Gênesis 47
MƗKÁNDA LORỤ ꞌBƗ LOMO KƗ́ DOSỊ́ ÉYỊ́ E (BDH) vs BKJ
1 Zɨ́ Yoséfa ndéréne úku ledre zɨ́ mongụ́ ngére, kɨ́dí, “Babá kɨ́ lúndumá e ogụnɨ́ go gɨ sɨmɨ Kanána ona. ꞌDiꞌbiogụnɨ́ kábịṛị́kị e, ína e, ị́tị́ e kɨ́ ngíti géyị éyị́ eyé e go mbá kɨ́ye sɨmɨ ị́rịgbére bɨ Gósene ní.”
1 Então, José veio e contou a Faraó, e disse: Meu pai e meus irmãos, e seus rebanhos, e seu gado, e tudo que eles possuem vieram da terra de Canaã; e eis que eles estão na terra de Gósen.
2 Yoséfa ꞌdiꞌbiutú lúnduné ga bɨ ịnyị (5) née ndéré ꞌdódo yée zɨ́ mongụ́ ngére.
2 E ele tomou alguns de seus irmãos, cinco homens, e os apresentou a Faraó.
3 Zɨ́ mongụ́ ngére ndúꞌyú yée kɨ́dí, “Ndị́sịsé méngị moko ꞌdi?”
3 E Faraó disse a seus irmãos: Qual é a vossa ocupação? E eles disseram a Faraó: Teus servos são pastores, tanto nós como também nossos pais.
4 Ogụzé go ndị́sị ca sɨmɨ káṇgá ba ona, gɨ zɨ́a mongụ́ ꞌbú utú go bɨsinyíne sɨmɨ káṇgá ꞌbɨ Kanána, éyị́ bɨ zée kɨ́ bangá ezé e zɨ́ze ánu a ní ndaá lolụ wá. Bɨ ba ní ṇguṇgúzé rozé zɨ́yị, ídí ṇgúṇgu a zɨ́ze ndị́sịzé sɨmɨ Gósene ona.”
4 Disseram mais a Faraó: Viemos para peregrinar nesta terra, porque teus servos não têm pastagem para seus rebanhos. Porque a fome é dolorida na terra de Canaã, por isso, suplicamos-te agora, deixa que teus servos habitem na terra de Gósen.
5 Zɨ́ mongụ́ ngére úku ledre zɨ́ Yoséfa kɨ́dí, “ꞌBụyị́ e kɨ́ lúnduyị́ e ogụnɨ́ go zɨ́yị,
5 E Faraó falou a José, dizendo: Teu pai e teus irmãos vieram a ti.
6 káṇgá ꞌbɨ Ízibiti nɨ do sị́lị́yị, ídí óto ꞌbụyị́ e kɨ́ lúnduyị́ e idínɨ́ ídí sɨmɨ bɨlámá bi bɨ Gósene ní. Togụ́ lúrú ngíti géyị ꞌyị e nɨyí bo dongaráye bɨ nɨyí mɨútúásáye ní, ídí óto yée zɨ́ye ndị́sịyé lúrú bi kacɨ́ bangá amá e.”
6 A terra do Egito está diante de ti; no melhor da terra faze teu pai e teus irmãos habitar; na terra de Gósen, deixa-os habitar. E se tu conheces algum homem de atividade entre eles, então faze-os responsáveis por meu gado.
7 Née ní zɨ́ Yoséfa ꞌdíꞌbiógụ ꞌbụné Yakóbo ꞌdódo wo zɨ́ mongụ́ ngére. Gɨ do kacɨ́ bɨ Yakóbo íꞌbí mandá zɨ́ mongụ́ ngére ní,
7 E José trouxe Jacó, seu pai, e o colocou diante de Faraó, e Jacó abençoou Faraó.
8 zɨ́ mongụ́ ngére ndúꞌyú wo kɨ́dí, “Sɨmɨbi eyị́ nɨ goó ndu?”
8 E Faraó disse a Jacó: Quantos anos tu tens?
9 Zɨ́ Yakóbo úkulúgu ledre zɨ́a kɨ́dí, “Sɨmɨbi amá nɨ go mbá míya kị́éꞌdo doa cị́ kéṛị́ a doa sokó (130). Sɨmɨbi amá ndaá za káa zɨ́ ꞌbɨ bulúndumá e wá. Tɨ́ lá mándị́sị yéme romá wá, mágámá lící romá go kɨ́ngaya gɨ zɨ́ ꞌdoꞌdó.”
9 E Jacó disse a Faraó: Os dias da minha peregrinação são cento e trinta anos. Poucos e maus têm sido os dias dos anos da minha vida, e não alcançaram aos dias dos anos da vida de meus pais nos dias de suas peregrinações.
10 Zɨ́ Yakóbo íꞌbí mandá zɨ́ mongụ́ ngére, zɨ́a ị́nyịné yóó ókpóne.
10 E Jacó abençoou Faraó, e saiu da presença de Faraó.
11 Née ní zɨ́ Yoséfa íꞌbí bɨlámá bi zɨ́ ꞌbụné e kɨ́ lúnduné e ndị́sịyé sɨmɨ a sɨmɨ Ízibiti, do bɨlámá bi gbóo kɨ́ gara bɨ kɨ́ ịrịné Ramasé káa zɨ́ bɨ mongụ́ ngére uku ní.
11 E José estabeleceu seu pai e seus irmãos, e lhes deu posses na terra do Egito, no melhor da terra, na terra de Ramessés, como Faraó ordenara.
12 Zɨ́ Yoséfa íꞌbíógụ éyị́ mɨánu zɨ́ ꞌbụné e kɨ́ lúnduné e kɨ́ ꞌyị ga bɨ ꞌbe ꞌbɨ eyé e ní zɨ́a útúásáne kacɨ́ye kɨ́ owụ́ e mbá.
12 E José sustentou seu pai, e seus irmãos, e toda a casa de seu pai com pão, de acordo com suas famílias.
13 Éyị́ mɨánu ndaá lolụ kóo zɨ́ ꞌyị e sɨmɨ káṇgá e mbá wá gɨ zɨ́a ꞌbú utú go bɨsinyíne kɨ́ngaya, gɨ zɨ́ kéyị née zɨ́ rokoꞌbụ ꞌyị ꞌbɨ Ízibiti kɨ́ Kanána ụ́kụ́ne goó mɨụ́kụ́ gɨ zɨ́ ꞌbú.
13 E não havia pão em toda a terra, porque a fome era muito dolorida, de modo que a terra do Egito e toda a terra de Canaã desfaleciam por causa da fome.
14 Zɨ́ Yoséfa ꞌdóꞌdụ́yóko késị́ ga bɨ ugúnɨ́ kére kɨ́e sɨmɨ káṇgá ꞌbɨ Ízibiti kɨ́ káṇgá ꞌbɨ Kanána ní mbá, zɨ́a ꞌdíꞌbi késị́ née ndéré kɨ́e óto a ꞌbe ꞌbɨ mongụ́ ngére.
14 E José ajuntou todo o dinheiro que foi encontrado na terra do Egito, e na terra de Canaã, pelo trigo que eles compravam, e José levou o dinheiro para a casa de Faraó.
15 Sɨmɨ bɨ késị́ ụkụ́ gɨ zɨ́ ꞌyị ꞌbɨ Ízibiti e kɨ́ ꞌyị ꞌbɨ Kanána e go ní, zɨ́ ꞌyị ꞌbɨ Ízibiti e ógụyé zɨ́ Yoséfa do úku ledre zɨ́a kɨ́dí, “Íꞌbí éyị́ mɨánu mu zɨ́ze. Azé go úyu gɨ zɨ́ ꞌbú. Késị́ ụkụ́ gɨ zɨ́ze go.”
15 E quando o dinheiro acabou na terra do Egito, e na terra de Canaã, todos os egípcios vieram a José, e disseram: Dá-nos pão, por que morreremos na tua presença? Pois o dinheiro acabou.
16 Zɨ́ Yoséfa úkulúgu ledre zɨ́ye kɨ́dí, “Ídísé ógụ kɨ́ bangá e esé zɨ́ma, zɨ́ma íꞌbí éyị́ mɨánu doa zɨ́se togụ́ késị́ esé ụkụ́ go mbá ní.”
16 E José disse: Dai o vosso gado, e eu vos darei pelo vosso gado, se não há dinheiro.
17 Née ní zɨ́ye ꞌdíꞌbiógụ bangá eyé e zɨ́ Yoséfa, zɨ́a íꞌbí éyị́ mɨánu zɨ́ye do usáni eyé e, kábịṛị́kị eyé e, ína eyé e ị́tị́ eyé e, kpá dongí eyé e. Sɨmɨ Sɨmɨbi máa née ní zɨ́ Yoséfa ndị́sịné íꞌbí éyị́ mɨánu zɨ́ye do bangá eyé e.
17 E eles levaram seu gado a José, e José lhes deu pão em troca pelos cavalos, e pelos rebanhos, e pelo gado dos rebanhos, e pelos jumentos. E durante aquele ano ele os alimentou em troca de todo o seu gado.
18 Sɨmɨ bɨ sɨmɨbi née ụkụ́ go ní, zɨ́ ꞌyị e kpá ógụyé zɨ́ Yoséfa úku ledre zɨ́a kɨ́dí, “Mongụ́ ꞌyị, utúasázé ótoécị ledre gɨ zɨ́yị wá. Késị́ ezé e kɨ́ bangákụlụ́ ezé e nɨyí go mbá ꞌbɨ eyị́. Owụ́ éyị́ bɨ idíaká cúkuꞌdée káa gɨ ro zɨ́ze íꞌbí a zɨ́yị ní ndaá lolụ wá. Odụ éyị́ ga bɨ idíakánɨ́ go lá dụụ́ kụṛụꞌbụzé kɨ́ gbékpị́ káṇgá bɨ zɨ́ze ní.
18 Quando aquele ano terminou, vieram a ele no segundo ano, e lhe disseram: Não ocultaremos a meu senhor que o nosso dinheiro acabou. Meu senhor também tem nossos rebanhos de gado. Nada nos sobrou diante da vista do meu senhor, exceto nossos corpos e nossas terras.
19 Azé úyu zɨ́ káṇgá ezé e sínyíye tɨ́ do komoyị́ káa gɨ ro ꞌdi? Azé úgúóyó kụṛụꞌbụzé kɨ́ káṇgá ezé e zɨ́yị gɨ ro éyị́ mɨánu, zɨ́ze ídíze kɨ́ káṇgá ezé e mbá owụ́kụlụ́ ꞌbɨ mongụ́ ngére. Zɨ́yị íꞌbí kúfú zɨ́ze gɨ ro zɨ́ze ꞌdị́yị́ a bɨ nɨ óto zée zɨ́ze ídíze trịdrị kpá káa bɨ ꞌyị bɨ zɨ́a ndị́sịné sɨmɨ káṇgá née ndaá lolụ wá.”
19 Por que morreremos diante dos teus olhos, tanto nós, como a nossa terra? Compra a nós e a nossa terra por pão, e nós e nossa terra seremos servos de Faraó, e dá-nos semente, para que possamos viver, e não morrer, para que a terra não seja desolada.
20 Zɨ́ Yoséfa úgú bi ga bɨ sɨmɨ Ízibiti ní mbá zɨ́ mongụ́ ngére. ꞌYị ꞌbɨ Ízibiti e ugúoyónɨ́ bi eyé go mbá, gɨ zɨ́a ꞌbú mengị nda kóo yée go kɨ́ngaya. Bi ga bɨ sɨmɨ Ízibiti ore ní mbá nda goó ꞌbɨ mongụ́ ngére.
20 E José comprou toda a terra do Egito para Faraó, porque os egípcios venderam, cada homem, o seu campo, porque a fome prevalecia sobre eles. Assim, a terra passou a ser de Faraó.
21 Zɨ́ Yoséfa óto ꞌyị e zɨ́ye ídíye go mbá owụ́kụlụ́ ꞌbɨ mongụ́ ngére ꞌbɨ Ízibiti.
21 E quanto ao povo, ele os removeu para as cidades, desde uma extremidade das fronteiras do Egito até a outra extremidade.
22 Odụ ꞌyị ga bɨ kóo ugú bi eyé wá ní dụụ́ ꞌyị ꞌdáná éyị́ e, gɨ zɨ́a mongụ́ ngére ndị́sị kóo íꞌbí sáká éyị́ ꞌbɨ mɨánu zɨ́ ꞌyị ꞌdáná éyị́ e kacɨ́ kadra mbá. Éyị́ mɨánu máa bɨ kóo gɨ zɨ́ mongụ́ ngére ní, ndịsị kóo ásá kɨ́ye. Née sị́ ledre bɨ ugúoyónɨ́ bi eyé e gɨ zɨ́a wá ní.
22 Somente a terra dos sacerdotes ele não comprou, pois os sacerdotes possuíam uma porção atribuída por Faraó, e comiam a sua porção que Faraó lhes dava; por isso, eles não venderam suas terras.
23 Zɨ́ Yoséfa úku ledre zɨ́ ꞌyị e kɨ́dí, “Bɨ ba ní máúgú sée kɨ́ bi esé e go mbá zɨ́ mongụ́ ngére. Kúfú nɨ goó ba zɨ́se óꞌdo a yáká esé e.
23 Então José disse a seu povo: Eis que neste dia comprei a vós e a vossa terra para Faraó. Vede, aqui há semente para vós, e semeareis a terra.
24 Tɨ́ lá sɨmɨ bɨ sịndị́ kadra ꞌbɨ ꞌdíꞌbiógụ éyị́ gɨ yáká ogụ go ní, zɨ́se ífi sɨmɨ a ịnyị. Kémbị́ a gɨ sɨmɨ ịnyị née zɨ́se íꞌbí a zɨ́ mongụ́ ngére. Zɨ́ ngítí a ídíne káa do kúfú kɨ́ éyị́ mɨánu zɨ́se kɨ́ ꞌyị ꞌbɨ ꞌbe ꞌbɨ esé e.”
24 E acontecerá que, das colheitas, dareis uma quinta parte a Faraó, e quatro partes serão vossas, para semear o campo, e para vosso alimento, e para os da vossa família, e para alimento para os vossos pequenos.
25 Zɨ́ye úkulúgu ledre kɨ́dí, “Mongụ́ ꞌyị, yómo trịdrịzé go. Azé kɨ́ rokinyi zɨ́ze ídíze káa do owụ́kụlụ́ e zɨ́ mongụ́ ngére.”
25 E eles disseram: Tu salvaste as nossas vidas. Que encontremos graça à vista de meu senhor, e nós seremos servos de Faraó.
26 Née ní zɨ́ Yoséfa óto ledre née zɨ́a ídíne káa do lorụ gɨ ro bi ga bɨ sɨmɨ Ízibiti ní kɨ́dí kị́éꞌdo gɨ sɨmɨ ịnyị (5) ꞌbɨ éyị́ ga bɨ nɨyí ꞌdíꞌbiógụ a gɨ yáká ní, nɨ ídí ꞌbɨ mongụ́ ngére. Lorụ née nɨ fú lá kenée gị karaba. Bi bɨ ngárá ndaá ꞌbɨ mongụ́ ngére wá ní, dụụ́ bi ꞌbɨ ꞌyị ꞌdáná éyị́ e.
26 E José fez esta lei sobre a terra do Egito até este dia, que Faraó deveria ter a quinta parte, exceto a terra dos sacerdotes, que não se tornou de Faraó.
27 Sɨmɨ sịndị́ kadra máa née ní zɨ́ Isɨréle e óto ꞌbe ꞌbɨ eyé sɨmɨ Ízibiti sɨmɨ ị́rịgbére bɨ Gósene ní. Zɨ́ye ndíki tụ́ꞌdụ́ éyị́ e íri, do étrịyé zɨ́ye ídíye tụ́ꞌdụ́.
27 E Israel habitou na terra do Egito, na região de Gósen; e eles tinham posses ali, e cresceram, e se multiplicaram grandemente.
28 Yakóbo ndịsị kóo sɨmɨ Ízibiti íri kɨ́ sɨmɨbi sokó doa ịnyị doa gbre (17). Sɨmɨbi bɨ Yakóbo mengị ní, nɨ kóo mbá míya kị́éꞌdo cị́ gbre doa ịnyị doa gbre (147).
28 E Jacó viveu na terra do Egito por dezessete anos. Assim, toda a idade de Jacó foi cento e quarenta e sete anos.
29 Sɨmɨ bɨ sịndị́ kadra nɨ go gbóo zɨ́ Yakóbo úyuné ní, zɨ́a ndólo Yoséfa úku ledre zɨ́a kɨ́dí, “Togụ́ ꞌbúma nɨ tɨ́ doyị́ ídí óto sị́lị́yị ro kótóma zɨ́yị lólóbụ́ zɨ́ma yaá née utúasá óto máa sɨmɨ Ízibiti ona wá.
29 E chegando-se o tempo que Israel devia morrer. Ele chamou seu filho José, e lhe disse: Se agora eu encontrei graça à tua vista, rogo-te que ponhas tua mão debaixo da minha coxa, e age com bondade e verdade para comigo: Não me enterres, rogo-te, no Egito,
30 Sɨmɨ bɨ togụ́ máúyu go ní, ídí ndéré óto umbumá kɨ́ꞌdí bɨ otonɨ́ bulúndumá e ní.”
30 mas quando eu descansar com meus pais, tu me levarás para fora do Egito, e me enterrarás no lugar de sepultamento deles. E ele disse: Eu farei como tu disseste.
31 Zɨ́ Yakóbo úku ledre zɨ́a kɨ́dí, “Ídí lólóbụ́ gɨ ro zɨ́ma ówo a.” Nda née ní zɨ́ Yoséfa lólóbụ́ zɨ́a, zɨ́ Yakóbo ótụ́ doné bi gɨ do ṛangba ené íni ini zɨ́ Lomo.
31 E ele disse: Jura-me. E ele lhe jurou. E Israel se curvou sobre a cabeceira da cama.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Gênesis 47, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.