Lucas 22
Bibeli Gusunɔn Gari (BBA) vs ARIB
1 Pɛ̃ɛ ye bɑ kun seeyɑtiɑ doken tɔ̃ɔ bɑkɑru, te bɑ rɑ soku Gɔɔ sɑrɑribu tɑ turuku kuɑ.
1 Aproximava-se a festa dos pães ázimos, que se chama a páscoa.
2 Yɑ̃ku kowo tɔnwerobu kɑ woodɑ yɛ̃robu bɑ bwisi bɛrinɑmɔ bu kɑ Yesu ɡo domi bɑ tɔn wɔrun bɛrum mɔ.
2 E os principais sacerdotes e os escribas andavam procurando um modo de o matar; pois temiam o povo.
3 Yerɑ Setɑm yɑ duɑ Yudɑsin ɡɔ̃ruɔ wi bɑ sokumɔ Isikɑriɔtu. U sɑ̃ɑwɑ bwɑ̃ɑbu wɔkurɑ yiru yen turo.
3 Entrou então Satanás em Judas, que tinha por sobrenome Iscariotes, que era um dos doze;
4 Mɑ u dɑ u nɔɔ tiɑ kuɑ kɑ yɑ̃ku kowo tɔnwerobu kɑ sɑ̃ɑ yerun kɔ̃sobun wiruɡibu u kɑ bu Yesu nɔmu sɔndiɑ.
4 e foi ele tratar com os principais sacerdotes e com os capitães de como lho entregaria.
5 Ben nukurɑ dorɑ mɑ bɑ wesiɑnɑ bu kɑ nùn ɡobi kɛ̃.
5 Eles se alegraram com isso, e convieram em lhe dar dinheiro.
6 U wurɑ, mɑ u swɑɑ kɑsu u kɑ bu Yesu nɔmu sɔndiɑ sɑɑ ye n weenɛ kpɑ tɔn wɔru ɡɑ kun yɛ̃.
6 E ele concordou, e buscava ocasião para lho entregar sem alvoroço.
7 Pɛ̃ɛ ye bɑ kun seeyɑtiɑ doken tɔ̃ru tè sɔɔ bɑ rɑ Gɔɔ sɑrɑribun yɑ̃ɑnu ɡo, tɑ tunumɑ.
7 Ora, chegou o dia dos pães ázimos, em que se devia imolar a páscoa;
8 Mɑ Yesu u Piɛɛ kɑ Yohɑnu ɡɔrɑ u nɛɛ, i doo i Gɔɔ sɑrɑribun tɔ̃ɔ bɑkɑrun sɔɔru ko su kɑ te di.
8 e Jesus enviou a Pedro e a João, dizendo: Ide, preparai-nos a páscoa, para que a comamos.
9 Bɑ nùn bikiɑ bɑ nɛɛ, mɑnɑ u kĩ bu ten sɔɔru ko.
9 Perguntaram-lhe eles: Onde queres que a preparemos?
10 U bu wisɑ u nɛɛ, n wee, ì n wuu duɑ i kpɑ i ko kɑ durɔ ɡoo yinnɑ u nim tooru sɔɔwɑ. I nùn swĩiyɔ yɛnu mi u duɑ,
10 Respondeu-lhes: Quando entrardes na cidade, sair-vos-á ao encontro um homem, levando um cântaro de água; segui-o até a casa em que ele entrar.
11 kpɑ i yɛnu ɡen yɛ̃ro sɔ̃ i nɛɛ, yinni nɛɛ, diru mɑnɑ u koo be Gɔɔ sɑrɑribun tɔ̃ɔ bɑkɑru di kɑ win bwɑ̃ɑbu.
11 E direis ao dono da casa: O Mestre manda perguntar-te: Onde está o aposento em que hei de comer a páscoa com os meus discípulos?
12 Yɛ̃ro u koo bɛɛ ɡidɑmbisɑ bɑkɑ sɔ̃ɔsi ye bɑ sɔnwɑ. Miyɑ i ko sɔɔru ko.
12 Então ele vos mostrará um grande cenáculo mobiliado; aí fazei os preparativos.
13 Bɑ doonɑ mɑ bɑ bɑɑyere deemɑ nɡe mɛ u rɑɑ bu sɔ̃ɔwɑ, mɑ bɑ Gɔɔ sɑrɑribun tɔ̃ɔ bɑkɑrun sɔɔru kuɑ.
13 Foram, pois, e acharam tudo como lhes dissera e prepararam a páscoa.
14 Sɑɑ yɑ turɑ, mɑ Yesu u sinɑ u kɑ di kɑ win ɡɔrobu sɑnnu.
14 E, chegada a hora, pôs-se Jesus à mesa, e com ele os apóstolos.
15 Mɑ u nɛɛ, nɑ kĩɑ ɡem ɡem n Gɔɔ sɑrɑribun tɔ̃ɔ bɑkɑ teni di kɑ bɛɛ sɑnnu n sere nɔni sɔ̃ɔrɑ.
15 E disse-lhes: Tenho desejado ardentemente comer convosco esta páscoa, antes da minha paixão;
16 Nɑ bɛɛ sɔ̃ɔmɔ mɑ nɑ ǹ mɑɑ te dimɔ sere tu kɑ koorɑ bɑn te Gusunɔ u swĩi sɔɔ.
16 pois vos digo que não a comerei mais até que ela se cumpra no reino de Deus.
17 Yerɑ u nɔrɑ suɑ u Gusunɔ siɑrɑ mɑ u nɛɛ, i tɑm nɔrɑ ye mɔɔ i nɔ bɛɛ kpuro.
17 Então havendo recebido um cálice, e tendo dado graças, disse: Tomai-o, e reparti-o entre vós;
18 Nɑ bɛɛ sɔ̃ɔmɔ, sɑɑ tɛ̃n di nɑ ǹ mɑɑ tɑm mɛni nɔrumɔ sere Gusunɔ u kɑ bɑndu swĩi.
18 porque vos digo que desde agora não mais beberei do fruto da videira, até que venha o reino de Deus.
19 Yen biru u pɛ̃ɛ suɑ. Ye u Gusunɔ siɑrɑ u kpɑ, u ye mururɑ u bu wɛ̃ u nɛɛ, yeniwɑ nɛn wɑsi [yi bɑ wɛ̃ bɛɛn sɔ̃. I n dɑ yeni ko i n kɑ mɑn yɑɑye.
19 E tomando pão, e havendo dado graças, partiu-o e deu-lho, dizendo: Isto é o meu corpo, que é dado por vós; fazei isto em memória de mim.
20 Ye bɑ dim kpɑ, u mɑɑ nɔrɑ suɑ u bu wɛ̃ u nɛɛ, nɔrɑ yeniwɑ nɔɔ mwɛɛ kpɑɑru te bɑ sire kɑ nɛn yɛm mɛ mu yɑri bɛɛn sɔ̃.]
20 Semelhantemente, depois da ceia, tomou o cálice, dizendo: Este cálice é o novo pacto em meu sangue, que é derramado por vós.
21 Adɑmɑ n wee, wi u koo mɑn dɔmɛ, win nɔmu ɡɑ wɑ̃ɑ ɡbɛ̃ɛrɔ kɑ nɛɡuu sɑnnu.
21 Mas eis que a mão do que me trai está comigo à mesa.
22 Tɔnun Bii u doonɔ nɡe mɛ Gusunɔ u yi, ɑdɑmɑ nɔni swɑ̃ɑruɡiiwɑ wi u koo nùn dɔmɛ.
22 Porque, na verdade, o Filho do homem vai segundo o que está determinado; mas ai daquele homem por quem é traído!
23 Mɑ bɑ bikiɑnɑɑ toruɑ, wɑrɑ u koo yen bweseru ko ben suunu sɔɔ.
23 Então eles começaram a perguntar entre si qual deles o que ia fazer isso.
24 Mɑ sikirinɔ ɡɑ kpɑm seewɑ Yesun bwɑ̃ɑbun suunu sɔɔ, bɑ bikiɑnɑmɔ ben wi u koo ko tɔnwero.
24 Levantou-se também entre eles contenda, sobre qual deles parecia ser o maior.
25 Yesu u bu sɔ̃ɔwɑ u nɛɛ, hɑnduniɑ min sinɑmbɑ bɑ ben tɔmbu dɑm dɔremɔ, kɑ mɛ, bɑ bu sokumɔ ɡeɑn kowobu.
25 Ao que Jesus lhes disse: Os reis dos gentios dominam sobre eles, e os que sobre eles exercem autoridade são chamados benfeitores.
26 Adɑmɑ i ku de n sɑ̃ɑ mɛ bɛɛn mi. I de bɛɛ kpuron tɔnwero u n sɑ̃ɑ nɡe bɛɛ kpuron yɑ̃kɑbu, kpɑ wi u sɑ̃ɑ wiruɡii u n sɑ̃ɑ nɡe sɔmɔ.
26 Mas vós não sereis assim; antes o maior entre vós seja como o mais novo; e quem governa como quem serve.
27 Wɑrɑ kere, wi u dimɔ? Nɡe wi u kɑ dĩɑnu nɑɑmɔ. N ǹ wi u dimɔ? Wee, nɑ wɑ̃ɑ bɛɛn suunu sɔɔ nɡe sɔmɔ.
27 Pois qual é maior, quem está à mesa, ou quem serve? porventura não é quem está à mesa? Eu, porém, estou entre vós como quem serve.
28 Bɛɛ i kɑ mɑn tɛmɑnɑ nɛn lɑɑkɑri mɛɛribun sɑɑ sɔɔ.
28 Mas vós sois os que tendes permanecido comigo nas minhas provações;
29 Yen sɔ̃nɑ nɡe mɛ nɛn Bɑɑbɑ u mɑn bɑndu yiiyɑ, mɛyɑ nɑ mɑɑ bɛɛ ɑyeru yiiye,
29 e assim como meu Pai me conferiu domínio, eu vo-lo confiro a vós;
30 i kɑ di i nɔ kɑ nɛ sɑnnu nɛn bɑndu sɔɔ, kpɑ i n sɔ̃ sinɑ kitɑnu wɔllɔ i kɑ Isirelibɑn bwesenu wɔkurɑ yiru siri.
30 para que comais e bebais à minha mesa no meu reino, e vos senteis sobre tronos, julgando as doze tribos de Israel.
31 Mɑ Yinni u nɛɛ, Simɔɔ Simɔɔ, Setɑm yɑ sɑɑ wɑ yu kɑ bɛɛ sɑrɑ nɡe ɑlikɑmɑ.
31 Simão, Simão, eis que Satanás vos pediu para vos cirandar como trigo;
32 Adɑmɑ nɑ kɑnɑru kuɑ wunɛn sɔ̃ kpɑ wunɛn nɑɑnɛ dokebu bu ku kɑ kpe. Sɑnɑm mɛ ɑ ɡɔsirɑmɑ nɛn mi, ɑ wunɛn berusebu dɑm kɛ̃ɛyɔ.
32 mas eu roguei por ti, para que a tua fé não desfaleça; e tu, quando te converteres, fortalece teus irmãos.
33 Piɛɛ nɛɛ, Yinni nɑ sɔɔru kpɑ n kɑ nun dɑ pirisɔm sɔɔ kɑ ɡɔɔ sɔɔ.
33 Respondeu-lhe Pedro: Senhor, estou pronto a ir contigo tanto para a prisão como para a morte.
34 Mɑ Yesu u nɛɛ, Piɛɛ nɑ nun sɔ̃ɔmɔ, ɡisɔ ɡoo dɔɔ ɡu sere swĩ kɑɑ mɑn siki nɔn itɑ ɑ nɛɛ, ɑ ǹ mɑn yɛ̃.
34 Tornou-lhe Jesus: Digo-te, Pedro, que não cantará hoje o galo antes que três vezes tenhas negado que me conheces.
35 U kpɑm bu sɔ̃ɔwɑ u nɛɛ, sɑnɑm mɛ nɑ bɛɛ ɡɔrɑ yɑnsurɔru kɑ bɔɔ wuu dɑɑtiru kɑ bɑrɑnu sɑri, i ɡɑ̃ɑnu biɑ? Bɑ nɛɛ, ɑɑwo, sɑ ǹ ɡɑ̃ɑnu bie.
35 E perguntou-lhes: Quando vos mandei sem bolsa, alforje, ou alparcas, faltou-vos porventura alguma coisa? Eles responderam: Nada.
36 Mɑ u nɛɛ, to tɛ̃, wi u yɑnsurɔru mɔ u tu suo, mɛyɑ mɑɑ wi u bɔɔ wuu dɑɑtiru mɔ. Wi u kun mɑɑ tɑkobi mɔ, u win yɑberu dɔro u kɑ ye dwe.
36 Disse-lhes pois: Mas agora, quem tiver bolsa, tome-a, como também o alforje; e quem não tiver espada, venda o seu manto e compre-a.
37 Domi nɑ bɛɛ sɔ̃ɔmɔ, nɡe mɛ bɑ yoruɑ, “Bɑ nùn ɡɑrisi tɔn kɔ̃so.” Yɑ ǹ koo ko yɑ kun mɑn koore mɛ. Ye n mɑɑ sɑ̃ɑ nɛn ɡɑri yɑ wiru ɡoorɔ.
37 Porquanto vos digo que importa que se cumpra em mim isto que está escrito: E com os malfeitores foi contado. Pois o que me diz respeito tem seu cumprimento.
38 Bɑ nɛɛ, Yinni, tɑkobi yiru wee. Mɑ u nɛɛ, su yen bɑɑ deri.
38 Disseram eles: Senhor, eis aqui duas espadas. Respondeu-lhes: Basta.
39 Ye Yesu u yɑrɑ u dɑ Olifin ɡuurɔ nɡe mɛ win dɔɔnɛ. Mɑ win bwɑ̃ɑbɑ nùn swĩi.
39 Então saiu e, segundo o seu costume, foi para o Monte das Oliveiras; e os discípulos o seguiam.
40 Ye bɑ turɑ yɑm mi, u bu sɔ̃ɔwɑ u nɛɛ, i kɑnɑru koowo kpɑ i ku du kɔkiribu sɔɔ.
40 Quando chegou àquele lugar, disse-lhes: Orai, para que não entreis em tentação.
41 Yen biru u kɑ bu dɛsirɑ fiiko nɡe mɛ tɔnu u koo kpĩ u kperu kɑrɑ tu yɔ̃rɑn sɑkɑ mɑ u yiirɑ mi, u kɑnɑru kuɑ.
41 E apartou-se deles cerca de um tiro de pedra; e pondo-se de joelhos, orava,
42 U nɛɛ, Bɑɑbɑ ɑ̀ n kĩ, ɑ de wɑhɑlɑ ye, yu mɑn dɛsirɑri. Adɑmɑ ɑ de wunɛn kĩru tu koorɑ, n ǹ mɔ nɛɡiru.
42 dizendo: Pai, se queres afasta de mim este cálice; todavia não se faça a minha vontade, mas a tua.
43 Yerɑ Gusunɔn ɡɔrɑdo u nùn kuremɑ wɔllun di u kɑ nùn dɑm kɛ̃.
43 Então lhe apareceu um anjo do céu, que o confortava.
44 Nuku sɑnkirɑ bɑkɑnu sɔɔ u kɑnɑru mɔ̀ kɑ dɑm, mɑ win wɛnyɑnu kuɑ nɡe yɛm nu dɑ̃ɑkumɔ temɔ.]
44 E, posto em agonia, orava mais intensamente; e o seu suor tornou-se como grandes gotas de sangue, que caíam sobre o chão.
45 Ye u kɑnɑru kuɑ u kpɑ, u dɑ win bwɑ̃ɑbun mi ɡiɑ. U bu deemɑ bɑ do kɑ nuku sɑnkirɑnu.
45 Depois, levantando-se da oração, veio para os seus discípulos, e achou-os dormindo de tristeza;
46 Mɑ u bu sɔ̃ɔwɑ u nɛɛ, mbɑn sɔ̃nɑ i do. I seewo i kɑnɑru ko kpɑ i ku du kɔkiribu sɔɔ.
46 e disse-lhes: Por que estais dormindo? Lenvantai-vos, e orai, para que não entreis em tentação.
47 Sɑnɑm mɛ Yesu u ɡɑri yi mɔ̀, yerɑ tɔn wɔru ɡɑ tunumɑ, mɑ wi bɑ sokumɔ Yudɑsi, wɔkurɑ yiru yen turo, u bu ɡbiiye. U Yesu susi u kɑ nùn nɛnɛ u bɔkɑsi.
47 E estando ele ainda a falar, eis que surgiu uma multidão; e aquele que se chamava Judas, um dos doze, ia adiante dela, e chegou-se a Jesus para o beijar.
48 Mɑ Yesu nɛɛ, Yudɑsi, kɑ tɔbiri tenin bweserɑ kɑɑ kɑ Tɔnun Bii yibɛrɛbɑ nɔmu sɔndiɑ?
48 Jesus, porém, lhe disse: Judas, com um beijo trais o Filho do homem?
49 Be bɑ wɑ̃ɑ kɑ Yesu sɑnnu, ye bɑ wɑ ye n koo ko, bɑ nɛɛ, Yinni, su kɑ bu tɑkobi sɔ̃ro?
49 Quando os que estavam com ele viram o que ia suceder, disseram: Senhor, feri-los-emos a espada?
50 Mɑ ben turo u yɑ̃ku kowo tɔnweron sɔmɔ sɔ̃rɑ u win nɔm ɡeun soo burɑ.
50 Então um deles feriu o servo do sumo sacerdote, e cortou-lhe a orelha direita.
51 Mɑ Yesu nɛɛ, i den derio mɛ.
51 Mas Jesus disse: Deixei-os; basta. E tocando-lhe a orelha, o curou.
52 Yen biru Yesu u yɑ̃ku kowo tɔnwerobu kɑ sɑ̃ɑ yerun kɔ̃sobun wiruɡibu kɑ Yuubɑn ɡuro ɡurobu sɔ̃ɔwɑ u nɛɛ, nɛnɑ bɛɛ i mwɑɑbu nɑ kɑ tɑkobi kɑ bokunu nɡe swɑɑ dio?
52 Então disse Jesus aos principais sacerdotes, oficiais do templo e anciãos, que tinham ido contra ele: Saístes, como a um salteador, com espadas e varapaus?
53 Bɑɑdommɑwɑ nɑ wɑ̃ɑ kɑ bɛɛ sɑ̃ɑ yerɔ, mɑ i ǹ mɑn mwɛ. Tɛ̃ bɛɛyɑ i sɑɑ yeni mɔ, bɛɛ kɑ yɑm wɔ̃kurun dɑmɡii.
53 Todos os dias estava eu convosco no templo, e não estendestes as mãos contra mim; mas esta é a vossa hora e o poder das trevas.
54 Ye bɑ Yesu mwɑ bɑ kpɑ, bɑ kɑ nùn dɑ yɑ̃ku kowo tɔnweron yɛnuɔ. Piɛɛ bu swĩi dɑndɑnkuru.
54 Então, prendendo-o, o levaram e o introduziram na casa do sumo sacerdote; e Pedro seguia-o de longe.
55 Bɑ dɔ̃ɔ sɔ̃ruɑ yɛnu yɑɑrɑɔ, mɑ ɡɑbɑ sɔ̃ mi. Piɛɛ u mɑɑ sinɑ kɑ be.
55 E tendo eles acendido fogo no meio do pátio e havendo-se sentado à roda, sentou-se Pedro entre eles.
56 Sɔm kowo tɔn kurɔ ɡoo u nùn wɑ u sɔ̃ dɔ̃ɔn bɔkuɔ, mɑ u nùn nɔni ɡirɑri u nɛɛ, durɔ wini mɑɑ, u rɑɑ wɑ̃ɑ kɑ wi.
56 — ausente —
57 Adɑmɑ u siki u nɛɛ, kurɔ wunɛ nɑ ǹ nùn yɛ̃.
57 Mas Pedro o negou, dizendo: Mulher, não o conheço.
58 N tɛ fiiko, ɡoo kpɑm nùn wɑ mɑ u nɛɛ, wunɛ ɑ mɑɑ sɑ̃ɑwɑ tɔn beɡii.
58 Daí a pouco, outro o viu, e disse: Tu também és um deles. Mas Pedro disse: Homem, não sou.
59 Yen biru n kuɑ kɔbɑ tiɑn sɑkɑ, ɡoo u mɑɑ wure u nɛɛ, kɑ ɡeemɑ durɔ wini mɑɑ, u rɑɑ wɑ̃ɑ kɑ wi, domi Gɑlileɡiiwɑ.
59 E, tendo passado quase uma hora, outro afirmava, dizendo: Certamente este também estava com ele, pois é galileu.
60 Piɛɛ u nɛɛ, wunɛ, nɑ ǹ yɛ̃ ye ɑ kĩ ɑ ɡere.
60 Mas Pedro respondeu: Homem, não sei o que dizes. E imediatamente estando ele ainda a falar, cantou o galo.
61 Mɑ Yinni u sĩirɑ u Piɛɛ mɛɛrɑ. Yerɑ Piɛɛ u ɡɑri yi yɑɑyɑ yi Yinni u rɑɑ nùn sɔ̃ɔwɑ u nɛɛ, ɡisɔ ɡoo dɔɔ ɡu sere swĩ, kɑɑ mɑn siki nɔn itɑ.
61 Virando-se o Senhor, olhou para Pedro; e Pedro lembrou-se da palavra do Senhor, como lhe havia dito: Hoje, antes que o galo cante, três vezes me negarás.
62 U yɑrɑ tɔɔwɔ u swĩ kɑ nuku sɑnkirɑnu.
62 E, havendo saído, chorou amargamente.
63 Tɔn be bɑ Yesu nɛni bɑ nùn ɡɑri bɔkɔ mɔ̀ bɑ nùn soomɔ.
63 Os homens que detinham Jesus zombavam dele, e feriam-no;
64 Bɑ nùn wuswɑɑ wɔ̃kuɑ mɑ bɑ nùn sɔ̃ɔmɔ u tubuo wi u nùn so.
64 e, vendando-lhe os olhos, perguntavam, dizendo: Profetiza, quem foi que te bateu?
65 Mɑ bɑ nùn wɔm dɑbinu ɡɑnu wɔmmɔ.
65 E, blasfemando, diziam muitas outras coisas contra ele.
66 Ye yɑm sɑ̃rɑ, Yuubɑn ɡuro ɡurobu kɑ yɑ̃ku kowo tɔnwerobu kɑ woodɑ yɛ̃robu bɑ mɛnnɑ mɑ bɑ derɑ bɑ kɑ Yesu dɑ ben siri yerɔ.
66 Logo que amanheceu reuniu-se a assembléia dos anciãos do povo, tanto os principais sacerdotes como os escribas, e o conduziam ao sinédrio deles, onde lhe disseram:
67 Bɑ nɛɛ, ɑ sun sɔ̃ɔwɔ ɑ̀ n sɑ̃ɑn nɑ Kirisi wi.
67 Se tu és o Cristo, dize-no-lo. Replicou-lhes ele: Se eu vo-lo disser, não o crereis;
68 Mɛyɑ nɑ̀ n mɑɑ bɛɛ ɡɑ̃ɑnu bikiɑ, i ǹ mɑn wisimɔ.
68 e se eu vos interrogar, de modo algum me respondereis.
69 Sɑɑ tɛ̃n di, Tɔnun Bii u koo sinɑ Gusunɔ dɑmɡiin nɔm ɡeuɔ.
69 Mas desde agora estará assentado o Filho do homem à mão direita do poder de Deus.
70 Be kpuro bɑ nɛɛ, ǹ n mɑn nɑ wunɛ Gusunɔn Biiwɑ?
70 Ao que perguntaram todos: Logo, tu és o Filho de Deus? Respondeu-lhes: Vós dizeis que eu sou.
71 Yerɑ bɑ nɛɛ, mbɑn seedɑwɑ sɑ mɑɑ kɑsu. Bɛsɛn tii sɑ ye nuɑ sɑɑ win nɔɔn di.
71 Então disseram: Por que ainda temos necessidade de testemunho? pois nós mesmos o ouvimos da sua própria boca.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 22, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.