Gênesis 42

MƗKÁNDA LORỤ ꞌBƗ LOMO KƗ́ DOSỊ́ ÉYỊ́ E (BDH) vs NAA

Sair da comparação
NAA Nova Almeida Atualizada 2017
1 Sɨmɨ bɨ kóo Yakóbo úwú ledre kɨ́dí kére nɨ bo sɨmɨ Ízibiti ní, zɨ́a úku ledre zɨ́ wotị́ e kɨ́dí, “Éyị́ bɨ ndị́sịsé lá lúrú komosé gɨ roa ona ní ꞌdi?
1 Quando Jacó soube que havia mantimento no Egito, disse a seus filhos: — Por que vocês estão aí olhando uns para os outros?
2 Máúwú ledre go kɨ́dí kére nɨ bo sɨmɨ Ízibiti. Ndérésé mu íri úgú kére zɨ́ze káa bɨ azé úyu gɨ zɨ́ ꞌbú.”
2 E acrescentou: — Ouvi dizer que há cereais no Egito. Vão até lá e comprem cereais, para que vivamos e não morramos.
3 Zɨ́ lúndu Yoséfa e sokó ị́nyịyé ndéréye sɨmɨ Ízibiti úgú kére.
3 Então dez dos irmãos de José foram, para comprar cereal do Egito.
4 Tɨ́ lá Yakóbo otoomo ené kóo Benzemúna owụ́ lúndu Yoséfa zɨ́ye ndéréye kéye wá káa bɨ ngíti ledre nɨ méngị wo ke.
4 Mas Jacó não enviou Benjamim, o irmão de José, na companhia dos irmãos, porque dizia: “E se lhe acontecer algum desastre?”
5 Née ní zɨ́ owụ́ ꞌbɨ Yakóbo ídíye dongará ꞌyị ga bɨ kóo nderénɨ́ úgú kére gɨ sɨmɨ Ízibiti ní gɨ zɨ́a mongụ́ ꞌbú utú kóo kpá go sɨmɨ Kanána.
5 Entre os que iam, pois, para lá, foram também os filhos de Israel, pois havia fome na terra de Canaã.
6 Yoséfa nɨ ne gávana ꞌbɨ káṇgá ꞌbɨ Ízibiti, ndịsịne úgúóyó kére zɨ́ ꞌyị e. Sɨmɨ bɨ lúnduga ogụnɨ́ ní, zɨ́ye ótụ́ doyé bi do káṇgá óto úndrua.
6 José era governador daquela terra; era ele quem vendia a todos os povos da terra. Os irmãos de José vieram e se prostraram com o rosto em terra, diante dele.
7 Sɨmɨ bɨ ogụnɨ́ ní, geré zɨ́ Yoséfa ówo tosoyé kɨ́dí ga ba lúnduné e. Tɨ́ lá ili ené geré gɨ ro ꞌdódo roné zɨ́ye wá, zɨ́a ndị́sị ódroné zɨ́ye fú lá bɨsinyíne kɨ́dí, “Ógụsé gɨ ꞌda?”
7 Quando José viu os seus irmãos, reconheceu-os, porém não se deu a conhecer. Foi ríspido com eles e lhes perguntou: — De onde vocês vêm? Responderam: — Da terra de Canaã, para comprar mantimento.
8 Abú Yoséfa owo tɨ́ toso lúnduné e go yá, lúnduga owonɨ́ eyé toso a wá.
8 José reconheceu os irmãos, mas eles não o reconheceram.
9 Zɨ́ Yoséfa sómụ́ndíki ꞌduru kóo ꞌduru gɨ royé ní, zɨ́a úku ledre zɨ́ye kɨ́dí, “Ásé mbeze e. Ógụsé ba lúrú yéme bi bɨ útúásásé go ógụ kɨ́ okó dozé gɨ doa ní.”
9 Então José se lembrou dos sonhos que teve a respeito deles e lhes disse: — Vocês são espiões e vieram para ver os pontos fracos da terra.
10 Zɨ́ye úkulúgu ledre zɨ́a kɨ́dí, “Mongụ́ ꞌyị, ꞌyị ꞌbɨ moko eyị́ e ogụnɨ́ úgú éyị́ mɨánu.
10 Eles responderam: — Não, meu senhor. Estes seus servos vieram só para comprar mantimento.
11 Azé mbá owụ́ ꞌbɨ kémbị́ ꞌyị kị́éꞌdo. Ndazé ezé mbeze e wá.”
11 Somos todos filhos de um mesmo homem; somos homens honestos; estes seus servos não são espiões.
12 Yoséfa ya zɨ́ye ní, “Ṛanga, ógụsé née lúrú yéme bi bɨ útúásásé go ógụ kɨ́ okó dozé gɨ doa ní.”
12 Ele, porém, lhes respondeu: — Nada disso! Pelo contrário, vocês vieram para ver os pontos fracos da terra.
13 Zɨ́ye úkulúgu ledre zɨ́a kɨ́dí, “Ndikinɨ́ ꞌyị ꞌbɨ moko eyị́ e sokó doa gbre (12) mbá owụ́ yaꞌdá e, azé mbá owụ́ ꞌbɨ kémbị́ ꞌbụ kị́éꞌdo, oꞌdo máa née ndịsị ndị́sị sɨmɨ Kanána. Lomo ꞌdiꞌbi ngúruzé go, wo bɨ owụ́ ní nɨ cịkị zɨ́ ꞌbụzé ꞌbe.”
13 Eles disseram: — Nós, seus servos, somos doze irmãos, filhos de um homem na terra de Canaã. O mais novo está hoje com o nosso pai, outro já não existe.
14 Yoséfa ya zɨ́ye ní, “Tɨ́ káa zɨ́ bɨ máúku ba, ásé mbeze e.
14 Então José lhes disse: — É como já falei: vocês são espiões.
15 Mááyí ba ógụ úwú maꞌdíi ledre bɨ gɨ rosé ní, togụ́ ndaá, málóbụ́ sịndị́ ngére ꞌbɨ káṇgá ba go zɨ́se. Ólụ́ógụsé gɨ ona wá ꞌbúó togụ́ owụ́ lúndusé bɨ úkusé ledre a née ogụ go ona.
15 Nisto vocês serão provados: juro pela vida de Faraó que vocês não sairão daqui, sem que primeiro venha o irmão mais novo de vocês.
16 Sée mbá ásé ídíáká sɨmɨ sị́gịnị ona. Ngúrusé idí mu ndéréógụ kɨ́ lúndusé bɨ úkusé ledre a née gɨ ro zɨ́ma ówo a kɨ́dí ledre bɨ úkusé ní nɨ maꞌdíi. Togụ́ kenée wá málóbụ́ sịndị́ ngére ꞌbɨ káṇgá ba go zɨ́se ásé mbeze e.”
16 Enviem um de vocês, que busque o seu irmão. Vocês ficarão detidos para que sejam provadas as palavras de vocês, se há verdade no que dizem; ou se não, juro pela vida de Faraó que vocês são espiões.
17 Zɨ́a úku ledre do óto yée mbá sɨmɨ sị́gịnị kɨ́ sị́lị́ ota.
17 E deixou todos presos por três dias.
18 Sɨmɨ sị́lị́ ota née, zɨ́a úku ledre zɨ́ye kɨ́dí, “Mááyí kpá ꞌyị óto úndru Lomo. Ledre bɨ mááyí úku a ba, ídísé méngị a gɨ ro zɨ́se ómosé.
18 No terceiro dia, José lhes disse: — Façam o seguinte e viverão, pois temo a Deus.
19 Togụ́ ledre esé nɨ maꞌdíi, ídísé ótoómo ngúrusé sɨmɨ sị́gịnị ona, zɨ́ ngítí se ga gére ꞌdíꞌbi kére ndéré kɨ́e zɨ́ ꞌyị esé e ꞌbe gɨ zɨ́ ꞌbú.
19 Se são homens honestos, que um de vocês fique detido aqui onde estão presos; os outros podem ir, levando cereal para matar a fome das suas famílias.
20 Zɨ́se ꞌdíꞌbi owụ́ lúndusé bɨ úkusé ledre née gɨrí ógụ kɨ́e. Mááyí ówo a kɨ́dí ledre bɨ úkusé zɨ́ma ní nɨ maꞌdíi. Gɨ ore, ásé ómo ufuzé sée wá.” Zɨ́ye go ṇgúṇgu ledre née.
20 E tragam-me o seu irmão mais novo, com o que serão verificadas as palavras de vocês, e vocês não morrerão. E eles se dispuseram a fazê-lo.
21 Zɨ́ye tónóye ódroyé dengbị́ye kɨ́dí, “Maꞌdíi ndịsịnɨ́ ꞌdóꞌdo zée gɨ ro lúnduzé. Lúrúsé aka káa zɨ́ bɨ kóo lúnduzé nɨ ndị́sị íni ini kɨ́ ṇgúṇgú roné zɨ́ze gɨ ro trịdrịné ní, ꞌdụtụzé mbílíze ngbụ́rụ́ lerị́ a mengị zée wá. Lomo iꞌbí ꞌdoꞌdó go rozé ba.”
21 Então disseram entre si: — Na verdade, estamos sendo castigados por causa de nosso irmão, pois vimos a angústia de sua alma, quando nos pedia, e não lhe demos ouvidos; por isso, nos sobrevém agora esta ansiedade.
22 Ngúruyé bɨ kɨ́ ịrịné Rụ́bene ya zɨ́ye ní, “Máúku kóo ledre go zɨ́se kɨ́dí ndazé méngị lúnduzé née kenée wá, úwúsé esé e wá. Sáma a ndaꞌba dozé ba gɨ zɨ́ ledre née.”
22 Rúben respondeu-lhes: — Não é verdade que eu disse: “Não pequem contra o jovem”? Mas vocês não quiseram me ouvir. Pois agora estão vendo que o sangue dele está sendo requerido de nós.
23 Owonɨ́ eyé bɨ kɨ́dí Yoséfa owoyeme ledre bɨ yée ndịsịnɨ́ úku a ba bú ní wá. Gɨ zɨ́a togụ́ ili go úku ledre zɨ́ye yá, ngíti ꞌyị nɨ ógụ ne óyólóꞌbó a sɨmɨ tara bɨ owonɨ́ bú ní.
23 Eles, porém, não sabiam que José os entendia, porque lhes falava por meio de um intérprete.
24 Zɨ́a óyó roné gɨ cigíye tónóne íni ini. Zɨ́a ndáꞌbaógụné tónóne ódroné zɨ́ye. Zɨ́a ꞌdíꞌbi Simiyóna gɨ dongaráye do ódó wo do komoyé ore.
24 E, retirando-se deles, José chorou. Depois, voltando para junto deles, lhes falou outra vez. Escolheu Simeão e o algemou na presença deles.
25 Zɨ́ Yoséfa úku ledre idínɨ́ léfe kére zɨ́ye sɨmɨ kombo eyé e, késị́ eyé e idínɨ́ ótolúgu a zɨ́ye do kére eyé e. Idínɨ́ kpá íꞌbí éyị́ mɨánu bɨ zɨ́ye ndéréye kɨ́ ánu a kacɨ́ mɨsiꞌdi ní. Gɨ do kacɨ́ bɨ mengịnɨ́ ledre ga gére née go zɨ́ye kenée ní,
25 José ordenou que lhes enchessem de cereal os sacos, e lhes restituíssem o dinheiro, a cada um no saco de cereal, e os suprissem de comida para o caminho. E assim foi feito.
26 zɨ́ye ị́mbị́óto éyị́ e do dongí eyé e yóó zɨ́ye ndéréye.
26 E carregaram o cereal sobre os seus jumentos e partiram dali.
27 Nda go do bi ꞌdúꞌdu kɨ́ ndụlụ, zɨ́ ngúruyé líkpí tara kombo ené gɨ ro ꞌdíꞌbiógụ éyị́ mɨánu íꞌbí a zɨ́ dongí ené ní, nɨ lúrú bi káa ní, zɨ́a ndíki mɨṛíṛiṛí késị́ ené otolugunɨ́ go sɨmɨ kombo ené.
27 Quando um deles abriu o saco de cereal, para dar de comer ao seu jumento na estalagem, encontrou o dinheiro na boca do saco de cereal.
28 Zɨ́a úku ledre zɨ́ lúnduné e kɨ́dí, “Iꞌbílugunɨ́ mɨṛíṛiṛí késị́ amá go zɨ́ma, lúrúsé aka nɨ bɨ sɨmɨ kombo amá ba.”
28 Então disse aos irmãos: — Devolveram o meu dinheiro. Está aqui na boca do saco de cereal. O coração dos irmãos se encheu de medo, e, tremendo, entreolhavam-se, dizendo: — O que é isto que Deus nos fez?
29 Sɨmɨ bɨ nderéogụnɨ́ go zɨ́ ꞌbụyé Yakóbo sɨmɨ Kanána ní, zɨ́ye lị́kpị́ ledre ga bɨ mengịnɨ́ royé íri ní mbá zɨ́a kɨ́dí,
29 E vieram para Jacó, seu pai, na terra de Canaã, e lhe contaram tudo o que lhes havia acontecido, dizendo:
30 “Mongụ́ ꞌyị bɨ sɨmɨ káṇgá ꞌbɨ Ízibiti íri née, mengị zée bɨsinyíne. Zɨ́a ndị́sịné méngị láráze káa zɨ́ éyị́ bɨ azé mbeze e sɨmɨ káṇgá née ní ní.
30 — O homem, o senhor da terra, falou conosco de maneira ríspida e nos tratou como espiões da terra.
31 Tɨ́ lá zɨ́ze ítí kangú zɨ́a kɨ́dí, ‘Azé yị́ ezé bɨlámá ꞌyị e. Ndazé ezé mbeze e wá.
31 Dissemos a ele: “Somos homens honestos e não espiões.
32 ꞌBụzé ndiki zée sokó doa gbre (12) mbá owụ́ yaꞌdá, ngúruzé ndaá lolụ wá, wo bɨ owụ́ ní idíaká go cịkị zɨ́ ꞌbụzé ꞌbe sɨmɨ Kanána.’
32 Somos doze irmãos, filhos de um mesmo pai; um já não existe, e o mais novo está hoje com o nosso pai na terra de Canaã.”
33 “Zɨ́a úku ledre zɨ́ze kɨ́dí, ‘Gɨ ro zɨ́ma ówo a kɨ́dí ásé bɨlámá ꞌyị e, ídísé ótoómo ngúru lúndusé zɨ́ma ona, zɨ́se ꞌdíꞌbi éyị́ mɨánu ndéré kɨ́e zɨ́ ꞌyị esé e gɨ zɨ́ ꞌbú.
33 Então o homem, o senhor da terra, respondeu: “Nisto saberei que vocês são homens honestos: deixem comigo um de seus irmãos, peguem o cereal para remediar a fome de suas casas e vão embora.
34 Tɨ́ lá ídísé ꞌdíꞌbiógụ lúndusé bɨ ambáodụ́ née gɨrí ógụ kɨ́e zɨ́ma. Mááyí ówo a kɨ́dí ndásé mbeze e wá ásé yị́ esé bɨlámá ꞌyị e. Gɨ ore mááyí ótoómo sị́lị́ma gɨ ro lúndusé zɨ́se ndị́sị gámáse kɨ́ úgú éyị́ e sɨmɨ káṇgá ba ona.’ ”
34 Mas tragam-me o seu irmão mais novo. Assim saberei que vocês não são espiões, mas homens honestos. Então entregarei o irmão de vocês, e vocês poderão negociar na terra.”
35 Sɨmɨ bɨ nɨyí ndị́sị léfeóyó kére gɨ sɨmɨ kombo eyé ní, zɨ́ye ndíki owụ́ kombo mɨṛíṛiṛí késị́ eyé e sɨmɨ kombo eyé mɨkékeṛị́a mbá. Zɨ́ ngịrị ledre née méngị yée kɨ́ ꞌbụyé e mbá mɨméngị.
35 Aconteceu que, quando foram despejar o cereal que havia nos sacos, cada um tinha a sua trouxinha de dinheiro no saco de cereal. Ao ver as trouxinhas com o dinheiro, eles e o seu pai ficaram com medo.
36 Zɨ́ ꞌbụyé Yakóbo úku ledre zɨ́ye kɨ́dí, “Ílisé go zɨ́ owụ́ ꞌbɨ amá e ụ́kụ́ye mbá? Yoséfa ndaá lolụ wá, Simiyóna ndaá lolụ kpá wá, bɨ ba ní ílisé go kpá ꞌdíꞌbi Benzemúna. Lerị́ máa nɨ nda ídí romá go cụ́ káa be ꞌdi?”
36 Então Jacó, o pai deles, disse: — Vocês vão me deixar sem filhos. José se foi. Simeão se foi. Agora querem levar Benjamim! Todas essas coisas acontecem contra mim.
37 Zɨ́ Rụ́bene úku ledre zɨ́ ꞌbụyé kɨ́dí, “Babá, ídí ótoómo wo do sị́lị́ma, mááyí lúrú bi kacɨ́ a. Togụ́ mándáꞌbaógụ kɨ́e wá, idínɨ́ úfu owụ́ ꞌbɨ amá e gbre do bi kacɨ́ a.”
37 Mas Rúben disse a seu pai: — O senhor pode matar os meus dois filhos, se eu não trouxer Benjamim de volta. Deixe que eu tome conta dele, e o trarei de volta para o senhor.
38 Zɨ́ Yakóbo úkulúgu ledre kɨ́dí, “Máótoómo sị́lị́ma gɨ ro Benzemúna zɨ́a útúne do kacɨ́se zɨ́se ndérése kéye sɨmɨ Ízibiti wá. Lúnduga uyunɨ́ go mbá idíaká go lá dụụ́ ne. Togụ́ zɨ́se ꞌdíꞌbi wo née zɨ́a kpá úyuné yá, née go kpá umbumá gɨ zɨ́a mááyí go ngoko ꞌyị.”
38 Mas Jacó respondeu: — O meu filho não irá com vocês. O irmão dele está morto, e ele é o único que ficou. Se lhe acontece algum desastre no caminho, vocês farão descer os meus cabelos brancos com tristeza à sepultura.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Gênesis 42, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.