2 Coríntios 7
Jnʼoon xco na tquen tyoʼtsʼon (AZGNT) vs NAA
1 ꞌOꞌ ntyjë na vantyja nꞌonhoꞌ Cristo na viꞌntyji ꞌoꞌ, joo jñꞌoonminꞌ na jndë tcoꞌ Tyoꞌtsꞌon ꞌndyo jon ndëë, nanꞌxuanhanꞌ ꞌnan njanhan. Mangꞌe joꞌ, tyiꞌndyiicje jaa ntyja ꞌnaan tsoñꞌen na itsiꞌndaaꞌhanꞌ siꞌtsꞌo njanhan yo ñuan njanhan, chuhanꞌ na cꞌön na ntjuꞌ nanꞌxuan ntyja ꞌnaan tsoñꞌen. Ndoꞌ ngꞌe na njon jndyihin ngiö, quinanꞌchön na nnanꞌxuan ñuan nquiiꞌ na tonnon jon.
1 Portanto, meus amados, tendo tais promessas, purifiquemo-nos de toda impureza, tanto da carne como do espírito, aperfeiçoando a nossa santidade no temor de Deus.
2 Ncya nndaꞌ ꞌoꞌ na ninncüii ncꞌoonꞌ nꞌonhoꞌ yo já. Minꞌncüii tyíꞌconanꞌtja já ndëëhoꞌ. Minꞌncüiihoꞌ taconanꞌmán jñꞌoon nnon juu na siꞌndaaꞌhanꞌhin. Min tanin juu ntyjehoꞌ na jnanꞌviꞌnnꞌán chaꞌ ntjo ꞌnaanꞌ juu nduë́.
2 Pedimos que vocês nos acolham em seu coração. Não tratamos ninguém com injustiça, não prejudicamos ninguém, não exploramos ninguém.
3 Chito matsjö jñꞌoonvahin chaꞌ quitꞌuiihanꞌ jnanhoꞌ. Jndë tsjöhanꞌ ndëëhoꞌ na yo manchaꞌchen nꞌö́n na vengiö́hoꞌ tsochen xuee na cotantꞌö́ ata xjen na ncüjë́.
3 Não falo para condenar vocês. Porque eu já disse que vocês estão em nosso coração para, juntos, morrermos e vivermos.
4 Mantyji jntꞌa na nnanꞌquindëhoꞌ jñꞌoon na jndë tsjö ndëëhoꞌ. Jndë matsinën ndëë nnꞌan ntyja ꞌnaanꞌ juu ꞌnan na xoncüe contꞌahoꞌ. Ndoꞌ min na jndye nnon naviꞌ na coquenö́n, majoꞌ ya na vañjoonꞌ tsꞌön ꞌnan na contꞌahoꞌ, incyaahanꞌ na tꞌman tsꞌön ndoꞌ na nën jndyi.
4 Estou sendo bem franco com vocês e tenho muito orgulho de vocês. Sinto-me grandemente confortado e transbordo de alegria em meio a toda a nossa tribulação.
5 Juu xjen na squë́ ntjoohin ndyuaa Macedonia, tyíꞌcꞌö́n na ya ngiö́ ngꞌe xiꞌjndio tomꞌaan jñꞌoon na itꞌuiihanꞌ já. Tomꞌán tyiaꞌ yo nnꞌan na coꞌohin nacjooꞌ Cristo ndoꞌ totsityꞌuehanꞌ ñuan njan na mꞌaanꞌ jndyi nꞌö́n ntyja ꞌnaan joo ntyjëëhë na conduihin cüentaaꞌ jon na ve vaa na cotsamꞌanhin.
5 Porque, quando chegamos à Macedônia, não tivemos nenhum alívio. Pelo contrário, em tudo fomos atribulados: lutas por fora, temores por dentro.
6 Majoꞌ min na nndaꞌ, nquii Tyoꞌtsꞌon na itsinjoonꞌ jon nnꞌan na chjooꞌ nꞌonhin na coquenonhin naviꞌ, juu xjenꞌñeen sinjoonꞌ jon já na tyjeeꞌ ntcüeꞌ juu ntyjëëhë Tito na mꞌán.
6 Porém Deus, que consola os abatidos, nos consolou com a chegada de Tito.
7 Ndoꞌ min chito xiaꞌntyi na tyincyaahanꞌ na në́n xengꞌe na tyjeeꞌ ntcüeꞌ jon na mꞌán, tꞌmanntyichen na tyincyaahanꞌ na në́n ya na tso jon ndë́ na totquen ya yahoꞌ cüenta jñꞌoon na totsiquiꞌmaanꞌ jon ꞌoꞌ xjen na tomꞌaan jon quiiꞌ ntꞌanhoꞌ. Siquindyii jon já na ninꞌquijntyꞌia nndaꞌhoꞌ já ndoꞌ na tꞌman vaa na sichjooꞌhanꞌ nꞌonhoꞌ ntyja ꞌnaanꞌ juu tsanꞌñeen na sitjahin quiiꞌ ntꞌanhoꞌ. Tso jon nnön na cojooꞌ ya nꞌonhoꞌ na ntaꞌngueeꞌhoꞌ juu jñꞌoon na chu juu tsonꞌñeen na scüenön ndëëhoꞌ. Ndoꞌ xjen na jndyi na nndaꞌ, tyincyaantyichenhanꞌ na nën jndyi.
7 E não somente com a chegada dele, mas também pelo consolo que recebeu de vocês. Ele nos falou da saudade, do pranto e do zelo que vocês têm por mim, aumentando, assim, a minha alegria.
8 Majoꞌ min na ntyja ꞌnaanꞌ juu tsonꞌñeen na scüenönhanꞌ ndëëhoꞌ na sichjooꞌhanꞌ nꞌonhoꞌ, majoꞌ tyiꞌquitsiꞌndaaꞌhanꞌ nchji na tjihanꞌ. Mayuuꞌ navejndyee tyincyaahanꞌ na tyia ntyji, ya na taaꞌ tsꞌön na siꞌndaaꞌhanꞌ ngiohoꞌ vi na jndë na tyꞌonhoꞌ cüentahanꞌ, majoꞌ veꞌ tyiꞌviochen.
8 Porque, mesmo que eu tenha entristecido vocês com a minha carta, não me arrependo — embora já tenha me arrependido, pois vi que aquela carta os deixou tristes, ainda que por breve tempo.
9 Majoꞌ naneinhin, nën jndyi na scüenönhanꞌ ndëëhoꞌ. Chito matsjö na nën ngꞌe na tyincyaahanꞌ natyia ngiohoꞌ. Nën ngꞌe juu na sityiahanꞌ ngiohoꞌ ntyja ꞌnaanꞌ jñꞌoonꞌñeen, tayꞌoonhanꞌ ꞌoꞌ na jnanꞌchonhoꞌ na jnanꞌjonhoꞌ ꞌnan na tsjö na quintꞌahoꞌ. Juu jñꞌoonꞌñeen, tijntꞌue Tyoꞌtsꞌonhanꞌ na ntcüeꞌ nꞌonhoꞌ ntyja ꞌnaanꞌ juu natyia na tovaa quiiꞌ ntꞌanhoꞌ, joꞌ tsiꞌmanhanꞌ na juu tsonꞌñeen tejndeihanꞌ ꞌoꞌ, tyiꞌveꞌjnꞌaan na tjihanꞌ.
9 Mas agora me alegro, não porque vocês ficaram tristes, mas porque essa tristeza os levou ao arrependimento. Pois vocês foram entristecidos segundo Deus, para que, de nossa parte, não sofressem nenhum dano.
10 Ntyja ꞌnaanꞌ juu tsꞌan na itsichjooꞌhanꞌ tsꞌon juu ntyja na tyiꞌya na vamꞌaan juu, ntꞌue tsꞌon Tyoꞌtsꞌon na quintcüeꞌ tsꞌon juu ndoꞌ cüji ntcüeꞌhin ntyja ꞌnan natyia na itsꞌaa juu. Xe na aa ntsꞌaa juu na nndaꞌ, ntsinꞌman Tyoꞌtsꞌon ñuaanꞌ juu, min tyiꞌxeꞌquitsꞌaahanꞌ ntyjii juu na veꞌ jnꞌaan na sꞌaa juuhanꞌ. Juu na itsichjooꞌhanꞌ tsꞌon tsꞌan chaꞌxjen ꞌnan na coquenon nnꞌan tsonnangue, ꞌnan na coveꞌ ntyja ꞌnaanꞌhanꞌ, joꞌ na ngueꞌ tsꞌan.
10 Porque a tristeza segundo Deus produz arrependimento para a salvação, que a ninguém traz pesar; mas a tristeza do mundo produz morte.
11 Juu tsonꞌñeen na scüenönhanꞌ na mꞌanhoꞌ, quitquenhoꞌ cüenta nchu vaa na tijntꞌue Tyoꞌtsꞌonhanꞌ na sꞌaahanꞌ na tyioo natyia ngiohoꞌ vi jndë na jnanꞌjnꞌaanhoꞌhanꞌ. Ee tojooꞌ nꞌonhoꞌ na jnanꞌjndaꞌ yahoꞌ juu jñꞌoonꞌñeen chaꞌ tyiꞌntjojnaanꞌhoꞌ. Totsiꞌndaaꞌhanꞌ ngiohoꞌ na nndaꞌ vaa na sitja tsanꞌñeen, ata sityꞌuehanꞌ ꞌoꞌ xe na aa ntꞌuii Tyoꞌtsꞌonhoꞌ ngꞌe na nndaꞌ vaa na sꞌaa juu. Ndoꞌ tontyja nꞌonhoꞌ na ntyja ꞌnaanꞌ juu jñꞌoonꞌñeen na quitsjö na quintꞌahoꞌ chaꞌxjen na ntꞌue tsꞌon nquii Tyoꞌtsꞌon. Mantyi tquen yantyihoꞌ na tijndaꞌ juu jñꞌoonꞌñeen na tꞌuiihanꞌ tsanꞌñeen yo ꞌnan na sitjahin. Tsoñꞌen nanꞌminꞌ na jntꞌahoꞌ itsiꞌmanhanꞌ na taconanꞌjonhoꞌ yo ꞌnan na sitjahin.
11 Vejam quanto cuidado produziu em vocês o fato de serem entristecidos segundo Deus! Que defesa, que indignação, que temor, que saudade, que zelo, que desejo de punir o culpado! Em tudo vocês se mostraram inocentes neste assunto.
12 Juu tsonꞌñeen na scüenönhanꞌ na mꞌanhoꞌ, chito tjihanꞌ ngꞌe na ntꞌue tsꞌön na quitꞌuiiviꞌhanꞌ juu tsanꞌñeen na sitjahin, min chito tjihanꞌ chaꞌ cüañoonꞌhanꞌ nquii tsꞌan na sitja tsanꞌñeen nnon. Ntyjii Tyoꞌtsꞌon na tjihanꞌ chaꞌ nquehoꞌ ndëë ncüaaꞌ nꞌonhoꞌ na conanꞌchonhoꞌ na contꞌahoꞌ chaꞌxjen na conduë́.
12 Portanto, embora eu tenha escrito aquela carta, não foi por causa daquele que fez o mal, nem por causa daquele que sofreu a afronta, mas para que fosse manifesto entre vocês, diante de Deus, o cuidado que vocês têm por nós.
13 Ndoꞌ ngꞌe na nndaꞌ, tyincyaahanꞌ na xoncüiiꞌ nꞌö́n.
13 Foi por isso que nos sentimos consolados. E, acima desta nossa consolação, muito mais nos alegramos pelo contentamento de Tito, porque todos vocês trouxeram refrigério ao espírito dele.
14 Vitjachen na ncja jon na mꞌanhoꞌ, jndye jñꞌoon ya totsjö nnon jon ntyja ꞌnaanhoꞌ. Ndoꞌ taꞌnan jntꞌahoꞌ na ngüejnꞌan na nndaꞌ vaa tsjö. Ndoꞌ chaꞌxjen joo jñꞌoon na tonanꞌmán ndëëhoꞌ, jñꞌoon na mayuuꞌhanꞌ. Mantyi joo jñꞌoonꞌñeen na jnduë́ nnon jon ntyja ꞌnaanhoꞌ, covityincyo na mayuuꞌhanꞌ.
14 Porque, se falei a ele com certo orgulho a respeito de vocês, não fiquei envergonhado. Pelo contrário, como tudo que falamos a vocês era verdade, também os elogios que, na presença de Tito, fizemos a respeito de vocês se mostraram verdadeiros.
15 Mangꞌe na nndaꞌ, nanein tꞌmanntyichen na venchjii Tito ꞌoꞌ ngꞌe vañjoonꞌ tsꞌon jon na totquen yahoꞌ cüenta tsoñꞌen jñꞌoon na totsinin jon ndëëhoꞌ. Tonanꞌndyiaꞌhoꞌ ndoꞌ tojooꞌ yantyi nꞌonhoꞌ na tonanꞌvehoꞌ jñꞌoon na tso jon ndëëhoꞌ.
15 E o grande afeto que ele tem por vocês aumenta cada vez mais, quando ele se lembra da obediência de todos vocês, de como o receberam com temor e tremor.
16 Ndoꞌ na nndaꞌ, nën jndyi ngꞌe na mavaaꞌ tsꞌön na ninꞌquinanꞌquindëhoꞌ joo jñꞌoon na matsiquiꞌmanꞌ jahoꞌ.
16 Alegro-me porque, em tudo, posso confiar em vocês.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Coríntios 7, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.