Gênesis 44
Godeya꞉ To Nafayo꞉ We (BCO) vs VC
1 Iyo꞉ ma꞉no꞉wo꞉ na꞉sa꞉ga꞉yo꞉, Yosa꞉b eyo꞉ ene alo꞉ bo꞉fo꞉lowan kalumo꞉wo꞉ wo꞉no꞉lebo꞉ a꞉la꞉sio꞉, “Giyo꞉ ma꞉no꞉ ililo꞉ dia꞉ha꞉na꞉no꞉ o꞉leaumbo꞉, ini masiyo꞉ wa꞉li alifela꞉sa꞉ga꞉, ini moleyo꞉ a꞉ma꞉la꞉ masi meya disalifela꞉bi.
1 José deu esta ordem ao intendente de sua casa: "Enche de víveres os sacos destes homens tanto quanto possam conter, e põe o dinheiro de cada um na boca do saco.
2 A꞉la꞉ta꞉ga꞉ ao tifa꞉ masi amio꞉, ene mole o꞉lia꞉ no꞉no꞉n silba kab a꞉no꞉lo꞉, ene masi meya disalita꞉bi,” a꞉la꞉sio꞉. Yosa꞉b elo꞉ sio꞉ aumbo꞉, ene nanog kaluwa꞉yo꞉ a꞉la꞉ka dimido꞉.
2 Porás minha taça de prata na boca do saco do mais novo, com o preço do seu trigo". E fez o intendente como José lhe mandara.
3 Kea꞉fo nulu ho꞉idabiki, ao i a꞉no꞉ ini donki o꞉lia꞉ hamana꞉ki iliga꞉tabiki iyo꞉ ha꞉na꞉ni ane.
3 De manhã, ao romper do dia, foram despedidos com seus jumentos.
4 Amisa꞉no꞉ semo꞉ sadega꞉fo꞉ amio꞉, Yosa꞉b eyo꞉ ene alo꞉ bo꞉fo꞉lowan kalumo꞉wo꞉ a꞉la꞉sio꞉, “Giyo꞉ kalu i a꞉no꞉ kudu ha꞉na꞉sa꞉ga꞉ galiliakiyo꞉, imo꞉wo꞉ a꞉la꞉sa꞉la꞉bi, ‘Niliyo꞉ gimo꞉wo꞉ man nafa dimidaki sagale alifa꞉, ko꞉sega, gililo꞉ nimo꞉lo꞉ mogago꞉ dimido꞉wo꞉ mo꞉wo꞉ ha꞉?
4 Deixaram a cidade, mas, não tendo ido ainda muito longe, José disse ao seu intendente: "Levanta-te e persegue estes homens e, quando os tiveres alcançado, dir-lhes-ás: Por que pagastes o bem com o mal?
5 Ni misa꞉ kaluwa꞉ ene kab nafaleyo꞉ waga afale diyo꞉? Kab wema꞉yo꞉ ho꞉no꞉ a꞉na na꞉sen a꞉la꞉ta꞉ga꞉ kab wema꞉ halaido꞉ a꞉na ilikiyo꞉, eyo꞉ ho꞉le ba꞉dan. Man gililo꞉ we, mada hala dimido꞉.’”
5 {A taça que roubastes} é aquela em que bebe o meu senhor e da qual se serve para suas adivinhações. Fizestes muito mal."
6 Yosa꞉b eyo꞉ emo꞉wo꞉ a꞉la꞉sio꞉ ko꞉lo꞉, kalu a꞉no꞉ ha꞉na꞉sa꞉ga꞉, iyo꞉ galilia꞉sa꞉ga꞉yo꞉, to a꞉no꞉ imo꞉wo꞉ sio꞉.
6 O intendente, tendo-os alcançado, falou-lhes desse modo.
7 To a꞉no꞉ da꞉da꞉sa꞉ga꞉, iliyo꞉ a꞉ma꞉la꞉yo꞉ a꞉la꞉sio꞉, “Kalu alan, giyo꞉ to we waga asulaki sa꞉laya? To gilo꞉ sa꞉lab ko aumbo꞉, niliyo꞉ mada mo꞉dimida꞉sen.
7 Eles responderam-lhe: "Por que fala assim o meu senhor? Longe de teus servos a idéia de fazerem semelhante coisa!
8 Dabuma. Nio꞉ Ka꞉ina꞉n a꞉la꞉ta꞉ga꞉ a꞉ma꞉la꞉ Isib wena yakiyo꞉, gililo꞉ mole ko꞉lo꞉ nili masi meya disa꞉ a꞉no꞉ a꞉ma꞉la꞉ ginibo꞉ dimia꞉niki dia꞉mio꞉. Ge a꞉no꞉ asulo꞉ ko꞉lo꞉, gi misa꞉ kaluwa꞉ silba, go꞉l kelego꞉ ayamilo꞉ da꞉lab a꞉no꞉ niliyo꞉ mada mo꞉afale dia꞉no꞉ ko꞉lo꞉lab.
8 Nós te trouxemos de Canaã o dinheiro que tínhamos encontrado na boca dos sacos. Por que, pois, haveríamos de roubar prata ou ouro na casa de teu senhor?
9 A꞉la꞉fo꞉ko꞉lo꞉ giyo꞉ nili masi usamio꞉ kab a꞉no꞉ delena ba꞉dalega, giyo꞉ kalu kabdo꞉ disa꞉ a꞉no꞉ sana sowa꞉sa꞉ga꞉, nio꞉ gi madali nanog dian kalu doma꞉no꞉.”
9 Que aquele dos teus servos com quem for encontrada a taça morra, e, ao mesmo tempo, nós nos tornemos escravos do meu senhor".
10 Iliyo꞉ a꞉la꞉sa꞉labiki, eyo꞉ a꞉la꞉sio꞉, “Gilo꞉ sa꞉lab au dimidama꞉no꞉, ko꞉sega kalu kabdo꞉ disa꞉ a꞉no꞉ko꞉ ni nanog kalu dia꞉no꞉ dowaki, nol gio꞉ ga꞉li ha꞉na꞉ib.”
10 "Está bem! disse-lhes ele. Seja como dissestes! Aquele com quem for encontrada a taça será meu escravo. Vós outros sereis livres."
11 — ausente —
11 E, imediatamente, pôs cada um o seu saco por terra e o abriu.
12 — ausente —
12 O intendente revistou-os começando pelo mais velho e acabando pelo mais novo; e a taça foi encontrada no saco de Benjamim.
13 Ao iyo꞉ a꞉no꞉ ba꞉da꞉ga꞉yo꞉, iyo꞉ nofolaki, inin helebeso꞉g ko꞉lo꞉wo꞉ bidila꞉sa꞉ga꞉yo꞉, kelego꞉ ililo꞉wo꞉ donki wa꞉la dila꞉sa꞉ga꞉, a꞉ma꞉la꞉ Isib amisa꞉na ha꞉na꞉ni ane.
13 Eles rasgaram suas vestes e, tendo cada um carregado de novo o seu jumento, voltaram para a cidade.
14 Yuda o꞉lia꞉ ene ao i o꞉lia꞉yo꞉ Yosa꞉ba꞉ aya fa꞉la꞉dowabikiyo꞉, Yosa꞉b e a ka o꞉sen ko꞉lo꞉, iyo꞉ elo꞉wa gumisi fufudo꞉.
14 Judá e seus irmãos entraram em casa de José, que estava ainda em sua casa, e prostraram-se por terra diante dele.
15 Yosa꞉b eyo꞉ imo꞉wo꞉ a꞉la꞉sio꞉, “Giliyo꞉ o꞉b dimido꞉wo꞉? Kalu ne o꞉ngo꞉ dowab wema꞉yo꞉, kelego꞉ wo꞉no꞉ledo꞉ delen a꞉no꞉ ho꞉le ba꞉da꞉sen a꞉la꞉bo꞉ giyo꞉ mo꞉asulaya?”
15 José disse-lhes: "Que é isso que fizestes? Não sabíeis que sou um homem dotado da faculdade de adivinhar?"
16 Yosa꞉b eyo꞉ a꞉la꞉sa꞉labiki, Yuda eyo꞉ a꞉la꞉sio꞉, “Ni misa꞉ kalu, to nililo꞉ sa꞉ma꞉no꞉ nowo꞉ aundo꞉ma. Nio꞉ mogago꞉lo꞉ mo꞉dimido꞉ a꞉lakilo꞉ sa꞉ma꞉no꞉wo꞉ mada halaido꞉. Hendele, nililo꞉ hala dimida꞉sen a꞉no꞉ Gode eyo꞉ kalaba widab ko꞉lo꞉, kaluwa꞉ ene masi amilo꞉ kabdo꞉ delendo꞉ ba꞉ba꞉ a꞉no꞉lia꞉, nio꞉ tambo gi madali nanog dian kalu doma꞉no꞉.”
16 Judá respondeu: "Que podemos dizer a meu senhor? Que falaremos? Como nos justificar? Deus descobriu o crime de teus servos. Somos os escravos do meu senhor, nós e aquele junto de quem foi encontrada a taça."
17 Ko꞉sega Yosa꞉b eyo꞉ a꞉ma꞉la꞉ a꞉la꞉sio꞉, “Gilo꞉ sa꞉lab o꞉leaumbo꞉, niyo꞉ mada mo꞉dimidama꞉no꞉. Kalu masi amilo꞉ kabdo꞉ delen amilo꞉ ba꞉ba꞉ a꞉no꞉ko꞉ ni madali nanog dian kalu dowaki, nol gio꞉ go꞉ldo꞉wa ga꞉li ha꞉na꞉bi.”
17 "Longe de mim, replicou José, o pensamento de agir dessa forma! Mas aquele em poder de quem foi encontrada a taça, esse será o meu escravo. Vós outros, voltai em paz para junto de vosso pai."
18 A꞉la꞉sa꞉labiki Yuda eyo꞉ Yosa꞉bdo꞉wa kagayaki a꞉la꞉sio꞉, “Ni misa꞉ kalu, halaido꞉ gilo꞉wo꞉ Fa꞉lo꞉wa꞉lo꞉ o꞉ngo꞉ ko꞉sega, niyo꞉ gemo꞉wo꞉ towo꞉ sa꞉ma꞉nigo꞉l ko꞉lo꞉, giyo꞉ nemo꞉wo꞉ gadia꞉so꞉bo.
18 Então Judá adiantou-se e disse a José: "Rogo-te, meu senhor, que permitas ao teu servo dizer uma palavra aos ouvidos do meu senhor, e não se acenda a tua ira contra o teu servo, porque tu és como o próprio faraó.
19 Nio꞉ tamin amilo꞉ wilo꞉ mio꞉ amio꞉, giyo꞉ nimo꞉wo꞉ a꞉la꞉dabubadale, ‘Gio꞉ go꞉l o꞉lia꞉ gao nowo꞉lia꞉yo꞉ o꞉saba?’
19 Meu senhor havia perguntado aos seus servos: Tendes ainda vosso pai? Tendes um irmão?
20 A꞉la꞉dabu ba꞉dalikiyo꞉, niliyo꞉ gemo꞉wo꞉ a꞉ma꞉la꞉bo꞉ a꞉la꞉sio꞉, ‘Do sulo꞉wo꞉lo꞉, a꞉la꞉ta꞉ga꞉ nao tif, dowa꞉lo꞉ anaso꞉ dowakilo꞉ sa꞉la꞉liyo꞉ o꞉sab. Ko꞉sega tif so꞉wa a꞉ma꞉ ene aoleyo꞉ sowo꞉ ko꞉lo꞉, anowa꞉lo꞉ sa꞉la꞉li imilise e o꞉sabiki, iyaya꞉yo꞉ e mada alan asula꞉sen’ a꞉la꞉sio꞉.
20 E nós havíamos respondido ao meu senhor que tínhamos um velho pai e um irmãozinho, filho de sua velhice, do qual o irmão havia morrido; e que, como ele foi deixado o único de sua mãe, seu pai o amava.
21 “Giyo꞉ to nilo꞉ sio꞉ a꞉no꞉ da꞉da꞉ga꞉yo꞉, giyo꞉ ‘Gao a꞉no꞉ nelo꞉ ba꞉ba꞉ni tililia꞉ ya꞉bi’ a꞉la꞉sio꞉.
21 Disseste aos teus servos: Trazei-o para junto de mim, a fim de que o veja com meus olhos.
22 Ko꞉sega niliyo꞉ gemo꞉wo꞉ a꞉la꞉sio꞉, ‘So꞉wa a꞉no꞉ iyayo꞉ mo꞉ta꞉fo꞉ ha꞉na꞉sen. E iyayo꞉ ta꞉fo꞉ ha꞉nalega, iyayo꞉ soma꞉ib.’
22 Havíamos respondido ao meu senhor que o menino não podia abandonar o seu pai, pois, se o fizesse, seu pai morreria.
23 Ko꞉sega gi sa꞉lakiyo꞉, ‘Gao tif a꞉no꞉ mo꞉tililia꞉ yalega, gio꞉ nelo꞉ amio꞉ mo꞉mena꞉ki, a꞉la꞉liki eleyo꞉ dia꞉fa꞉no꞉’ a꞉la꞉sio꞉.
23 E disseste aos teus servos: Se vosso irmãozinho não vier convosco, não sereis admitidos na minha presença.
24 A꞉la꞉fo꞉ko꞉lo꞉ nio꞉ a꞉ma꞉la꞉ dolo꞉wa ha꞉na꞉sa꞉ga꞉, gilo꞉ to sio꞉ o꞉leaumbo꞉ emo꞉ sio꞉.
24 Quando voltamos para a casa do teu servo, nosso pai, referimos-lhe as palavras do meu senhor.
25 “A꞉la꞉ta꞉ga꞉ dowa꞉yo꞉ a꞉la꞉sio꞉, ‘Gio꞉ a꞉ma꞉la꞉ ha꞉na꞉sa꞉ga꞉, ma꞉no꞉ ha꞉lu nolo꞉ a꞉kililia꞉ni hamana.’
25 E, quando nosso pai nos mandou voltar para comprar alguns víveres,
26 Ko꞉sega nio꞉ emo꞉wo꞉ a꞉la꞉sio꞉, ‘Nao tif we ni o꞉lia꞉ mo꞉ha꞉nalega, Isibdo꞉ bo꞉fo꞉lowan kalu a꞉ma꞉yo꞉ nio꞉ mo꞉ba꞉ba꞉no꞉ a꞉la꞉sio꞉ ko꞉lo꞉, nao tif ko mo꞉ha꞉nalega nio꞉ a꞉ma꞉la꞉yo꞉ mo꞉ha꞉na꞉no꞉.’
26 respondemos-lhe: Não podemos descer. Mas, se nosso irmão mais novo nos acompanhar, fá-lo-emos, pois que não seremos admitidos na presença do governador, se nosso irmão não for conosco.
27 — ausente —
27 Teu servo, nosso pai, nos replicou: Sabeis que minha mulher me deu dois filhos.
28 — ausente —
28 Um desapareceu de minha casa, e eu disse: Certamente foi devorado. E não mais o revi até hoje.
29 A꞉la꞉ta꞉ga꞉ ne anaso꞉ dowo꞉ ko꞉lo꞉, no꞉no꞉n so꞉wa tif ko꞉lo꞉ ne o꞉lia꞉lo꞉ a꞉lab welo꞉ giliyo꞉ tililia꞉ ha꞉na꞉sa꞉ga꞉, hida꞉yo꞉ nowo꞉ eyamio꞉ fa꞉la꞉dowalega, giyo꞉ ne nofolo꞉ alan dima꞉ki dimia꞉ib ko꞉lo꞉ ne sowakiyo꞉, dane ane hen a꞉na ha꞉na꞉ib.’ Dowa꞉yo꞉ a꞉la꞉sio꞉.
29 Se me tirais ainda este, e lhe acontecer alguma desgraça, fareis descer os meus cabelos brancos à habitação dos mortos, sob o peso da dor.
30 — ausente —
30 Se agora volto para junto de teu servo, meu pai, sem levar conosco o menino, ele, cuja vida está ligada à do menino,
31 — ausente —
31 desde que notar que ele não está conosco, morrerá. E teus servos terão feito descer à habitação dos mortos, sob o peso da aflição, os cabelos brancos do teu servo, nosso pai.
32 Mo꞉wo꞉ niyo꞉ domo꞉wo꞉ dinali sa꞉lakiyo꞉, ‘So꞉wa we niyo꞉ a꞉ma꞉la꞉yo꞉ mo꞉tililia꞉ yalega, mogago꞉ gemo꞉lo꞉ dimiab a꞉no꞉ ho꞉leno꞉ tambo ne o꞉lia꞉ dofo꞉ ha꞉na꞉mela꞉ib.’
32 Ora, o teu servo respondeu pelo menino junto de meu pai; e disse-lhe que, se ele não lho reconduzisse, seria eternamente culpado para com seu pai.
33 Niyo꞉ domo꞉wo꞉ a꞉la꞉dinali sio꞉ ko꞉lo꞉, o꞉go꞉ giyo꞉ so꞉wa we sili alitaki, e ta꞉lian aumbo꞉ ne ko꞉lo꞉ gi nanog kalu doma꞉ki ta꞉foma. A꞉la꞉ta꞉ga꞉ giyo꞉ so꞉wa tif ko ao i o꞉lia꞉ iyalo꞉wa hamana꞉ki ta꞉ta꞉bi.
33 Rogo-te, pois: aceita que teu servo fique escravo de meu senhor em lugar do menino, para que este possa voltar com seus irmãos.
34 Mo꞉wo꞉ so꞉wa we ne o꞉lia꞉yo꞉ mo꞉ha꞉nalega, nelo꞉ mada mo꞉ha꞉na꞉no꞉. Nofolo꞉ alan dolo꞉ amilo꞉ fa꞉la꞉doma꞉ib a꞉no꞉ ba꞉ba꞉no꞉wo꞉ ne mada tagilab.”
34 Como poderia eu apresentar-me diante do meu pai, se o menino não for comigo? Oh, eu não poderia suportar a dor que sobreviria a meu pai!"
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Gênesis 44, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.