Gênesis 42

MƗKÁNDA LORỤ ꞌBƗ LOMO KƗ́ DOSỊ́ ÉYỊ́ E (BDH) vs NVI

Sair da comparação
NVI Nova Versão Internacional
1 Sɨmɨ bɨ kóo Yakóbo úwú ledre kɨ́dí kére nɨ bo sɨmɨ Ízibiti ní, zɨ́a úku ledre zɨ́ wotị́ e kɨ́dí, “Éyị́ bɨ ndị́sịsé lá lúrú komosé gɨ roa ona ní ꞌdi?
1 Quando Jacó soube que no Egito havia trigo, disse a seus filhos: "Por que estão aí olhando uns para os outros? "
2 Máúwú ledre go kɨ́dí kére nɨ bo sɨmɨ Ízibiti. Ndérésé mu íri úgú kére zɨ́ze káa bɨ azé úyu gɨ zɨ́ ꞌbú.”
2 Disse ainda: "Ouvi dizer que há trigo no Egito. Desçam até lá e comprem trigo para nós, para que possamos continuar vivos e não morramos de fome".
3 Zɨ́ lúndu Yoséfa e sokó ị́nyịyé ndéréye sɨmɨ Ízibiti úgú kére.
3 Assim dez dos irmãos de José desceram ao Egito para comprar trigo.
4 Tɨ́ lá Yakóbo otoomo ené kóo Benzemúna owụ́ lúndu Yoséfa zɨ́ye ndéréye kéye wá káa bɨ ngíti ledre nɨ méngị wo ke.
4 Jacó não deixou que Benjamim, irmão de José, fosse com eles, temendo que algum mal lhe acontecesse.
5 Née ní zɨ́ owụ́ ꞌbɨ Yakóbo ídíye dongará ꞌyị ga bɨ kóo nderénɨ́ úgú kére gɨ sɨmɨ Ízibiti ní gɨ zɨ́a mongụ́ ꞌbú utú kóo kpá go sɨmɨ Kanána.
5 Os filhos de Israel estavam entre outros que também foram comprar trigo, por causa da fome na terra de Canaã.
6 Yoséfa nɨ ne gávana ꞌbɨ káṇgá ꞌbɨ Ízibiti, ndịsịne úgúóyó kére zɨ́ ꞌyị e. Sɨmɨ bɨ lúnduga ogụnɨ́ ní, zɨ́ye ótụ́ doyé bi do káṇgá óto úndrua.
6 José era o governador do Egito e era ele que vendia trigo a todo o povo da terra. Por isso, quando os irmãos de José chegaram, curvaram-se diante dele, rosto em terra.
7 Sɨmɨ bɨ ogụnɨ́ ní, geré zɨ́ Yoséfa ówo tosoyé kɨ́dí ga ba lúnduné e. Tɨ́ lá ili ené geré gɨ ro ꞌdódo roné zɨ́ye wá, zɨ́a ndị́sị ódroné zɨ́ye fú lá bɨsinyíne kɨ́dí, “Ógụsé gɨ ꞌda?”
7 José reconheceu os seus irmãos logo que os viu, mas agiu como se não os conhecesse, e lhes falou asperamente: "De onde vocês vêm? " Responderam eles: "Da terra de Canaã, para comprar comida".
8 Abú Yoséfa owo tɨ́ toso lúnduné e go yá, lúnduga owonɨ́ eyé toso a wá.
8 José reconheceu os seus irmãos, mas eles não o reconheceram.
9 Zɨ́ Yoséfa sómụ́ndíki ꞌduru kóo ꞌduru gɨ royé ní, zɨ́a úku ledre zɨ́ye kɨ́dí, “Ásé mbeze e. Ógụsé ba lúrú yéme bi bɨ útúásásé go ógụ kɨ́ okó dozé gɨ doa ní.”
9 Lembrou-se então dos sonhos que tivera a respeito deles e lhes disse: "Vocês são espiões! Vieram para ver onde a nossa terra está desprotegida".
10 Zɨ́ye úkulúgu ledre zɨ́a kɨ́dí, “Mongụ́ ꞌyị, ꞌyị ꞌbɨ moko eyị́ e ogụnɨ́ úgú éyị́ mɨánu.
10 Eles responderam: "Não, meu senhor. Teus servos vieram comprar comida.
11 Azé mbá owụ́ ꞌbɨ kémbị́ ꞌyị kị́éꞌdo. Ndazé ezé mbeze e wá.”
11 Todos nós somos filhos do mesmo pai. Teus servos são homens honestos, e não espiões".
12 Yoséfa ya zɨ́ye ní, “Ṛanga, ógụsé née lúrú yéme bi bɨ útúásásé go ógụ kɨ́ okó dozé gɨ doa ní.”
12 Mas José insistiu: "Não! Vocês vieram ver onde a nossa terra está desprotegida".
13 Zɨ́ye úkulúgu ledre zɨ́a kɨ́dí, “Ndikinɨ́ ꞌyị ꞌbɨ moko eyị́ e sokó doa gbre (12) mbá owụ́ yaꞌdá e, azé mbá owụ́ ꞌbɨ kémbị́ ꞌbụ kị́éꞌdo, oꞌdo máa née ndịsị ndị́sị sɨmɨ Kanána. Lomo ꞌdiꞌbi ngúruzé go, wo bɨ owụ́ ní nɨ cịkị zɨ́ ꞌbụzé ꞌbe.”
13 E eles disseram: "Teus servos eram doze irmãos, todos filhos do mesmo pai, na terra de Canaã. O caçula está agora em casa com o pai, e o outro já morreu".
14 Yoséfa ya zɨ́ye ní, “Tɨ́ káa zɨ́ bɨ máúku ba, ásé mbeze e.
14 José tornou a afirmar: "É como lhes falei: Vocês são espiões!
15 Mááyí ba ógụ úwú maꞌdíi ledre bɨ gɨ rosé ní, togụ́ ndaá, málóbụ́ sịndị́ ngére ꞌbɨ káṇgá ba go zɨ́se. Ólụ́ógụsé gɨ ona wá ꞌbúó togụ́ owụ́ lúndusé bɨ úkusé ledre a née ogụ go ona.
15 Vocês serão postos à prova: Juro pela vida do faraó que vocês não sairão daqui, enquanto o seu irmão caçula não vier para cá.
16 Sée mbá ásé ídíáká sɨmɨ sị́gịnị ona. Ngúrusé idí mu ndéréógụ kɨ́ lúndusé bɨ úkusé ledre a née gɨ ro zɨ́ma ówo a kɨ́dí ledre bɨ úkusé ní nɨ maꞌdíi. Togụ́ kenée wá málóbụ́ sịndị́ ngére ꞌbɨ káṇgá ba go zɨ́se ásé mbeze e.”
16 Mandem algum de vocês buscar o seu irmão enquanto os demais aguardam presos. Assim ficará provado se as suas palavras são verdadeiras ou não. Se não forem, juro pela vida do faraó que ficará confirmado que vocês são espiões! "
17 Zɨ́a úku ledre do óto yée mbá sɨmɨ sị́gịnị kɨ́ sị́lị́ ota.
17 E os deixou presos três dias.
18 Sɨmɨ sị́lị́ ota née, zɨ́a úku ledre zɨ́ye kɨ́dí, “Mááyí kpá ꞌyị óto úndru Lomo. Ledre bɨ mááyí úku a ba, ídísé méngị a gɨ ro zɨ́se ómosé.
18 No terceiro dia, José lhes disse: "Eu tenho temor de Deus. Se querem salvar suas vidas, façam o seguinte:
19 Togụ́ ledre esé nɨ maꞌdíi, ídísé ótoómo ngúrusé sɨmɨ sị́gịnị ona, zɨ́ ngítí se ga gére ꞌdíꞌbi kére ndéré kɨ́e zɨ́ ꞌyị esé e ꞌbe gɨ zɨ́ ꞌbú.
19 Se vocês são homens honestos, deixem um dos seus irmãos aqui na prisão, enquanto os demais voltam, levando trigo para matar a fome das suas famílias.
20 Zɨ́se ꞌdíꞌbi owụ́ lúndusé bɨ úkusé ledre née gɨrí ógụ kɨ́e. Mááyí ówo a kɨ́dí ledre bɨ úkusé zɨ́ma ní nɨ maꞌdíi. Gɨ ore, ásé ómo ufuzé sée wá.” Zɨ́ye go ṇgúṇgu ledre née.
20 Tragam-me, porém, o seu irmão caçula, para que se comprovem as suas palavras e vocês não tenham que morrer".
21 Zɨ́ye tónóye ódroyé dengbị́ye kɨ́dí, “Maꞌdíi ndịsịnɨ́ ꞌdóꞌdo zée gɨ ro lúnduzé. Lúrúsé aka káa zɨ́ bɨ kóo lúnduzé nɨ ndị́sị íni ini kɨ́ ṇgúṇgú roné zɨ́ze gɨ ro trịdrịné ní, ꞌdụtụzé mbílíze ngbụ́rụ́ lerị́ a mengị zée wá. Lomo iꞌbí ꞌdoꞌdó go rozé ba.”
21 Eles se prontificaram a fazer isso e disseram uns aos outros: "Certamente estamos sendo punidos pelo que fizemos a nosso irmão. Vimos como ele estava angustiado, quando nos implorava por sua vida, mas não lhe demos ouvidos; por isso nos sobreveio esta angústia".
22 Ngúruyé bɨ kɨ́ ịrịné Rụ́bene ya zɨ́ye ní, “Máúku kóo ledre go zɨ́se kɨ́dí ndazé méngị lúnduzé née kenée wá, úwúsé esé e wá. Sáma a ndaꞌba dozé ba gɨ zɨ́ ledre née.”
22 Rúben respondeu: "Eu não lhes disse que não maltratassem o menino? Mas vocês não quiseram me ouvir! Agora teremos que prestar contas do seu sangue".
23 Owonɨ́ eyé bɨ kɨ́dí Yoséfa owoyeme ledre bɨ yée ndịsịnɨ́ úku a ba bú ní wá. Gɨ zɨ́a togụ́ ili go úku ledre zɨ́ye yá, ngíti ꞌyị nɨ ógụ ne óyólóꞌbó a sɨmɨ tara bɨ owonɨ́ bú ní.
23 Eles, porém, não sabiam que José podia compreendê-los, pois ele lhes falava por meio de um intérprete.
24 Zɨ́a óyó roné gɨ cigíye tónóne íni ini. Zɨ́a ndáꞌbaógụné tónóne ódroné zɨ́ye. Zɨ́a ꞌdíꞌbi Simiyóna gɨ dongaráye do ódó wo do komoyé ore.
24 Nisso José retirou-se e começou a chorar, mas logo depois voltou e conversou de novo com eles. Então escolheu Simeão e mandou acorrentá-lo diante deles.
25 Zɨ́ Yoséfa úku ledre idínɨ́ léfe kére zɨ́ye sɨmɨ kombo eyé e, késị́ eyé e idínɨ́ ótolúgu a zɨ́ye do kére eyé e. Idínɨ́ kpá íꞌbí éyị́ mɨánu bɨ zɨ́ye ndéréye kɨ́ ánu a kacɨ́ mɨsiꞌdi ní. Gɨ do kacɨ́ bɨ mengịnɨ́ ledre ga gére née go zɨ́ye kenée ní,
25 Em seguida, José deu ordem para que enchessem de trigo suas bagagens, devolvessem a prata de cada um deles, colocando-a nas bagagens, e lhes dessem mantimentos para a viagem. E assim foi feito.
26 zɨ́ye ị́mbị́óto éyị́ e do dongí eyé e yóó zɨ́ye ndéréye.
26 Eles puseram a carga de trigo sobre os seus jumentos e partiram.
27 Nda go do bi ꞌdúꞌdu kɨ́ ndụlụ, zɨ́ ngúruyé líkpí tara kombo ené gɨ ro ꞌdíꞌbiógụ éyị́ mɨánu íꞌbí a zɨ́ dongí ené ní, nɨ lúrú bi káa ní, zɨ́a ndíki mɨṛíṛiṛí késị́ ené otolugunɨ́ go sɨmɨ kombo ené.
27 No lugar onde pararam para pernoitar, um deles abriu a bagagem para pegar forragem para o seu jumento e viu a prata na boca da bagagem.
28 Zɨ́a úku ledre zɨ́ lúnduné e kɨ́dí, “Iꞌbílugunɨ́ mɨṛíṛiṛí késị́ amá go zɨ́ma, lúrúsé aka nɨ bɨ sɨmɨ kombo amá ba.”
28 E disse a seus irmãos: "Devolveram a minha prata. Está aqui em minha bagagem". Seus corações se encheram de pavor e, tremendo, disseram uns aos outros: "Que é isto que Deus fez conosco? "
29 Sɨmɨ bɨ nderéogụnɨ́ go zɨ́ ꞌbụyé Yakóbo sɨmɨ Kanána ní, zɨ́ye lị́kpị́ ledre ga bɨ mengịnɨ́ royé íri ní mbá zɨ́a kɨ́dí,
29 Ao chegarem à casa de seu pai Jacó, na terra de Canaã, relataram-lhe tudo o que lhes acontecera, dizendo:
30 “Mongụ́ ꞌyị bɨ sɨmɨ káṇgá ꞌbɨ Ízibiti íri née, mengị zée bɨsinyíne. Zɨ́a ndị́sịné méngị láráze káa zɨ́ éyị́ bɨ azé mbeze e sɨmɨ káṇgá née ní ní.
30 "O homem que governa aquele país falou asperamente conosco e nos tratou como espiões da terra.
31 Tɨ́ lá zɨ́ze ítí kangú zɨ́a kɨ́dí, ‘Azé yị́ ezé bɨlámá ꞌyị e. Ndazé ezé mbeze e wá.
31 Mas nós lhe asseguramos que somos homens honestos e não espiões.
32 ꞌBụzé ndiki zée sokó doa gbre (12) mbá owụ́ yaꞌdá, ngúruzé ndaá lolụ wá, wo bɨ owụ́ ní idíaká go cịkị zɨ́ ꞌbụzé ꞌbe sɨmɨ Kanána.’
32 Dissemos também que éramos doze irmãos, filhos do mesmo pai, e que um já havia morrido e que o caçula estava com o nosso pai, em Canaã.
33 “Zɨ́a úku ledre zɨ́ze kɨ́dí, ‘Gɨ ro zɨ́ma ówo a kɨ́dí ásé bɨlámá ꞌyị e, ídísé ótoómo ngúru lúndusé zɨ́ma ona, zɨ́se ꞌdíꞌbi éyị́ mɨánu ndéré kɨ́e zɨ́ ꞌyị esé e gɨ zɨ́ ꞌbú.
33 "Então o homem que governa aquele país nos disse: ‘Vejamos se vocês são honestos: um dos seus irmãos ficará aqui comigo, e os outros poderão voltar e levar mantimentos para matar a fome das suas famílias.
34 Tɨ́ lá ídísé ꞌdíꞌbiógụ lúndusé bɨ ambáodụ́ née gɨrí ógụ kɨ́e zɨ́ma. Mááyí ówo a kɨ́dí ndásé mbeze e wá ásé yị́ esé bɨlámá ꞌyị e. Gɨ ore mááyí ótoómo sị́lị́ma gɨ ro lúndusé zɨ́se ndị́sị gámáse kɨ́ úgú éyị́ e sɨmɨ káṇgá ba ona.’ ”
34 Tragam-me, porém, o seu irmão caçula, para que eu comprove que vocês não são espiões, mas sim, homens honestos. Então lhes devolverei o irmão e os autorizarei a fazer negócios nesta terra’ ".
35 Sɨmɨ bɨ nɨyí ndị́sị léfeóyó kére gɨ sɨmɨ kombo eyé ní, zɨ́ye ndíki owụ́ kombo mɨṛíṛiṛí késị́ eyé e sɨmɨ kombo eyé mɨkékeṛị́a mbá. Zɨ́ ngịrị ledre née méngị yée kɨ́ ꞌbụyé e mbá mɨméngị.
35 Ao esvaziarem as bagagens, dentro da bagagem de cada um estava a sua bolsa cheia de prata. Quando eles e seu pai viram as bolsas cheias de prata, ficaram com medo.
36 Zɨ́ ꞌbụyé Yakóbo úku ledre zɨ́ye kɨ́dí, “Ílisé go zɨ́ owụ́ ꞌbɨ amá e ụ́kụ́ye mbá? Yoséfa ndaá lolụ wá, Simiyóna ndaá lolụ kpá wá, bɨ ba ní ílisé go kpá ꞌdíꞌbi Benzemúna. Lerị́ máa nɨ nda ídí romá go cụ́ káa be ꞌdi?”
36 E disse-lhes seu pai Jacó: "Vocês estão tirando meus filhos de mim! Já fiquei sem José, agora sem Simeão e ainda querem levar Benjamim. Tudo está contra mim! "
37 Zɨ́ Rụ́bene úku ledre zɨ́ ꞌbụyé kɨ́dí, “Babá, ídí ótoómo wo do sị́lị́ma, mááyí lúrú bi kacɨ́ a. Togụ́ mándáꞌbaógụ kɨ́e wá, idínɨ́ úfu owụ́ ꞌbɨ amá e gbre do bi kacɨ́ a.”
37 Então Rúben disse ao pai: "Podes matar meus dois filhos se eu não o trouxer de volta. Deixa-o aos meus cuidados, e eu o trarei".
38 Zɨ́ Yakóbo úkulúgu ledre kɨ́dí, “Máótoómo sị́lị́ma gɨ ro Benzemúna zɨ́a útúne do kacɨ́se zɨ́se ndérése kéye sɨmɨ Ízibiti wá. Lúnduga uyunɨ́ go mbá idíaká go lá dụụ́ ne. Togụ́ zɨ́se ꞌdíꞌbi wo née zɨ́a kpá úyuné yá, née go kpá umbumá gɨ zɨ́a mááyí go ngoko ꞌyị.”
38 Mas o pai respondeu: "Meu filho não descerá com vocês; seu irmão está morto, e ele é o único que resta. Se qualquer mal lhe acontecer na viagem que estão por fazer, vocês farão estes meus cabelos brancos descerem à sepultura com tristeza".

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Gênesis 42, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.