Gênesis 47

MƗKÁNDA LORỤ ꞌBƗ LOMO KƗ́ DOSỊ́ ÉYỊ́ E (BDH) vs NVT

Sair da comparação
NVT Nova Versão Transformadora
1 Zɨ́ Yoséfa ndéréne úku ledre zɨ́ mongụ́ ngére, kɨ́dí, “Babá kɨ́ lúndumá e ogụnɨ́ go gɨ sɨmɨ Kanána ona. ꞌDiꞌbiogụnɨ́ kábịṛị́kị e, ína e, ị́tị́ e kɨ́ ngíti géyị éyị́ eyé e go mbá kɨ́ye sɨmɨ ị́rịgbére bɨ Gósene ní.”
1 José foi ver o faraó e lhe disse: “Meus pais e meus irmãos chegaram da terra de Canaã. Trouxeram seus rebanhos, seu gado e todos os seus bens, e agora estão na região de Gósen”.
2 Yoséfa ꞌdiꞌbiutú lúnduné ga bɨ ịnyị (5) née ndéré ꞌdódo yée zɨ́ mongụ́ ngére.
2 José levou consigo cinco de seus irmãos e os apresentou ao faraó.
3 Zɨ́ mongụ́ ngére ndúꞌyú yée kɨ́dí, “Ndị́sịsé méngị moko ꞌdi?”
3 “Em que vocês trabalham?”, o faraó perguntou aos irmãos. Eles responderam: “Nós, seus servos, somos pastores, como nossos antepassados.
4 Ogụzé go ndị́sị ca sɨmɨ káṇgá ba ona, gɨ zɨ́a mongụ́ ꞌbú utú go bɨsinyíne sɨmɨ káṇgá ꞌbɨ Kanána, éyị́ bɨ zée kɨ́ bangá ezé e zɨ́ze ánu a ní ndaá lolụ wá. Bɨ ba ní ṇguṇgúzé rozé zɨ́yị, ídí ṇgúṇgu a zɨ́ze ndị́sịzé sɨmɨ Gósene ona.”
4 Viemos morar no Egito por algum tempo, pois não há pastagem para nossos rebanhos em Canaã. A fome é terrível naquela região. Por isso, pedimos sua permissão para morar na região de Gósen”.
5 Zɨ́ mongụ́ ngére úku ledre zɨ́ Yoséfa kɨ́dí, “ꞌBụyị́ e kɨ́ lúnduyị́ e ogụnɨ́ go zɨ́yị,
5 Então o faraó disse a José: “Agora que seu pai e seus irmãos estão com você,
6 káṇgá ꞌbɨ Ízibiti nɨ do sị́lị́yị, ídí óto ꞌbụyị́ e kɨ́ lúnduyị́ e idínɨ́ ídí sɨmɨ bɨlámá bi bɨ Gósene ní. Togụ́ lúrú ngíti géyị ꞌyị e nɨyí bo dongaráye bɨ nɨyí mɨútúásáye ní, ídí óto yée zɨ́ye ndị́sịyé lúrú bi kacɨ́ bangá amá e.”
6 escolha qualquer lugar em todo o Egito para morarem. Dê-lhes a melhor terra do Egito. Que vivam na região de Gósen. Se você descobrir entre eles homens capazes, coloque-os para cuidar de meus rebanhos”.
7 Née ní zɨ́ Yoséfa ꞌdíꞌbiógụ ꞌbụné Yakóbo ꞌdódo wo zɨ́ mongụ́ ngére. Gɨ do kacɨ́ bɨ Yakóbo íꞌbí mandá zɨ́ mongụ́ ngére ní,
7 Em seguida, José trouxe seu pai, Jacó, e o apresentou ao faraó. E Jacó abençoou o faraó.
8 zɨ́ mongụ́ ngére ndúꞌyú wo kɨ́dí, “Sɨmɨbi eyị́ nɨ goó ndu?”
8 “Quantos anos o senhor tem?”, perguntou o faraó.
9 Zɨ́ Yakóbo úkulúgu ledre zɨ́a kɨ́dí, “Sɨmɨbi amá nɨ go mbá míya kị́éꞌdo doa cị́ kéṛị́ a doa sokó (130). Sɨmɨbi amá ndaá za káa zɨ́ ꞌbɨ bulúndumá e wá. Tɨ́ lá mándị́sị yéme romá wá, mágámá lící romá go kɨ́ngaya gɨ zɨ́ ꞌdoꞌdó.”
9 Jacó respondeu: “Tenho andado por este mundo há 130 árduos anos. Comparada à vida de meus antepassados, minha vida foi curta”.
10 Zɨ́ Yakóbo íꞌbí mandá zɨ́ mongụ́ ngére, zɨ́a ị́nyịné yóó ókpóne.
10 Então Jacó abençoou o faraó novamente antes de deixar a corte.
11 Née ní zɨ́ Yoséfa íꞌbí bɨlámá bi zɨ́ ꞌbụné e kɨ́ lúnduné e ndị́sịyé sɨmɨ a sɨmɨ Ízibiti, do bɨlámá bi gbóo kɨ́ gara bɨ kɨ́ ịrịné Ramasé káa zɨ́ bɨ mongụ́ ngére uku ní.
11 José deu a seu pai e a seus irmãos a melhor terra do Egito, a região de Ramessés, e os acomodou ali, conforme o faraó havia ordenado.
12 Zɨ́ Yoséfa íꞌbíógụ éyị́ mɨánu zɨ́ ꞌbụné e kɨ́ lúnduné e kɨ́ ꞌyị ga bɨ ꞌbe ꞌbɨ eyé e ní zɨ́a útúásáne kacɨ́ye kɨ́ owụ́ e mbá.
12 José também providenciou mantimentos para seu pai e seus irmãos, em quantidades proporcionais ao número de seus dependentes, incluindo as crianças pequenas.
13 Éyị́ mɨánu ndaá lolụ kóo zɨ́ ꞌyị e sɨmɨ káṇgá e mbá wá gɨ zɨ́a ꞌbú utú go bɨsinyíne kɨ́ngaya, gɨ zɨ́ kéyị née zɨ́ rokoꞌbụ ꞌyị ꞌbɨ Ízibiti kɨ́ Kanána ụ́kụ́ne goó mɨụ́kụ́ gɨ zɨ́ ꞌbú.
13 A essa altura, a escassez era tanta que se esgotaram todos os mantimentos, e havia gente passando fome em toda a terra do Egito e de Canaã.
14 Zɨ́ Yoséfa ꞌdóꞌdụ́yóko késị́ ga bɨ ugúnɨ́ kére kɨ́e sɨmɨ káṇgá ꞌbɨ Ízibiti kɨ́ káṇgá ꞌbɨ Kanána ní mbá, zɨ́a ꞌdíꞌbi késị́ née ndéré kɨ́e óto a ꞌbe ꞌbɨ mongụ́ ngére.
14 Com o tempo, vendendo cereais para o povo, José arrecadou todo o dinheiro do Egito e de Canaã e o depositou no tesouro do faraó.
15 Sɨmɨ bɨ késị́ ụkụ́ gɨ zɨ́ ꞌyị ꞌbɨ Ízibiti e kɨ́ ꞌyị ꞌbɨ Kanána e go ní, zɨ́ ꞌyị ꞌbɨ Ízibiti e ógụyé zɨ́ Yoséfa do úku ledre zɨ́a kɨ́dí, “Íꞌbí éyị́ mɨánu mu zɨ́ze. Azé go úyu gɨ zɨ́ ꞌbú. Késị́ ụkụ́ gɨ zɨ́ze go.”
15 Quando acabou o dinheiro do povo do Egito e de Canaã, todos os egípcios foram implorar a José: “Não temos mais dinheiro! Mas, por favor, dê-nos alimento, ou morreremos de fome diante dos seus olhos!”.
16 Zɨ́ Yoséfa úkulúgu ledre zɨ́ye kɨ́dí, “Ídísé ógụ kɨ́ bangá e esé zɨ́ma, zɨ́ma íꞌbí éyị́ mɨánu doa zɨ́se togụ́ késị́ esé ụkụ́ go mbá ní.”
16 José respondeu: “Visto que seu dinheiro acabou, tragam-me seus animais. Eu lhes darei alimento em troca”.
17 Née ní zɨ́ye ꞌdíꞌbiógụ bangá eyé e zɨ́ Yoséfa, zɨ́a íꞌbí éyị́ mɨánu zɨ́ye do usáni eyé e, kábịṛị́kị eyé e, ína eyé e ị́tị́ eyé e, kpá dongí eyé e. Sɨmɨ Sɨmɨbi máa née ní zɨ́ Yoséfa ndị́sịné íꞌbí éyị́ mɨánu zɨ́ye do bangá eyé e.
17 Então eles entregaram seus animais a José em troca de alimento. José lhes forneceu mantimentos para mais um ano em troca de seus cavalos, rebanhos de ovelhas, bois e jumentos.
18 Sɨmɨ bɨ sɨmɨbi née ụkụ́ go ní, zɨ́ ꞌyị e kpá ógụyé zɨ́ Yoséfa úku ledre zɨ́a kɨ́dí, “Mongụ́ ꞌyị, utúasázé ótoécị ledre gɨ zɨ́yị wá. Késị́ ezé e kɨ́ bangákụlụ́ ezé e nɨyí go mbá ꞌbɨ eyị́. Owụ́ éyị́ bɨ idíaká cúkuꞌdée káa gɨ ro zɨ́ze íꞌbí a zɨ́yị ní ndaá lolụ wá. Odụ éyị́ ga bɨ idíakánɨ́ go lá dụụ́ kụṛụꞌbụzé kɨ́ gbékpị́ káṇgá bɨ zɨ́ze ní.
18 Mas aquele ano chegou ao fim e, no ano seguinte, o povo voltou a José, dizendo: “Não podemos esconder a verdade. Nosso dinheiro acabou, e nossos rebanhos e gado lhe pertencem. Não nos resta coisa alguma para oferecer além de nosso corpo e nossas terras.
19 Azé úyu zɨ́ káṇgá ezé e sínyíye tɨ́ do komoyị́ káa gɨ ro ꞌdi? Azé úgúóyó kụṛụꞌbụzé kɨ́ káṇgá ezé e zɨ́yị gɨ ro éyị́ mɨánu, zɨ́ze ídíze kɨ́ káṇgá ezé e mbá owụ́kụlụ́ ꞌbɨ mongụ́ ngére. Zɨ́yị íꞌbí kúfú zɨ́ze gɨ ro zɨ́ze ꞌdị́yị́ a bɨ nɨ óto zée zɨ́ze ídíze trịdrị kpá káa bɨ ꞌyị bɨ zɨ́a ndị́sịné sɨmɨ káṇgá née ndaá lolụ wá.”
19 Por que morreríamos de fome diante dos seus olhos? Compre nossas terras em troca de mantimento; oferecemos nossas propriedades e a nós mesmos como servos do faraó. Dê-nos cereais para que vivamos e não morramos, e para que a terra não fique vazia e desolada”.
20 Zɨ́ Yoséfa úgú bi ga bɨ sɨmɨ Ízibiti ní mbá zɨ́ mongụ́ ngére. ꞌYị ꞌbɨ Ízibiti e ugúoyónɨ́ bi eyé go mbá, gɨ zɨ́a ꞌbú mengị nda kóo yée go kɨ́ngaya. Bi ga bɨ sɨmɨ Ízibiti ore ní mbá nda goó ꞌbɨ mongụ́ ngére.
20 Assim, José comprou toda a terra do Egito para o faraó. Todos os egípcios venderam seus campos, pois a fome era terrível, e em pouco tempo todas as terras passaram a ser propriedade do faraó.
21 Zɨ́ Yoséfa óto ꞌyị e zɨ́ye ídíye go mbá owụ́kụlụ́ ꞌbɨ mongụ́ ngére ꞌbɨ Ízibiti.
21 Quanto ao povo, José os tornou todos escravos, de uma extremidade do Egito à outra.
22 Odụ ꞌyị ga bɨ kóo ugú bi eyé wá ní dụụ́ ꞌyị ꞌdáná éyị́ e, gɨ zɨ́a mongụ́ ngére ndị́sị kóo íꞌbí sáká éyị́ ꞌbɨ mɨánu zɨ́ ꞌyị ꞌdáná éyị́ e kacɨ́ kadra mbá. Éyị́ mɨánu máa bɨ kóo gɨ zɨ́ mongụ́ ngére ní, ndịsị kóo ásá kɨ́ye. Née sị́ ledre bɨ ugúoyónɨ́ bi eyé e gɨ zɨ́a wá ní.
22 As únicas terras que ele não comprou foram as dos sacerdotes. Eles recebiam do faraó uma porção regular de mantimentos, por isso não precisaram vender suas terras.
23 Zɨ́ Yoséfa úku ledre zɨ́ ꞌyị e kɨ́dí, “Bɨ ba ní máúgú sée kɨ́ bi esé e go mbá zɨ́ mongụ́ ngére. Kúfú nɨ goó ba zɨ́se óꞌdo a yáká esé e.
23 Então José disse ao povo: “Hoje eu comprei vocês e suas terras para o faraó. Em troca, fornecerei sementes para cultivarem os campos.
24 Tɨ́ lá sɨmɨ bɨ sịndị́ kadra ꞌbɨ ꞌdíꞌbiógụ éyị́ gɨ yáká ogụ go ní, zɨ́se ífi sɨmɨ a ịnyị. Kémbị́ a gɨ sɨmɨ ịnyị née zɨ́se íꞌbí a zɨ́ mongụ́ ngére. Zɨ́ ngítí a ídíne káa do kúfú kɨ́ éyị́ mɨánu zɨ́se kɨ́ ꞌyị ꞌbɨ ꞌbe ꞌbɨ esé e.”
24 Quando vocês os ceifarem, um quinto da colheita será do faraó. Fiquem com os outros quatro quintos e usem como alimento para vocês, para os membros de sua casa e para suas crianças”.
25 Zɨ́ye úkulúgu ledre kɨ́dí, “Mongụ́ ꞌyị, yómo trịdrịzé go. Azé kɨ́ rokinyi zɨ́ze ídíze káa do owụ́kụlụ́ e zɨ́ mongụ́ ngére.”
25 “O senhor salvou nossa vida!”, exclamaram. “Permita-nos servir ao faraó.”
26 Née ní zɨ́ Yoséfa óto ledre née zɨ́a ídíne káa do lorụ gɨ ro bi ga bɨ sɨmɨ Ízibiti ní kɨ́dí kị́éꞌdo gɨ sɨmɨ ịnyị (5) ꞌbɨ éyị́ ga bɨ nɨyí ꞌdíꞌbiógụ a gɨ yáká ní, nɨ ídí ꞌbɨ mongụ́ ngére. Lorụ née nɨ fú lá kenée gị karaba. Bi bɨ ngárá ndaá ꞌbɨ mongụ́ ngére wá ní, dụụ́ bi ꞌbɨ ꞌyị ꞌdáná éyị́ e.
26 Então José mandou publicar um decreto que vale até hoje na terra do Egito, segundo o qual um quinto de todas as colheitas pertence ao faraó. Apenas as terras dos sacerdotes não foram entregues ao faraó.
27 Sɨmɨ sịndị́ kadra máa née ní zɨ́ Isɨréle e óto ꞌbe ꞌbɨ eyé sɨmɨ Ízibiti sɨmɨ ị́rịgbére bɨ Gósene ní. Zɨ́ye ndíki tụ́ꞌdụ́ éyị́ e íri, do étrịyé zɨ́ye ídíye tụ́ꞌdụ́.
27 Enquanto isso, o povo de Israel se estabeleceu na região de Gósen, no Egito. Ali, adquiriram propriedades e tiveram muitos filhos, e sua população cresceu rapidamente.
28 Yakóbo ndịsị kóo sɨmɨ Ízibiti íri kɨ́ sɨmɨbi sokó doa ịnyị doa gbre (17). Sɨmɨbi bɨ Yakóbo mengị ní, nɨ kóo mbá míya kị́éꞌdo cị́ gbre doa ịnyị doa gbre (147).
28 Depois de chegar ao Egito, Jacó viveu mais dezessete anos; portanto, viveu ao todo 147 anos.
29 Sɨmɨ bɨ sịndị́ kadra nɨ go gbóo zɨ́ Yakóbo úyuné ní, zɨ́a ndólo Yoséfa úku ledre zɨ́a kɨ́dí, “Togụ́ ꞌbúma nɨ tɨ́ doyị́ ídí óto sị́lị́yị ro kótóma zɨ́yị lólóbụ́ zɨ́ma yaá née utúasá óto máa sɨmɨ Ízibiti ona wá.
29 Quando se aproximava a hora de sua morte, Jacó chamou seu filho José e lhe disse: “Peço que me faça um favor. Coloque sua mão debaixo da minha coxa e jure que mostrará sua bondade e lealdade a mim atendendo a este último desejo: não me sepulte no Egito.
30 Sɨmɨ bɨ togụ́ máúyu go ní, ídí ndéré óto umbumá kɨ́ꞌdí bɨ otonɨ́ bulúndumá e ní.”
30 Quando eu morrer, leve meu corpo para fora do Egito e sepulte-me com meus antepassados”. José prometeu: “Farei como o senhor me pede”.
31 Zɨ́ Yakóbo úku ledre zɨ́a kɨ́dí, “Ídí lólóbụ́ gɨ ro zɨ́ma ówo a.” Nda née ní zɨ́ Yoséfa lólóbụ́ zɨ́a, zɨ́ Yakóbo ótụ́ doné bi gɨ do ṛangba ené íni ini zɨ́ Lomo.
31 “Jure que o fará”, insistiu. José fez o juramento, e Jacó se curvou humildemente à cabeceira de sua cama.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Gênesis 47, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.