comprei um campo e preciso ir vê-lo; rogo-te que me hajas por escusado.
19 “Ngíti a ya, ‘Máúgú ị́tị́ e cakaba ịnyị gɨ ro ndị́sị méngị moko kɨ́ye, mááyí aka ndéré úzu yée togụ́ utúasánɨ́ go méngị moko yá. Máútúásá ógụ wá.’
19 E outro disse: Comprei cinco juntas de bois e vou experimentá-los; rogo-te que me hajas por escusado.
20 “Ngíti a ya, ‘Máófụ́ kára cakaba, máútúásá ógụ wá.’
20 E outro disse: Casei e, portanto, não posso ir.
21 “Zɨ́ ꞌyị ꞌbɨ moko ndáꞌbané úku ledre ga gére née zɨ́ mongụ́ ꞌyị ené. Zɨ́ bi sínyíne roa gbála. Zɨ́a kása ꞌyị ꞌbɨ moko née kɨ́dí, ‘Ídí ólụ́ógụ do mɨsiꞌdi íri zɨ́yị ndólo ꞌyị lerị́ e kɨ́ mɨgịgị́ṛị́ e, kɨ́ ꞌyị komo mɨꞌdụ́tụ e, kɨ́ yée ga bɨ kɨ́ siri ro sịndị́ye ní.’
21 E, voltando aquele servo, anunciou essas
22 “Zɨ́ ꞌyị ꞌbɨ moko née ndéréne, zɨ́a ndáꞌbaógụné úku ledre zɨ́ mị́ngị́ ꞌbe kɨ́dí, ‘Mongụ́ ꞌyị, ꞌyị ga gére née ogụnɨ́ go, tɨ́ lá ngíti géyị bi ndị́sị nɨyí aka gbékpị́e ꞌyị ndanɨ́ doyé wá.’
22 E disse o servo: Senhor, feito está como mandaste, e ainda há lugar.
23 Zɨ́a kpá kása ándá ꞌyị ꞌbɨ moko née, ‘Ídí ólụ́ógụ do mɨsiꞌdi kɨ́ ꞌbe ꞌbɨ ꞌyị e, zɨ́yị ndólo yée gɨ ro zɨ́ bi ndị́sị ga gére née ídíye mbá kɨ́ ꞌyị e doyé.
23 E disse o senhor ao servo: Sai pelos caminhos e atalhos e força-
24 ꞌYị ga bɨ mándólo yée ꞌdáꞌdá ngárá ogụnɨ́ wá ní, maꞌdíi utúasánɨ́ ndéne úzu toꞌdo éyị́ mɨánu bɨ máyéme gɨ royé ba wá.’ ”
24 Porque eu vos digo que nenhum daqueles varões que foram convidados provará a minha ceia.
25 Nda gɨ ore, zɨ́ Yésụ ị́nyịné kpá fú lódụ́ mɨsiꞌdi ndéréne sɨmɨ Yerụsaléma. Tụ́ꞌdụ́ ꞌyị e nɨyí go kpá rụụ do kacɨ́ a. Zɨ́a óyó komoné úku ledre zɨ́ye kɨ́dí,
25 Ora, ia com ele uma grande multidão; e, voltando-se, disse-lhe:
26 “Togụ́ ꞌyị ili ídí ꞌyị lódụ́ kacɨ́ma yá, idí óto ꞌbúma rómo do ꞌbụné kɨ́ mbágáne, kɨ́ meꞌbené kɨ́ owụ́ ꞌbɨ ené e kɨ́ lúnduné e kɨ́ lémịné e kpá kɨ́ kụṛụꞌbụné mbá, nɨ fú ídí ꞌyị lódụ́ kacɨ́ma.
26 Se alguém vier a mim e não aborrecer a seu pai, e mãe, e mulher, e filhos, e irmãos, e irmãs, e ainda também a sua própria vida, não pode ser meu discípulo.
27 Ndaá kpá lá dụụ́ wo née wá, ꞌyị bɨ ili go ídíne ꞌyị lódụ́ kacɨ́ma ní, idí íꞌbí roné zɨ́ umbu gɨ romá.
27 E qualquer que não levar a sua cruz e não vier após mim não pode ser meu discípulo.
28 “Ledre née nɨ káa zɨ́ togụ́ ꞌyị ili ụ́bụ́ ꞌdị́cị́ yá, nɨ aka ówo rokoꞌbụ késị́ do sị́lị́ne kí nɨ fú tónó moko.
28 Pois qual de vós, querendo edificar uma torre, não se assenta primeiro a fazer as contas dos gastos,
29 Togụ́ mengị kenée wá, nɨ méngị moko née lá mburu yana zɨ́ rokoꞌbụ a ụ́kụ́ne zɨ́ ꞌyị e kúgú wo.
29 Para que não aconteça que, depois de haver posto os alicerces e não
30 Zɨ́ye úku ledre kɨ́dí, ‘Oto dosị́ moko, mengịonzó wá romo wo go mburu yana.’
30 dizendo: Este homem começou a edificar e não pôde acabar.
31 “Kpá kenée ngére bɨ nɨ kɨ́ ꞌyị e zɨ́ne álifu sokó, togụ́ ili ndéré útú kɨ́ okó do ezené ngére bɨ nɨ yị́ ené kɨ́ ꞌyị e ené álifu cị́ kéṛị́ a ní yá, nɨ aka lúrú rokoꞌbụné kí nɨ fú ndéré méngị okó née.
31 Ou qual é o rei que, indo à guerra a pelejar contra outro rei, não se assenta primeiro a tomar conselho sobre se com dez mil pode sair ao encontro do que vem contra ele com vinte mil?
32 Togụ́ owo go kɨ́dí rokoꞌbụné nda yá, nɨ kákasa zɨ́ ezeokóne née kɨ́dí, ‘Okó ndaá ídí wá, yée idínɨ́ yéme dongaráye.’
32 De outra maneira, estando o outro ainda longe, manda embaixadores e pede condições de paz.
33 Nɨ gɨ rosé kpá kenée. Togụ́ ꞌyị ili ídí ꞌyị lódụ́ kacɨ́ma yá, ídí ótoómo yị́ ené e za mbá, zɨ́a ídíne ꞌyị lódụ́ kacɨ́ma.
33 Assim, pois, qualquer de vós que não renuncia a tudo quanto tem não pode ser meu discípulo.
34 “Toꞌdo nɨ bɨlámá éyị́. Togụ́ ayá lolụ wá ní, áyí méngị lárá a káa be ꞌdi zɨ́a áyálúgu roné?
34 Bom é o sal, mas, se ele degenerar, com que se adubará?
35 Bɨ ngárá moko ndaá lolụ sɨmɨ a, gbawá gɨ ro do méngị ngíti géyị éyị́ e kɨ́e wá ní, odụ a dụụ́ do léfeóyó a ꞌdáꞌba.
35 Nem presta para a terra, nem para o monturo; lançam-no fora. Quem tem ouvidos para ouvir, que ouça.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 14, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.