Romanos 4
Bibeli Gusunɔn Gari (BBA) vs NTLH
1 Ǹ n mɛn nɑ, mbɑ sɑ ko ɡere Aburɑhɑmu bɛsɛn sikɑdon sɔ̃. Mbɑ u nɔmɑ turɑ.
1 Então o que é que podemos dizer de Abraão, o antepassado de nossa raça? O que foi que ele conseguiu?
2 Mɛyɑ bɑ̀ n Aburɑhɑmu ɡem wɛ̃ ye u kuɑn sɔ̃ u koo kpĩ u woo kɑnɑ, ɑdɑmɑ n ǹ mɔ Gusunɔn wuswɑɑɔ.
2 Se foi por causa das coisas que ele fez que Deus o aceitou, então ele teria motivo para se orgulhar, mas não para se orgulhar diante de Deus.
3 Domi mbɑ bɑ yoruɑ Gusunɔn ɡɑri sɔɔ. Bɑ nɛɛ, “Aburɑhɑmu u Gusunɔ nɑɑnɛ kuɑ, yen sɔ̃nɑ u nùn ɡɑrisi ɡemɡii.”
3 Pois o que é que as Escrituras Sagradas dizem? Elas dizem: “Abraão creu em Deus, e por isso Deus o aceitou.”
4 Tɛ̃, ɡoo ù n sɔmburu kuɑ, bɑ ku rɑ win kɔsiɑru ɡɑrisi durom, win ɑreyɑ.
4 O salário que o trabalhador recebe não é um presente, mas é o pagamento a que ele tem direito por causa do trabalho que fez.
5 Adɑmɑ bɑɑ ù kun sɔmburu kue, mɑ u ɡesi Gusunɔ nɑɑnɛ doke, Gusunɔ u koo win nɑɑnɛ dokebu ɡɑrisiwɑ ɡem. Domi wiyɑ u koo kpĩ u tɑɑrɛɡii ɡem wɛ̃.
5 Porém a pessoa que não põe a sua esperança nas coisas que faz, mas simplesmente crê em Deus, é a fé dessa pessoa que faz com que ela seja aceita por Deus, o Deus que trata o culpado como se ele fosse inocente.
6 Nɡe mɛyɑ Dɑfidi u yɛ̃ron doo nɔɔrun ɡɑri mɔ̀ wi Gusunɔ u ɡem wɛ̃ɛmɔ n kun kɑ sɔmɑn bɑɑ.
6 E isso foi o que Davi queria dizer quando falou da felicidade daqueles que Deus aceita, sem levar em conta o que eles fazem.
7 U nɛɛ,
7 Davi disse: “Feliz aquele cujas maldades Deus perdoa e cujos pecados ele apaga!
8 Doo nɔɔruɡiiwɑ wìn kɔ̃sɑ Yinni Gusunɔ kun ɡɑrisi.”
8 Feliz aquele que o Senhor não acusa de cometer pecado!”
9 Tɛ̃, doo nɔɔ te, bɑnɡoɡibuɡirɑ? Nɡe kɑ mɑɑ bɑnɡo sɑriruɡibu. Domi sɑ ɡerumɔ mɑ bɑ Aburɑhɑmu ɡɑrisi ɡemɡii win nɑɑnɛ dokebun sɔ̃.
9 Será que essa felicidade de que Davi falou existe somente para os que são circuncidados ? É claro que não! Ela existe também para os que não são circuncidados. Pois já citamos as Escrituras Sagradas, que dizem: “Abraão creu em Deus, e por isso Deus o aceitou.”
10 Amɔnɑ u sɑ̃ɑ sɑnɑm mɛ. U bɑnɡo kuɑ? Nɡe u ǹ kue. U ǹ sɑnɑm mɛ ɡinɑ bɑnɡo kue. U sɑ̃ɑwɑ bɑnɡo sɑriruɡii.
10 Quando foi que isso aconteceu? Foi antes ou depois de Abraão ser circuncidado? Foi antes e não depois.
11 Yen biruwɑ bɑ nùn bɑnɡo kuɑ ye yɑ sɑ̃ɑ yĩreru mɑ Gusunɔ u nùn ɡem wɛ̃. Bɑ nùn ɡem mɛ wɛ̃ nɑɑnɛ dokebun sɔ̃ sɑnɑm mɛ u ǹ ɡinɑ bɑnɡo kue. Nɡe mɛyɑ u kɑ kuɑ bɑnɡo sɑriruɡibu kpuron bɑɑbɑ be bɑ nɑɑnɛ doke, mɑ bɑ bu ɡem wɛ̃.
11 Ele foi circuncidado mais tarde. E a sua circuncisão foi um sinal para provar que Deus aceitou Abraão porque ele tinha fé; e isso aconteceu quando ele ainda não havia sido circuncidado. Assim Abraão é o pai espiritual de todos os que creem em Deus e são aceitos por ele, mesmo que não sejam circuncidados.
12 Mɑ u mɑɑ sɑ̃ɑ bɑnɡoɡibun bɑɑbɑ be n ǹ mɔ bɑnɡo tɔnɑ bɑ mɔ, ɑdɑmɑ bɑ mɑɑ win nɑɑnɛ dokebun yirɑ swĩi, bi u mɔ sɑnɑm mɛ u ǹ ɡinɑ bɑnɡo kue.
12 Ele é também o pai dos que são circuncidados. Não apenas porque são circuncidados, mas porque vivem a mesma vida de fé que Abraão, o nosso pai, viveu antes de ter sido circuncidado.
13 Bɑ Aburɑhɑmu kɑ win bweseru nɔɔ mwɛɛru kuɑ mɑ bɑ koo hɑnduniɑ ɡirɑ tubi di. Bɑ ǹ nùn nɔɔ mwɛɛ te kue kɑ woodɑn bɑɑ, mɑ n kun mɔ yèn sɔ̃ u ɡem wɑ nɑɑnɛ dokebun sɔ̃.
13 Deus prometeu a Abraão e aos seus descendentes que o mundo ia pertencer a eles. Essa promessa foi feita não porque Abraão tinha obedecido à lei , mas porque ele havia crido em Deus e havia sido aceito por ele.
14 Ǹ n sɑ̃ɑn nɑ be bɑ woodɑ mɛm nɔɔwɑ beyɑ bɑ koo ko tubi diobu, nɑɑnɛ dokebu kuɑ kɑm, nɔɔ mwɛɛ te, tɑ mɑɑ tɛɛsirɑ.
14 Pois, se aqueles que obedecem à lei vão receber o que Deus prometeu, então a fé é inútil, e a promessa de Deus não tem valor.
15 Domi woodɑwɑ yɑ kɑ Gusunɔn mɔru nɑɑmɔ. Adɑmɑ mi woodɑ sɑri, woodɑ sɑrɑbu mɑɑ sɑri.
15 Pois a lei traz o castigo de Deus. Mas, onde não existe lei, também não existe desobediência à lei.
16 Yen sɔ̃, kɑ nɑɑnɛ dokebun bɑɑwɑ bɑ koo nɔɔ mwɛɛ te wurɑ tu kɑ ko durom, kpɑ Aburɑhɑmun bweseru kpuro tu kɑ kpĩ tu tu wurɑ. N ǹ mɔ be bɑ woodɑ mɔ tɔnɑ ɑdɑmɑ kɑ mɑɑ be bɑ nɑɑnɛ dokewɑ nɡe Aburɑhɑmu wi u sɑ̃ɑ bɛsɛ kpuron bɑɑbɑ.
16 Portanto, a promessa de Deus depende da fé, a fim de que a promessa seja garantida como presente de Deus a todos os descendentes de Abraão. Ela não é somente para os que obedecem à lei, mas também para os que creem em Deus como Abraão creu, pois ele é o pai espiritual de todos nós.
17 Nɡe mɛ Gusunɔn ɡɑri ɡerumɔ, “Nɑ nun kuɑ bwese dɑbinun bɑɑbɑ.” U sɑ̃ɑ bɛsɛn bɑɑbɑ, Gusunɔ wi u nɑɑnɛ doken wuswɑɑɔ. Gusunɔ wiyɑ u rɑ ɡɔribu seeye, u rɑ mɑɑ tɑkɑ ko ye yɑ ǹ dɑɑ wɑ̃ɑ.
17 Como dizem as Escrituras Sagradas : “Eu fiz de você o pai de muitas nações.” Assim a promessa depende de Deus, em quem Abraão creu, o Deus que ressuscita os mortos e faz com que exista o que não existia.
18 Aburɑhɑmu u Gusunɔ nɑɑnɛ doke kɑ yĩiyɔbu, bɑɑ mɛ u ǹ kɑ yen swɑɑ wɑ ye u yĩiyɔ. Yen sɔ̃nɑ u kuɑ “bwese dɑbinun bɑɑbɑ” nɡe mɛ Gusunɔ u rɑɑ ɡeruɑ u nɛɛ, “nɡe mɛyɑ wunɛn bweserɑ koo dɑbiɑ.”
18 Abraão teve fé e esperança, mesmo quando não havia motivo para ter esperança, e por isso ele se tornou “o pai de muitas nações”. Como dizem as Escrituras: “Os seus descendentes serão muitos.”
19 Sɑɑ ye, u wɔ̃ɔ wunɔbun (100) sɑkɑ turɑ ɑdɑmɑ win nɑɑnɛ dokebu kun kɑɑre sɑnɑm mɛ u win wɑsi lɑɑkɑri kuɑ yi yi sɑ̃ɑre yi ɡu, kɑ mɑɑ Sɑɑrɑɑn nukuru te tɑ ǹ wɑ̃ɑ tu bii mɑ.
19 Abraão tinha quase cem anos. Mas, mesmo quando ele pensou a respeito do seu corpo, que já estava como morto, ou quando lembrou que Sara não podia ter filhos, a sua fé não enfraqueceu.
20 U ǹ nɑɑnɛ dokebu deri, u ǹ mɑɑ Gusunɔn nɔɔ mwɛɛ te sikɑ koosi. Adɑmɑ win nɑɑnɛ dokebu nùn dɑm wɛ̃, mɑ u Gusunɔ bɛɛrɛ wɛ̃.
20 Abraão não perdeu a fé, nem duvidou da promessa de Deus. A sua fé o encheu de poder, e ele louvou a Deus
21 Domi u yɛ̃ kɑm kɑm mɑ Gusunɔ u dɑm mɔ u kɑ ko yèn nɔɔ mwɛɛru u kuɑ.
21 porque tinha toda a certeza de que Deus podia fazer o que havia prometido.
22 Yen sɔ̃nɑ win nɑɑnɛ dokebun sɑɑbu Gusunɔ u nùn ɡɑrisi ɡemɡii.
22 Por isso Abraão, por meio da fé, “foi aceito por Deus.”
23 Adɑmɑ ye bɑ yoruɑ bɑ nɛɛ, “bɑ nùn ɡɑrisi ɡemɡii,” bɑ ǹ yi yoruɑ wi turon sɔ̃.
23 As palavras “foi aceito” não falam somente dele.
24 Bɑ mɑɑ yi yoruɑwɑ bɛsɛn sɔ̃, bɛsɛ be bɑ koo mɑɑ ɡɑrisi ɡemɡibu, bɛsɛ be sɑ Gusunɔ nɑɑnɛ doke wi u bɛsɛn Yinni Yesu seeyɑ ɡɔrin di.
24 Falam também de nós, que seremos aceitos, nós os que cremos em Deus, o qual ressuscitou Jesus, o nosso Senhor.
25 U derɑ bɑ nùn ɡo bɛsɛn torɑnun sɔ̃, u mɑɑ nùn seeyɑ u kɑ sun ko ɡemɡibu.
25 Jesus foi entregue para morrer por causa dos nossos pecados e foi ressuscitado a fim de que nós fôssemos aceitos por Deus.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Romanos 4, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.