Lucas 15
Godeya꞉ To Nafayo꞉ We (BCO) vs VC
1 Takis molelo꞉ dia꞉sen kalu i a꞉no꞉ a꞉la꞉ta꞉ga꞉ mogago꞉lo꞉ dimida꞉sen kalu nolo꞉ ya꞉ga꞉, Ya꞉suwa꞉lo꞉ widab a꞉no꞉ da꞉da꞉liki sen.
1 Aproximavam-se de Jesus os publicanos e os pecadores para ouvi-lo.
2 Ho꞉len a꞉namio꞉, Fa꞉lisi kalu o꞉lia꞉ elelo꞉ wida꞉sen kalu iliyo꞉ Ya꞉suwo꞉ sada꞉da꞉liki a꞉la꞉sio꞉, “Kalu wema꞉yo꞉ mogago꞉lo꞉ dimida꞉sen i o꞉lia꞉ ege dowaki, ma꞉no꞉wo꞉ i o꞉lia꞉ ka na꞉liki dowa꞉sen” a꞉la꞉sio꞉.
2 Os fariseus e os escribas murmuravam: Este homem recebe e come com pessoas de má vida!
3 A꞉la꞉fo꞉ko꞉lo꞉ Ya꞉su eyo꞉ bale sio꞉ we imo꞉ malolo꞉ me.
3 Então lhes propôs a seguinte parábola:
4 “Kalu gi us konamio꞉ imilig noma꞉yo꞉ sibiyo꞉ do꞉la꞉lowo꞉ do꞉la꞉fo꞉ bo꞉fo꞉la꞉ga꞉, ho꞉len no amio꞉ sibi imilig nowo꞉ kelege dowalega, eyo꞉ waga dimidama꞉iba? Eyo꞉ sibi do꞉la꞉lowo꞉ agado꞉ a꞉la꞉ta꞉ga꞉ agado꞉la꞉fo꞉ nolo꞉ fugus na꞉ melea꞉ki ha꞉la꞉ ka ta꞉ta꞉sa꞉ga꞉, sibi kelege dowo꞉ a꞉no꞉ keda꞉i ha꞉na꞉ib.
4 Quem de vós que, tendo cem ovelhas e perdendo uma delas, não deixa as noventa e nove no deserto e vai em busca da que se perdeu, até encontrá-la?
5 — ausente —
5 E depois de encontrá-la, a põe nos ombros, cheio de júbilo,
6 — ausente —
6 e, voltando para casa, reúne os amigos e vizinhos, dizendo-lhes: Regozijai-vos comigo, achei a minha ovelha que se havia perdido.
7 A꞉la꞉do꞉ go꞉ o꞉leaumbo꞉, kalu do꞉la꞉lowo꞉ agado꞉ a꞉la꞉ta꞉ga꞉ agado꞉la꞉fo꞉ a꞉no꞉ ini asulo꞉ amio꞉ digalo꞉ dowo꞉ a꞉laki, asulo꞉ nodoma꞉no꞉wo꞉ mo꞉dowo꞉, a꞉la꞉do꞉ asulab i o꞉mo꞉wo꞉ Hebeneyo꞉ mo꞉sagalema꞉ib. Ko꞉sega mogago꞉lo꞉ dimida꞉sen kalu imilise nowo꞉ asugo꞉ nodola꞉sa꞉ga꞉, Godelo꞉wa ha꞉nalikiyo꞉, Hebene a꞉namio꞉ sagalo꞉wo꞉ mada alan doma꞉ib.” Sibi sulu ane a꞉no꞉ a꞉ma꞉la꞉ ta꞉ulia꞉ga꞉ yakiyo꞉ sagalo꞉.|alt="Rescuing a lamb" src="IB04138_gr.tif" size="col" copy="Farid Faadil © Biblica, Inc. Used with permission. All rights reserved worldwide." ref="15.4"
7 Digo-vos que assim haverá maior júbilo no céu por um só pecador que fizer penitência do que por noventa e nove justos que não necessitam de arrependimento.
8 Ya꞉su eyo꞉ to nolo꞉ bale sa꞉laki a꞉la꞉wido꞉, “Ga imilig noma꞉yo꞉ silba mole uso꞉ do꞉la꞉fo꞉ ko꞉lo꞉ ta꞉lisen. Eyo꞉ mole imilig nowo꞉ sulu ha꞉nalega, waga dimidama꞉iba? Eyo꞉ nafayo꞉ do꞉la꞉sa꞉ga꞉, ayo꞉ ta꞉ba꞉liki, dinafa keda꞉i ha꞉na꞉ib.
8 Ou qual é a mulher que, tendo dez dracmas e perdendo uma delas, não acende a lâmpada, varre a casa e a busca diligentemente, até encontrá-la?
9 Mole a꞉no꞉ ba꞉dalikiyo꞉, ene miliyo꞉ ho꞉le kegea꞉sa꞉ga꞉ a꞉la꞉sa꞉ma꞉ib, ‘Ni mole sulu ane a꞉no꞉ a꞉di ko꞉lo꞉, giliyo꞉ ne o꞉lia꞉yo꞉ sagalema.’
9 E tendo-a encontrado, reúne as amigas e vizinhas, dizendo: Regozijai-vos comigo, achei a dracma que tinha perdido.
10 A꞉la꞉do꞉ go꞉ o꞉leaumbo꞉, mogago꞉lo꞉ dimida꞉sen kalu imilise nowo꞉ asugo꞉ nodola꞉sa꞉ga꞉, Godelo꞉wa ha꞉nalikiyo꞉, Godeya꞉ ene ma꞉mula꞉ kalu iyo꞉ sagalo꞉wo꞉ alan dowab.”
10 Digo-vos que haverá júbilo entre os anjos de Deus por um só pecador que se arrependa.
11 Ya꞉su eyo꞉ to nolo꞉ bale sa꞉lakiyo꞉ a꞉la꞉wido꞉, “Kalu noma꞉yo꞉ kalu so꞉wa a꞉la꞉ ko꞉lo꞉ elen.
11 Disse também: Um homem tinha dois filhos.
12 Kalu so꞉wa tif a꞉ma꞉yo꞉ iyamo꞉wo꞉ a꞉la꞉sio꞉, ‘Do, gi dabun kelego꞉ ko꞉ aloba꞉da꞉sa꞉ga꞉, heb nilo꞉ dia꞉no꞉ aumbo꞉ dimina.’ A꞉la꞉sa꞉labiki, iyaya꞉yo꞉ kelego꞉ a꞉no꞉ aloba꞉da꞉sa꞉ga꞉, so꞉wa a꞉la꞉mo꞉ dimi.
12 O mais moço disse a seu pai: Meu pai, dá-me a parte da herança que me toca. O pai então repartiu entre eles os haveres.
13 Ho꞉len a꞉la꞉se dota꞉ga꞉yo꞉, so꞉wa tif a꞉ma꞉yo꞉ ene kelego꞉ o꞉lia꞉ mole o꞉lia꞉yo꞉ dimidalia꞉ga꞉, heno꞉ ko꞉na꞉ ha꞉na꞉ni ane. Hen a꞉na silikiyo꞉, yo꞉le dowaki ene moleyo꞉ wala꞉.
13 Poucos dias depois, ajuntando tudo o que lhe pertencia, partiu o filho mais moço para um país muito distante, e lá dissipou a sua fortuna, vivendo dissolutamente.
14 Moleyo꞉ tambo kedetabikiyo꞉, hen a꞉no꞉ tambo molofa alan fa꞉la꞉dowaki, maiyo꞉wo꞉ alan dowo꞉ ko꞉lo꞉, so꞉wa a꞉no꞉ ma꞉no꞉ ma꞉no꞉wo꞉ aundo꞉ma dowo꞉.
14 Depois de ter esbanjado tudo, sobreveio àquela região uma grande fome e ele começou a passar penúria.
15 A꞉la꞉gabiki so꞉wa a꞉no꞉ hendo꞉ biso꞉ kalu noma꞉ nanog dian kalu dowo꞉. A꞉la꞉ta꞉ga꞉ kalu a꞉ma꞉yo꞉ ene kabo bo꞉fo꞉melea꞉ki, kabolo꞉ dowa꞉sen a꞉na iliga꞉fo꞉.
15 Foi pôr-se ao serviço de um dos habitantes daquela região, que o mandou para os seus campos guardar os porcos.
16 So꞉wa a꞉no꞉ kabowa꞉lo꞉ ma꞉no꞉ na꞉lab a꞉no꞉ ba꞉da꞉sa꞉ga꞉yo꞉, elo꞉ ma꞉no꞉ asulo꞉. Ko꞉sega, kalu imilig noma꞉yo꞉ emo꞉wo꞉ ma꞉no꞉wo꞉ mo꞉dimi.
16 Desejava ele fartar-se das vagens que os porcos comiam, mas ninguém lhas dava.
17 “So꞉wa a꞉ma꞉yo꞉ asulo꞉ nafayo꞉ a꞉dia꞉sa꞉ga꞉yo꞉, enena꞉ma꞉la꞉ asulaki a꞉la꞉sio꞉, ‘Ni dowa꞉ nanogdo꞉ dia꞉sen kalu iyo꞉ ma꞉no꞉ ma꞉no꞉wo꞉ modo꞉ dowaki o꞉li na꞉sen ko꞉sega, ne wenamio꞉ maiyo꞉ soma꞉ni mio꞉lo꞉b.
17 Entrou então em si e refletiu: Quantos empregados há na casa de meu pai que têm pão em abundância... e eu, aqui, estou a morrer de fome!
18 — ausente —
18 Levantar-me-ei e irei a meu pai, e dir-lhe-ei: Meu pai, pequei contra o céu e contra ti;
19 — ausente —
19 já não sou digno de ser chamado teu filho. Trata-me como a um dos teus empregados.
20 So꞉wa a꞉ma꞉yo꞉ a꞉la꞉asulakiyo꞉, e dasila꞉sa꞉ga꞉ iyalo꞉wa a꞉ma꞉la꞉ mio꞉.
20 Levantou-se, pois, e foi ter com seu pai. Estava ainda longe, quando seu pai o viu e, movido de compaixão, correu-lhe ao encontro, lançou-se-lhe ao pescoço e o beijou.
21 A꞉la꞉dimidabikiyo꞉ so꞉wa a꞉ma꞉yo꞉ iyamo꞉wo꞉ a꞉la꞉sio꞉, ‘Do, niyo꞉ Gode Hebenelo꞉ a꞉lab o꞉mo꞉wo꞉lo꞉, gemo꞉wo꞉lo꞉ mogago꞉ dimido꞉ ko꞉lo꞉, ne wa꞉kabiyo꞉ gi so꞉wa a꞉la꞉sa꞉ma꞉no꞉wo꞉ mo꞉ililo꞉.’
21 O filho lhe disse, então: Meu pai, pequei contra o céu e contra ti; já não sou digno de ser chamado teu filho.
22 Ko꞉sega iyaya꞉yo꞉ ene nanogdo꞉ dian kalu imo꞉wo꞉ a꞉la꞉sio꞉, ‘Gio꞉ bo꞉e ha꞉na꞉sa꞉ga꞉, so꞉g sa꞉ga꞉lan sambo nafale a꞉no꞉ dia꞉ya꞉sa꞉ga꞉, eya sa꞉ga꞉le alifoma. A꞉la꞉ta꞉ga꞉ go꞉fo꞉ ki dagi gasa amilo꞉ ka꞉lan o꞉lia꞉ budi o꞉lia꞉ a꞉no꞉lo꞉ eya kalifoma.
22 Mas o pai falou aos servos: Trazei-me depressa a melhor veste e vesti-lha, e ponde-lhe um anel no dedo e calçado nos pés.
23 Nililo꞉ kao kalofo nafale saefa꞉ a꞉no꞉ tililia꞉ ya꞉sa꞉ga꞉, sa꞉mba꞉ni hamana. Nio꞉ tambo sagalaki ma꞉niki.
23 Trazei também um novilho gordo e matai-o; comamos e façamos uma festa.
24 Mo꞉wo꞉ ni sowa꞉ we sowo꞉ ko꞉sega e mela꞉no꞉wo꞉ a꞉dia꞉sa꞉ga꞉ a꞉lab. E kelege dowo꞉ ko꞉sega o꞉go꞉ niyo꞉ a꞉ma꞉la꞉ a꞉di.’ A꞉la꞉sa꞉la꞉sa꞉ga꞉yo꞉ iyo꞉ ma꞉no꞉wo꞉ uta꞉sa꞉ga, tambo nakiyo꞉, sagalo꞉wo꞉ alan dowo꞉.
24 Este meu filho estava morto, e reviveu; tinha se perdido, e foi achado. E começaram a festa.
25 “Ho꞉len a꞉namio꞉ inso꞉ wa꞉la꞉b a꞉no꞉ egelo꞉wa nanog dia꞉len ko꞉lo꞉, e a꞉ma꞉la꞉ ayamio꞉ ko꞉na꞉ma fa꞉la꞉doma꞉no꞉ dowaki dabu amio꞉, kaluka꞉isaleyo꞉ sagala꞉sa꞉ga꞉ yababi diaki, ilibo꞉ sa꞉ndabiki dabu.
25 O filho mais velho estava no campo. Ao voltar e aproximar-se da casa, ouviu a música e as danças.
26 A꞉la꞉fo꞉ko꞉lo꞉ eyo꞉ nanogdo꞉ dian kalu nowo꞉ ho꞉lelia꞉sa꞉ga꞉, emo꞉wo꞉ ‘ko o꞉b ko꞉lo꞉ fa꞉la꞉dowabi dimidaba?’ a꞉la꞉dabu ba꞉ba꞉.
26 Chamou um servo e perguntou-lhe o que havia.
27 Nanog kalu a꞉ma꞉ sa꞉laki, ‘Gaowo꞉ a꞉ma꞉la꞉ mio꞉ ko꞉lo꞉, go꞉la꞉yo꞉ kaowo꞉ sa꞉nda꞉sa꞉ga꞉ sagalaki dimidab.’
27 Ele lhe explicou: Voltou teu irmão. E teu pai mandou matar um novilho gordo, porque o reencontrou são e salvo.
28 Ko꞉sega so꞉wa wa꞉la꞉b a꞉no꞉ towo꞉ da꞉da꞉sa꞉ga꞉yo꞉, e gadio꞉wo꞉ alan dowaki, sagala꞉likilo꞉ dowab us a꞉namio꞉ mo꞉tiane. Iyayo꞉ ha꞉la꞉ya handalota꞉ga꞉, e usa mena꞉ki ha꞉nola꞉liki sa꞉la꞉len.
28 Encolerizou-se ele e não queria entrar, mas seu pai saiu e insistiu com ele.
29 Ko꞉sega eyo꞉ iyamo꞉wo꞉ a꞉ma꞉la꞉yo꞉ a꞉la꞉sio꞉, ‘Dabuma! Donayo꞉ modo꞉wo꞉ ne gi nanog dian kalu o꞉ngo꞉ iliki, nanogo꞉ halaido꞉ dia꞉sen. Niyo꞉ to gilo꞉ sa꞉lab imilig nowo꞉ mo꞉ta꞉ta꞉sen. Ko꞉sega giyo꞉ ne no꞉no꞉n mili o꞉lia꞉ sagalaki maiya꞉kiyo꞉, no꞉ goudi nowo꞉ nemo꞉wo꞉ mada mo꞉sana mia꞉sen.
29 Ele, então, respondeu ao pai: Há tantos anos que te sirvo, sem jamais transgredir ordem alguma tua, e nunca me deste um cabrito para festejar com os meus amigos.
30 Ko꞉sega so꞉wa gilo꞉ koma꞉yo꞉, e uwo꞉ dia꞉liki mole gilo꞉wo꞉ e wala꞉sa꞉ga꞉, a꞉ma꞉la꞉ yab amio꞉, giyo꞉ e sagale alitakiyo꞉, kao kalofo nafale saefa꞉ a꞉no꞉ sa꞉ndaki, ma꞉no꞉wo꞉ a꞉na utab.’
30 E agora, que voltou este teu filho, que gastou os teus bens com as meretrizes, logo lhe mandaste matar um novilho gordo!
31 “A꞉la꞉sa꞉labiki iyaya꞉yo꞉ a꞉ma꞉la꞉bo꞉ a꞉la꞉sio꞉, ‘Ni so꞉wa, ge ho꞉leno꞉ tambo ne o꞉lia꞉ wena elen ko꞉lo꞉, kelego꞉ nilo꞉ da꞉lab we tambo gino꞉ ko꞉lo꞉lab.
31 Explicou-lhe o pai: Filho, tu estás sempre comigo, e tudo o que é meu é teu.
32 Ko꞉sega gao sowo꞉ a꞉no꞉, mela꞉no꞉wo꞉ a꞉dia꞉sa꞉ga꞉ a꞉lab. E kelege dowo꞉ ko꞉lo꞉, naino꞉ e a꞉ma꞉la꞉ a꞉di. A꞉la꞉fo꞉ko꞉lo꞉ niliyo꞉ sagala꞉liki ma꞉no꞉ ma꞉no꞉wo꞉ nafale dowo꞉ ko꞉lo꞉lab.’”
32 Convinha, porém, fazermos festa, pois este teu irmão estava morto, e reviveu; tinha se perdido, e foi achado.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 15, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.