Daniel 6

Bibeli Gusunɔn Gari (BBA) vs ACF

Sair da comparação
ACF Almeida Corrigida Fiel
1 Mɑ Dɑrusi wi u sɑ̃ɑ Mɛdin bweseru u bɑndu di. Sɑɑ ye, u mɔwɑ wɔ̃ɔ wɑtɑ kɑ yiru.
1 E pareceu bem a Dario constituir sobre o reino cento e vinte príncipes, que estivessem sobre todo o reino;
2 Dɑrusi u tɔmbu wunɑɑ teeru ɡɔsɑ bɑ n sɑ̃ɑ win tem beri berikɑn wiruɡibu.
2 E sobre eles três presidentes, dos quais Daniel era um, aos quais estes príncipes dessem conta, para que o rei não sofresse dano.
3 Mɑ u tɔmbu itɑ ɡɔsɑ u bu kuɑ wiruɡii ben tɔnwerobu. Ben miyɑ wiruɡii be, bɑ ko n dɑ nɛ bu ben sɔmɑ tusiɑ. Kpɑ sunɔ u ku rɑɑ kɑ ɑsɑrɑ wɑ. Dɑniɛli u sɑ̃ɑwɑ tɔnwero ben turo.
3 Então o mesmo Daniel sobrepujou a estes presidentes e príncipes; porque nele havia um espírito excelente; e o rei pensava constituí-lo sobre todo o reino.
4 U beri berikɑn wiruɡii be, kɑ ben tɔnwerobu bwisi kere. Yen sɔ̃nɑ sinɑ boko u bwisikɑ u nùn ko tem mɛ kpuron wiruɡii.
4 Então os presidentes e os príncipes procuravam achar ocasião contra Daniel a respeito do reino; mas não podiam achar ocasião ou culpa alguma; porque ele era fiel, e não se achava nele nenhum erro nem culpa.
5 Sɑɑ ye sɔɔrɑ Dɑniɛlin tɔnwerosii be, kɑ beri berikɑn wiruɡii be, bɑ nɔɔ tiɑ kuɑ bu kɑ nùn torɑru ɡɑru mɑni sinɑ bokon bɑndun swɑɑ sɔɔ. Adɑmɑ bɑ ǹ torɑru ɡɑru wɑ wi sɔɔ. Domi u sɑ̃ɑwɑ nɑɑnɛɡii, u ǹ kɔ̃sɑ ɡɑɑ koore. U ǹ mɑɑ sɔmburu ɡɑru ɑtɑfiiru koore.
5 Então estes homens disseram: Nunca acharemos ocasião alguma contra este Daniel, se não a acharmos contra ele na lei do seu Deus.
6 Yerɑ tɔn be, bɑ nɛɛ, sɑ ǹ ɡɑ̃ɑnu ɡɑnu wɑsi su Dɑniɛli mɑni mɑ n kun mɔ ye yɑ sɑ̃ɑ win Gusunɔ sɑ̃ɑrun ɡɑri bɑɑsi.
6 Então estes presidentes e príncipes foram juntos ao rei, e disseram-lhe assim: Ó rei Dario, vive para sempre!
7 Mɑ bɑ nɔɔ tiɑ kuɑ bɑ dɑ sinɑ bokon mi bɑ nɛɛ, yinni, wunɛn hunde yu dɑkɑɑ dɑ!
7 Todos os presidentes do reino, os capitàes e príncipes, conselheiros e governadores, concordaram em promulgar um edito real e confirmar a proibição que qualquer que, por espaço de trinta dias, fizer uma petição a qualquer deus, ou a qualquer homem, e não a ti, ó rei, seja lançado na cova dos leões.
8 Bɛsɛ beri berikɑn wiruɡibu kɑ tɔnwerobu kɑ siri kowobu kɑ wunɛn wesiɑnɔsibu, bɛsɛ kpurowɑ sɑ nɔɔ tiɑ kuɑ ɑ kɑ woodɑ yɑrɑ ye yɑ ɡerumɔ bɑɑwure u nun sɑ̃ sere sɔ̃ɔ tɛnɑ. Wi u ye yinɑ mɑ u bũu ɡoo ǹ kun mɛ tɔnu ɡoo sɑ̃wɑ sere n kɑ ko sɔ̃ɔ tɛnɑ ye, bɑ koo yɛ̃ro kpɛ̃ɛwɑ wɔru mì sɔɔ ɡbee sinɑnsu wɑ̃ɑ.
8 Agora, pois, ó rei, confirma a proibição, e assina o edito, para que não seja mudado, conforme a lei dos medos e dos persas, que não se pode revogar.
9 Tɛ̃ yinni, ɑ woodɑ ye sireo ɑ nɔmɑ doke kpɑ yu ko nɡe Mɛdibɑ kɑ Pɛɛsibɑn woodɑ ye bɑ ku rɑ kɔsi.
9 Por esta razão o rei Dario assinou o edito e a proibição.
10 Mɑ sinɑ boko u woodɑ ye nɔmɑ doke bɑ ye yɑrɑ.
10 Daniel, pois, quando soube que o edito estava assinado, entrou em sua casa (ora havia no seu quarto janelas abertas do lado de Jerusalém), e três vezes no dia se punha de joelhos, e orava, e dava graças diante do seu Deus, como também antes costumava fazer.
11 Sɑɑ ye Dɑniɛli u nuɑ mɑ bɑ woodɑ ye nɔmɑ doke, yerɑ u dɑ win ɡidɑmbisɑn wɔllɔ u duɑ yen dii sɔɔwɔ ɡèn fɛnɛnti yɑ wukiɑre Yerusɑlɛmun berɑ ɡiɑ. Miyɑ u yiirɑ u kɑnɑru kuɑ u Gusunɔ siɑrɑ nɡe mɛ u rɑ ko tɔ̃ru bɑɑtere nɔn itɑ.
11 Então aqueles homens foram juntos, e acharam a Daniel orando e suplicando diante do seu Deus.
12 Yerɑ sɔ̃ɔ teeru tɔn be, bɑ nùn duwi bɑ deemɑ wee u Gusunɔ kɑnɑmɔ u somiru bikiɑmɔ.
12 Então se apresentaram ao rei e, a respeito do edito real, disseram-lhe: Porventura não assinaste o edito, pelo qual todo o homem que fizesse uma petição a qualquer deus, ou a qualquer homem, por espaço de trinta dias, e não a ti, ó rei, fosse lançado na cova dos leões? Respondeu o rei, dizendo: Esta palavra é certa, conforme a lei dos medos e dos persas, que não se pode revogar.
13 Yen biru, tɔn be, bɑ yɑrɑ bɑ dɑ sinɑ bokon mi bɑ nùn woodɑ ye yɑɑyɑsiɑ bɑ nɛɛ, n ǹ wunɑ ɑ woodɑ yɑrɑ ye yɑ ɡerumɔ bu nun sɑ̃? N ǹ wunɑ ɑ nɛɛ, mɑ ɡoo ù n bũu ɡoo ǹ kun mɛ tɔnu ɡoo sɑ̃wɑ sɔ̃ɔ tɛnɑn bɑɑ sɔɔ, bɑ koo yɛ̃ro kpɛ̃ɛwɑ wɔru ɡe sɔɔ, mi ɡbee sinɑnsu wɑ̃ɑ?
13 Então responderam ao rei, dizendo-lhe: Daniel, que é dos filhos dos cativos de Judá, não tem feito caso de ti, ó rei, nem do edito que assinaste, antes três vezes por dia faz a sua oração.
14 Mɑ bɑ nɛɛ, too, wee, Dɑniɛli wi u sɑ̃ɑ Isirelibɑn turo be bɑ mwɛɛrimɑ Yudɑn di, u ǹ nun ɡɑrisi ɡɑ̃ɑnu, u ǹ mɑɑ wunɛn woodɑ ye ɑ nɔmu doke mi mɛm nɔɔwɛ. U rɑ win Gusunɔ kɑnɛwɑ tɔ̃ru bɑɑtere nɔn itɑ.
14 Ouvindo então o rei essas palavras, ficou muito penalizado, e a favor de Daniel propôs dentro do seu coração livrá-lo; e até ao pôr do sol trabalhou para salvá-lo.
15 Ye sinɑ boko u ɡɑri yi nuɑ, yerɑ win nukurɑ sɑnkirɑ ɡem ɡem. Mɑ u ɡɔ̃ru doke u Dɑniɛli yɑrɑ woodɑ ye sɔɔn di. Mɑ u kookɑri kuɑ sere sɔ̃ɔ u kɑ duɑ.
15 Então aqueles homens foram juntos ao rei, e disseram-lhe: Sabe, ó rei, que é lei dos medos e dos persas que nenhum edito ou decreto, que o rei estabeleça, se pode mudar.
16 Adɑmɑ tɔn be, bɑ kpɑm mɛnnɑ bɑ dɑ sinɑ bokon mi bɑ nɛɛ, ɑ yɑɑyo mɑ Mɛdibɑ kɑ Pɛɛsibɑn woodɑ yɑ ku rɑ kɔsi sinɑ boko ù n ye nɔmɑ doke.
16 Então o rei ordenou que trouxessem a Daniel, e lançaram-no na cova dos leões. E, falando o rei, disse a Daniel: O teu Deus, a quem tu continuamente serves, ele te livrará.
17 Yerɑ sinɑ boko u woodɑ wɛ̃ u nɛɛ, bu Dɑniɛli yɑrɑmɑ bu kpɛ̃ɛ wɔru ɡe sɔɔ, mi ɡbee sinɑnsu wɑ̃ɑ mi. Sɑɑ yerɑ u nùn sɔ̃ɔwɑ u nɛɛ, Gusunɔ wunɛn Yinni wi ɑ sɑ̃ɑmɔ bɑɑdommɑ mi, u nun fɑɑbɑ koowo.
17 E foi trazida uma pedra e posta sobre a boca da cova; e o rei a selou com o seu anel e com o anel dos seus senhores, para que não se mudasse a sentença acerca de Daniel.
18 Mɑ bɑ kpee bɑkɑru tɑmɑ bɑ kɑ wɔru ɡen nɔɔ kɔruɑ. Yerɑ sinɑ boko u win tɑɑbu kɑ win sinɑ ɑsɑkpɔbun yĩreru doke kpee ten wɔllɔ, ɡoo u ku rɑɑ kɑ Dɑniɛli fɑɑbɑ ko.
18 Então o rei se dirigiu para o seu palácio, e passou a noite em jejum, e não deixou trazer à sua presença instrumentos de música; e fugiu dele o sono.
19 Yen biru, u wurɑ win sinɑ kpɑɑrɔ. Wɔ̃ku te, u ǹ di, u ǹ nɔrɑ, u ǹ mɑɑ kpunɛ sinɑni ɡoon bɔkuɔ. Mɛyɑ u ǹ mɑɑ dweeye dɔmɑ te.
19 Pela manhã, ao romper do dia, levantou-se o rei, e foi com pressa à cova dos leões.
20 Yerɑ sinɑ boko Dɑrusi u seewɑ buru buru yellu u dɑ wɔru ɡen mi fuuku fuuku.
20 E, chegando-se à cova, chamou por Daniel com voz triste; e disse o rei a Daniel: Daniel, servo do Deus vivo, dar-se-ia o caso que o teu Deus, a quem tu continuamente serves, tenha podido livrar-te dos leões?
21 Ye u yɑm mi turuku kuɑ, yerɑ u Dɑniɛli sokum wɔri kɑ nuku sɑnkirɑnu u mɔ̀, Dɑniɛli Gusunɔn sɔm kowo, Gusunɔ wi ɑ rɑ n sɑ̃ɑmɔ wɛ̃rɑbu sɑri mi, u kpĩɑ u nun wɔrɑ ɡbee sinɑn sin nɔɔn di?
21 Então Daniel falou ao rei: Ó rei, vive para sempre!
22 Sɑɑ yerɑ Dɑniɛli u nùn wisɑ u nɛɛ, yinni, wunɛn hunde yu dɑkɑɑ dɑ!
22 O meu Deus enviou o seu anjo, e fechou a boca dos leões, para que não me fizessem dano, porque foi achada em mim inocência diante dele; e também contra ti, ó rei, não tenho cometido delito algum.
23 Gusunɔ nɛn Yinni u win ɡɔrɑdo ɡɔrimɑ u ɡbee sinɑn sin nɔsu bɔkuɑ. Su ǹ mɑn mɛɛrɑ ɡɑɑ kue domi u wɑ mɑ nɑ ǹ torɑru ɡɑru kue win wuswɑɑɔ kɑ mɑɑ wunɛn wuswɑɑɔ.
23 Então o rei muito se alegrou em si mesmo, e mandou tirar a Daniel da cova. Assim foi tirado Daniel da cova, e nenhum dano se achou nele, porque crera no seu Deus.
24 Yerɑ sinɑ bokon nukurɑ dorɑ mɑ u woodɑ wɛ̃ u nɛɛ, bu Dɑniɛli yɑrɑmɑ sɑɑ wɔru ɡen min di. Ye bɑ Dɑniɛli yɑrɑmɑ, bɑ ǹ mɛɛrɑ ɡɑɑ wɑ win wɑsi sɔɔ. Domi u Gusunɔ win Yinni nɑɑnɛ sɑ̃ɑ.
24 E ordenou o rei, e foram trazidos aqueles homens que tinham acusado a Daniel, e foram lançados na cova dos leões, eles, seus filhos e suas mulheres; e ainda não tinham chegado ao fundo da cova quando os leões se apoderaram deles, e lhes esmigalharam todos os ossos.
25 Mɑ sinɑ boko u woodɑ wɛ̃ u nɛɛ, bu tɔn be bɑ rɑɑ Dɑniɛli tɑɑrɛ wɛ̃ mi mwɑɑmɑ bu kpɛ̃ɛ wɔru ɡe sɔɔ, be kɑ ben bibu kɑ ben kurɔbu kpuro. Tɔn be, bu sere mɑm turi wɔru ɡen temɔ, ɡbee sinɑn si, su bu sɛ̃sukɑwɑ su kukunu kɔsukɑ.
25 Então o rei Dario escreveu a todos os povos, nações e línguas que moram em toda a terra: A paz vos seja multiplicada.
26 Yen biru, sinɑ boko u bwesenu kpuro tirenu yoruɑ u nɛɛ, ɑlɑfiɑ yɑ n sosimɔ bɛɛ sɔɔ yɑ n dɔɔ.
26 Da minha parte é feito um decreto, pelo qual em todo o domínio do meu reino os homens tremam e temam perante o Deus de Daniel; porque ele é o Deus vivo e que permanece para sempre, e o seu reino não se pode destruir, e o seu domínio durará até o fim.
27 Woodɑ ye nɑ wɛ̃ɛmɔ wee. Be bɑ wɑ̃ɑ nɛn tem sɔɔ kpuro ɡesi, bu de bu Gusunɔ Dɑniɛlin Yinni nɑsiɑ kpɑ bu nùn bɛɛrɛ wɛ̃.
27 Ele salva, livra, e opera sinais e maravilhas no céu e na terra; ele salvou e livrou Daniel do poder dos leões.
28 Wiyɑ u rɑ tɔnu wɔre u fɑɑbɑ ko.
28 Este Daniel, pois, prosperou no reinado de Dario, e no reinado de Ciro, o persa.
29 Dɑrusin bɑndun wɑɑti ye sɔɔ, Dɑniɛli u kuɑ tɔn boko sere n kɑ ɡirɑri Sirusi Pɛɛsin bɑndu sɔɔ.
29 — ausente —

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Daniel 6, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.