Daniel 6
Bibeli Gusunɔn Gari (BBA) vs NTLH
1 Mɑ Dɑrusi wi u sɑ̃ɑ Mɛdin bweseru u bɑndu di. Sɑɑ ye, u mɔwɑ wɔ̃ɔ wɑtɑ kɑ yiru.
1 O rei Dario resolveu dividir o país em cento e vinte províncias e escolher cento e vinte homens para governá-las.
2 Dɑrusi u tɔmbu wunɑɑ teeru ɡɔsɑ bɑ n sɑ̃ɑ win tem beri berikɑn wiruɡibu.
2 A fim de que tudo corresse bem, e não houvesse prejuízo, o rei nomeou três ministros para controlarem os cento e vinte governadores. Um desses ministros era Daniel,
3 Mɑ u tɔmbu itɑ ɡɔsɑ u bu kuɑ wiruɡii ben tɔnwerobu. Ben miyɑ wiruɡii be, bɑ ko n dɑ nɛ bu ben sɔmɑ tusiɑ. Kpɑ sunɔ u ku rɑɑ kɑ ɑsɑrɑ wɑ. Dɑniɛli u sɑ̃ɑwɑ tɔnwero ben turo.
3 e ele mostrou logo que era mais competente do que os outros ministros e governadores. Ele tinha tanta capacidade, que o rei pensou em colocá-lo como a mais alta autoridade do reino.
4 U beri berikɑn wiruɡii be, kɑ ben tɔnwerobu bwisi kere. Yen sɔ̃nɑ sinɑ boko u bwisikɑ u nùn ko tem mɛ kpuron wiruɡii.
4 Aí os outros ministros e os governadores procuraram achar um motivo para acusar Daniel de ser mau administrador, mas não encontraram. Daniel era honesto e direito, e ninguém podia acusá-lo de ter feito qualquer coisa errada.
5 Sɑɑ ye sɔɔrɑ Dɑniɛlin tɔnwerosii be, kɑ beri berikɑn wiruɡii be, bɑ nɔɔ tiɑ kuɑ bu kɑ nùn torɑru ɡɑru mɑni sinɑ bokon bɑndun swɑɑ sɔɔ. Adɑmɑ bɑ ǹ torɑru ɡɑru wɑ wi sɔɔ. Domi u sɑ̃ɑwɑ nɑɑnɛɡii, u ǹ kɔ̃sɑ ɡɑɑ koore. U ǹ mɑɑ sɔmburu ɡɑru ɑtɑfiiru koore.
5 Então eles disseram uns aos outros: — Nunca encontraremos motivo para acusar Daniel, a não ser que seja alguma coisa que tenha a ver com a religião dele.
6 Yerɑ tɔn be, bɑ nɛɛ, sɑ ǹ ɡɑ̃ɑnu ɡɑnu wɑsi su Dɑniɛli mɑni mɑ n kun mɔ ye yɑ sɑ̃ɑ win Gusunɔ sɑ̃ɑrun ɡɑri bɑɑsi.
6 Então foram todos juntos falar com o rei e disseram: — Que o rei Dario viva para sempre!
7 Mɑ bɑ nɔɔ tiɑ kuɑ bɑ dɑ sinɑ bokon mi bɑ nɛɛ, yinni, wunɛn hunde yu dɑkɑɑ dɑ!
7 Todos nós que ocupamos posições de autoridade no reino, isto é, os ministros, os governadores, os prefeitos e as outras autoridades, nos reunimos e concordamos em pedir ao senhor que dê uma ordem que não poderá ser desobedecida. Ordene que durante trinta dias todos façam os seus pedidos somente ao senhor. Se durante esse tempo alguém fizer um pedido a qualquer deus ou a qualquer outro homem, essa pessoa será jogada na cova dos leões.
8 Bɛsɛ beri berikɑn wiruɡibu kɑ tɔnwerobu kɑ siri kowobu kɑ wunɛn wesiɑnɔsibu, bɛsɛ kpurowɑ sɑ nɔɔ tiɑ kuɑ ɑ kɑ woodɑ yɑrɑ ye yɑ ɡerumɔ bɑɑwure u nun sɑ̃ sere sɔ̃ɔ tɛnɑ. Wi u ye yinɑ mɑ u bũu ɡoo ǹ kun mɛ tɔnu ɡoo sɑ̃wɑ sere n kɑ ko sɔ̃ɔ tɛnɑ ye, bɑ koo yɛ̃ro kpɛ̃ɛwɑ wɔru mì sɔɔ ɡbee sinɑnsu wɑ̃ɑ.
8 Portanto, ó rei, dê a ordem e a assine, a fim de que não possa ser anulada. De acordo com a lei dos medos e dos persas, essa ordem não poderá ser anulada.
9 Tɛ̃ yinni, ɑ woodɑ ye sireo ɑ nɔmɑ doke kpɑ yu ko nɡe Mɛdibɑ kɑ Pɛɛsibɑn woodɑ ye bɑ ku rɑ kɔsi.
9 O rei concordou; assinou a ordem e mandou que fosse publicada.
10 Mɑ sinɑ boko u woodɑ ye nɔmɑ doke bɑ ye yɑrɑ.
10 Quando Daniel soube que o rei tinha assinado a ordem, voltou para casa. No andar de cima havia um quarto com janelas que davam para Jerusalém. Daniel abriu as janelas, ajoelhou-se e orou, dando graças ao seu Deus. Ele costumava fazer isso três vezes por dia.
11 Sɑɑ ye Dɑniɛli u nuɑ mɑ bɑ woodɑ ye nɔmɑ doke, yerɑ u dɑ win ɡidɑmbisɑn wɔllɔ u duɑ yen dii sɔɔwɔ ɡèn fɛnɛnti yɑ wukiɑre Yerusɑlɛmun berɑ ɡiɑ. Miyɑ u yiirɑ u kɑnɑru kuɑ u Gusunɔ siɑrɑ nɡe mɛ u rɑ ko tɔ̃ru bɑɑtere nɔn itɑ.
11 Os inimigos de Daniel foram juntos até a casa dele e o encontraram orando ao seu Deus.
12 Yerɑ sɔ̃ɔ teeru tɔn be, bɑ nùn duwi bɑ deemɑ wee u Gusunɔ kɑnɑmɔ u somiru bikiɑmɔ.
12 Então foram procurar o rei a fim de falar com ele a respeito da ordem. Eles disseram: — Ó rei, o senhor assinou uma ordem que proíbe que durante trinta dias se façam pedidos a qualquer deus ou a qualquer outro homem, a não ser ao senhor. E a ordem diz também que quem desobedecer será jogado na cova dos leões. Não é verdade? O rei respondeu: — É verdade, e a ordem deve ser obedecida. De acordo com a lei dos medos e dos persas, ela não pode ser anulada.
13 Yen biru, tɔn be, bɑ yɑrɑ bɑ dɑ sinɑ bokon mi bɑ nùn woodɑ ye yɑɑyɑsiɑ bɑ nɛɛ, n ǹ wunɑ ɑ woodɑ yɑrɑ ye yɑ ɡerumɔ bu nun sɑ̃? N ǹ wunɑ ɑ nɛɛ, mɑ ɡoo ù n bũu ɡoo ǹ kun mɛ tɔnu ɡoo sɑ̃wɑ sɔ̃ɔ tɛnɑn bɑɑ sɔɔ, bɑ koo yɛ̃ro kpɛ̃ɛwɑ wɔru ɡe sɔɔ, mi ɡbee sinɑnsu wɑ̃ɑ?
13 Aí eles disseram ao rei: — Mas Daniel, um dos prisioneiros que vieram da terra de Judá, não respeita o senhor, nem se importa com a ordem, pois ora ao Deus dele três vezes por dia.
14 Mɑ bɑ nɛɛ, too, wee, Dɑniɛli wi u sɑ̃ɑ Isirelibɑn turo be bɑ mwɛɛrimɑ Yudɑn di, u ǹ nun ɡɑrisi ɡɑ̃ɑnu, u ǹ mɑɑ wunɛn woodɑ ye ɑ nɔmu doke mi mɛm nɔɔwɛ. U rɑ win Gusunɔ kɑnɛwɑ tɔ̃ru bɑɑtere nɔn itɑ.
14 Ao ouvir isso, o rei ficou muito triste e resolveu salvar Daniel. Até o pôr do sol daquele dia, ele fez tudo o que pôde para salvá-lo.
15 Ye sinɑ boko u ɡɑri yi nuɑ, yerɑ win nukurɑ sɑnkirɑ ɡem ɡem. Mɑ u ɡɔ̃ru doke u Dɑniɛli yɑrɑ woodɑ ye sɔɔn di. Mɑ u kookɑri kuɑ sere sɔ̃ɔ u kɑ duɑ.
15 Os inimigos de Daniel foram falar de novo com o rei e disseram: — O senhor sabe muito bem que, de acordo com a lei dos medos e dos persas, nenhuma ordem ou lei assinada pelo rei pode ser anulada.
16 Adɑmɑ tɔn be, bɑ kpɑm mɛnnɑ bɑ dɑ sinɑ bokon mi bɑ nɛɛ, ɑ yɑɑyo mɑ Mɛdibɑ kɑ Pɛɛsibɑn woodɑ yɑ ku rɑ kɔsi sinɑ boko ù n ye nɔmɑ doke.
16 Então o rei mandou que trouxessem Daniel e o jogassem na cova dos leões. E o rei disse a Daniel: — Espero que o seu Deus, a quem você serve com tanta dedicação, o salve.
17 Yerɑ sinɑ boko u woodɑ wɛ̃ u nɛɛ, bu Dɑniɛli yɑrɑmɑ bu kpɛ̃ɛ wɔru ɡe sɔɔ, mi ɡbee sinɑnsu wɑ̃ɑ mi. Sɑɑ yerɑ u nùn sɔ̃ɔwɑ u nɛɛ, Gusunɔ wunɛn Yinni wi ɑ sɑ̃ɑmɔ bɑɑdommɑ mi, u nun fɑɑbɑ koowo.
17 Trouxeram uma pedra e com ela taparam a boca da cova. O rei selou a pedra com o seu próprio anel e com o anel das altas autoridades do reino, para que, mesmo no caso de Daniel, a lei fosse cumprida ao pé da letra.
18 Mɑ bɑ kpee bɑkɑru tɑmɑ bɑ kɑ wɔru ɡen nɔɔ kɔruɑ. Yerɑ sinɑ boko u win tɑɑbu kɑ win sinɑ ɑsɑkpɔbun yĩreru doke kpee ten wɔllɔ, ɡoo u ku rɑɑ kɑ Dɑniɛli fɑɑbɑ ko.
18 O rei voltou para o palácio, mas não comeu nada, nem se divertiu como de costume. E naquela noite não pôde dormir.
19 Yen biru, u wurɑ win sinɑ kpɑɑrɔ. Wɔ̃ku te, u ǹ di, u ǹ nɔrɑ, u ǹ mɑɑ kpunɛ sinɑni ɡoon bɔkuɔ. Mɛyɑ u ǹ mɑɑ dweeye dɔmɑ te.
19 De manhã, cedinho, ele se levantou e foi depressa até a cova dos leões.
20 Yerɑ sinɑ boko Dɑrusi u seewɑ buru buru yellu u dɑ wɔru ɡen mi fuuku fuuku.
20 Ali, com voz muito triste, ele disse: — Daniel,
21 Ye u yɑm mi turuku kuɑ, yerɑ u Dɑniɛli sokum wɔri kɑ nuku sɑnkirɑnu u mɔ̀, Dɑniɛli Gusunɔn sɔm kowo, Gusunɔ wi ɑ rɑ n sɑ̃ɑmɔ wɛ̃rɑbu sɑri mi, u kpĩɑ u nun wɔrɑ ɡbee sinɑn sin nɔɔn di?
21 Daniel respondeu: — Que o rei viva para sempre!
22 Sɑɑ yerɑ Dɑniɛli u nùn wisɑ u nɛɛ, yinni, wunɛn hunde yu dɑkɑɑ dɑ!
22 O meu Deus mandou o seu Anjo, e este fechou a boca dos leões para que não me ferissem. Pois Deus sabe que não fiz nada contra ele. E também não cometi nenhum crime contra o senhor.
23 Gusunɔ nɛn Yinni u win ɡɔrɑdo ɡɔrimɑ u ɡbee sinɑn sin nɔsu bɔkuɑ. Su ǹ mɑn mɛɛrɑ ɡɑɑ kue domi u wɑ mɑ nɑ ǹ torɑru ɡɑru kue win wuswɑɑɔ kɑ mɑɑ wunɛn wuswɑɑɔ.
23 O rei, muito alegre, mandou que tirassem Daniel da cova. Assim ele foi tirado, e viram que nenhum mal havia acontecido com ele, pois havia confiado em Deus.
24 Yerɑ sinɑ bokon nukurɑ dorɑ mɑ u woodɑ wɛ̃ u nɛɛ, bu Dɑniɛli yɑrɑmɑ sɑɑ wɔru ɡen min di. Ye bɑ Dɑniɛli yɑrɑmɑ, bɑ ǹ mɛɛrɑ ɡɑɑ wɑ win wɑsi sɔɔ. Domi u Gusunɔ win Yinni nɑɑnɛ sɑ̃ɑ.
24 Em seguida, o rei mandou que trouxessem os homens que tinham acusado Daniel. Todos eles, junto com as suas mulheres e os seus filhos, foram jogados na cova. E, antes mesmo de chegarem ao fundo, os leões os atacaram e os despedaçaram.
25 Mɑ sinɑ boko u woodɑ wɛ̃ u nɛɛ, bu tɔn be bɑ rɑɑ Dɑniɛli tɑɑrɛ wɛ̃ mi mwɑɑmɑ bu kpɛ̃ɛ wɔru ɡe sɔɔ, be kɑ ben bibu kɑ ben kurɔbu kpuro. Tɔn be, bu sere mɑm turi wɔru ɡen temɔ, ɡbee sinɑn si, su bu sɛ̃sukɑwɑ su kukunu kɔsukɑ.
25 Então o rei Dario escreveu uma carta para os povos de todas as nações, raças e línguas do mundo. A carta dizia o seguinte: “Felicidade e paz para todos!
26 Yen biru, sinɑ boko u bwesenu kpuro tirenu yoruɑ u nɛɛ, ɑlɑfiɑ yɑ n sosimɔ bɛɛ sɔɔ yɑ n dɔɔ.
26 Eu ordeno que todas as pessoas do meu reino respeitem e honrem o Deus que Daniel adora. Pois ele é o Deus vivo, que vive para sempre. O seu reino nunca será destruído; o seu poder nunca terá fim.
27 Woodɑ ye nɑ wɛ̃ɛmɔ wee. Be bɑ wɑ̃ɑ nɛn tem sɔɔ kpuro ɡesi, bu de bu Gusunɔ Dɑniɛlin Yinni nɑsiɑ kpɑ bu nùn bɛɛrɛ wɛ̃.
27 Ele socorre e salva; no céu e na terra, ele faz milagres e maravilhas. Foi ele quem salvou Daniel, livrando-o das garras dos leões.”
28 Wiyɑ u rɑ tɔnu wɔre u fɑɑbɑ ko.
28 E Daniel continuou a ser uma alta autoridade no governo durante o reinado de Dario e depois durante o reinado de Ciro, da Pérsia .
29 Dɑrusin bɑndun wɑɑti ye sɔɔ, Dɑniɛli u kuɑ tɔn boko sere n kɑ ɡirɑri Sirusi Pɛɛsin bɑndu sɔɔ.
29 — ausente —
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Daniel 6, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.