Atos 10
U̶mʉreco pacʉ wederique (BAONT) vs ARC
1 Cesarea macãre niiupi jĩcʉ̃, cien niirã uwamarã ʉpʉ, uwamarã cʉ̃ja ca niiri tabe Italiano ca wãme cʉtiri tabe mena ca padegʉ Cornelio ca wãme cʉtigʉ.
1 E havia em Cesareia um varão por nome Cornélio, centurião da coorte chamada Italiana,
2 Cʉ̃a, cʉ̃ yaa wii macãrã niipetirã menara, ca bojoca añugʉ, Ʉmʉreco Pacʉre ca ĩi nʉcʉ̃ bʉogʉ, judíos cʉ̃ja ca boo pacarijere tii nemogʉ pairo wapa tiirica tiiri tiicojo, Ʉmʉreco Pacʉre to birora juu buecõa nii, ca tiigʉ niiupi.
2 piedoso e temente a Deus, com toda a sua casa, o qual fazia muitas esmolas ao povo e, de contínuo, orava a Deus.
3 Jĩcã rʉmʉ, muipũ bʉaro cʉ̃ ca aji cõa cũu duwi waari tabe ca niiro, quẽñaricarore biro bii oto weti waagʉ, jĩcʉ̃ Ʉmʉreco Pacʉ yʉʉ cʉ̃re queti wede bojari majʉ, bau niiro cʉ̃ ca niiri tabepʉ jãa eari:
3 Este, quase à hora nona do dia, viu claramente numa visão um anjo de Deus, que se dirigia para ele e dizia: Cornélio!
4 To biro cʉ̃re cʉ̃ ca ĩi jãiñaro, Cornelio pea Ʉmʉreco Pacʉ pʉto macʉ̃re ĩa, bʉaro uwirique menara:
4 Este, fixando os olhos nele e muito atemorizado, disse: Que é, Senhor? E o anjo lhe disse: As tuas orações e as tuas esmolas têm subido para memória diante de Deus.
5 To biri Jope macãpʉ jĩcãrãre tiicojoya, Simón ape wãme Pedro ca wãme cʉtigʉre cʉ̃ja jʉorã waajato ĩigʉ.
5 Agora, pois, envia homens a Jope e manda chamar a Simão, que tem por sobrenome Pedro.
6 Waibʉcʉrã quejeri ca padegʉ dia tʉjaro ca niigʉ, cʉ̃re birora Simón ca wãme cʉtigʉ yaa wiire niimi —ĩiupi.
6 Este está com um certo Simão, curtidor, que tem a sua casa junto do mar. Ele te dirá o que deves fazer.
7 Ʉmʉreco Pacʉ pʉto macʉ̃ cʉ̃ mena ca wede niiricʉ cʉ̃ ca waaro jiro, Cornelio pea cʉ̃ paderi maja pʉarãre, to biri jĩcʉ̃ uwamʉ to birora cʉ̃ mena ca niicõa niigʉ Ʉmʉreco Pacʉre ca nʉcʉ̃ bʉogʉre, jʉo cojori,
7 E, retirando-se o anjo que lhe falava, chamou dois dos seus criados e a um piedoso soldado dos que estavam ao seu serviço.
8 ca biirique niipetirije cʉ̃jare wede yapano, Jope macãpʉ cʉ̃jare tiicojocã cojoupi.
8 E, havendo-lhes contado tudo, os enviou a Jope.
9 Ape rʉmʉ cʉ̃ja pea maapʉ waa nʉnʉa waarã, Jope macãre cʉ̃ja ca ea nʉnʉa waaro, Pedro pea, muipũ jotoa decomacã eagʉ doogʉ cʉ̃ ca biiro, juu buegʉ waagʉ, wii jotoa macã yepa pee mʉa waaupi.
9 E, no dia seguinte, indo eles seu caminho e estando já perto da cidade, subiu Pedro ao terraço para orar, quase à hora sexta.
10 Bʉaro queyari, baarʉgaupi. Cʉ̃re cʉ̃ja ca baarique queno boja ditoye, jĩcã wãme quẽñaricarore biro bii oto weori cʉ̃re ca bii ĩñorijere ĩaupi.
10 E, tendo fome, quis comer; e, enquanto lhe preparavam, sobreveio-lhe um arrebatamento de sentidos,
11 Ʉmʉreco quejero ca pãa nʉcãro juti quejerore biiri quejero pairi quejero, tii quejero yaparire bapari taberi jiarica quejero yepa pee ca ñaañumu duwi dooro ĩaupi.
11 e viu o céu aberto e que descia um vaso, como se fosse um grande lençol atado pelas quatro pontas, vindo para a terra,
12 Tii quejeropʉre, bapari dʉpori ca cʉorã waibʉcʉrã cʉ̃ja ca niiro cõro, yepa cũari ca waarã, ca wʉʉrã, niiupa.
12 no qual havia de todos os animais quadrúpedes, répteis da terra e aves do céu.
13 To biro cʉ̃re ca biiri tabera o biro ca ĩirijere tʉoupi Pedro: Pedrore ca bii ĩñorique. Hch 10.9-15|src="CN01945B.tif" size="span"
13 E foi-lhe dirigida uma voz: Levanta-te, Pedro! Mata e come.
14 To biro ca ĩiro, Pedro pea o biro ĩi yʉʉupi:
14 Mas Pedro disse: De modo nenhum, Senhor, porque nunca comi coisa alguma comum e imunda.
15 To biro cʉ̃ ca ĩiro, wederique pea o biro cʉ̃re ĩi nemoupe ñucã:
15 E segunda vez lhe disse a voz: Não faças tu comum ao que Deus purificou.
16 Itiati peti to biro biiupe. Jiro tii quejero ʉmʉrecopʉ mʉacoaupe ñucã.
16 E aconteceu isto por três vezes; e o vaso tornou a recolher-se no céu.
17 Pedro pea to biro cʉ̃re ca bii ĩñorijere, “¿Ñee ʉno petire ĩirʉgaro to biibuti yéé?” cʉ̃ ca ĩi tʉgoeñarique pai niirucurora, Cornelio cʉ̃ ca jʉo doti cojoricarã pea Simón yaa wiire ca jãiña ama nʉnʉa waaricarã, cʉ̃ yaa wii jope petire ea yerijãaupa.
17 E, estando Pedro duvidando entre si acerca do que seria aquela visão que tinha visto, eis que os varões que foram enviados por Cornélio pararam à porta, perguntando pela casa de Simão.
18 To earãra, tutuaro mena:
18 E, chamando, perguntaram se Simão, que tinha por sobrenome Pedro, morava ali.
19 Ména Pedro pea, cʉ̃re ca bii ĩñorijere cʉ̃ ca tʉgoeña niirora, Añuri Yeri pea o biro cʉ̃re ĩiupʉ: “Ĩaña. Ʉmʉa itiarã mʉre amarã eama.
19 E, pensando Pedro naquela visão, disse-lhe o Espírito: Eis que três varões te buscam.
20 Wãmʉ nʉcã duwi waa, ‘Yʉ waati,’ ĩitigʉra, cʉ̃ja mena waagʉja. Yʉra yʉ ca tiicojojãrã niima,” cʉ̃re ĩiupi.
20 Levanta-te, pois, e desce, e vai com eles, não duvidando; porque eu os enviei.
21 To biro cʉ̃ ca ĩiro Pedro pea duwi waa:
21 E, descendo Pedro para junto dos varões que lhe foram enviados por Cornélio, disse: Sou eu a quem procurais; qual é a causa por que estais aqui?
22 To biro cʉ̃ ca ĩiro, o biro cʉ̃re ĩi yʉʉupa:
22 E eles disseram: Cornélio, o centurião, varão justo e temente a Deus e que tem bom testemunho de toda a nação dos judeus, foi avisado por um santo anjo para que te chamasse a sua casa e ouvisse as tuas palavras.
23 To biro cʉ̃re cʉ̃ja ca ĩirijere tʉo, “Jãa dooya” cʉ̃jare ĩi, tii ñamire toora cãni, ape rʉmʉ cʉ̃ja mena waacoaupi Pedro. Jĩcãrã Jope macã macãrã Jesucristore ca tʉo nʉnʉjeerã cʉ̃re bapa cʉti waaupa.
23 Então, chamando-os para dentro, os recebeu em casa. No dia seguinte, foi Pedro com eles, e foram com ele alguns irmãos de Jope.
24 Jĩcã rʉmʉ jiro Cesareare ea waaupa, Cornelio pea cʉ̃ yaarã, cʉ̃ mena macãrã majurope cʉ̃ ca jʉo neoricarã mena yue niiupi.
24 E, no dia imediato, chegaram a Cesareia. E Cornélio os estava esperando, tendo já convidado os seus parentes e amigos mais íntimos.
25 Pedro, wiipʉ cʉ̃ ca earo, Cornelio cʉ̃re jãi bocagʉ witi waagʉ, cʉ̃re ĩi nʉcʉ̃ bʉorʉgʉ, cʉ̃ ãjʉro jupeari mena ea nuu waaupi.
25 E aconteceu que, entrando Pedro, saiu Cornélio a recebê-lo e, prostrando-se a seus pés, o adorou.
26 To biro cʉ̃ ca biiro ĩa, Pedro pea cʉ̃re wãmʉ nʉcã dotiri, o biro ĩiupi:
26 Mas Pedro o levantou, dizendo: Levanta-te, que eu também sou homem.
27 To biro ĩi, cʉ̃ mena wede peni jãa waagʉ, paʉ bojoca ca nea pooricarãre bʉa eaupi.
27 E, falando com ele, entrou e achou muitos que ali se haviam ajuntado.
28 Jãa ea, o biro ĩiupi Pedro:
28 E disse-lhes: Vós bem sabeis que não é lícito a um varão judeu ajuntar-se ou chegar-se a estrangeiros; mas Deus mostrou-me que a nenhum homem chame comum ou imundo.
29 To biri yʉre ca jʉorã waaricarãre, “To biro mʉre ĩi cojojãwi,” yʉre cʉ̃ja ca ĩirijere tʉogʉ, “Yʉ waati” ĩitigʉra, yʉ doocã doojãwʉ. To biri yʉ majirʉga ¿ñeere ĩirã yʉre mʉja jʉojãri? —cʉ̃jare ĩiupi Pedro.
29 Pelo que, sendo chamado, vim sem contradizer. Pergunto, pois: por que razão mandastes chamar-me?
30 To biro Pedro cʉ̃ ca ĩi jãiñaro, o biro cʉ̃re ĩi yʉʉupi Cornelio:
30 E disse Cornélio: Há quatro dias estava eu em jejum até esta hora, orando em minha casa à hora nona.
31 o biro yʉre ĩiwi: “Cornelio, Ʉmʉreco Pacʉ mʉ ca juu buerijere tʉo, ca boo pacarãre mʉ ca tii nemorijere majimi.
31 E eis que diante de mim se apresentou um varão com vestes resplandecentes e disse: Cornélio, a tua oração foi ouvida, e as tuas esmolas estão em memória diante de Deus.
32 To biri Jope macãpʉ jĩcãrãre tiicojoya Simón, cʉ̃ buirica wãme peera Pedro cʉ̃ja ca ĩigʉ, apĩ Simón, waibʉcʉrã quejeri ca padegʉ dia tʉjaro ca niigʉ yaa wiipʉ ca niigʉre cʉ̃ja jʉorã waajato ĩigʉ,” yʉre ĩiwi.
32 Envia, pois, a Jope e manda chamar Simão, o que tem por sobrenome Pedro; este está em casa de Simão, curtidor, junto do mar, e ele, vindo, te falará.
33 To biri yue mani waaricaro maniro mʉre yʉ jʉo doti cojojãwʉ. Mʉ pea añuro mʉ doojapa. Mecʉ̃ra anore, niipetirã Ʉmʉreco Pacʉ jʉguerore mani nii, to biri Ʉpʉ mʉre cʉ̃ ca ĩi doti cojorique niipetirije jãare mʉ ca wedero jãa tʉorʉga —cʉ̃re ĩi yʉʉupi Pedrore.
33 E logo mandei chamar-te, e bem fizeste em vir. Agora, pois, estamos todos presentes diante de Deus, para ouvir tudo quanto por Deus te é mandado.
34 To cõrora Pedro o biro ĩi wede jʉoupi:
34 E, abrindo Pedro a boca, disse: Reconheço, por verdade, que Deus não faz acepção de pessoas;
35 Niipetiri poogaari macãrã cʉ̃re ĩi nʉcʉ̃ bʉo, ca niirore biro añurijere tii, ca tiirãre añuro cʉ̃jare ĩami.
35 mas que lhe é agradável aquele que, em qualquer nação, o teme e faz o que é justo.
36 Ʉmʉreco Pacʉ, niipetirã Wiogʉ ca niigʉ Jesucristo mena, Israel yaa pooga macãrãre jĩcãri cõro añuro niirique añurije quetire tiicojoupi.
36 A palavra que ele enviou aos filhos de Israel, anunciando a paz por Jesus Cristo (este é o Senhor de todos),
37 Mʉja maji ate añurije queti, uwo coerique maquẽre Juan cʉ̃ ca wedero jiro Galilea mena bii jʉo waaro, Judea yepa niipetiropʉ ca bii jeja nʉcã waariquere.
37 esta palavra, vós bem sabeis, veio por toda a Judeia, começando pela Galileia, depois do batismo que João pregou;
38 Ʉmʉreco Pacʉ, Jesús Nazaret macʉ̃re Añuri Yeri jʉori, niipetirije cʉ̃ ca tii majipere cʉ̃ ca tiicojoricʉ niiri, ñucã cʉ̃ menara Ʉmʉreco Pacʉ cʉ̃ ca niiro macã añurije maquẽre bojocare tii boja, niipetirã Satanás ñañaro cʉ̃ ca tiirã cãare ametʉene, cʉ̃ ca tii yujurique cãare mʉja maji.
38 como Deus ungiu a Jesus de Nazaré com o Espírito Santo e com virtude; o qual andou fazendo o bem e curando a todos os oprimidos do diabo, porque Deus era com ele.
39 Jãara jãa nii, niipetirije Judea yepare, to biri Jeusalén'pʉre Jesús cʉ̃ ca tiiriquere ca ĩaricarã. Jiro yucʉ tenipʉ cʉ̃re paa pua tuu, cʉ̃re tii jĩa cõacãwa.
39 E nós somos testemunhas de todas as coisas que fez, tanto na terra da Judeia como em Jerusalém; ao qual mataram, pendurando-o num madeiro.
40 To biro cʉ̃re cʉ̃ja ca tii cõacãmijata cãare, Ʉmʉreco Pacʉ pee itia rʉmʉ jiro cʉ̃ ca cati tuaro tiiri, jãare cʉ̃ ca baua ĩñoro tiiwi.
40 A este ressuscitou Deus ao terceiro dia e fez que se manifestasse,
41 Biigʉpʉa niipetirãpʉrena baua ĩñotiwi. Mee jʉgueropʉra Ʉmʉreco Pacʉ, to biro ca biiriquere ca wedeparã jãare cʉ̃ ca beje jeericarã wadore baua ea ĩñowi. Cʉ̃ ca cati tuaricaro jiro, cʉ̃ mena baa, jini, jãa tiiwʉ.
41 não a todo o povo, mas às testemunhas que Deus antes ordenara; a nós que comemos e bebemos juntamente com ele, depois que ressuscitou dos mortos.
42 To biri cʉ̃ra, “Bojoca ca catirãre, ca bii yairicarã cãare ca ĩa bejepʉ cʉ̃ ca niiro cʉ̃re tiimi Ʉmʉreco Pacʉ,” ĩi wede dotigʉ jãare tiicojowi.
42 E nos mandou pregar ao povo e testificar que ele é o que por Deus foi constituído juiz dos vivos e dos mortos.
43 Ca biipere wede jʉgueri maja niipetirã, mee Jesús yee maquẽrena wede, “Cʉ̃re ca tʉo nʉnʉjeerã cõrora cʉ̃ jʉorira ñañarije cʉ̃ja ca tiiriquere acobo eco, biirucuma,” ĩiupa —cʉ̃jare ĩi wedeupi Pedro.
43 A este dão testemunho todos os profetas, de que todos os que nele creem receberão o perdão dos pecados pelo seu nome.
44 Ména, Pedro to biro cʉ̃ ca ĩi wede niirora, cʉ̃ ca wederijere ca tʉo niirã niipetirãpʉre Añuri Yeri cʉ̃jare ñaajãa nʉcã eaupi.
44 E, dizendo Pedro ainda estas palavras, caiu o Espírito Santo sobre todos os que ouviam a palavra.
45 To biri Jesucristore ca tʉo nʉnʉjeerã judíos Pedro mena ca waaricarã, Añuri Yeri judíos ca niitirãpʉ cãare cʉ̃ ca ñaajãa nʉcã earijere ĩarã, ĩa ʉcʉacoaupa,
45 E os fiéis que eram da circuncisão, todos quantos tinham vindo com Pedro, maravilharam-se de que o dom do Espírito Santo se derramasse também sobre os gentios.
46 ca tʉoya manirije wederique wede, Ʉmʉreco Pacʉre baja peo nʉcʉ̃ bʉo, cʉ̃ja ca ĩirijere tʉori.
46 Porque os ouviam falar em línguas e magnificar a Deus.
47 To cõrora Pedro pea o biro ĩiupi:
47 Respondeu, então, Pedro: Pode alguém, porventura, recusar a água, para que não sejam batizados estes que também receberam, como nós, o Espírito Santo?
48 To biro ĩi, Jesucristo wãme mena cʉ̃ja ca uwo coe dotiro tiiupi. Jiro, “Jĩcã rʉmʉri jãa mena tuaya mena,” cʉ̃re ĩiupa Pedrore.
48 E mandou que fossem batizados em nome do Senhor. Então, rogaram-lhe que ficasse com eles por alguns dias.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 10, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.