Atos 16
Jnʼoon xco na tquen tyoʼtsʼon (AZGNT) vs NTLH
1 Pablo yo ninꞌSilas jnduiꞌhan Antioquía, squehan tsjoon Derbe. Ndoꞌ vi jndë joꞌ, tyꞌe nndaꞌhan tsjoon Listra. Joꞌ vijon tomꞌaan ncüii tsꞌan na vantyja tsꞌon juu Jesús, Timoteo jndyu tsanꞌñeen. Ndyee juu tsꞌan judía na mantyi vantyja tsꞌon jon, majoꞌ tye juu tsjan tsꞌan griegohin.
1 Paulo chegou às cidades de Derbe e Listra. Em Listra morava um cristão chamado Timóteo. A mãe dele, uma cristã, era da raça dos judeus, mas o pai dele não era judeu.
2 Nque nnꞌan na vantyja nꞌon na mꞌanhan tsjoon Listraꞌñeen yo Iconio, ya jñꞌoon tonanꞌneinhan ntyja ꞌnaanꞌ juu Timoteo.
2 Todos os irmãos que moravam em Listra e Icônio falavam bem de Timóteo.
3 Ndoꞌ Pablo ntꞌue tsꞌon jon na quitsijon Timoteo yohin yo tsꞌian na itsꞌaa jon. Ngꞌe na nndaꞌ, joꞌ sijndaꞌ Pablo na tui yohin chaꞌxjen juu costumbre na contꞌa nnꞌan judíos yo yononꞌndaa ndahan. Sꞌaa jon na nndaꞌ chaꞌ nque nnꞌan judíos na mꞌan ndyuaa naijon na coꞌohan, ncyꞌon nanꞌñeen cüentahin. Ee ngio ya nanꞌñeen na juu tye Timoteo, tsjan tsꞌan griegohin.
3 Paulo quis levá-lo consigo e por isso o circuncidou , pois todos os judeus que moravam naqueles lugares sabiam que o pai de Timóteo não era judeu.
4 Ndoꞌ joo jñꞌoonꞌñeen na jnanꞌjndaꞌ nque nnꞌan na jñon ta Jesús yo jñꞌoon naya ꞌnaanꞌ jon, yo ninꞌnnꞌan na conintque ndëë nnꞌan na vantyja nꞌon na mꞌanhan Jerusalén, joo jñꞌoonꞌñeen, nquii Pablo yo Silas yo ninꞌTimoteo, nque nnꞌan na vantyja nꞌonhan Jesús na mꞌanhan ncüii cüii tsjoon naijon tovenonhan, tonanꞌquindyiihan nanꞌñeen na quitaꞌngueeꞌhan joo jñꞌoonꞌñeen na jnanꞌjndaꞌ nnꞌan na vantyja nꞌon Jesús.
4 Nas cidades por onde passavam, eles diziam aos cristãos quais as decisões que tinham sido tomadas pelos apóstolos e pelos presbíteros da igreja de Jerusalém e aconselhavam que eles obedecessem a essas decisões.
5 Mangꞌe na tontꞌahan juu tsꞌianꞌñeen, joꞌ ncüii cüii tmaanꞌ nanꞌñeen na vantyja nꞌonhan Jesús, tovaquehan na vantyja nꞌonhan ndoꞌ ꞌio ꞌio tëvijndyentyichenhan.
5 Assim as igrejas ficavam mais fortes na fé, e o número de cristãos aumentava cada dia mais.
6 Ndoꞌ nquii Espíritu Santo, tataꞌngueeꞌ jon na juu Pablo yo ninꞌnnꞌan na totsayꞌon jñꞌoon yohin na nnanꞌneinhan jñꞌoonꞌ Tyoꞌtsꞌon ndëë nnꞌan ndyuaa Asia. Mangꞌe na nndaꞌ, tenonhan ndyuaa Frigia yo ndyuaa Galacia.
6 Como o Espírito Santo não deixou que anunciassem a palavra na província da Ásia, eles atravessaram a região da Frígia-Galácia.
7 Juu xjen na squehan tyonco ndyuaa Misia, jnanꞌtiuhan na ngoqueꞌhan ndyuaa Bitinia. Majoꞌntyi min tatyincyaa Espíritu Santo na ngüenonhan joꞌ.
7 Quando chegaram perto do distrito da Mísia, tentaram ir para a província da Bitínia, mas o Espírito de Jesus não deixou.
8 Mangꞌe na nndaꞌ, veꞌ tenon ntyjahan ndyuaa Misia. Tyecuehan ata squehan tsjoon Troas na mꞌaanhanꞌ ꞌndyo ndaandue.
8 Então atravessaram a Mísia e chegaram à cidade de Trôade.
9 Ndoꞌ natsjon na mꞌan nanꞌñeen joꞌ, vaa ncüii na tityincyooꞌ nnon Pablo na jndyiaaꞌ jon. Ee jndyiaaꞌ jon ncüii tsansꞌa ndyuaa Macedonia na minntyjeeꞌ juu. Sꞌaa tsanꞌñeen tyꞌoohin, itso juu nnon jon: “Quitsaꞌ vi nayaꞌñeen na cüenoonꞌ ntyjava ndyuaa Macedonia. Quindyotejndeiꞌ já.”
9 Naquela noite Paulo teve uma visão. Ele viu um homem da província da Macedônia, que estava de pé e lhe pedia: “Venha para a Macedônia e nos ajude!”
10 Ndoꞌ vi na jndë jndyiaaꞌ Pablo na nndaꞌ vaa, ya joꞌ ninñoonꞌ jnanꞌjntꞌá na ngüetꞌiö́ ndaandue na ntsquë́ ndyuaa Macedonia. Ee taaꞌ ya nꞌö́n na iꞌua Tyoꞌtsꞌon tsꞌian ndë́ na quitsancyá jñꞌoon naya ꞌnaanꞌ Jesús ndëë nnꞌan ndyuaaꞌñeen.
10 Logo depois dessa visão, nós resolvemos partir logo para a Macedônia, pois estávamos certos de que Deus nos havia chamado para anunciar o evangelho ao povo dali.
11 Ndoꞌ juu tsjoon Troasꞌñeen, joꞌ tuá vꞌaandaa. Sá jndyoyú, squë́ ncüii tyuaa chjo na mꞌaan ndaandue xiꞌjndiohanꞌ na jndyuhanꞌ Samotracia. Ndoꞌ tonco ncüiichen xuee, jntꞌuí joꞌ, sá, squë́ tsjoon Neápolis.
11 Nós embarcamos em Trôade e fomos diretamente para a ilha de Samotrácia. No dia seguinte chegamos ao porto de Neápolis.
12 Jntꞌuí joꞌ, sá, squë́ tsjoon Filipos. Icoꞌxen tsjoon Roma juu tsjoonꞌñeen, ndoꞌ majuuhanꞌ icoꞌxenhanꞌ njoon quijndë na mꞌaanhanꞌ ndyuaa Macedonia. Joꞌ ntjo já Filiposꞌñeen cüantyi ro xuee.
12 Dali fomos a Filipos, que é uma cidade do primeiro distrito da província da Macedônia e também colônia romana, onde ficamos vários dias.
13 Ndoꞌ juu xuee na cotaꞌjndyee nnꞌan judíos, jntꞌuí já ꞌndyo tsjoonꞌñeen ꞌndyo jndaa. Ee mꞌaanꞌ nꞌö́n na aa ndiö́ naijon na covancüi nnꞌan na conanꞌneinhan nnon Tyoꞌtsꞌon, na nnanꞌjon já yohan. Ndoꞌ mayuuꞌ jndiö́ nanntcu na tëncüihan joꞌ. Joꞌ sacüendyuá, jnanꞌnë́n jñꞌoon naya ntyja ꞌnaanꞌ Jesús ndëëhan.
13 No sábado saímos da cidade e fomos para a beira do rio, pois pensávamos que ali devia haver um lugar de oração para os judeus. Sentamos e começamos a conversar com as mulheres que estavam reunidas lá.
14 Ndoꞌ quiiꞌ ntꞌan nanntcuꞌñeen, joꞌ mꞌaan ncüii tsꞌan na jndyu Lidia. Juu tsanꞌñeen tsꞌan na jnan tsjoon Tiatira, ndoꞌ ijndëë jon ndiaa ya, ndiaa colo venton. Jon mancüiixjen itsitꞌmaanꞌ jon Tyoꞌtsꞌon. Ndoꞌ nquii ta Tyoꞌtsꞌon tyincyaa jon quiiꞌ tsꞌon tsanscuꞌñeen na tquen ya jon cüenta jñꞌoon na tyincyaa Pablo.
14 Uma daquelas mulheres que estavam nos ouvindo era Lídia, uma vendedora de púrpura , da cidade de Tiatira. Ela adorava a Deus, e o Senhor abriu a mente dela para que compreendesse o que Paulo dizia.
15 Ndoꞌ vi na jndë jndëëꞌ jon yo xueeꞌ Jesús, yo ninꞌnnꞌan vaaꞌ jon, yajoꞌ sꞌaa jon tyꞌoo já, tso jon ndë́:
15 Ela e as pessoas da sua casa foram batizadas. Depois Lídia nos convidou, dizendo: — Venham ficar na minha casa, se é que vocês acham que, de fato, eu creio no Senhor. Assim ela nos convenceu a ficar na casa dela.
16 Ncüii xueeꞌñeen sá naijon na covancüi nnꞌan na conanꞌneinhan nnon Tyoꞌtsꞌon. Juu xjen na ñjon já nato, joꞌ tjon já ncüii yuscundyua na itsixuan juu ntyja ꞌnaanꞌ najndei yutyia. Itsinin yuscuꞌñeen ndëë nnꞌan ꞌnan na ntquenonhan. Ityentjontyen yuꞌñeen ndëë nnꞌan na jnanꞌjndahan juu. Ndoꞌ tꞌman sꞌon na cotantjonhan ntyja ꞌnaanꞌ juu.
16 Certo dia, quando estávamos indo para o lugar de oração, veio ao nosso encontro uma escrava. Essa moça estava dominada por um espírito mau que adivinhava o futuro, e os seus donos ganhavam muito dinheiro com as adivinhações que ela fazia.
17 Ndoꞌ yuꞌñeen, taꞌ juu na tovantyja juu na toncꞌë́n yo Pablo. Tatëcüentyjeeꞌ juu na tsixuaa juu, totso juu:
17 A moça começou a nos seguir, gritando assim: — Estes homens são
18 Jndye xuee na totsꞌaa juu na nndaꞌ, ndoꞌ jñꞌoon na totsinin juu, totscüetëꞌhanꞌ Pablo. Joꞌ tequen jon, sinin jon nnon juu yutyia na mꞌaan quiiꞌ tsꞌon juu. Tso jon:
18 Ela fez isso muitos dias. Por fim Paulo se aborreceu, virou-se para ela e ordenou ao espírito: — Pelo poder do nome de Jesus Cristo, eu mando que você saia desta moça! E, no mesmo instante, o espírito saiu.
19 Majoꞌ nque nanꞌñeen na cotantjonhan ntyja ꞌnaanꞌ yuscuꞌñeen, vi na jndë tquenhan cüenta na juu jndyetyiaꞌñeen jndë jnduiꞌhanꞌhin, joꞌ na taaꞌ nꞌonhan na tajeꞌquioontyichen sꞌon ndueehan yo tsꞌian na totsꞌaa juu na totsinin juu ꞌnan na ntquenon nnꞌan. Tsojnaanꞌ joꞌ nque nnꞌan na jnanꞌjndahan yuscuꞌñeen, tyꞌonhan Pablo yo Silas. Tyequitquenhan nanꞌñeen ndëë nanmꞌannꞌian quiiꞌ tsꞌua tꞌman tsjoonꞌñeen.
19 Quando os donos da moça viram que não iam poder mais ganhar dinheiro com as adivinhações dela, agarraram Paulo e Silas e os arrastaram até a praça pública, diante das autoridades.
20 Ndoꞌ vi na jndë joꞌ, jnduehan:
20 Eles os apresentaram a essas autoridades romanas e disseram: — Estes homens são judeus e estão provocando desordem na nossa cidade.
21 Ee joo jñꞌoon na conanꞌmanhan vjahanꞌ nacjooꞌ ntji ꞌnaanꞌ gobiernon Roma, ndoꞌ jaa mancüiixjen condui jaa nnꞌan na mꞌan nacje ꞌnaanꞌ juu tsjoonꞌñeen, mangꞌe joꞌ tyiꞌquichuhanꞌ na ntquën cüenta jñꞌoon na coninncyahan, min na ntꞌa ꞌnan na conduehan.
21 Estão ensinando costumes que são contra a nossa lei . Nós, que somos romanos, não podemos aceitar esses costumes.
22 Ndoꞌ na jndue nanꞌñeen na nndaꞌ, nque nnꞌan tsjoonꞌñeen jnanꞌvehan nacjooꞌ Pablo yo Silas. Mantyi nque nanmꞌannꞌianꞌñeen tꞌuahan tsꞌian na quinduiꞌ ndiaa nanꞌñeen, ndoꞌ ngichꞌohan yo nonjnein.
22 Aí uma multidão se ajuntou para atacar Paulo e Silas. As autoridades mandaram que tirassem as roupas deles e os surrassem com varas.
23 Ndoꞌ vi na jndë tijndye nonjnein na jnanꞌtjaꞌ nanꞌñeenhan, jndë joꞌ tyiꞌ nanmꞌannꞌianꞌñeenhan vancjo. Ndoꞌ nquii tsꞌan na iquen cüenta juu vancjoꞌñeen, jnduehan nnon jon na ya ya quen jon cüenta Pablo yo Silas.
23 Depois de baterem muito neles, as autoridades jogaram os dois na cadeia e deram ordem ao carcereiro para guardá-los com toda a segurança.
24 Ndoꞌ juu tsanꞌñeen, vi na jndë tyꞌoon jon cüenta jñꞌoonvaꞌ, tyiiꞌ jonhan vancjo na quiñoonꞌchen, ndoꞌ sityen tyen jon ngꞌehan yo nonntcaaꞌ.
24 Depois de receber essa ordem, o carcereiro os jogou numa cela que ficava no fundo da cadeia e prendeu os pés deles entre dois blocos de madeira.
25 Majoꞌ chaꞌ na xoncüe tsjon, juu Pablo yo Silas tonanꞌneinhan nnon Tyoꞌtsꞌon ndoꞌ totahan alabanzas, ndoꞌ nque nnꞌan na mꞌan naviꞌ na tooꞌhan juu vancjoꞌñeen yohan, tondyehan na nndaꞌ.
25 Mais ou menos à meia-noite, Paulo e Silas estavam orando e cantando hinos a Deus, e os outros presos escutavam.
26 Ndoꞌ ninjonto jndei sꞌii ra, ata titoncüiiꞌ ninvaa vancjoꞌñeen. Ndoꞌ juu xjenꞌñeen, jnduentꞌaa na min vancjoꞌñeen, jnaan nquehanꞌ, ndoꞌ mantyi ncüii cüii nnꞌan na mꞌan naviꞌ joꞌ, jndyaa carena na tyenhan.
26 De repente, o chão tremeu tanto, que abalou os alicerces da cadeia. Naquele instante todas as portas se abriram, e as correntes que prendiam os presos se arrebentaram.
27 Ndoꞌ nquii tsanꞌñeen na iquen jon cüenta vancjoꞌñeen, sintcüihanꞌhin, ndoꞌ jndyiaaꞌ jon na vanaan jndyuehanꞌ. Tsojnaanꞌ joꞌ, tjiꞌ jon xjooꞌ jon na ntscueeꞌ nquiihin ee sitiu jon na nque nnꞌan na mꞌan naviꞌ, jndë jnanꞌnonhan.
27 Aí o carcereiro acordou. Quando viu que os portões da cadeia estavam abertos, pensou que os prisioneiros tinham fugido. Então puxou a espada e ia se matar,
28 Majoꞌ Pablo jndei sixuaa jon nnon tsanꞌñeen. Tso jon:
28 mas Paulo gritou bem alto: — Não faça isso! Todos nós estamos aqui!
29 Ndoꞌ juu tsanꞌñeen, tcan jon chon. Jndei tëqueeꞌ jon quiiꞌ vancjoꞌñeen. Coviquijntyꞌehin na tyꞌue jon. Tcon xtye juu nnon Pablo yo Silas.
29 Aí o carcereiro pediu que lhe trouxessem uma luz, entrou depressa na cela e se ajoelhou, tremendo, aos pés de Paulo e Silas.
30 Ndoꞌ vi jndë joꞌ, tjiꞌ jon joohan chꞌen. Taxeeꞌ jon ndëëhan, tso jon:
30 Depois levou os dois para fora e perguntou: — Senhores, o que devo fazer para ser salvo?
31 Ndoꞌ tꞌahan, jnduehan nnon jon:
31 Eles responderam: — Creia no Senhor Jesus e você será salvo — você e as pessoas da sua casa.
32 Ndoꞌ jnanꞌneinhan juu jñꞌoon ntyja ꞌnaanꞌ Jesús nnon tsanꞌñeen ndoꞌ mantyi ndëë tsoñꞌen nnꞌan vaaꞌ jon.
32 Então eles anunciaram a palavra do Senhor ao carcereiro e a todas as pessoas da casa dele.
33 Ndoꞌ majuuntyi xjenꞌñeen ninvaa jaanchen, tëchu jon joohan ndoꞌ tman jon yuu na tcꞌehan na chꞌohan. Ndoꞌ jndë joꞌ, jndëëꞌ jon yo xueeꞌ Jesús, juu jon ndoꞌ mantyi yo ninꞌnnꞌan vaaꞌ jon.
33 Naquela mesma hora da noite, o carcereiro começou a cuidar deles, lavando os ferimentos da surra que haviam levado. Logo depois ele e todas as pessoas da sua casa foram batizados.
34 Vi jndë joꞌ, Pablo yo Silas, tëchu jonhan vaaꞌ jon, tyincyaa jon ꞌnan na tcüaꞌhan, ndoꞌ juu jon yo ninꞌtsoñꞌen nnꞌan vaaꞌ jon, neinhan na jndë vantyja nꞌonhan Tyoꞌtsꞌon.
34 Em seguida ele levou Paulo e Silas para a sua casa e lhes deu comida. O carcereiro e as pessoas da sua casa ficaram cheios de alegria porque agora criam em Deus.
35 Ndoꞌ vi na jndë tixuee, nque nanmꞌannꞌian juu tsjoonꞌñeen, tꞌuahan tsꞌian ndëë comisión na coquitjiꞌ nanꞌñeen Pablo yo Silas vancjo na chi ndyaahan.
35 Quando amanheceu, as autoridades romanas mandaram alguns policiais com a seguinte ordem para o carcereiro: “Solte esses homens.”
36 Ngꞌe na nndaꞌ, nquii tsanꞌñeen na iquen cüenta vancjoꞌñeen, siquindyii jon Pablo jñꞌoonvaꞌ. Itso tsanꞌñeen nnon jon:
36 Então o carcereiro disse a Paulo: — As autoridades mandaram soltá-los. Podem ir embora em paz.
37 Majoꞌ tso Pablo ndëë cominsionꞌñeen:
37 Mas Paulo disse aos policiais: — Eu e Silas somos cidadãos romanos e, mesmo assim, sem termos sido julgados, fomos surrados em público. E depois nos jogaram na cadeia. E agora querem nos mandar embora assim em segredo? Isso não! Que as próprias autoridades romanas venham aqui e nos soltem!
38 Ndoꞌ joo cominsionꞌñeen, tyꞌe ntcüeꞌhan, tyenanꞌquindyiihan nque nanmꞌannꞌianꞌñeen joo jñꞌoonminꞌ. Ndoꞌ nanꞌñeen jeꞌ, vi na jndë jndyehan na juu Pablo yo ninꞌSilas conduihan nnꞌan na mꞌan nacje ꞌnaanꞌ tsjoon Roma, tyue jndyihan.
38 Os policiais foram contar às autoridades romanas o que Paulo tinha dito. Quando as autoridades souberam que Paulo e Silas eram cidadãos romanos, ficaram com medo
39 Mangꞌe na nndaꞌ, tyequitanhan jñꞌoon tꞌman tsꞌon ndëë nanꞌñeen na quinanꞌtꞌman nꞌon nanꞌñeen joohan. Ndë joꞌ tjiꞌhan nanꞌñeen vancjo. Ndoꞌ tanhan na quinduiꞌ ntcüeꞌ nanꞌñeen tsjoonhan.
39 e foram lhes pedir desculpas. Então os tiraram da prisão e pediram que fossem embora da cidade.
40 Ndoꞌ joo nanꞌñeen, vi jndë na jnduiꞌhan vancjoꞌñeen, tyꞌehan, sque nndaꞌhan vaaꞌ Lidia. Joꞌ tonanꞌneinhan ndëë nnꞌan na vantyja nꞌon Jesús. Tyincyahan na tꞌman nꞌon nanꞌñeen. Jndë joꞌ jnduiꞌhan tsjoon Filiposꞌñeen.
40 Paulo e Silas saíram da cadeia e foram para a casa de Lídia. Ali encontraram-se com os irmãos, animaram a todos e depois foram embora.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 16, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.