Lucas 15
U̶mʉreco pacʉ wederique (BAONT) vs ARA
1 Paʉ, Roma maquẽre wapa jee bojari maja, ñañarije ca tiirã, Jesús're nea poo eaupa cʉ̃ ca wederijere tʉorʉgarã.
1 Aproximavam-se de Jesus todos os publicanos e pecadores para o ouvir.
2 O biro cʉ̃re cʉ̃ja ca biirije jʉori, fariseos, doti cũuquĩriquere ca jʉo buerã, o biro ĩi wede paiupa Jesús're:
2 E murmuravam os fariseus e os escribas, dizendo: Este recebe pecadores e come com eles.
3 To biro cʉ̃ja ca ĩiro, cʉ̃ pea ati wãme ĩi cõoñari cʉ̃jare wedeupi:
3 Então, lhes propôs Jesus esta parábola:
4 —¿Nii mʉja mena macʉ̃ pee cien ovejas ca cʉogʉ, jĩcʉ̃ cʉ̃ ca yairo, ca yairicʉre amagʉ waagʉ, noventa y nueve ca niirãre toora cũucã, cʉ̃re bʉacãripʉ cʉ̃ ama yerijãatiti?
4 Qual, dentre vós, é o homem que, possuindo cem ovelhas e perdendo uma delas, não deixa no deserto as noventa e nove e vai em busca da que se perdeu, até encontrá-la?
5 Cʉ̃re bʉagʉ, bʉaro ʉjea niirique mena cʉ̃re ami pʉja,
5 Achando-a, põe-na sobre os ombros, cheio de júbilo.
6 cʉ̃ yaa wii tua eagʉ, cʉ̃ mena macãrãre, cʉ̃ ca niiri tabe macãrãre, jʉo neo, o biro ĩicumi: “Yʉ mena ʉjea niiña. Mee, yʉ oveja ca yairicʉre yʉ bʉajãwʉ,” ĩicumi.
6 E, indo para casa, reúne os amigos e vizinhos, dizendo-lhes: Alegrai-vos comigo, porque já achei a minha ovelha perdida.
7 To biiri wãmera bii ʉmʉreco tutipʉre: Jĩcʉ̃ ñañarije ca tiigʉ cʉ̃ ca tʉgoeña yeri wajoaro, mee añurã noventa y nueve ca niirã ca tʉgoeña yeri wajoarique bootirã menare ʉjea niiricaro ametʉenero ʉjea niirique nii —cʉ̃jare ĩi wedeupi Jesús. Oveja ca yairicʉre bʉagʉ ʉjea niimi. Lc 15.5|src="lb00001b.tif" size="span"
7 Digo-vos que, assim, haverá maior júbilo no céu por um pecador que se arrepende do que por noventa e nove justos que não necessitam de arrependimento.
8 —¿Dico ʉno nomio wapa tiirica tiiri, pʉa amo cõro niiri tiiri ca cʉogo, jĩcã tii ca yairo, jĩa boericaga mena jĩa boeri, to cãnacã tabepʉra añuro owa ama, tii tiire bʉacãripʉ cõ ama yerijãatiti?
8 Ou qual é a mulher que, tendo dez dracmas, se perder uma, não acende a candeia, varre a casa e a procura diligentemente até encontrá-la?
9 Tii tiire bʉago, cõ mena macãrã romirire, cõ ca niiri tabe pʉto macãrãre, o biro ĩicumo: “Yʉ mena ʉjea niiña. Mee, yʉ wapa tiirica tii, ca yairica tiire yʉ bʉajãwʉ,” cʉ̃jare ĩicumo.
9 E, tendo-a achado, reúne as amigas e vizinhas, dizendo: Alegrai-vos comigo, porque achei a dracma que eu tinha perdido.
10 To biri wãmera ʉjea niirique nii Ʉmʉreco Pacʉ pʉto macãrãre, jĩcʉ̃ ñañarije ca tiigʉ cʉ̃ ca tʉgoeña yeri wajoaro —cʉ̃jare ĩiupi.
10 Eu vos afirmo que, de igual modo, há júbilo diante dos anjos de Deus por um pecador que se arrepende.
11 O biro cʉ̃jare ĩi wedeupi ñucã Jesús:
11 Continuou: Certo homem tinha dois filhos;
12 Ca bai pee o biro ĩiupʉ cʉ̃ pacʉre: “Cáacʉ, yʉ yee ca niipe mʉ ca cʉorijere yʉre tiicojoya,” ĩiupʉ. To biro cʉ̃ ca ĩiro, pʉarãpʉrena cʉ̃jare dica woocãupʉ.
12 o mais moço deles disse ao pai: Pai, dá-me a parte dos bens que me cabe. E ele lhes repartiu os haveres.
13 ”No cãnacã rʉmʉ jiro mééra, ca bai pea, cʉ̃ pacʉ cʉ̃ ca dica wooriquere jee neo, ape yepapʉ, ca yoaropʉ, waacoaupʉ. Toopʉ, noo ca boorora tii niima ĩigʉ, cʉ̃ yee, cʉ̃ pacʉ cʉ̃ ca dica woomiriquere tii bate peoticãupʉ.
13 Passados não muitos dias, o filho mais moço, ajuntando tudo o que era seu, partiu para uma terra distante e lá dissipou todos os seus bens, vivendo dissolutamente.
14 Cʉ̃ ca jee waamiriquere cʉ̃ ca tii bate peotiro jiro, tii yepapʉre baarique peticoaupe. To biro ca biiro, cʉ̃ pea bʉaro aʉa tamʉo jʉo waaupʉ.
14 Depois de ter consumido tudo, sobreveio àquele país uma grande fome, e ele começou a passar necessidade.
15 To biri tii yepa macʉ̃re paderique jãigʉ waaupʉ. Cʉ̃ pea, cʉ̃ yaa wejeripʉ cʉ̃ yejeare cʉ̃re eca cote doti cojoupʉ.
15 Então, ele foi e se agregou a um dos cidadãos daquela terra, e este o mandou para os seus campos a guardar porcos.
16 Bʉaro queyama ĩigʉ, yejea cʉ̃ja ca baarijerena baarʉgamiupʉ. To biro cʉ̃ ca biicã pacaro, jĩcʉ̃ peera jĩcã wãme ʉnora cʉ̃re baarique eca, tiiticãuparã. Cʉ̃ macʉ̃ ca waa yairicʉ cʉ̃ pacʉ pʉto tua eacã dooupʉ ñucã. Lc 15.11-32|src="CN01761B.tif" size="span"
16 Ali, desejava ele fartar-se das alfarrobas que os porcos comiam; mas ninguém lhe dava nada.
17 ”Biirique peti tʉgoeña bojoca cati, o biro ĩiupʉ: —¿Yʉ pacʉre pade coteri maja paʉ baarique cʉ̃ja ca cʉocãro, yʉ pea anopʉ yʉ aʉa boa duwi yujuti?
17 Então, caindo em si, disse: Quantos trabalhadores de meu pai têm pão com fartura, e eu aqui morro de fome!
18 Yʉ pacʉ pʉtopʉra tua waari, o biro cʉ̃re yʉ ĩirucu: “Cáacʉ, Ʉmʉreco Pacʉ menare, mʉ menare ñañarijere yʉ tiijapa.
18 Levantar-me-ei, e irei ter com o meu pai, e lhe direi: Pai, pequei contra o céu e diante de ti;
19 To biri ‘Yʉ macʉ̃,’ yʉre ĩiticãña. Jĩcʉ̃ mʉre ca pade coteri majʉre biro pee yʉre tiiya,” yʉ ĩirucu —ĩiupʉ.
19 já não sou digno de ser chamado teu filho; trata-me como um dos teus trabalhadores.
20 ”To biro ĩicã cʉ̃ pacʉ pʉtopʉra tuacoaupʉ ñucã. Ména yoaropʉra cʉ̃ ca niiro, cʉ̃ pacʉ pea cʉ̃re ĩa maji, cʉ̃re ĩa boo pacaupʉ. To biri cʉ̃re ũmaa boca, cʉ̃re paabario, cʉ̃ wajopuare ũpũ, cʉ̃re tiiupʉ.
20 E, levantando-se, foi para seu pai. Vinha ele ainda longe, quando seu pai o avistou, e, compadecido dele, correndo, o abraçou, e beijou.
21 To biro cʉ̃ ca tiiro, cʉ̃ macʉ̃ pea o biro cʉ̃re ĩiupʉ: “Cáacʉ, Ʉmʉreco Pacʉ menare, mʉ menare ñañarijere yʉ tiijapa. To biri, ‘Yʉ macʉ̃,’ yʉre ĩiticãña,” cʉ̃re ĩiupʉ.
21 E o filho lhe disse: Pai, pequei contra o céu e diante de ti; já não sou digno de ser chamado teu filho.
22 ”To biro cʉ̃ ca ĩi pacaro, cʉ̃ pacʉ pea cʉ̃re pade coteri majare: “Yoari méé, jutiro añurito ami doori cʉ̃re jãa, amo jũa jãarica beto cãare jãa, dʉpo juti cãare jãa, cʉ̃re tiiya.
22 O pai, porém, disse aos seus servos: Trazei depressa a melhor roupa, vesti-o, ponde-lhe um anel no dedo e sandálias nos pés;
23 Ñucã wecʉ añuro ca díí cʉtigʉre, ami doori, cʉ̃re jĩaña. Yʉ macʉ̃ cʉ̃ ca tua eari boje rʉmʉ mani tii ʉjea nii baaco.
23 trazei também e matai o novilho cevado. Comamos e regozijemo-nos,
24 Ani, yʉ macʉ̃re, ‘Bii yaicoajacupi,’ yʉ ĩi tʉgoeñarucumijãwʉ. Bii yaitijapi. Waa yaicoamiwi, cʉ̃re mani bʉa ñucã,” ĩiupʉ. To cõrora boje rʉmʉ tiicã jʉo waauparã mee yua.
24 porque este meu filho estava morto e reviveu, estava perdido e foi achado. E começaram a regozijar-se.
25 ”To biro cʉ̃ja ca tii niicãro, cʉ̃ macʉ̃ ca jũwʉ pea wejepʉ niiupʉ. Ca pade niiricʉ tua doogʉ, wii pʉto ea doogʉ, cʉ̃ja ca baja wedeo niirijere tʉoupʉ.
25 Ora, o filho mais velho estivera no campo; e, quando voltava, ao aproximar-se da casa, ouviu a música e as danças.
26 To biri jĩcʉ̃ pade coteri majʉre jʉo cojo, “¿Ñee to biijãri yua?” cʉ̃re ĩi jãiñaupʉ.
26 Chamou um dos criados e perguntou-lhe que era aquilo.
27 To biro cʉ̃ ca ĩiro, pade coteri majʉ pea o biro cʉ̃re ĩiupʉ: “Mʉ bai tua eajãwi. To biri mʉ pacʉ pea wecʉ añuro ca díí cʉtigʉre jĩa dotijãwi. Cʉ̃ macʉ̃re añuro ca cati añugʉrena, yʉ bʉa, ĩima ĩigʉ boje rʉmʉ tiirʉgʉ,” cʉ̃re ĩiupʉ.
27 E ele informou: Veio teu irmão, e teu pai mandou matar o novilho cevado, porque o recuperou com saúde.
28 ”Cʉ̃ jũwʉ pea teere bʉaro tʉo ajiari, jãa waarʉgatiupʉ. To biri cʉ̃ pacʉ pea cʉ̃re jʉogʉ witi waaupʉ.
28 Ele se indignou e não queria entrar; saindo, porém, o pai, procurava conciliá-lo.
29 Cʉ̃ pea o biro ĩiupʉ cʉ̃ pacʉre: “Cáacʉ, paʉ cʉ̃mari, jĩcãti ʉno peera mʉre ametʉene nʉcãri méé yʉ ca pade niirijere mʉ maji. To biro yʉ ca bii pacaro, ‘Cʉ̃ mena macãrã mena cʉ̃ jĩa baajato’ ĩigʉ, jĩcʉ̃ cabra macʉ̃ ʉnoacãrena jĩcãti ʉno peera yʉre tiicojorucu, mʉ tii ñaati.
29 Mas ele respondeu a seu pai: Há tantos anos que te sirvo sem jamais transgredir uma ordem tua, e nunca me deste um cabrito sequer para alegrar-me com os meus amigos;
30 Ani mʉ macʉ̃, mʉ yeere ʉmʉa cʉ̃ja ca tii eperã romiri mena tii epe nucũ yuju, tii bate peoticãri ca tua eagʉ peera, wecʉ añuro ca díí cʉtigʉre jĩacãri, cʉ̃re mʉ boje rʉmʉ tii peo,” cʉ̃re ĩiupʉ cʉ̃ pacʉre.
30 vindo, porém, esse teu filho, que desperdiçou os teus bens com meretrizes, tu mandaste matar para ele o novilho cevado.
31 ”To biro cʉ̃ ca ĩiro, cʉ̃ pacʉ pea o biro cʉ̃re ĩiupʉ: “Macʉ̃, mʉa yʉ menara mʉ niicõa nii. Yʉ ca cʉorije niipetirije mʉ yee wado niiro bii.
31 Então, lhe respondeu o pai: Meu filho, tu sempre estás comigo; tudo o que é meu é teu.
32 Ani, mʉ bai, ‘Bii yaicoajacupi,’ yʉ ca ĩi tʉgoeñarucumigʉ, catijapi. Ca waa yairicʉre mani bʉa ñucã. To biri cʉ̃re ca boje rʉmʉ tii peo ʉjea niipera niiro bii,” cʉ̃re ĩiupʉ cʉ̃ pacʉ —ĩi wedeupi Jesús bojocare.
32 Entretanto, era preciso que nos regozijássemos e nos alegrássemos, porque esse teu irmão estava morto e reviveu, estava perdido e foi achado.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 15, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.