Atos 10

U̶mʉreco pacʉ wederique (BAONT) vs ARIB

Sair da comparação
ARIB Almeida Revisada Imprensa Bíblica
1 Cesarea macãre niiupi jĩcʉ̃, cien niirã uwamarã ʉpʉ, uwamarã cʉ̃ja ca niiri tabe Italiano ca wãme cʉtiri tabe mena ca padegʉ Cornelio ca wãme cʉtigʉ.
1 Um homem em Cesaréia, por nome Cornélio, centurião da corte chamada italiana,
2 Cʉ̃a, cʉ̃ yaa wii macãrã niipetirã menara, ca bojoca añugʉ, Ʉmʉreco Pacʉre ca ĩi nʉcʉ̃ bʉogʉ, judíos cʉ̃ja ca boo pacarijere tii nemogʉ pairo wapa tiirica tiiri tiicojo, Ʉmʉreco Pacʉre to birora juu buecõa nii, ca tiigʉ niiupi.
2 piedoso e temente a Deus com toda a sua casa, e que fazia muitas esmolas ao povo e de contínuo orava a Deus,
3 Jĩcã rʉmʉ, muipũ bʉaro cʉ̃ ca aji cõa cũu duwi waari tabe ca niiro, quẽñaricarore biro bii oto weti waagʉ, jĩcʉ̃ Ʉmʉreco Pacʉ yʉʉ cʉ̃re queti wede bojari majʉ, bau niiro cʉ̃ ca niiri tabepʉ jãa eari:
3 cerca da hora nona do dia, viu claramente em visão um anjo de Deus, que se dirigia para ele e lhe dizia: Cornélio!
4 To biro cʉ̃re cʉ̃ ca ĩi jãiñaro, Cornelio pea Ʉmʉreco Pacʉ pʉto macʉ̃re ĩa, bʉaro uwirique menara:
4 Este, fitando nele os olhos e atemorizado, perguntou: Que é, Senhor? O anjo respondeu-lhe: As tuas orações e as tuas esmolas têm subido para memória diante de Deus;
5 To biri Jope macãpʉ jĩcãrãre tiicojoya, Simón ape wãme Pedro ca wãme cʉtigʉre cʉ̃ja jʉorã waajato ĩigʉ.
5 agora, pois, envia homens a Jope e manda chamar a Simão, que tem por sobrenome Pedro;
6 Waibʉcʉrã quejeri ca padegʉ dia tʉjaro ca niigʉ, cʉ̃re birora Simón ca wãme cʉtigʉ yaa wiire niimi —ĩiupi.
6 este se acha hospedado com um certo Simão, curtidor, cuja casa fica à beira-mar. {Ele te dirá o que deves fazer.}
7 Ʉmʉreco Pacʉ pʉto macʉ̃ cʉ̃ mena ca wede niiricʉ cʉ̃ ca waaro jiro, Cornelio pea cʉ̃ paderi maja pʉarãre, to biri jĩcʉ̃ uwamʉ to birora cʉ̃ mena ca niicõa niigʉ Ʉmʉreco Pacʉre ca nʉcʉ̃ bʉogʉre, jʉo cojori,
7 Logo que se retirou o anjo que lhe falava, Cornélio chamou dois dos seus domésticos e um piedoso soldado dos que estavam a seu serviço;
8 ca biirique niipetirije cʉ̃jare wede yapano, Jope macãpʉ cʉ̃jare tiicojocã cojoupi.
8 e, havendo contado tudo, os enviou a Jope.
9 Ape rʉmʉ cʉ̃ja pea maapʉ waa nʉnʉa waarã, Jope macãre cʉ̃ja ca ea nʉnʉa waaro, Pedro pea, muipũ jotoa decomacã eagʉ doogʉ cʉ̃ ca biiro, juu buegʉ waagʉ, wii jotoa macã yepa pee mʉa waaupi.
9 No dia seguinte, indo eles seu caminho e estando já perto da cidade, subiu Pedro ao eirado para orar, cerca de hora sexta.
10 Bʉaro queyari, baarʉgaupi. Cʉ̃re cʉ̃ja ca baarique queno boja ditoye, jĩcã wãme quẽñaricarore biro bii oto weori cʉ̃re ca bii ĩñorijere ĩaupi.
10 E tendo fome, quis comer; mas enquanto lhe preparavam a comida, sobreveio-lhe um êxtase,
11 Ʉmʉreco quejero ca pãa nʉcãro juti quejerore biiri quejero pairi quejero, tii quejero yaparire bapari taberi jiarica quejero yepa pee ca ñaañumu duwi dooro ĩaupi.
11 e via o céu aberto e um objeto descendo, como se fosse um grande lençol, sendo baixado pelas quatro pontas sobre a terra,
12 Tii quejeropʉre, bapari dʉpori ca cʉorã waibʉcʉrã cʉ̃ja ca niiro cõro, yepa cũari ca waarã, ca wʉʉrã, niiupa.
12 no qual havia de todos os quadrúpedes e répteis da terra e aves do céu.
13 To biro cʉ̃re ca biiri tabera o biro ca ĩirijere tʉoupi Pedro: Pedrore ca bii ĩñorique. Hch 10.9-15|src="CN01945B.tif" size="span"
13 E uma voz lhe disse: Levanta-te, Pedro, mata e come.
14 To biro ca ĩiro, Pedro pea o biro ĩi yʉʉupi:
14 Mas Pedro respondeu: De modo nenhum, Senhor, porque nunca comi coisa alguma comum e imunda.
15 To biro cʉ̃ ca ĩiro, wederique pea o biro cʉ̃re ĩi nemoupe ñucã:
15 Pela segunda vez lhe falou a voz: Não chames tu comum ao que Deus purificou.
16 Itiati peti to biro biiupe. Jiro tii quejero ʉmʉrecopʉ mʉacoaupe ñucã.
16 Sucedeu isto por três vezes; e logo foi o objeto recolhido ao céu.
17 Pedro pea to biro cʉ̃re ca bii ĩñorijere, “¿Ñee ʉno petire ĩirʉgaro to biibuti yéé?” cʉ̃ ca ĩi tʉgoeñarique pai niirucurora, Cornelio cʉ̃ ca jʉo doti cojoricarã pea Simón yaa wiire ca jãiña ama nʉnʉa waaricarã, cʉ̃ yaa wii jope petire ea yerijãaupa.
17 Enquanto Pedro refletia, perplexo, sobre o que seria a visão que tivera, eis que os homens enviados por Cornélio, tendo perguntado pela casa de Simão, pararam à porta.
18 To earãra, tutuaro mena:
18 E, chamando, indagavam se ali estava hospedado Simão, que tinha por sobrenome Pedro.
19 Ména Pedro pea, cʉ̃re ca bii ĩñorijere cʉ̃ ca tʉgoeña niirora, Añuri Yeri pea o biro cʉ̃re ĩiupʉ: “Ĩaña. Ʉmʉa itiarã mʉre amarã eama.
19 Estando Pedro ainda a meditar sobre a visão, o Espírito lhe disse: Eis que dois homens te procuram.
20 Wãmʉ nʉcã duwi waa, ‘Yʉ waati,’ ĩitigʉra, cʉ̃ja mena waagʉja. Yʉra yʉ ca tiicojojãrã niima,” cʉ̃re ĩiupi.
20 Levanta-te, pois, desce e vai com eles, nada duvidando; porque eu tos enviei.
21 To biro cʉ̃ ca ĩiro Pedro pea duwi waa:
21 E descendo Pedro ao encontro desses homens, disse: Sou eu a quem procurais; qual é a causa por que viestes?
22 To biro cʉ̃ ca ĩiro, o biro cʉ̃re ĩi yʉʉupa:
22 Eles responderam: O centurião Cornélio, homem justo e temente a Deus e que tem bom testemunho de toda a nação judaica, foi avisado por um santo anjo para te chamar à sua casa e ouvir as tuas palavras.
23 To biro cʉ̃re cʉ̃ja ca ĩirijere tʉo, “Jãa dooya” cʉ̃jare ĩi, tii ñamire toora cãni, ape rʉmʉ cʉ̃ja mena waacoaupi Pedro. Jĩcãrã Jope macã macãrã Jesucristore ca tʉo nʉnʉjeerã cʉ̃re bapa cʉti waaupa.
23 Pedro, pois, convidando-os a entrar, os hospedou. No dia seguinte levantou-se e partiu com eles, e alguns irmãos, dentre os de Jope, o acompanharam.
24 Jĩcã rʉmʉ jiro Cesareare ea waaupa, Cornelio pea cʉ̃ yaarã, cʉ̃ mena macãrã majurope cʉ̃ ca jʉo neoricarã mena yue niiupi.
24 No outro dia entrou em Cesaréia. E Cornélio os esperava, tendo reunido os seus parentes e amigos mais íntimos.
25 Pedro, wiipʉ cʉ̃ ca earo, Cornelio cʉ̃re jãi bocagʉ witi waagʉ, cʉ̃re ĩi nʉcʉ̃ bʉorʉgʉ, cʉ̃ ãjʉro jupeari mena ea nuu waaupi.
25 Quando Pedro ia entrar, veio-lhe Cornélio ao encontro e, prostrando-se a seus pés, o adorou.
26 To biro cʉ̃ ca biiro ĩa, Pedro pea cʉ̃re wãmʉ nʉcã dotiri, o biro ĩiupi:
26 Mas Pedro o ergueu, dizendo: Levanta-te, que eu também sou homem.
27 To biro ĩi, cʉ̃ mena wede peni jãa waagʉ, paʉ bojoca ca nea pooricarãre bʉa eaupi.
27 E conversando com ele, entrou e achou muitos reunidos,
28 Jãa ea, o biro ĩiupi Pedro:
28 e disse-lhes: Vós bem sabeis que não é lícito a um judeu ajuntar-se ou chegar-se a estrangeiros; mas Deus mostrou-me que a nenhum homem devo chamar comum ou imundo;
29 To biri yʉre ca jʉorã waaricarãre, “To biro mʉre ĩi cojojãwi,” yʉre cʉ̃ja ca ĩirijere tʉogʉ, “Yʉ waati” ĩitigʉra, yʉ doocã doojãwʉ. To biri yʉ majirʉga ¿ñeere ĩirã yʉre mʉja jʉojãri? —cʉ̃jare ĩiupi Pedro.
29 pelo que, sendo chamado, vim sem objeção. Pergunto pois: Por que razão mandastes chamar-me?
30 To biro Pedro cʉ̃ ca ĩi jãiñaro, o biro cʉ̃re ĩi yʉʉupi Cornelio:
30 Então disse Cornélio: Faz agora quatro dias que eu estava orando em minha casa à hora nona, e eis que diante de mim se apresentou um homem com vestiduras resplandecentes,
31 o biro yʉre ĩiwi: “Cornelio, Ʉmʉreco Pacʉ mʉ ca juu buerijere tʉo, ca boo pacarãre mʉ ca tii nemorijere majimi.
31 e disse: Cornélio, a tua oração foi ouvida, e as tuas esmolas estão em memória diante de Deus.
32 To biri Jope macãpʉ jĩcãrãre tiicojoya Simón, cʉ̃ buirica wãme peera Pedro cʉ̃ja ca ĩigʉ, apĩ Simón, waibʉcʉrã quejeri ca padegʉ dia tʉjaro ca niigʉ yaa wiipʉ ca niigʉre cʉ̃ja jʉorã waajato ĩigʉ,” yʉre ĩiwi.
32 Envia, pois, a Jope e manda chamar a Simão, que tem por sobrenome Pedro; ele está hospedado em casa de Simão, curtidor, à beira-mar.
33 To biri yue mani waaricaro maniro mʉre yʉ jʉo doti cojojãwʉ. Mʉ pea añuro mʉ doojapa. Mecʉ̃ra anore, niipetirã Ʉmʉreco Pacʉ jʉguerore mani nii, to biri Ʉpʉ mʉre cʉ̃ ca ĩi doti cojorique niipetirije jãare mʉ ca wedero jãa tʉorʉga —cʉ̃re ĩi yʉʉupi Pedrore.
33 Portanto mandei logo chamar-te, e bem fizeste em vir. Agora pois estamos todos aqui presentes diante de Deus, para ouvir tudo quanto te foi ordenado pelo Senhor.
34 To cõrora Pedro o biro ĩi wede jʉoupi:
34 Então Pedro, tomando a palavra, disse: Na verdade reconheço que Deus não faz acepção de pessoas;
35 Niipetiri poogaari macãrã cʉ̃re ĩi nʉcʉ̃ bʉo, ca niirore biro añurijere tii, ca tiirãre añuro cʉ̃jare ĩami.
35 mas que lhe é aceitável aquele que, em qualquer nação, o teme e pratica o que é justo.
36 Ʉmʉreco Pacʉ, niipetirã Wiogʉ ca niigʉ Jesucristo mena, Israel yaa pooga macãrãre jĩcãri cõro añuro niirique añurije quetire tiicojoupi.
36 A palavra que ele enviou aos filhos de Israel, anunciando a paz por Jesus Cristo {este é o Senhor de todos}.
37 Mʉja maji ate añurije queti, uwo coerique maquẽre Juan cʉ̃ ca wedero jiro Galilea mena bii jʉo waaro, Judea yepa niipetiropʉ ca bii jeja nʉcã waariquere.
37 esta palavra, vós bem sabeis, foi proclamada por toda a Judéia, começando pela Galiléia, depois do batismo que João pregou,
38 Ʉmʉreco Pacʉ, Jesús Nazaret macʉ̃re Añuri Yeri jʉori, niipetirije cʉ̃ ca tii majipere cʉ̃ ca tiicojoricʉ niiri, ñucã cʉ̃ menara Ʉmʉreco Pacʉ cʉ̃ ca niiro macã añurije maquẽre bojocare tii boja, niipetirã Satanás ñañaro cʉ̃ ca tiirã cãare ametʉene, cʉ̃ ca tii yujurique cãare mʉja maji.
38 concernente a Jesus de Nazaré, como Deus o ungiu com o Espírito Santo e com poder; o qual andou por toda parte, fazendo o bem e curando a todos os oprimidos do Diabo, porque Deus era com ele.
39 Jãara jãa nii, niipetirije Judea yepare, to biri Jeusalén'pʉre Jesús cʉ̃ ca tiiriquere ca ĩaricarã. Jiro yucʉ tenipʉ cʉ̃re paa pua tuu, cʉ̃re tii jĩa cõacãwa.
39 Nós somos testemunhas de tudo quanto fez, tanto na terra dos judeus como em Jerusalém; ao qual mataram, pendurando-o num madeiro.
40 To biro cʉ̃re cʉ̃ja ca tii cõacãmijata cãare, Ʉmʉreco Pacʉ pee itia rʉmʉ jiro cʉ̃ ca cati tuaro tiiri, jãare cʉ̃ ca baua ĩñoro tiiwi.
40 A este ressuscitou Deus ao terceiro dia e lhe concedeu que se manifestasse,
41 Biigʉpʉa niipetirãpʉrena baua ĩñotiwi. Mee jʉgueropʉra Ʉmʉreco Pacʉ, to biro ca biiriquere ca wedeparã jãare cʉ̃ ca beje jeericarã wadore baua ea ĩñowi. Cʉ̃ ca cati tuaricaro jiro, cʉ̃ mena baa, jini, jãa tiiwʉ.
41 não a todo povo, mas às testemunhas que Deus antes ordenara; a nós, que comemos e bebemos juntamente com ele depois que ressurgiu dentre os mortos.
42 To biri cʉ̃ra, “Bojoca ca catirãre, ca bii yairicarã cãare ca ĩa bejepʉ cʉ̃ ca niiro cʉ̃re tiimi Ʉmʉreco Pacʉ,” ĩi wede dotigʉ jãare tiicojowi.
42 Este nos mandou pregar ao povo, e testificar que ele é o que por Deus foi constituído juiz dos vivos e dos mortos.
43 Ca biipere wede jʉgueri maja niipetirã, mee Jesús yee maquẽrena wede, “Cʉ̃re ca tʉo nʉnʉjeerã cõrora cʉ̃ jʉorira ñañarije cʉ̃ja ca tiiriquere acobo eco, biirucuma,” ĩiupa —cʉ̃jare ĩi wedeupi Pedro.
43 A ele todos os profetas dão testemunho de que todo o que nele crê receberá a remissão dos pecados pelo seu nome.
44 Ména, Pedro to biro cʉ̃ ca ĩi wede niirora, cʉ̃ ca wederijere ca tʉo niirã niipetirãpʉre Añuri Yeri cʉ̃jare ñaajãa nʉcã eaupi.
44 Enquanto Pedro ainda dizia estas coisas, desceu o Espírito Santo sobre todos os que ouviam a palavra.
45 To biri Jesucristore ca tʉo nʉnʉjeerã judíos Pedro mena ca waaricarã, Añuri Yeri judíos ca niitirãpʉ cãare cʉ̃ ca ñaajãa nʉcã earijere ĩarã, ĩa ʉcʉacoaupa,
45 Os crentes que eram de circuncisão, todos quantos tinham vindo com Pedro, maravilharam-se de que também sobre os gentios se derramasse o dom do Espírito Santo;
46 ca tʉoya manirije wederique wede, Ʉmʉreco Pacʉre baja peo nʉcʉ̃ bʉo, cʉ̃ja ca ĩirijere tʉori.
46 porque os ouviam falar línguas e magnificar a Deus.
47 To cõrora Pedro pea o biro ĩiupi:
47 Respondeu então Pedro: Pode alguém porventura recusar a água para que não sejam batizados estes que também, como nós, receberam o Espírito Santo?
48 To biro ĩi, Jesucristo wãme mena cʉ̃ja ca uwo coe dotiro tiiupi. Jiro, “Jĩcã rʉmʉri jãa mena tuaya mena,” cʉ̃re ĩiupa Pedrore.
48 Mandou, pois, que fossem batizados em nome de Jesus Cristo. Então lhe rogaram que ficasse com eles por alguns dias.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 10, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.